VII SA/Wa 2516/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant starszy referent Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 r. sprawy ze skargi "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), po ponownym rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. ([...]) stwierdzającej – na wniosek Z. W. – nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2001 r. (nr [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego spożywczego wraz z drogami wewnętrznymi, parkingami, wyjazdami i wjazdami oraz przyłączami na działkach nr ew. [...], przy ul. [...] w [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji. Stwierdził, że wnioskodawca – Z. W. nie posiada przymiotu strony w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2001 r. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Z. W. zaskarżając je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 19 grudnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1918/12 uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r. WSA wskazał, że brak jest podstaw do odmowy przyznania skarżącemu statusu strony w postępowaniu nieważnościowym. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. od ww. wyroku, wyrokiem z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1259/13 oddalił skargę kasacyjną. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił instytucję stwierdzenia nieważności podkreślając, iż stanowi ona wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a.. Wskazał także, że postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. GINB powołał przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, nakładający na właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązek sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Przytoczył treść § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 140 z późn. zm.), zgodnie z którym należy zachować odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami co najmniej: 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2) oraz 4 m od tej granicy w przypadku budynku zwróconego w jej stronę ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi (pkt 1). W myśl ust. 6 powyższego przepisu dopuszcza się usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela. Wskazał, że ze znajdującego się w projekcie budowlanym projektu zagospodarowania terenu wynika, że kwestionowany budynek zaprojektowany został w odległości 3 m od granicy z działkami nr ew. [...] ścianą z otworem okiennym i drzwiowym oraz 1,33 m od działki nr ew. [...] ścianą z otworem drzwiowym. Ponadto, projektowany budynek przewidziany został w odległości ok. 0,5 – 1 m od nieruchomości nr ew. [...]. Wobec powyższego GINB stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2001 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 2 i 4 warunków technicznych. Uznał, że powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane z oczywistym i niewątpliwym naruszeniem przepisów bezwzględnie obowiązujących i naruszenie to wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa, z uwagi na naruszenie praw właścicieli sąsiedniej działki oraz zagrożenie bezpieczeństwa pożarowego mieszkańców sąsiadujących nieruchomości. Organ odniósł się do znajdującej się w aktach sprawy zgody Z. W. na realizację spornej inwestycji bezpośrednio przy granicy z działkami nr ew. [...] zaznaczając, że rozwiązania przyjęte w projekcie budowlanym dotyczące usytuowania inwestycji są odmienne od tych, na które została wyrażona zgoda a odległości są niezgodne ze wskazanymi warunkami technicznymi. GINB wskazał również, że § 12 ust. 6 warunków technicznych, w zakresie wymogu uzyskania zgody właściciela działki sąsiedniej na usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, został uznany za niezgodny z art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 5 marca 2001 r., sygn. akt P 11/00. Stwierdził, że niedopuszczalne było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, która zatwierdzała projekt budowlany przewidujący niezgodne z § 12 ust. 4 pkt 2 warunków technicznych w oparciu o przepis prawa materialnego, który został wyeliminowany z obrotu prawnego na skutek orzeczenia TK. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał ponadto, że weryfikowane pozwolenie na budowę zostało poprzedzone decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla spornej inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego o powierzchni zabudowy ok. 1.720 m2 i kubaturze 10000 m3. Podkreślił, że organ administracji publicznej orzekający o pozwoleniu na budowę jest bezwzględnie związany warunkami ustalonymi w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z opisu technicznego projektu budowlanego wynika, że powierzchnia zabudowy projektowanego budynku została przewidziana na 1.880,20 m2, a jego kubatura wynosi 10.700,90 m3. Wskazał, że wobec nieprecyzyjnego zapisu decyzji Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. w kwestii dopuszczalnej powierzchni zabudowy ok. 1.720 m2 nie można stwierdzić jednoznacznie naruszenia ustaleń decyzji o warunkach zabudowy w tym zakresie. Jednakże przewidziana kubatura kwestionowanego budynku jest większa o ponad 7% od dokładnie skonkretyzowanego zapisu zawartego w decyzji o warunkach zabudowy. Wobec przekroczenia dopuszczalnej kubatury budynku GINB stwierdził, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2001 r. została wydana z rażącym naruszeniem art.. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Opisane naruszenie wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Odnosząc się do zarzutu braku możliwości stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na realizację spornej inwestycji GINB stwierdził, że powyższe nie wyłącza możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego rozstrzygnięcia dotkniętego, którąkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Wskazał, przywołując stosowne orzecznictwo, że negatywna przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. odnosi się do skutków prawnych, a nie faktycznych. Realizacja inwestycji stanowi czynność faktyczną o skutkach materialnych, a nie skutek prawny. Organ odwoławczy ocenił ponadto prawidłowość decyzji z punktu widzenia pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. nie stwierdzając zaistnienia żadnej z pozostałych przesłanek z art. 156 § 1 pkt 1, pkt. 2, pkt 3, pkt 4, pkt 5, pkt 6 i pkt 7 k.p.a. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła spółka [...]. z o.o. z siedzibą w [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: - art. 7, 10 § 1, 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ nie odniósł się do podniesionych w odwołaniu zarzutów spółki, nie umożliwił stronie wypowiedzenia się odnośnie zebranego materiału. Skarżąca nie zgadzała się ze stanowiskiem organu, że stwierdzone naruszenia mają charakter rażący oraz wywołują skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. Podtrzymała zarzut, że działka nr [...], zlokalizowana w bezpośredniej bliskości inwestycji nie była działką budowlaną w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 ze zm.), nie znajdowały się na niej ani budynki, ani ze względu na znikomą wręcz powierzchnię nie mogła być przeznaczona pod zabudowę. Nie zgadzała się z zarzutem naruszenia przez Starostę [...] obowiązku sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu w wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności z tymi warunkami, które odnoszą się do powierzchni i kubatury. Wskazała, że stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu, po długim już okresie funkcjonowania inwestycji może doprowadzić do rozbiórki obiektu, co spowoduje wielomilionowe straty finansowe dla skarżącej, jak również utratę ok. 20 miejsc pracy. Skarżąca podkreśliła, że omawiana inwestycja nie wpłynie ujemnie na możliwość zagospodarowania nieruchomości przez Z. W. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 z 2002 r. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2012 r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...]października 2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] Sp. z o.o. pozwolenia na budowę pawilonu handlowego spożywczego wraz z drogami wewnętrznymi, parkingami, wyjazdami i wjazdami oraz przyłączami na działkach nr ew. [...], przy ul. [...] w [...] Organ uznał, że ww. decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2001 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zatem przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja podjęta w ramach postępowania nieważnościowego. Wśród przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jest rażące naruszenie prawa, które określa się jako oczywiste naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Zachodzi więc w przypadku, gdy czynność zmierzająca do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub części. Nie chodzi przy tym o błędy w wykładni prawa, lecz o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 sierpnia 2001 r. II SA 1726/2000, z dnia 26 września 2000 r. V SA 2998/99, oraz z dnia 5 października 2000 r. III SA 2244/99 - treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Materialnoprawną podstawą kontrolowanej decyzji stanowił art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) w związku z § 12 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 140 z późn. zm.). Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania badanej decyzji przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z: miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Ponadto organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oraz wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Powyższe uregulowania Prawa budowlanego bezwzględnie zobowiązują organ administracji do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z wymogami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego . Należy zgodzić się z organem, że wydana decyzja Starosty [...] z dnia [...] października 2001 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę pawilonu handlowego spożywczego wraz z drogami wewnętrznymi, parkingami, wyjazdami i wjazdami oraz przyłączami, niewątpliwie sprzeczna jest z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, jakie określono w niniejszej sprawie decyzją Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. Sprzeczność dotyczy przekroczenia wskazanych parametrów w zakresie kubatury budowy pawilonu handlowego, którą określono na 10.000 m3. Tymczasem jak wynika z opisu technicznego kubatura projektowanego budynku wynosi 10.700,90 m3, co stanowi ponad 7% większą kubaturę niż ustalono w decyzji o warunkach zabudowy. Przekroczenia dotyczyły również powierzchni zabudowy ale należy podzielić stanowisko organu, że wobec mało precyzyjnego zapisu w decyzji o warunkach zabudowy (ok. 1.720 m2) nie uznano tego przekroczenia za rażące. Należy podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wiąże organ wydający pozwolenie na budowę i pozwolenie na budowę nie może przekraczać ustaleń zawartych w tej decyzji. Jak wynika z powyższego inwestor uzyskał decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającą pozwolenia na budowę niezgodną z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wbrew treści przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Decyzja o udzieleniu pozwolenia została także wydana z rażącym naruszeniem rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. c Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 2 i 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 140 z późn. zm.). Rażące naruszenie prawa to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Powołany przepis § 12 ust. 2 i 4 jest jasny i nie wymaga interpretacji ani wykładni. Wynika z niego, że należy zachować odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami co najmniej: 3 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną, w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2) oraz 4 m od tej granicy w przypadku budynku zwróconego w jej stronę ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi (pkt 1). W myśl ust. 6 powyższego przepisu dopuszcza się usytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jeżeli w projekcie zabudowy i zagospodarowania terenu (działki budowlanej) zostanie wykazana możliwość zachowania określonych w rozporządzeniu odległości między projektowaną zabudową a istniejącymi lub zaprojektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej i uzyskana pisemna zgoda jej właściciela. Tymczasem kwestionowany budynek zaprojektowany został w odległości 3 m od granicy z działkami nr ew. [...] ścianą z otworem okiennym i drzwiowym oraz 1,33 m od działki nr ew. [...] ścianą z otworem drzwiowym. Ponadto, projektowany budynek przewidziany został w odległości ok. 0,5 – 1 m od nieruchomości nr ew. [...]. Usytuowanie budynku stoi w jawnej sprzeczności z ww. § 12 ust. 2 warunków technicznych. Należy podkreślić, że przepisy prawa budowlanego na podstawie których wydano kontrolowaną decyzję udzielającą pozwolenia na budowę, mają charakter przepisów bezwzględnie obowiązujących i muszą być ściśle stosowane. Sam rodzaj materii objętej regulacją w zakresie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę, nakazuje uznawanie wszelkich przypadków uchybienia tym normom, przez organy administracyjne za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., prowadzące do stwierdzenia nieważności dotkniętej tą wadą decyzji. Zatem należy zgodzić się z organem, że powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane z oczywistym i niewątpliwym naruszeniem przepisów bezwzględnie obowiązujących i naruszenie to wywołuje skutki społeczno-gospodarcze niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa, z uwagi na naruszenie praw właścicieli sąsiedniej działki oraz zagrożenie bezpieczeństwa pożarowego mieszkańców sąsiadujących nieruchomości. Na marginesie, Sąd zauważa, że w przesłanej Sądowi dokumentacji projektowej, brak jest dokumentów potwierdzających posiadanie uprawnień budowlanych dla projektanta, który opracował projekt budowlany. Nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. przez organ I instancji, zaaprobowany następnie przez organ odwoławczy, zarzut wprawdzie słuszny, nie miał on jednak istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. Jak wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania jest skuteczny wyłącznie wówczas, gdy zarzucane i stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że dla uchylenia na tej podstawie prawnej decyzji niezbędne jest wykazanie, że gdyby naruszenie prawa procesowego nie wystąpiło to, mogłaby zapaść inna decyzja. Skarżący tego nie wykazał. Odnosząc się do zarzutu, że działka nr [...], zlokalizowana w bezpośredniej bliskości inwestycji nie była działką budowlaną w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 ze zm.), nie znajdowały się na niej ani budynki, ani ze względu na znikomą wręcz powierzchnię nie mogła być przeznaczona pod zabudowę, należy powtórzyć za Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, który w uzasadnieniu wyroku wskazał, że "z akt sprawy wynika, że skarżący nadal pozostaje właścicielem, nie tylko działki nr ew. [...], wobec której brak przymiotu działki budowlanej upatrywał organ odwoławczy, ale również działek [...] bezpośrednio graniczących ze sporną inwestycją stanowiących jedną całość posesji Z. W. W konsekwencji, nawet przy założeniu, że działka nr [...] nie jest działką budowlaną w rozumieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – okoliczność ta nie mogła przesądzać, jak przyjął organ II instancji, o pozbawieniu skarżącego statusu strony, który ograniczenie w zagospodarowaniu nieruchomości (prowadzenia prawidłowej gospodarki) wywodził z nieprawidłowości w posadowieniu spornego obiektu." Nie doszło również do naruszenia pozostałych przepisów, wskazanych w skardze: art. 7 1 i 77 § 1 k.p.a. Materiał zebrany w sprawie pozwalał na wydanie decyzji w sprawie. Należy również pamiętać, że postępowanie w sprawie toczyło się w trybie stwierdzenia nieważności, w którym organ nie prowadza postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym, a przede wszystkim nie orzeka ponownie co do istoty sprawy. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Wbrew twierdzeniu skarżącego decyzja odpowiada wymogom wskazanym w art. 107 § 1 k.p.a. Organ uzasadnił w sposób dostateczny swoje rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec, jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.