II OSK 2252/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Miron (spr.) Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant starszy asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 1534/14 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2015n r. sygn. akt VII SA/Wa 1534/14 po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] w B. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego – uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I), stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku (pkt II) i zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt III). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia 28 grudnia 2009 r. Stowarzyszenie [...] w B. (dalej: Stowarzyszenie) wniosło o objęcie ochroną prawną budynków Sanatorium w I. wraz z przyległym terenem. Po rozpatrzeniu ww. wniosku Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków pismem z dnia [...] lutego 2011 r., w trybie art. 31 k.p.a., wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wpisania do rejestru województwa śląskiego zespołu zabudowy Wojewódzkiego Centrum Pediatrii [...] w I., gmina I., powiat [...]. Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. znak: [...] Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków wpisał do rejestru zabytków pod numerem [...] zespół zabudowy Wojewódzkiego Centrum Pediatrii [...] w I., który tworzą: 1. Budynek portierni; 2. Budynek willi dyrektora (ob. budynek mieszkalny); 3. Pawilon mieszkalny chłopców (ob. pawilon chorych); 4. Leżalnia – weranda (ob. składy i solarium); 5. Pawilon mieszkalny dziewcząt (ob. pawilon chorych); 6. Szkoła i oddział gruźlicy kostnej (ob. pawilon chorych); 7. Budynek administracyjno-leczniczy (ob. administracja i rentgen); 8. Sala gimnastyczna; 9. Wieża (ob. pawilon chorych); 10. Pawilon gruźlicy kostnej – łącznik (ob. pawilon chorych); 11. Skrzydło z salą imprezowo – jadalną (ob. jadalnia); 12. Pawilon kuchni, pralni i mieszkalny (ob. kuchnia i jadalnia); 13. Skrzydło gospodarcze (ob. skrzydło mieszkalne – hotel); 14. Kotłownia; 15. Otoczenie zespołu zabudowy, wyznaczone na mapie i w treści decyzji. W wyniku odwołania złożonego przez Stowarzyszenie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wydał decyzję z dnia [...] maja 2014 r. znak [...], którą umorzył postępowanie [...] grudnia 2011 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że jak ustalił on w toku postępowania wyjaśniającego (pismo Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 2 maja 2014 r.) we wniosku Stowarzyszenia z dnia 28 grudnia 2009 r. znalazło się jedynie żądanie wpisania do rejestru zabytków sanatorium w I. Stowarzyszenie nie wnioskowało o dopuszczenie do postępowania na prawach strony, w związku z czym organ pierwszej instancji nie wydał postanowienia w tej sprawie. W ocenie organu wobec braku formalnego wystąpienia Stowarzyszenia o dopuszczenie do omawianego postępowania fakt wysyłania na adres organizacji społecznej pism oraz decyzji z dnia [...] grudnia 2011 r. miał charakter jedynie informacyjny i nie stanowił przyznania tej organizacji prawa do podejmowania czynności procesowych. Tym samym organ odwoławczy stwierdził brak legitymacji Stowarzyszenia, co doprowadziło do umorzenia postępowania odwoławczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozpoznanie wniesionego odwołania od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Katowicach z dnia [...] grudnia 2011 r. Stowarzyszenie wskazało w skardze, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji brało udział na prawach strony. Postępowanie zostało wszczęte przez organ z urzędu na jego żądanie, jednakże niezgodnie z intencją Stowarzyszenia, które wniosło o wpis do rejestru zabytków poszczególnych obiektów, a nie całego zespołu zabudowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywołanym na wstępie wyrokiem uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję uznając, że decyzja ta narusza przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd nie podzielił stanowiska organu zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzając, że pozostaje ono w sprzeczności z dowodami znajdującymi się w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji. Sąd wskazał, że Stowarzyszenie już we wniosku inicjującym postępowanie, tj. w piśmie z dnia 28 grudnia 2009 r., przywołało przepis art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. dotyczący dopuszczenia do udziału w postępowaniu. Jednocześnie Stowarzyszenie żądało wszczęcia postępowania o wpisanie do rejestru zabytków nieruchomych województwa śląskiego budynków sanatorium w I. W ocenie Sądu pomimo braku postanowienia o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu organ pierwszej instancji traktował Stowarzyszenie jak stronę postępowania, doręczając mu decyzję z dnia [...] grudnia 2011 r. z pouczeniem o odwołaniu, podobnie jak w toku postępowania kierując pisma adresowane do strony postępowania. Zdaniem Sądu okoliczności te potwierdzają, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji Stowarzyszenie traktowane było jak podmiot biorący udział w postępowaniu na prawach strony. Organ pierwszej instancji nie wydał wprawdzie postanowienia przewidzianego w art. 31 § 2 k.p.a., jednak zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. zawiadomił Stowarzyszenie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz pouczył o prawie do uzyskiwania wyjaśnień, składania wniosków i zastrzeżeń. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne Sąd wskazał, że jeżeli organ administracji nie wydał postanowienia o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu organizacji społecznej, jednakże przyjmował składane przez tę organizację oświadczenia, a także doręczał tej organizacji decyzje i postanowienia, fakty te należy uznać za dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu administracyjnym. Stwierdził, że organizacja społeczna, którą organ faktycznie dopuścił do udziału w postępowaniu i traktował jako podmiot na prawach strony, ma również prawo złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto w ocenie Sądu, skoro Śląski Wojewódzki Konserwator Zabytków uznał żądanie Stowarzyszenia za uzasadnione i wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wpisu do rejestru zabytków, to tym samym skarżące Stowarzyszenie uzyskało legitymację na podstawie art. 31 § 2 i 3 k.p.a. do uczestniczenia w tym postępowaniu na prawach strony bez konieczności wydawania odrębnego postanowienia. Wyjaśnił, że dopuszczenie organizacji do udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 1 i 2 k.p.a. w formie postanowienia dotyczy toczącego się postępowania administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, zaskarżając wyrok w całości. Sądowi pierwszej instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania w postaci: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 63 § 2 k.p.a. ze względu na pominięcie, że dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu następuje wyłącznie na żądanie danej organizacji, przy czym na gruncie przedmiotowej sprawy skarżące Stowarzyszenie nie wyraziło takiego żądania, oraz tego, że wskazanie podstawy prawnej wniosku odmiennej od wyrażonego w nim żądania nie może być utożsamiane z wyrażeniem przez wnioskodawcę dodatkowego żądania, jeśli nie potwierdza tego treść samego podania - w wyniku czego Sąd w skarżonym orzeczeniu uwzględnił skargę pomimo wystąpienia podstaw do jej oddalenia; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 31 § 2 i 3 k.p.a. oraz art. 123 § 1 i 2 k.p.a. polegające na nieznajdującym oparcia w treści ustawy stwierdzeniu, że możliwe jest następcze stwierdzenie wystąpienia zdarzeń prawnych powodujących skutek procesowy w postaci dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu pomimo tego, że zgodnie z wyraźną treścią ustawy jest to kwestia wymagająca wydania postanowienia, w wyniku czego Sąd bezpodstawnie uznał, że w przedmiotowej sprawie wystąpiły naruszenia prawa dające podstawę do uchylenia decyzji organu; 3. art. 1, art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a także w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647; dalej: u.u.s.a.), że względu na uwzględnienie w kontroli prowadzonej z punktu widzenia legalności kryteriów pozaustawowych, tj. stwierdzenia naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie decyzji w postaci określonego "traktowania" Stowarzyszenia przez organ oraz "faktycznego dopuszczenia do udziału w postępowaniu", przy czym w uzasadnieniu Sądu bezpodstawnie przyjęto także okoliczności mające uzasadnić stwierdzenie wystąpienia tych okoliczności, tj. jakoby wniosek Stowarzyszenia mógł obejmować także dopuszczenie do udziału w postępowaniu oraz że Stowarzyszenie to było traktowane tak jak strona postępowania - w wyniku czego bezpodstawnie stwierdzono wystąpienie podstaw uzasadniających uchylenie decyzji organu; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 111 § 1 k.p.a. oraz art. 141 § 1 k.p.a. w zw. z art. 31 § 2 k.p.a., a także art. 126 k.p.a. w zw. z art. 110 k.p.a. ze względu na pominięcie w kontroli legalności skarżonej decyzji, że w przedmiotowej sprawie Stowarzyszeniu przysługiwały określone środki prawne względem postanowienia o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie z urzędu, wobec czego należało uznać, że nie było podstaw do uznania "faktycznego dopuszczenia" do udziału w postępowania, wbrew zasadzie związania organu wydanym przez siebie i prawidłowo doręczonym postanowieniem; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. ze względu na pominięcie obowiązku organu odwoławczego w zakresie ponownego, merytorycznego rozpatrzenia sprawy przy jednoczesnej kontroli prawidłowości postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie oraz na przyjęciu, że organ odwoławczy miałby być związany błędami, które popełnił organ pierwszej instancji w przedmiotowej sprawią w wyniku czego bezpodstawnie stwierdzono, że skarżona decyzja zasługuje na uchylenie. Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto o zasądzenie na rzecz organu od skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący kasacyjnie wniósł również, na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a., o odroczenie rozpoznania sprawy oraz o przedstawienie składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego związanego z pojawiającymi się w niektórych orzeczeniach sądów administracyjnych tezach o możliwości faktycznego dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu pomimo braku wydania przez organ postanowienia w tym zakresie na podstawie art. 31 § 2 k.p.a. Przedstawione zagadnienie prawne dotyczy w szczególności tego, czy i pod jakimi warunkami możliwe jest zastosowanie wykładni zaprezentowanej w zaskarżonym wyroku oraz wyrokach, które powołano w jego uzasadnieniu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że skarga ta nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Analiza zarzutów skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy niewydanie przez organy administracji postanowienia o dopuszczeniu Stowarzyszenia [...] do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika na prawach strony mogło uzasadniać twierdzenie, że skarżące Stowarzyszenie nie posiadało legitymacji do złożenia odwołania, a to natomiast skutkowało koniecznością umorzenia postępowania odwoławczego. Z takim stanowiskiem skarżącego kasacyjnie organu administracji nie można się zgodzić. Niewątpliwie wykładnia językowa art. 31 § 1 – 5 k.p.a. wskazuje, że organizacja społeczna może wystąpić z inicjatywą wszczęcia postępowania administracyjnego lub dopuszczenia jej do udziału w już toczącym się postępowaniu. W każdym przypadku organizacja (w tym także stowarzyszenie) powinna wykazać, że jej inicjatywa jest uzasadniona celami statutowymi i przemawia za nią interes społeczny. Organ administracji, do którego wpływa taki wniosek, winien natomiast wydać postanowienie w przedmiocie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w sprawie (art. 31 § 2 k.p.a.). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się szerszą wykładnię wskazanego przepisu. Zgodnie z prezentowanym tam poglądem jeżeli organ administracji nie wydał postanowienia o dopuszczeniu do udziału w postępowaniu organizacji społecznej, jednakże przyjmował składane przez tę organizację oświadczenia oraz doręczał pisma, postanowienia, decyzje, to fakty te należy uznać za dopuszczenie tej organizacji do udziału w postępowaniu. Skoro taka organizacja poprzez działania faktycznie została dopuszczona do udziału w sprawie, to posiada również prawo złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji (tak m.in. wyroki NSA: z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 329/10 oraz z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2310/11 oraz powołane w tych rozstrzygnięciach wyroki; orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy kwestia konieczności wydania odrębnego postanowienia w przedmiocie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu nie może mieć przesądzającego znaczenia dla oceny, czy organizacji przysługuje przymiot strony (tak NSA w wyroku z dnia 17 listopada 1988 r., sygn. akt IV SA 855/88; ONSA 1990, nr 1, poz. 3; oraz wyrok z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2014/09; CBOSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni stanowisko to podziela. Nie jest kwestionowane w niniejszej sprawie, że skarżące Stowarzyszenie nie złożyło wniosku o dopuszczenie do udziału w sprawie oraz że organ administracji nie wydał postanowienia w tym przedmiocie. Fakt ten, jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji, nie uzasadniał jednak przyjęcia, że Stowarzyszeniu nie przysługiwał przymiot strony. Niniejsze postępowanie – o wpisanie określonych obiektów do rejestru zabytków – zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego Stowarzyszenia z dnia 28 grudnia 2009 r. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2011 r., doręczonym m.in. Stowarzyszeniu, organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wpisania do rejestru zabytków województwa śląskiego zespołu zabudowy Wojewódzkiego Centrum Pediatrii [...] w I., wskazując jako podstawę prawną art. 31 k.p.a. oraz że rozstrzygnięcie zostało wydane "po rozpoznaniu wniosku stowarzyszenia". Z akt sprawy wynika także, że organ administracji zarówno po wszczęciu postępowaniu jak i przed wydaniem tego postanowienia doręczał Stowarzyszeniu wszystkie pisma, korespondencję "do wiadomości" oraz wydawane rozstrzygnięcia. Nie może być zatem kwestionowane, że Stowarzyszenie [...] było przez organ traktowane jako podmiot na prawach strony. Nie ma zatem racji skarżący kasacyjnie twierdząc, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 1, art. 134 § 1, art. 141 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a i art. 1 § 1 i 2 u.u.s.a., jak i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 31 § 2 i 3 k.p.a. i art. 123 § 1 i 2 k.p.a., którego upatruje się w uchyleniu decyzji pomimo niewydania postanowienia o dopuszczeniu organizacji do udziału w sprawie. Niesłusznie autor skargi kasacyjnej zarzuca także Sądowi błędne zastosowanie art. 31 § 1 i 2 k.p.a. Nie ma bowiem racji, iż konstrukcja art. 31 § 1 k.p.a. pozwala na uznanie zasadności żądania stowarzyszenia o wszczęcie postępowania, nie uznając jednocześnie za zasadne dopuszczenia go do udziału w takim postępowaniu. Wykładnia gramatyczna przepisu wskazuje wszak, że w obu przypadkach (wszczęcia postępowania oraz dopuszczenia organizacji do udziału w postępowaniu) muszą być kumulatywnie spełnione te same przesłanki: wniosek musi być uzasadniony celami statutowymi i przemawiać za tym musi interes społeczny. A zatem nie ma prawnej możliwości, aby uznanie przez organ zasadności żądania wszczęcia postępowania nie skutkowało jednocześnie spełnieniem przesłanek do dopuszczenia organizacji do udziału w postępowaniu. Tak ukształtowany przepis wskazuje jedynie na odmienne etapy postępowania, w których organizacja społeczna może podjąć inicjatywę uczestniczenia w postępowaniu. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. mający polegać na oparciu rozstrzygnięcia na przyczynach pozaprawnych, co oznacza przekroczenie ram kontroli decyzji pod względem legalności. Przypomnieć należy, że zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie NSA zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012, wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Z takim naruszeniem, dodatkowo mającym wpływ na wynik sprawy i to w stopniu istotnym, nie mamy zatem do czynienia w okolicznościach niniejszej sprawy. Wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie Sąd wojewódzki wyjaśnił motywy, jakimi kierował się uchylając zaskarżone rozstrzygnięcie, wskazał także podstawę prawną. Sam fakt, że skarżący kasacyjnie nie podzielił argumentów Sądu pierwszej instancji nie oznacza, że uzasadnienie nie odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie ma też racji skarżący kasacyjnie twierdząc, że doszło do naruszenia wskazanych przepisów postępowania ze względu na pominięcie w kontroli legalności skarżonej decyzji, że Stowarzyszeniu przysługiwały określone środki prawne względem postanowienia o wszczęciu postępowania. Uszło bowiem uwadze skarżącego kasacyjnie, że jedynie postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (lub dopuszczenia do udziału w sprawie) podlega odrębnemu zaskarżeniu, na rozstrzygnięcie pozytywne dla organizacji społecznej nie przysługuje odrębny środek zaskarżenia a zarzuty co do postanowienia mogą być podniesione w odwołaniu od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W niniejszej sprawie takie zarzuty nie zostały postawione. Konkludując zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, co uzasadniało oddalenie skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał także, ażeby w okolicznościach niniejszej sprawy wyłoniło się zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości, które uzasadniałoby przedstawienie tego zagadnienia do rozpoznania poszerzonemu składowi tego Sądu. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego w omawianej kwestii jest jednolite – nawet jeśli część orzeczeń wskazanych w uzasadnieniu wniosku zapadło na tle przepisów innych ustaw. Analiza tych przepisów wskazuje bowiem, iż są one tożsame lub podobne w swej treści, co oznacza, że wypracowane w tym zakresie orzecznictwo nie traci na aktualności. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.