II SA/Bk 237/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego oddala skargę. P. Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], odmawiającą M. S. przyznania pomocy finansowej na budowę domu. Decyzja P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2014 r. M. S., pełniący służbę w Policji od dnia [...] września 2001 r. (w służbie stałej od dnia [...] września 2003 r.), zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w B. o przyznanie pomocy finansowej na budowę domu w miejscowości J., wykazując uprawnienia do 2 norm zaludnienia (wnioskodawca i żona J. S.). Do wniosku załączył m.in. decyzję nr [...] Starosty Powiatu B. z dnia [...] listopada 2012 r. udzielającą pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce o numerze geodezyjnym nr [...] położoną w obrębie wsi J., gm. J. oraz zawiadomienie z dnia [...] października 2014 r. o zakończeniu w dniu [...] października 2014 r. budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego o powierzchni mieszkalnej wynoszącej 94,49 m2. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], Komendant Miejski Policji w B. odmówił skarżącemu przyznania pomocy finansowej na wskazany we wniosku cel. W ocenie organu l instancji w dacie złożenia wniosku zainteresowany miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w sposób określony w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), ponieważ posiadał dom zgodny z należnymi normami zaludnienia. Organ zaznaczył również, że policjant już po raz drugi wystąpił o przyznanie pomocy finansowej na tą samą budowę. Wskazał również, że funkcjonariusz wraz z małżonką zajmował lokal mieszkalny przy ul. [...] w B. na podstawie umowy najmu zawartej w dniu [...] czerwca 2006 r. z Komunalnym Towarzystwem Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. w B. Wówczas decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...], Komendant Miejski Policji w B. odmówił udzielenia pomocy finansowej na prowadzoną budowę domu jednorodzinnego. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. Organ I instancji wskazał, że obecnie sytuacja w kwestii posiadania lokalu mieszkalnego uległa zmianie, gdyż funkcjonariusz zrzekł się prawa do lokalu mieszkalnego przy ul. [...] poprzez wypowiedzenie umowy najmu. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił organowi błędną wykładnię prawa materialnego, tj. art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 2 ustawy o Policji. Jego zdaniem "pomoc finansowa na uzyskanie lokalu" jest pojęciem szerokim", odnoszącym się także do przypadków udzielania jej na spłatę zobowiązań finansowych zaciągniętych w związku z nabyciem lokalu mieszkalnego oraz nie jest limitowana czasem, w którym ma być złożony wniosek o jej przyznanie. Ponadto zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie skąd pochodziły środki na zakup nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania, P. Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się treść art. 88, art. 94 ust. 1 oraz art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, stwierdził, że organ I instancji zasadnie odmówił przyznania skarżącemu pomocy finansowej na budowę domu, bowiem w dacie złożenia wniosku, tj. w dniu [...] grudnia 2014 r., wnioskodawca miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Organ zaznaczył, że z akt sprawy wynika, że funkcjonariusz w dniu [...] października 2014 r. poinformował Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w B. o zakończeniu budowy z dniem [...] października 2014 r., co dowodzi, iż w dacie składania wniosku o zakończeniu budowy, był on uprawniony do użytkowania przedmiotowego domu jednorodzinnego i miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Organ odwoławczy podniósł również, że oddany do użytku dom, znajdujący się we wsi J. o powierzchni mieszkalnej 94,99 m2, zapewnia funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny przysługujące normy zaludnienia, o których mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1170 ze zm.). W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że trudno zgodzić się z zarzutem strony skarżącej, że wykładnia dokonana przez organ I instancji przepisów art. 88 ust. 1, art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji jest błędna i sprzeczna z orzecznictwem sądów administracyjnych. Ponadto za bezzasadny organ II instancji uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, a w szczególności czy odwołujący się posiada między innymi zadłużenie w związku z budową domu i czy ewentualna pomoc finansowa będzie przeznaczona na spłatę długów. Organ II instancji podniósł, że wszystkie dokumenty i fakty niezbędne do podjęcia rozstrzygnięcia były znane organowi l instancji w dacie wydania decyzji z dnia [...] maja 2013 r. Pomoc finansowa określona w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji wiąże się z faktem "uzyskania" domu, co wyklucza możliwość przyznania jej na spłatę zobowiązań finansowych powstałych w związku z jego posiadaniem, na co wskazuje art. 95 ust. 1 pkt. 2 ustawy o Policji. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, M. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której zaskarżył w całości decyzję P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa, w tym: 1) art. 88 ust. 1, art. 94. ust. 1 i art. 95 ust. 2 ustawy o Policji, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że funkcjonariusz policji nie jest uprawniony do otrzymania pomocy finansowej na cele mieszkaniowe w sytuacji, gdy składając wniosek o przedmiotową pomoc był już w posiadaniu domu pomimo, iż określona w ustawie "pomoc finansowa na uzyskanie lokalu" jest pojęciem szerokim, odnoszącym się także do przypadków udzielenia pomocy na spłatę zobowiązań finansowych zaciągniętych w związku z nabyciem lokalu mieszkalnego lub domu precz policjanta, a nadto przepisy prawa materialnego nie limitują czasu na złożenie wniosku o przyznania tej pomocy; 2) art. 95 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o Policji, poprzez ograniczenie się jedynie do wykładni gramatycznej przepisu, a co za tym idzie błędnego ustalenie rzeczywistej intencji ustawodawcy w sytuacji, gdy należy mieć na względzie wykładnię celowościową i systemową przepisu, pozwalającą traktować określenie "na uzyskanie lokalu" jako cel, na jaki pomoc ta jest przeznaczona; 3) art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez: a) niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podjętego w sprawie rozstrzygnięcia, a w szczególności niewyjaśnienia skąd pochodziły środki na zakup nieruchomości i budowę domu, czy skarżący posiada w związku z tym zadłużenie, czy ewentualnie przyznana pomoc finansowa będzie stanowiła spłatę długów, b) pominięcie przez organy I i II instancji, że skarżący w okresie od [...] października 2014 r. do [...] października 2014 r. nie był w posiadaniu żadnego lokalu zaspokajającego potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza, wobec czego nie można uznać, że funkcjonariusz, posiadał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe; 4) art. 7 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że wniosek skarżącego o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego został złożony po terminie, albowiem skarżący złożył przedmiotowy wniosek już po nabyciu domu w J. pomimo, że przepisy ustawy o Policji, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie przewidują jakiegokolwiek terminu do złożenia wniosku, nie uzależniając tym samym przyznania pomocy finansowej od daty złożenia wniosku, a nadto przepisy nie określają również, że złożenie wniosku po nabyciu lokalu jest niedopuszczalne. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji P. Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwaprawnego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty oraz przywołała orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną skargi. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest zaskarżona decyzja P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], odmawiającą M. S. przyznania pomocy finansowej na budowę domu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 287, poz.1687 ze zm.). Zgodnie z art. 88 ust. 1 ww. ustawy policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z kolei art. 94 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość. Treść art. 88 oraz art. 94 ust. 1 ustawy wskazuje, że wymienione tam uprawnienia pozostają ze sobą w ścisłym funkcjonalnym związku, co nakazuje odczytywanie tych regulacji przy uwzględnieniu wykładni systemowej. W dalszej kolejności należy zwrócić uwagę, że z przepisem art. 88 ust. 1 koresponduje przepis art. 95 ust. 1 pkt 2, który wymienia enumeratywnie negatywne przesłanki, których zaistnienie skutkuje odmową przydzielenia lokalu mieszkalnego policjantowi. Co istotne dla przedmiotowej sprawy, jedną z przesłanek negatywnych jest posiadanie przez policjanta w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno-pensjonatowego (art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy). Analogiczna sytuacja zachodzi w przypadku, gdy taki dom lub lokal posiada małżonek policjanta (pkt 3). Wskazany powyżej ścisły związek uprawnień do otrzymania lokalu mieszkalnego i pomocy finansowej na jego uzyskanie prowadzą do konkluzji, że jakkolwiek art. 95 ust. 1 ustawy o Policji expressis verbis odnosi się do przydziału lokalu mieszkalnego, to względy wykładni systemowej i celowościowej nakazują przyjęcie, że wymienione w tym przepisie przesłanki negatywne mają zastosowanie również w odniesieniu do uprawnienia do pomocy finansowej w uzyskaniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 94 ustawy. W konsekwencji należy przyjąć, że policjantowi w służbie stałej mającemu zaspokojone potrzeby mieszkaniowe w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej, w sposób określony w art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji, nie przysługują ani prawo do przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, ani pomoc finansowa na uzyskanie lokalu, o której mowa w art. 94 ust. 1 ustawy. Powyższy pogląd należy uznać za utrwalony w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, o czym świadczą m.in.: uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 1999 r., sygn. akt OPS 1/99; publ.: ONSA 1999/3/77; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 czerwca 1999 r., sygn. akt I SA 1488/98; publ.: LEX nr 48587; z dnia 9 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA 612/01, publ.: LEX nr 141222; z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1203/05, LEX nr 321175, z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1881/7, wszystkie przytoczone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 207/13, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl.). Zawarte w tych wyrokach poglądy skład orzekający w pełni akceptuje i popiera. Również Trybunał Konstytucyjny, orzekając o zgodności z konstytucją RP art. 94 ust. 1 i art. 95 ustawy o Policji (wyrok z dnia 14.05.2001 r., sygn. akt SK 1/00; publ. OTK 2001/4/84) w uzasadnieniu wyroku wywiódł m in., że inne jest prawo policjantów ubiegających się o pomoc finansową na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych, jeżeli mieszkania nie posiadają, a inne tej grupy funkcjonariuszy, która ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Przyznanie pomocy finansowej tylko pierwszej grupie ww. funkcjonariuszy jest uzasadnione przepisami ustawy o Policji i nie stanowi naruszenia zasady równego traktowania funkcjonariuszy policji wobec prawa. W ocenie Sądu dla otrzymania pomocy finansowej stypizowanej w art. 94 ust. 1 ustawy o Policji istotne są dwie okoliczności: data (moment) złożenia wniosku i data wejścia w posiadanie lokalu zaspokajającego potrzeby mieszkaniowe funkcjonariusza. Data złożenia wniosku nierozerwalnie łączy się z posiadaniem prawa do lokalu. W przeciwnym razie mogłoby dochodziłoby do nadużyć i działania contra legem wszak norma związana poprzez jej stosowanie stałaby się normą uznaniową i de facto "posiadanie" lokalu – jak w przedmiotowej sprawie uznane zostałoby jak "nie posiadanie" (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 9/147, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl.). Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że istota argumentacji organu orzekającego sprowadzała się do twierdzenia, że skarżący w dniu złożenia wniosku w sprawie przyznania pomocy finansowej, tj. w dniu 9 grudnia 2014 r., miał zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe, gdyż posiadał dom jednorodzinny znajdujący się we wsi J. o powierzchni mieszkalnej 94,99 m2. Z akt sprawy wynika bowiem, że funkcjonariusz w dniu [...] października 2014 r. poinformował Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w B. o zakończeniu budowy z dniem [...] października 2014 r. Wobec braku sprzeciwu organu, po upływie 21 dni od daty wpływu zawiadomienia, tj. od dnia [...] października 2014 r., skarżący użytkuje budynek mieszkalny jednorodzinny. Tak więc w dacie złożenia wniosku i w dacie wszczęcia postępowania funkcjonariusz miał niewątpliwie zaspokojone potrzeby lokalowe. Ocena bowiem, czy funkcjonariusz spełnia przesłanki uzyskania pomocy finansowej powinna uwzględniać stan faktyczny sprawy. Zatem nie może podlegać zanegowaniu okoliczność, że na dzień złożenia wniosku policjant miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe, więc cel przepisów ustawy o Policji został spełniony. Zatem fakt, że w okresie od [...] października do [...] października 2014 r. funkcjonariusz nie był w posiadaniu żadnego lokalu mieszkalnego nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, ponieważ w momencie złożenia wniosku o przyznanie pomocy finansowej w dniu 9 grudnia 2014 r. użytkował on budynek mieszkalny o powierzchni zapewniającej członkom jego rodziny przysługujące normy zaludnienia, o których mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1170 ze zm.). Nie można także podzielić poglądu autora skargi, że "przepisy ustawy o Policji, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie przewidują jakiegokolwiek terminu do złożenia wniosku, nie uzależniając tym samym przyznania pomocy finansowej od daty złożenia wniosku, a nadto przepisy nie określają również, że złożenie wniosku po nabyciu lokalu jest niedopuszczalne". O ile bowiem wniosek można złożyć w każdym czasie, to jednak właśnie "ten" czas decyduje o sposobie jego załatwienia. Postępowanie wszczynane na wniosek, a takim jest postępowanie w sprawie przyznania rzeczonej pomocy finansowej, do jego bytu wymaga złożenia wniosku, notabene datą jego wszczęcia jest właśnie data złożenia wniosku. Nie można przyznać tej pomocy z urzędu. W ocenie Sądu to właśnie data złożenia wniosku decyduje o jego dalszym bycie i sposobie jego załatwienia. Rację ma autor skargi, że przepisy nie określają niedopuszczalności wniosku złożonego po nabyciu lokalu, ale określają już, co jednak pomija, tok procedowania w takiej sytuacji. Na zakończenie podkreślenia wymaga, że łączne odczytanie art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy i z art. 94 ust. 1 ustawy – o czym szerzej powyżej, pozwala na postawienie tezy, że pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość przysługuje wyłącznie policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, a tym samym nie można przyznać tej pomocy funkcjonariuszowi, który nie spełnia przesłanek do przydziału mu lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej. Konkludując, dopiero po złożeniu wniosku wraz z wymaganą dokumentacją organ może prowadzić postępowanie w sprawie przyznania takiej pomocy. Zatem kwestia, czy funkcjonariusz ten spełnia przesłanki do otrzymania przedmiotowego świadczenia może być rozważana tylko po zgłoszeniu roszczenia. W tej sytuacji istotne nie jest to, czy organy Policji przydzieliły funkcjonariuszowi lokal mieszkalny w drodze decyzji administracyjnej, lecz czy w dacie złożenia wniosku funkcjonariusz spełniał podstawową przesłankę do otrzymania takiego przydziału, a mianowicie miał niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Przyjęcie innej interpretacji prawa do pomocy finansowej musiałoby prowadzić do uznania, że świadczenie to przysługuje każdemu funkcjonariuszowi, w każdym czasie i niezależnie od tego, jakie aktualnie posiada warunki mieszkaniowe. Taka interpretacja zaprzeczałaby ratio legis omawianej ustawy. Nie byłaby też zgodna z wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadą demokratycznego państwa prawa – tak uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego, podjęta w składzie siedmiu sędziów, z dnia 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OPS 7/08. Uchwała ta, jak wskazano powyżej, dotyczy co prawda uprawnień do uzyskania pomocy finansowej na zakup lokalu przez funkcjonariuszy Służby Więziennej, jednakowoż ze względu na analogiczne uregulowania prawne zawarte w ustawie o Policji ma ona znaczenia także dla wykładni art. 94 ust. 1 tejże ustawy, odnoszącego się do dla funkcjonariuszy Policji. W tym kontekście należy też interpretować przepisy rozporządzenia MSWiA z dnia 17 października 2001 r., w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez policjantów. Zauważenia wymaga, że prawodawca posłużył się zwrotem "pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego". W ocenie Sądu nie ma żadnych wątpliwości interpretacyjnych, że pomoc unormowana w tym akcie wykonawczym przysługuje wyłącznie na "uzyskanie" lokalu czy domu jednorodzinnego. Nie można natomiast podzielić zapatrywania skarżącego, iż pomoc tę należy rozumieć szeroko włączając w nią możliwość spłaty zobowiązań zaciągniętych w związku z nabyciem lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. I OSK 823/08, opublikowane na stronie internetowej https:// orzeczenia. nsa.gov.pl). Inna interpretacja wykraczałaby poza treść upoważnienia ustawowego dla wydania tego rozporządzenia. Tym samym należy podzielić stanowisko organu, że strona w dniu złożenia wniosku, to jest w dniu [...] grudnia 2014 r. nie spełniała kryteriów dla uzyskania pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego, bowiem odpowiedni budynek mieszkalny w tym dniu już posiadała, notabene strona tej okoliczności nie neguje. Nabyty lokal spełniał także kryteria normatywne, co do powierzchni – co jest w sprawie bezsporne. Odnosząc się do powołanego przez skarżącego orzecznictwa sądów administracyjnych na poparcie podniesionych zarzutów, Sąd pragnie podkreślić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych na tle rozstrzyganego w sprawie zagadnienia dotyczącego przyznania funkcjonariuszowi Policji mieszkaniowej pomocy finansowej występują rozbieżności interpretacyjne. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela jednak poglądu wyrażonego m.in. w wyroku z dnia 18 listopada 1998 r. , sygn. akt I S.A. 743/98, opubl. lex nr 45876, w którym NSA stwierdził, że określenie "pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego" (art. 94 ust. 1 ustawy z 1990 r. o Policji) jest pojęciem szerokim, odnoszącym się także do przypadków udzielania pomocy na spłatę zobowiązań finansowych, zaciągniętych w związku z nabyciem lokalu mieszkalnego lub domu przez policjanta. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela też poglądu zaprezentowanego, m.in. w wyroku z dnia 3 grudnia 1998 r., sygn. I SA 535/98 (Lex nr 45857), w którym NSA stwierdził, że nie można się pogodzić że stanowiskiem, że żądanie pomocy finansowej przez skarżącego jest spóźnione, skoro wystąpił z nim już po nabyciu nieruchomości, ani bowiem ustawa o Policji, ani wydane na jej podstawie zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów (M.P. Nr 76, poz. 709) nie określają terminu, w którym uprawniony może wystąpić z wnioskiem, ani też że może to uczynić jedynie przed nabyciem lokalu mieszkalnego lub domu. Przeciwnie natomiast i zasadnie - przepisy zarządzenia (§ 3) stanowią, że pomoc finansową przyznaje się na podstawie wniosku policjanta, do którego należy m.in. dołączyć umowę kupna lokalu bądź domu jednorodzinnego sporządzoną w formie aktu notarialnego (lub umowę przedwstępną). Powyższy pogląd został podzielony m. in. w wyrokach NSA z dnia 26 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1414/05, opubl. lex nr 281423 oraz z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 1833/07, opubl. lex nr 520733). Wobec powyższego zarzuty podnoszone w skardze uznać przyjdzie za nieuzasadnione. Organ odwoławczy, podobnie jak i organ pierwszej instancji, prawidłowo zastosowały art. art. 88 ust. 1, 94 ust. 1, art. 95 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o Policji odmawiając skarżącemu przyznania prawa do pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego ze względu na fakt, że w dacie składania wniosku miał on zaspokojona potrzebę mieszkaniową. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.