I SA/Gd 276/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi G.M. i Z.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 stycznia 2015 r. Sygn. akt [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] ustalającą wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. w kwocie 1.127,- zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego. Wójt Gminy decyzją z dnia [...] ustalił G. i Z. M. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. przyjmując do opodatkowania podatkiem rolnym grunt o powierzchni 1199 m2 (oznaczony w ewidencji symbolem "RV" i "RVI") stanowiący część działki nr [...]. Natomiast do opodatkowania podatkiem od nieruchomości przyjęto grunt o powierzchni 442 m2 (oznaczony w ewidencji symbolem "Bi") stanowiący pozostałą część działki nr [...] oraz budynek oznaczony w ewidencji budynków i gruntów jako "inny niemieszkalny" o powierzchni użytkowej 126 m2. Podatnicy od powyższej decyzji złożyli odwołanie, wskazując, że nieprawidłowo ustalono wymiar podatku za 2014 rok, bowiem w dniu 30 maja 2014 r. nastąpiła zmiana klasyfikacji budynku na rodzaj "budynki mieszkalne" i główna funkcja "dom letniskowy" oraz gruntu o pow. 442 m2 z Bi na B. W dniu 26 czerwca 2014 r. nastąpiła zmiana klasyfikacji gruntu w wyniku której działka o pow. 1641 m2 została sklasyfikowana jako: RV - 859 m2 (było 1054m2), RVI - 145m2, B 442 m2 oraz Bp 195m2. Nastąpiło zatem zmniejszenie użytków rolnych o 195 m2 i powstanie użytku Bp o pow. 195 m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w związku z wniesionym odwołaniem, decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 1 uchwały nr XXXI 11/216/2013 Rady Gminy z dnia 30 października 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013 rok (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2013 r. poz. 3857, dalej jako "uchwała") roczne stawki podatku od nieruchomości wynoszą: 1) od gruntów: d) letniskowych - 0,44 zł od 1 m2 powierzchni, f) pozostałych - 0,38 zł od 1 m2 powierzchni. 2) od budynków lub ich części: a) mieszkalnych - 0,74 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, h) letniskowych - 7,40 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej, i) pozostałych - 4,40 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Organ wskazał, że w przypadku ustalania wysokości zobowiązania podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości ewidencja gruntów i budynków jest podstawą do wymiaru tych podatków, a na konieczność ustalania charakteru gruntu i budynku na potrzeby opodatkowania w oparciu o dane z ewidencji gruntów wskazują art. 1a ust. 3 i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm., dalej jako "u.p.o.l.") oraz art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1381 ze zm.). Ponadto, art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj.: Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej jako "p.g.k."), przewiduje, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Podatek od nieruchomości ustalany jest zatem w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków co do ich kwalifikacji, które to dane są wiążące dla organu podatkowego. Organ wskazał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji, tym samym organy podatkowe nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki (por. wyroki NSA: z 5 listopada 2009 r. II FSK 836/08, z 15 kwietnia 2008 r. II FSK 372/07, z 12 marca 2009 r. II FSK 49/08, z 2 kwietnia 2009 r. II FSK 1949/07). Na istotę i znaczenie unormowań art. 21 ust. 1 p.g.k. dla wymiaru podatku od nieruchomości przy opodatkowaniu budynków wskazywał także Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów z 27 lutego 2012 r., wyjaśniając, że "przepisem znajdującym się poza regulacją ustawy podatkowej, a mającym istotne znaczenie dla wymiaru podatku od nieruchomości jest ponadto art. 21 p.g.k. Zgodnie z tym przepisem, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków" (uchwała składu 7 sędziów z 27 lutego 2012 r. sygn. akt II FPS 4/11). Kolegium wskazało, że przepisy prawa materialnego w tym przypadku limitują możliwość prowadzenia postępowania dowodowego. Przywołany art. 21 p.g.k. wyraźnie stanowi, że podstawą wymiaru podatków nie jest stan faktyczny, lecz stan ujawniony (zapisany) w ewidencji gruntów i budynków. W tym kontekście można mówić o formalnym związaniu ewidencją, która dla wymiaru podatku ma znaczenie rozstrzygające, niezależnie od tego, jaki w określonym czasie jest charakter danych budynków. Wyłącznie zatem starostowie upoważnieni są do dokonywania zmian w ewidencji gruntów i budynków i nie było rzeczą organów podatkowych w rozpatrywanej sprawie kontrolowanie prawidłowości postępowania organu ewidencyjnego". SKO wskazało, że sporny budynek w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 29 maja 2014 r., oznaczony został w ewidencji jako "inne niemieszkalne". Następnie od 30 maja 2014 r. nastąpiła zmiana funkcji budynku na "letniskowy". W ocenie Kolegium, jeżeli z ewidencji gruntów i budynków wynika istnienie budynku, którego funkcję określono jako "inne niemieszkalne" oraz "dom letniskowy", to budynek ten nie jest budynkiem mieszkalnym w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.p.o.l. (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 lutego 2012 r.; I SA/Gd 1164/11, LEX nr 1118294, I SA/Gd 1244/11, LEX nr 1122842), a więc nie można w stosunku do takiego budynku zastosować stawek podatkowych dla budynków mieszkalnych, o co wnoszą podatnicy. Organ podniósł, że prowadzenie w toku postępowania podatkowego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy budynek jest wykorzystywany do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych właścicieli - w świetle zaprezentowanych powyżej rozważań - byłoby niedopuszczalne. Tym samym, uznać należało, że w 2014 r., budynek ten nie mógł zostać opodatkowany jako budynek mieszkalny lub też jako budynek pozostały, a powinien zostać opodatkowany według stawek dla budynków letniskowych, gdyż budynek został wybudowany na terenie dla którego miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy przewiduje zabudowę letniskową (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 marca 2010 r., I SA/Gd 856/09, opubl. LEX nr 577704 wraz z glosą aprobującą do tego wyroku B. Pahla). SKO podało, że z akt sprawy wynika, że w dniu 30 maja 2014 r. nastąpiła zmiana w ewidencji gruntów i budynków oznaczenia funkcji budynku położonego na działce nr [...] z "inny niemieszkalny" na "dom letniskowy". Zdarzenie to nie miało jednak wpływu na wysokość opodatkowania w tym roku, gdyż zmiana ta w sposób bezpośredni skutkuje zastosowaniem stawek podatkowych przewidzianych dla budynków letniskowych. Zatem, wysokość podatku od nieruchomości za budynek za 2014 rok została wyliczona w prawidłowej wysokości. Odnośnie opodatkowania gruntu SKO stwierdziło, że będący przedmiotem opodatkowania grunt, stanowiący działkę nr [...], został opodatkowany prawidłowo na dzień wydania zakwestionowanej decyzji. Organ wskazał, że grunt oznaczony w ewidencji jako RV i RVI podlega opodatkowaniu podatkiem rolnym. Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 u.p.r. użytki rolne klasy V i VI zostały zwolnione z podatku rolnego. Natomiast grunt oznaczony jako Bi oraz Bp podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Grunt ten zgodnie z uchwałą z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został przeznaczony pod zabudowę "letniskową". Okoliczność ta skutkuje opodatkowaniem tego gruntu według stawek przewidzianych w par. 1 pkt 1 lit. d uchwały podatkowej tj. jak dla gruntów letniskowych. SKO zauważyło, że w poprzednich latach podatkowych sprawa podatku od nieruchomości od spornego gruntu była przedmiotem oceny sądów administracyjnych, które nie dostrzegły nieprawidłowości w opodatkowaniu gruntu. Wskazać należy, że ocenie sądowej podlegała nie tylko kwestia opodatkowania budynku, ale także gruntu. Gdyby więc sądy administracyjne stwierdziły uchybienie organów w kwestii opodatkowania gruntu, z pewnością znalazłoby to odzwierciedlenie w uzasadnieniach wyroków sądowych. Kolegium zwróciło uwagę, że w czerwcu 2014 r. nastąpiło zwiększenie powierzchni gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (tj. powstanie użytku Bp o pow. 195 m2), co skutkować powinno zwiększeniem wysokości podatku od nieruchomości, jednakże Kolegium mając na uwadze przepis art. 234 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.u. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej jako "O.p.") nie jest uprawnione do określenia wysokości podatku w wysokości wyższej aniżeli określonej zakwestionowaną decyzją. Kolegium dodaje, że w niniejszej sprawie wydanie decyzji kasacyjnej nie było zasadne, gdyż rozstrzygnięcie sprawy nie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego (art. 233 § 2 O. p.). Kolegium wyjaśniło, że pozostałe zarzuty zawarte w odwołaniu są nieistotne dla określenia właściwych stawek podatkowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji z jednoczesnym wskazaniem na konieczność naliczenia podatku od nieruchomości zgodnie z wpisami w ewidencji gruntów i budynków za okres czerwiec-grudzień 2014 r. oraz przeprowadzenia postępowania i ustalenia statusu gruntu i budynku w okresie od 1 stycznia do 29 maja 2014 r. za pomocą każdego dopuszczalnego prawem dowodu. Ponadto skarżący wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili naruszenie: – rażące naruszeniem zasad ogólnych postępowań podatkowych, a w szczególności art. 120 i art. 121 § 1 O.p.; – art. 139 Ordynacji O.p. poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania, – art. 140 O.p. z powodu braku powiadomienia o nowym terminie załatwienia sprawy i podania przyczyn nieotrzymania terminu; – art. 210 § 1 pkt 4 O.p. poprzez brak powołania podstawy prawnej związania wymiaru podatku zapisami planu zagospodarowania przestrzennego; – art. 210 § 4 O.p. poprzez jego niestosowanie (uzasadnienie nie zawiera przytoczenia przepisów prawa oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji wraz z przytoczeniem przepisów prawa w części dotyczącej związania wymiaru podatku od planu zagospodarowania przestrzennego; – art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez jego niestosowanie, uzasadnienie tej decyzji nie zawiera pełnego i poprawnego uzasadnienia faktycznego i prawnego; – art. 210 § 4 O.p. poprzez jego niestosowanie, uzasadnienie nie zawiera podania przyczyn dla których organ odmówił wiarygodności przedstawionym dowodom; – art. 6. O.p. poprzez jego niewłaściwe stosowanie i uznanie prawa geodezyjnego i kartograficznego jako prawa podatkowego; – art. 123 § 1 O.p. poprzez brak możliwości przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań; – art. 194 § 3 O.p. poprzez jego niewłaściwą interpretację i niestosowanie; – art. 6 ust. 3 u.p.o.l. poprzez jego niestosowanie; – niestosowanie się do zapisów załącznika nr 6 i § 68 ust. 3. i ust. 6. oraz § 63 ust. 1. i ust. 1f. Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków wraz ze zmianami wprowadzonymi Rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 listopada 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Skarżący wskazał, że od kilkunastu lat brak jest jednolitej linii orzeczniczej sądów administracyjnych w sprawie opodatkowania budynków i gruntów pod tymi budynkami podatkiem od nieruchomości, w szczególności budynków mieszkalnych nazywanych w pozwoleniach na budowę "budynkami letniskowymi". Nadto podali, że na działce [...] jest wybudowany budynek, określany w dokumentacji jako budynek mieszkalny jednorodzinny, parterowy z poddaszem użytkowym, o pow. użytkowej 126 m2 nazwany w pozwoleniu na budowę budynkiem letniskowym. Ww. nieruchomości zakupili w końcu 2009 r. i mieszkają tam od chwili zakupu. Z uwagi na to, że jest to jedyna nieruchomość jaką posiadają, zaspakaja ona ich podstawowe potrzeby mieszkaniowe i jest naszym centrum życiowym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje. Skarga G. i Z.M. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi odpowiada prawu. W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne, że w ewidencji gruntów i budynków, będąca przedmiotem współwłasności skarżących zabudowana nieruchomość gruntowa w okresie od 1 stycznia 2014 r. do 29 maja 2014 r. oznaczona była symbolem Bi – inne tereny zabudowane, a funkcja znajdującego się na niej budynku określona została jako "inne niemieszkalne" jak również nie było sporu co do tego, że od 30 maja 2014 r. nastąpiła zmiana symbolu na B – tereny mieszkaniowe, funkcja letniskowa. Przedmiot sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organ podatkowy jest związany zapisami zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, czy też może w ramach postępowania podatkowego dokonywać oceny stanu faktycznego wbrew tymże zapisom. Zdaniem skarżących, decydujące znaczenie w tego typu sprawach ma wyłącznie sposób użytkowania obiektu, a skoro budynek ten zaspakaja podstawowe potrzeby mieszkaniowe małżonków – to zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jak i decyzja ją poprzedzająca, winna zostać uchylona. Organy podatkowe obu instancji stanęły na stanowisku, że podstawę dla dokonania kwalifikacji budynku (mieszkalny lub niemieszkalny), na gruncie ustawy o podatkach opłatach lokalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) tej ustawy), stanowi ewidencja gruntów i budynków. W oparciu właśnie o tę ewidencję organy zastosowały w odniesieniu do spornego budynku ustaloną w uchwale Rady Gminy stawkę podatku przewidzianą dla budynków spełniających funkcję letniskową, bowiem stanowiący własność skarżących budynek mieszkalny oznaczony jest w ewidencji jako spełniający główną funkcję, funkcję letniskową. W ocenie sądu, w sporze tym rację należy przyznać organom podatkowym. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k. podstawę planowania gospodarczego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta obejmuje m.in. informacje dotyczące budynków, ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Natomiast zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 2 u.p.o.l. stawki podatku od nieruchomości w przypadku przedmiotu opodatkowania, jakim są budynki, są zróżnicowane w zależności od funkcji budynku. Funkcja budynku ma w związku z tym wpływ na określenie wysokości podatku, bowiem podatek stanowi iloczyn stawki i powierzchni użytkowej budynku. W ewidencji gruntów i budynków wskazywane są jego przeznaczenie i funkcje użytkowe. Dane z tej ewidencji co do zasady mogą zatem stanowić podstawę do wymiaru podatku od nieruchomości od przedmiotu opodatkowania, jakim jest budynek. Organ podatkowy, obowiązany jest zatem odwołać się do danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, jeżeli są one istotne dla prawidłowego określenia zobowiązania podatkowego. W ocenie sądu, opierając się na zapisach w ewidencji gruntów i budynków organy podatkowe - prawidłowo uznały, że budynek ten nie może być opodatkowany stawką określoną dla budynków mieszkalnych, tym samym przyjmując za przedmiot opodatkowania budynek o funkcji letniskowej. Nie można również pominąć kwestii podnoszonej przez skarżących, że zgodnie z Klasyfikacją Obiektów Budowlanych, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Środków Trwałych, budynek letniskowy stanowi budynek mieszkalny (Dz.U. Nr 112,poz. 1316 ze zm.). Zgodnie z tą klasyfikacją do budynków mieszkalnych budynek letniskowy zalicza się również na podstawie Klasyfikacji Środków Trwałych, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (Dz.U. Nr 242,poz. 1622). Ta ostatnia klasyfikacja ma natomiast znaczenie dla przyjętego z uwagi na podstawowe funkcje wskazywanego w ewidencji gruntów i budynków rodzaju budynku (§ 65 ust.1 i ust.2 cytowanego rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Zauważyć należy, że w ewidencji dotyczącej działki nr [...] widnieje zapis: rodzaj wg KŚT budynki mieszkalne, klasa wg PKOB – budynki mieszkalne jednorodzinne, główna funkcja – dom letniskowy. Zatem uznać należy, że w takiej sytuacji nie można tego budynku zaliczyć do kategorii budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. Nadto odnosząc się do powoływanego przez skarżących wyroku NSA z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1889/13 w sprawie Państwa Skrzypkowskich, trzeba zauważyć, że w ich sprawie organy podatkowe przyjęły jako podstawę opodatkowania budynek letniskowy, gdy w ewidencji gruntów i budynków dotyczących działki Państwa S. nr [...] widniał zapis: rodzaj wg KŚT - budynki mieszkalne, klasa wg PKOB - budynki mieszkalne jednorodzinne, główna funkcja – budynek jednorodzinny. Zatem, w tej sprawie istniała rozbieżność między przyjętym przez organy podatkowe opisem budynku, a danymi z ewidencji gruntów i budynków. W sprawie niniejszej takiej rozbieżności nie ma. W tym kontekście przedstawiony przez skarżących wykaz zmian w ewidencji dotyczącej działki nr [...], stanowiącej własność Państwa S., co do której NSA rozstrzygał w wyroku z dnia 5 czerwca 2014 r. sygn. akt II FSK 1889/13 zawiera inne oznaczenie, a zatem brak jest podstaw do analogicznego traktowania tych dwóch działek. Kolejno, wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.o.l., grunty oraz budynki lub ich części podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Przepis art. 5 ust. 1 u.p.o.l. zawiera delegację ustawową przekazując radzie gminy prawo do określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości zastrzegając jednocześnie maksymalną wysokość tych stawek. I tak, w pkt 2 powołanego przepisu określono stawki maksymalne dla budynków lub ich części różnicując je jednocześnie w zależności od rodzaju budynku - dla budynków mieszkalnych (lit. a) lub pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego (lit. e). Mając na uwadze powyższe, należy odnieść się do uchwały Rady Gminy z dnia 30 października 2013 r. nr XXXI 11/216/2013 w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013 rok (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2013 r. poz. 3857). Zgodnie z § 1 pkt 2 wysokość stawek podatku od nieruchomości od budynków: mieszkalnych wynosi 0,74 zł za 1 m2 powierzchni użytkowej (lit. a), natomiast od letniskowych wynosi 7,40 zł za 1 m2 (lit. h) powierzchni użytkowej. Zatem, skoro prawo miejscowe różnicuje stawki podatku dla budynków mieszkalnych (§ 1 pkt 2 lit. a) oraz letniskowych tj. tych mieszkalnych, które spełniają jako podstawową funkcję letniskową, (§ 1 pkt 2 lit. h) jako dwie odrębne kategorie budynków, należy przyjąć wnioskowanie a contrario zasadzie lege non distinguente nec nostrum distinguere. Zatem, skoro uchwała odróżnia kategorię budynków letniskowych od budynków stricte mieszkalnych – ustanawiając kategorię budynków letniskowych jako odrębną kategorię od budynków stricte mieszkalnych (pomimo tego, że ustawodawca zdaje sobie sprawę z tego, że budynek letniskowy jest także budynkiem mieszkalnym), należy przyjąć, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości stawką przewidzianą za budynki mieszkalne będzie możliwe, jedynie w sytuacji, gdy w ewidencji gruntów i budynków budynek zostanie oznaczony jako posiadający główną funkcję – mieszkalny. W tym kontekście zapis w informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r. (karta 1 akt administracyjnych) złożony przez skarżących i wskazujący, że są posiadaczami gruntów letniskowych i budynku letniskowego oraz zapis ewidencji z dnia 30 maja 2014 r. dla działki nr [...] wg klasyfikacji KŚT – budynki mieszkalne, główna funkcja dom letniskowy uznać należało że podlegają opodatkowani wg. stawki przewidzianej dla budynków letniskowych określonej w § 1 pkt 2 lit. h) ww. uchwały. Uwzględniając powyższą argumentację, sąd orzekający w niniejszym składzie odwołując się do treści art. 21 ust. 1 P.g.k. uznał, że organy podatkowe ustalając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości prawidłowo przyjęły podstawę wymiaru podatku, na podstawie danych widniejących w ewidencji (por. wyroki NSA: z dnia 14 czerwca 2013 r., II FSK 1950/11, z dnia 11 lipca 2012 r., dostępne na stronie http://www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p. i zgodnie z tym przepisem stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ustalenia oparte o treść tych dokumentów urzędowych stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. W związku z tym organ podatkowy nie ma podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji. Podsumowując, sporny budynek nie mógł podlegać opodatkowaniu preferencyjną stawką podatkową przewidzianą dla budynków mieszkalnych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l.), gdyż w ewidencji budynków nie została mu przypisana taka główna funkcja użytkowa. Wobec powyższego, organy podatkowe prawidłowo uwzględniły przy wydawaniu zaskarżonej do sądu decyzji obowiązujące w dacie jej wydania zapisy ewidencji, zatem nie można było im zarzucić, że nie zebrały i w sposób wyczerpujący nie rozpatrzyły całego materiału dowodowego w rozumieniu art. 122 i art. 187 § 1 O.p. W kontekście powyższych rozważań, retoryka skarżących, skoncentrowana na wykazaniu, że sporny budynek pełni funkcję typowo mieszkalną, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy, skoro nie wykazali oni, że w ewidencji gruntów i budynków nastąpiła zmiana przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości z letniskowej na mieszkalną. Z tego względu pozostałe zarzuty skargi dotyczące nieustalenia stanu faktycznego co do sposobu użytkowania budynku uznać należy za bezzasadne. Oceniając zaskarżone decyzje, również w zakresie niekwestionowanym w skardze sąd uznał, że organy prawidłowo ustaliły łączne zobowiązanie pieniężne za 2014 r. W szczególności w sprawie nie doszło do naruszenia przez organy podatkowe wskazywanych przepisów postępowania. W niniejszej sprawie organy I i II instancji prawidłowo ustaliły zaistniały w sprawie stan faktyczny, który nie budzi wątpliwości sądu. W przedmiotowych decyzjach przedstawiono argumenty, które w sposób wystarczający i przekonywujący wyjaśniają rozstrzygnięcie. Uzasadnienie decyzji wskazuje ustalony w sprawie stan faktyczny, jak również zawiera argumentację dotyczącą dokonanej wykładni przepisów prawa, które miały zastosowanie w sprawie. Także uzasadnienie organu pierwszej instancji, jakkolwiek krótkie, zawiera wszystkie wymagane prawem elementy – wskazuje podstawę prawną rozstrzygnięcia, przedmiot opodatkowania i zastosowaną stawkę podatku. Odnośnie zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 200 § 1 O.p., należy podkreślić, że jest to naruszenie przepisów postępowania, które może doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jeżeli wspomniane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (uchwała NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r., FPS 6/04, ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 66). Podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji byłaby w szczególności sytuacja, w której strona skarżąca uprawdopodobniłaby istnienie związku przyczynowego między naruszeniem przez organ odwoławczy obowiązku wyznaczenia stronie terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego - art. 200 § 1 O.p., a pozbawieniem prawa podatnika do oceny całego zebranego materiału dowodowego i zaoferowania nowych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r., I SA/Gd 199/00, Prz. Pod. 2004, nr 1, s. 43). Przed Sądem skarżący nie przedstawili istotnych argumentów dotyczących zebranego w sprawie materiału dowodowego a zatem naruszenie tego przepisu nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Organ odwoławczy wydając decyzję oparł się o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu przeprowadzonym przez organ pierwszej instancji, z którym był stronie znany. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy oddalił skargę.