I OSK 2889/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Sędzia del. WSA Jakub Zieliński, Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 942/14 w sprawie ze skargi A. F. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od A. F. na rzecz Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 942/14, po rozpoznaniu skargi [...] (dalej skarżący) na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z [...] czerwca 2014 r. oraz zasądził od [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] na rzecz A. F. kwotę 257 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyroku tym Sąd powołał się na następujące ustalenia faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z [...] sierpnia 1999 r. skarżącemu przydzielono lokal mieszkalny nr [...] położony w miejscowości [...], o powierzchni [...] m². [...] listopada 2002 r. między skarżącym a Komendą Powiatową Policji w [...] została zawarta umowa najmu ww. lokalu. W 2012 r. doszło do wygaśnięcia trwałego zarządu Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] dla stanowiącej własność Skarbu Państwa nieruchomości położonej w miejscowości [...]. [...] stycznia 2013 r. Staroście [...] przekazano budynki. Następnie nieruchomość została przekazana Gminie [...]. Porozumieniem z [...] maja 2012 r. między Gminą [...] a Komendą Wojewódzką Policji w [...], Gmina zobowiązała się do zagwarantowania dotychczasowym najemcom lokali zachowanie praw do zajmowanych mieszkań (wykupu lokali mieszkalnych bądź kontynuowania umów najmu). Pismem z 19 maja 2014 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na zakup zajmowanego mieszkania. Decyzją z [...] czerwca 2014 r., nr [...], Komendant Powiatowy Policji w [...] odmówił skarżącemu przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkaniowego. Decyzją z [...] kwietnia 2014 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję Komendanta Powiatowego Policji w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2011, Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych I Administracji z dnia 17 października 2001 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów (Dz.U. z 2013 r., poz. 864 z późn. zm.) wynika, że podstawowym prawem funkcjonariusza w służbie stałej jest prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem przysługujących norm zaludnienia. Natomiast zastępczą formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego jest pomoc finansowa. Pomoc finansowa jest konsekwencją niezrealizowania uprawnienia policjanta do lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. W ocenie organu, uprawnienie skarżącego do lokalu mieszkalnego zostało zrealizowane na podstawie decyzji z [...] sierpnia 1999 r. Skarżącemu przydzielono lokal mieszkalny nr [...] położony w miejscowości [...], o powierzchni [...] m2. Organ podniósł, że w toku procedury zbycia nieruchomości dołożono wszelkich starań, aby najemcy lokali położonych w w/w budynku mieli zagwarantowane prawo dalszego zamieszkiwania oraz do wykupu zajmowanych mieszkań. Komendant Wojewódzki Policji w [...] podkreślił, że wykup mieszkania zajmowanego na podstawie umowy najmu spowoduje jedynie zmianę tytułu prawnego przysługującego skarżącemu z najmu na własność, zaś pomoc finansowa może być przyznana tylko na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł A. F., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1, art. 95 ust 1, art. 94 ust. 1 w zw. z art. 90 ustawy o Policji oraz art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 K.p.a. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że wskutek wygaśnięcia trwałego zarządu KWP w [...] w stosunku do ww. budynku, lokal przez niego zajmowany nie znajduje się w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, w związku z tym do chwili obecnej Policja w żaden sposób nie zaspokaja jego potrzeb mieszkaniowych. Podniósł, że zajmowany przez niego lokal mieszkalny nie jest również zgodny z przysługującymi mu i jego rodzinie normami zaludnienia, zaś negatywną przesłanką przyznania pomocy finansowej na zakup mieszkania jest posiadanie w miejscowości, w której policjant pełni służbę lub pobliskiej, lokalu odpowiadającego przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. W chwili obecnej skarżący nie posiada lokalu odpowiadającego jego uprawnieniom. Nie można również uznać, że decyzja o przydziale mieszkania z 1999 r., w sytuacji gdy lokal ten nie jest już w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, wyklucza możliwość skorzystania przez policjanta z pozostałych form zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił skargę. Sąd zwrócił uwagę, że skarżący pełni służbę w Komisariacie Policji w [...]. Wnioskiem z [...] maja 2014 r. ubiegał się o przyznanie pomocy finansowej na zakup lokalu mieszkalnego w miejscowości [...] [...], składającego się z 3 izb o powierzchni mieszkalnej [...] m2, w tym powierzchnia pokoi [...] m². W lokalu tym mieszka z żoną i trójką małoletnich dzieci. W ocenie Sądu warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego należy wiązać z sytuacją, w której policjant spełnia przesłankę do uzyskania lokalu mieszkalnego, o jakim stanowi art. 90 ustawy o Policji, na podstawie decyzji administracyjnej, lecz lokalu takiego nie otrzymał. Jeżeli zaś policjant ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w formie przewidzianej w art. 95 ust. 1 ustawy o Policji, to nie spełnia on ustawowych warunków do uzyskania prawa do lokalu, określonego w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. W konsekwencji policjant nie spełnia również niezbędnej przesłanki przyznania pomocy finansowej przewidzianej w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. W sytuacji natomiast, gdy policjant nie dysponuje lokalem odpowiadającym normom powierzchni mieszkalnej, może on otrzymać lokal mieszkalny na podstawie decyzji o przydziale, co w konsekwencji oznacza, że może otrzymać pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub budowę domu. Sąd wskazał na § 4 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, z którego wynika, że przydział lokalu o powierzchni mieszkalnej mniejszej od przysługującej zgodnie z normami zaludnienia nie pozbawia policjanta prawa do uzyskania lokalu o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżący zajmuje ten sam lokal mieszkalny, najpierw na podstawie decyzji o przydziale, następnie na podstawie umowy najmu, który nie odpowiada przysługującej mu normie zaludnienia. Powierzchnia mieszkalna, jaką dysponuje rodzina skarżącego wynosi [...] m². Skarżącemu przysługuje tymczasem 5 norm zaludnienia, czyli powierzchnia mieszkalna mieszcząca się w przedziale 35 – 50 m². Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m² powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. W myśl § 2 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia, dla policjanta posiadającego rodzinę przyjmuje się po jednej normie zaludnienia dla policjanta i każdego członka jego rodziny, o którym mowa w art. 89 ustawy o Policji, z zastrzeżeniem pkt 3 i 4. Z § 2 ust. 1 pkt 3 i 3 rozporządzenia wynika, że liczba przysługujących norm zaludnienia związana jest z grupą zaszeregowania przypisaną stanowisku służbowemu, na które policjant został mianowany. Mając powyższe na względzie, Sąd stwierdził, że skarżącemu przysługuje pomoc finansowa, o której mowa w art. 94 ust. 1, ponieważ powierzchnia przydzielonego mieszkania jest mniejsza od przysługującej, zgodnie z normami zaludnienia. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł [...] Komendant Wojewódzki Policji. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., poprzez stwierdzenie naruszenia przez organy Policji w toku postępowania administracyjnego prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji uchylenie obu decyzji administracyjnych, w sytuacji, gdy organy Policji w toku postępowania administracyjnego dokonały właściwej interpretacji przepisów art. 88 ust. 1 w zw. z art. 94 ust. 1 w zw. z art. 95 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 3 w zw. z § 4 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego oraz zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, iż lokal mieszkalny, na wykup, którego wystąpił z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej skarżący, otrzymał i zajął na podstawie decyzji nr [...] Komendanta Policji w [...] z [...] sierpnia 2006 r. Organ wywiązał się więc z podstawowego, ustawowego obowiązku, jakim było w tym przypadku zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych skarżącego poprzez przydział lokalu mieszkalnego ww. decyzją. Skarżący otrzymał na podstawie decyzji z 1999 r. lokal mieszkalny, na co wyraził zgodę, nie jest uprawniony do ubiegania się po raz drugi o pomoc w zaspokojeniu swych potrzeb mieszkaniowych, w postaci pomocy finansowej na wykup mieszkania, które zostało mu przydzielone na mocy decyzji o przydziale z zasobów MSW. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania strona skarżąca ma obowiązek wskazania przepisów procesowych naruszonych przez sąd przy ferowaniu wyroku – spośród regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, ewentualnie w powiązaniu z przepisami regulującymi postępowanie, w którym zaskarżony akt administracyjny został podjęty, wyjaśnienia na czym naruszenie polegało i jaki był możliwy istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oraz żądań wnoszącego skargę kasacyjną pełni w postępowaniu kasacyjnym szczególną rolę, wyznaczając granice kognicji sądu. Znaczenie właściwego wskazania podstaw kasacyjnych wyraża się m.in. we wprowadzeniu przymusu adwokacko-radcowskiego dla sporządzenia skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach. Zgodnie z art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji ( Dz. U. z 2016r. , poz. 1782 ze zm. ) policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z kolei stosownie do art. 94 ust. 1 ww. ustawy policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. W stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy jest bezsporne, że skarżącemu na mocy decyzji administracyjnej z [...] sierpnia 1999 r. został przydzielony lokal mieszkalny w [...], o powierzchni użytkowej [...] m² i powierzchni mieszkalnej [...] m². Przy przydziale uwzględniono członków rodziny uprawnionych do wspólnego zamieszkiwania, tj. żonę i syna. Powierzchnia przydzielonego lokalu była więc zgodna z przysługującymi normami, skoro uwzględnia 3 normy zaludnienia wynoszące od 7 m² do 10 m² jedna norma. [...] listopada 2002 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] zawarł ze skarżącym umowę najmu wskazanego lokalu mieszkalnego. Nie jest również kwestionowane, że lokal przydzielony skarżącemu z [...] stycznia 2013 r. został przekazany Gminie [...], która zagwarantowała najemcom lokali trwałość umów najmu, jak również umożliwiła wykup nieruchomości przez najemców. [...] maja 2014 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie pomocy finansowej na wykup zajmowanego lokalu. Stanowisko Sądu I instancji, wynikające z błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, zawartych w rozdziale 8 ustawy o Policji, jest nieprawidłowe. Z cytowanych przepisów, w szczególności art. 88 ust. 1 i art. 94 ust. 1 ustawy o Policji jednoznacznie wynika, że prawo policjanta do pomocy finansowej jest konsekwencją niezaspokojenia przez właściwe organy Policji innego prawa, a mianowicie prawa do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej. A contrario w przypadku, gdy organ zrealizował prawo policjanta do lokalu mieszkalnego, policjant nie nabywa prawa do pomocy finansowej na podstawie art. 94 ust. 1 ustawy o Policji. Pomoc finansowa na uzyskanie lokalu jest bowiem zawsze skutkiem niezrealizowania uprawnienia policjanta do lokalu. Warunek przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu należy wiązać tylko z taką sytuacją, w której policjant spełnia warunki do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego, o jakim mowa w art. 90 ustawy o Policji, na podstawie decyzji administracyjnej, lecz lokalu takiego nie otrzyma. Ustawa o Policji nie formułuje praw podmiotowych wszystkich policjantów do uzyskania pomocy finansowej do nabycia mieszkania na własność, bez względu na to, czy mają oni zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscu pełnienia służby ( por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 14 maja 2001 r., SK 1/00). Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny określenie przesłanek, od spełnienia, których ustawa uzależnia przyznanie pomocy finansowej nie jest naruszeniem zasady równości, gdyż zasada ta "nie wyklucza zróżnicowania sytuacji prawnej adresatów normy prawnej, jeżeli to zróżnicowanie znajduje uzasadnienie w odrębnościach sytuacji prawnej i faktycznej poszczególnych kategorii adresatów" ( por. wyrok z 16 grudnia 1997 r., K.8/97, OTK w 1997 r., poz. 30, wyrok z 13 kwietnia 1999 r., K. 36/98, OTK ZU Nr 3/1999, poz. 40 ). Szczególna pomoc w uzyskaniu mieszkania przez policjantów uzasadniona jest dążeniem do zapewnienia policjantowi możliwości mieszkania w miejscowości, w której pełni służbę ( por. uchwała składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 1999 r., OPS 1/99, publ. ONSA 1999, Nr 3, poz. 77), ale nie wszyscy funkcjonariusze będą uprawnieni do skorzystania z pomocy finansowej, gdyż ustawa o Policji wskazuje rodzaj podmiotów mogących wystąpić z wnioskiem o jej przyznanie ( por. wyrok NSA z 12 października 1999 r., I SA 1712/98). Wbrew stanowisku Sądu I instancji organ Policji zrealizował wobec policjanta jego prawo wynikające z art. 88 ust. 1 ww. ustawy. Skarżący, będąc policjantem w służbie stałej, otrzymał lokal mieszkalny odpowiadający przysługującym mu w dacie wydania decyzji normom zaludnienia. Zgodnie bowiem z zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (M.P. Nr 76 poz. 707) norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosiło od 7 m² do 10 m² powierzchni mieszkalnej. Jest to taka sama norma, jaka wynika z § 3 obowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Skarżącemu, który otrzymał lokal mieszkalny od organów Policji, odpowiadający normom zaludnienia w dniu jego przydziału, zaspokojono potrzeby mieszkaniowe. Gdyby uznać, że przysługuje mu również pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego, to oznaczałoby to, że policjant ma prawo do dwóch świadczeń za to samo. Jeżeli – jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie – policjant w czasie pełnienia służby nabył prawo do dodatkowych norm zaludnienia, a więc do lokalu o większej powierzchni, to przysługuje mu prawo zamiany posiadanego lokalu mieszkalnego na inny lokal o odpowiednim standardzie i metrażu ( por. wyrok NSA z 25 lipca 2007 r., I OSK 1233/06). Nie oznacza to jednak, jak przyjął Sąd I instancji, że policjantowi przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego, ponieważ aktualnie powierzchnia przydzielonego mieszkania jest mniejsza od przysługującej, zgodnie z normami zaludnienia. Takiego prawa nie można wyprowadzić z przywołanego przez Sąd I instancji przepis § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r., który stanowi, że policjantowi przydziela się lokal mieszkalny o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej liczbie przysługujących mu norm zaludnienia. Taki lokal skarżącemu został już przydzielony. Również okoliczność, iż przydzielony lokal obecnie nie znajduje się w dyspozycji Policji, pozostaje bez wpływu na sytuację skarżącego ( zgodnie z art. 90 przydzielany lokal ma pozostawać w dyspozycji Policji w dacie jego przydziału ) i nie zmienia faktu, że jego potrzeby mieszkaniowe zostały zaspokojone w drodze przydziału lokalu na podstawie decyzji administracyjnej. Jak wynika z akt sprawy skarżący nie opuścił zajmowanego lokalu, zajmuje go nadal na podstawie umowy najmu. Konkludując uznać należy, że przydział lokalu na mocy decyzji administracyjnej właściwego organu Policji pozbawia skarżącego wszelkich uprawnień, które wynikają dla niego z faktu niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych, w tym pomocy finansowej na zakup lokalu. Skoro organ Policji wykonał w sposób zgodny z prawem obowiązek przewidziany w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, to okoliczność ta stanowi negatywną przesłankę do uzyskania przez policjanta pomocy finansowej określonej w art. 94 ust. 1 ustawy( por. wyrok NSA z 17 stycznia 2014 r., I OSK 49/13). Z tych względów, mając na uwadze, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 203 pkt 2 P.p.s.a. ----------------------- 4