I GSK 1533/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "M." Spółki z o.o. P. Ś. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 223/15 w sprawie ze skargi "M." Spółki z o.o. P. Ś. w C. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...];[...], nr [...];[...], nr [...];[...], nr [...];[...], nr [...];[...] w przedmiocie cła antydumpingowego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od "M." Spółki z o.o. P. Ś. w C. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w G. 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 223/15, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) oddalił skargi M. Sp. z o.o. P. w C. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzje Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr: [...]; [...], nr [...]; [...], nr [...]; [...] w przedmiocie cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniach 3, 4 i 17 lutego 2011 r. Spółka złożyła w Urzędzie Celnym w G. w ramach procedury uproszczonej 5 zgłoszeń celnych uzupełniających dotyczących następujących towarów importowanych z Malezji tj.: "podkładki stalowe" (przyporządkowane do kodu Taric - 7318 22 00 95) "śruby zamkowe" (przyporządkowane do kodu Taric - 7318 15 90 91) oraz "wkręty do drewna typu konfirmant" (przyporządkowane do kodu Taric - 7318 12 90 91). Postanowieniami z dnia [...] lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G. wszczął z urzędu postępowania w sprawie kontroli ww. zgłoszeń celnych oraz w sprawie określenia prawidłowej wysokości podatku od towarów i usług z tytułu importu ww. towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu. Decyzjami z dnia [...] grudnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w G.działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749; dalej: O.p.), art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 3 lit. g/, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust. 3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zm.; dalej: WKC), rozporządzenia Komisji (WE) nr 861/2010 z 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 284), rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. L 29 z 30.10.2009 r.), art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 z 18 lipca 2011 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych, jako pochodzące z Malezji (Dz. Urz. UE L 2011.194.6 z 26 lipca 2011 r.; dalej: rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011), art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 i ust. 16, art. 33 ust. 2 art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 w związku z art. 146a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) określił dla sprowadzonych towarów dodatkowy kod TARIC B999 i stawkę rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w wysokości 85 %, określił niezaksięgowane kwoty ostatecznego cła antydumpingowego podlegające retrospektywnemu zaksięgowaniu (A30) oraz określił należne kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu. W uzasadnieniach wydanych decyzji organ celny pierwszej instancji wskazał, że w dniu objęcia przesyłki procedurą celną obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz. Urz. L 282/29 z dnia 28 października 2010 r., dalej: rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010), i poddające ten przywóz rejestracji. Na mocy art. 2 tego rozporządzenia towar ujęty w pozycji 1 zgłoszenia poddany został rejestracji. Organ wskazał ponadto, że w dniu 27 lipca 2011 r. weszło w życie rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz. Urz. UE Nr L 194/6 z dnia 26 lipca 2011 r., dalej: rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011). Organ celny wskazał, że rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o obowiązujące rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010 oraz rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 i nie ma podstaw do zawieszenia tych postępowań. Organ podkreślił również, że eksporter – firmy: P. Sdn.Bhd oraz G. Bhd z Malezji nie zostały wymienione w rozporządzeniu wykonawczym Rady (UE) nr 723/2011 jako przedsiębiorstwa, których wyroby korzystają w imporcie ze zwolnienia z cła antydumpingowego. Dla towarów należało przyjąć zatem dodatkowy kod Taric B999, przypisany pozostałym przedsiębiorstwom i zastosować stawkę rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego w wysokości 85%. W konsekwencji, podlegająca retrospektywnemu zaksięgowaniu kwota ostatecznego cła antydumpingowego miała wpływ na wysokość należnego z tytułu importu ww. towarów podatku VAT, który został określony przez organ celny. Po rozpatrzeniu odwołań spółki, Dyrektor Izby Celnej w G. decyzjami z dnia [...] kwietnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że w dniu zgłoszeń celnych obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010 i zgłoszenia podlegały rejestracji, natomiast na mocy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 zastosowano do przedmiotowych towarów cło antydumpingowe w wysokości 85 %. Wejście w życie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 zobligowało organ celny do objęcia ostatecznym cłem antydumpingowym przywozu przedmiotowych towarów i ustalenia prawidłowej kwoty należności wynikającej z długu celnego. Dyrektor Izby Celnej w G. wziął również pod uwagę, że w dniu 11 października 2012 r. weszło w życie rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 275 z dnia 10 października 2012 r., dalej: rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 924/2012). Obniżało ono stawkę cła antydumpingowego dla towarów importowanych od pozostałych przedsiębiorstw do 74,1% (dodatkowy kod Taric A999). W ocenie organu z uwagi na brak regulacji pozwalających na stosowanie tego rozporządzenia do towarów przywiezionych przed dniem 11 października 2012 r. zastosowanie w sprawie miało Rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 i rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011. Na skutek wniesionych przez spółkę skarg, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2013 r. uchylił decyzje Dyrektora Izby Celnej w G. oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w G. z dnia [...] grudnia 2012 r. Sąd wyjaśnił, że w istotnych dla sprawy datach, tj. 3, 4 i 17 lutego 2011 r. kształt instrumentów unijnej polityki antydumpingowej określało rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. UE. L 2009.343.51 ze zm., dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009). Punkt 22 Preambuły rozporządzenia stanowił, że niezbędne jest zapewnienie, że przywóz będący przedmiotem postępowania może być zarejestrowany, tak aby można było zastosować w stosunku do niego później odpowiednie środki. Z przepisów powołanego rozporządzenia wynikało, zatem jednoznacznie, że rejestracja sprowadzanych towarów prowadzona jest w celu nałożenia na nie w przyszłości ceł antydumpingowych, o ile dochodzenie potwierdzi stosowanie takich praktyk handlowych. Zatem przedsiębiorca wprowadzając na rynek wspólnotowy towar objęty trwającym dochodzeniem antydumpingowym powinien zdawać sobie sprawę, że z rejestracją takiego towaru łączy się możliwość zastosowania w przyszłości podwyższonego cła. Towary będące przedmiotem zgłoszeń celnych skarżącej należały do produktów, co do których rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010 wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 przewidywało obowiązek rejestracji. Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 29 października 2010 r., wobec czego obowiązywało w dacie dokonania zgłoszeń celnych przez stronę skarżącą. Towary objęte tymi zgłoszeniami podlegały zatem rejestracji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyjaśnił, że dnia 28 lipca 2011 r. organ rozstrzygania sporów Światowej Organizacji Handlu przyjął szereg zaleceń i ustaleń dotyczących przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, z których wynika, że naruszają one Porozumienie Antydumpingowe (ADA). Porozumienie to stanowi obecnie integralny element wspólnotowego porządku prawnego. W konsekwencji Komisja Europejska wszczęła przegląd stosowanych środków antydumpingowych i w jego wyniku wydane zostało rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 924/2012 zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009. Rozporządzenie to weszło w życie z dniem 11 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wskazał, że w datach wydania decyzji przez organy obu instancji obowiązywała już nowa, obniżona stawka cła antydumpingowego. Skoro Rada uznała, że cło antydumpingowe winno wynosić 74,1% zamiast 85%, to zdaniem Sądu należało przyjąć, że taka właśnie wartość cła antydumpingowego (74,1%) stanowiła gwarancję zabezpieczenia rynku wspólnotowego przy imporcie wskazanych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 91/2009 towarów. Organy administracji, ustalając wysokość cła antydumpingowego w niniejszej sprawie, nie mogły odwołać się do treści art. 201 ust. 2 WKC, tj. daty zgłoszenia celnego. W dacie dokonywania zgłoszeń celnych rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 jeszcze nie obowiązywało. Towary sprowadzone przez stronę skarżącą były objęte jedynie rejestracją na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. Zastosowanie przez organ odwoławczy stawki celnej wynikającej z pierwotnej wersji rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 stanowiło akt stosowania prawa, które nie obowiązywało w żadnej z istotnych dla ustalenia stanu prawnego dat - ani w dacie dokonania zgłoszeń celnych, ani w dacie orzekania przez organy. Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że zasada zgodnej interpretacji prawa wspólnotowego z Porozumieniem Antydumpingowym stoi na przeszkodzie stosowaniu aktów wtórnego prawa wspólnotowego, w takim zakresie w jakim naruszają one normy zawarte w tym Porozumieniu. Niezgodność rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 w istotnym dla sprawy zakresie z Porozumieniem Antydumpingowym została uznana przez Komisję Europejską, co doprowadziło do wydania rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012. Również i z tego powodu nie można było zaakceptować powołania się przez organ odwoławczy na stan prawny uznany przez właściwy organ wspólnoty za wadliwy w odniesieniu do zobowiązań Wspólnoty wynikających z umowy międzynarodowej, której jest ona stroną. Nie stosując zatem przy ustalaniu wysokości cła antydumpingowego przepisów powołanego rozporządzenia organ drugiej instancji naruszył przepisy prawa materialnego w sposób mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, złożoność i poziom skomplikowania stanu prawnego, na tle którego powstała niniejsza sprawa przemawiały za oceną, że naruszenia prawa, do którego doszło w rozpatrywanych sprawach nie można ocenić jako rażącego – uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Dyrektor Izby Celnej w G. wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skarg oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1701/13, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu Sąd ten wskazał, że dla ustalenia norm prawnych stanowiących normatywny wzorzec kontroli konkretnego zgłoszenia celnego – wbrew twierdzeniom Sądu I instancji – w sytuacji zmiany przepisów prawa nie ma znaczenia ani moment wszczęcia postępowania w sprawie ani tez moment wydania przez organ decyzji kończącej to postępowanie w I i II instancji. Sąd zaznaczył, że zasada lex retro non agit, w odniesieniu do przepisów prawa materialnego, nie ma bezwzględnego charakteru. Trybunał Konstytucyjny wielokrotnie podkreślał, że na zasadzie wyjątku, gdy wymaga tego cel interesu ogólnego i gdy w należyty sposób respektowane są uzasadnione oczekiwania zainteresowanych, temporalny zakres obowiązywania aktu prawnego może rozpocząć się przed jego publikacją. Prawo unijne, z uwagi na chronione dobro (zapobieganie występowaniu nierównych warunków konkurencji na rynku wewnętrznym UE), oraz procedury obowiązujące przy badaniu działań dumpingowych, dopuszcza możliwość nakładania ostatecznych ceł antydumpingowych z mocą wsteczną, pod warunkiem uprzedniego objęcia przywozu towaru rejestracją. Przywóz towaru, w związku z rozporządzeniem Komisji (UE) nr 966/2010 wszczynającym dochodzenie, co do możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009, został objęty obowiązkiem rejestracji (w okresie od dnia 29 października 2010 r. do dnia 27 lipca 2011 r.), a następnie na mocy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 objęty ostatecznym cłem antydumpingowym. Sam obowiązek uiszczenia cła antydumpingowego od towaru objętego obowiązkową rejestracją nie jest kwestionowany przez stronę postępowania, a jedynie wysokość stawki tego cła. Wynika to z faktu, że obliczenie należności z tego tytułu nastąpiło w czasie, gdy obowiązywała niższa stawka cła antydumpingowego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z postanowień rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (art. 13 ust. 1 i 3 oraz art. 14 ust. 5) wynika, że nałożone na podstawie tego rozporządzenia cła antydumpingowe mogą być rozszerzone, przez objęcie przywozów z państw trzecich, których dotyczy środek produktów podobnych, zarówno nieznacznie zmodyfikowanych, jak też niemodyfikowanych lub też ich części, w przypadku gdy obowiązujące środki są obchodzone. Postępowanie w tym zakresie może być wszczęte z inicjatywy Komisji, na wniosek państwa członkowskiego lub każdej zainteresowanej strony, w drodze rozporządzenia Komisji. Może być nałożony jednocześnie nakaz odprawiania przez organy przywozu z zastrzeżeniem rejestracji lub żądania gwarancji, skutkiem czego jest rozszerzenie środków począwszy od daty nałożenia tego obowiązku. Rozporządzeniem Rady (WE) nr 91/2009 zostało nałożone ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. W praktyce okazało się, iż wprowadzone środki zapobiegawcze są obchodzone przez Malezję, czego wyrazem było wszczęcie przez Komisję UE dochodzenia a następnie rozszerzenie cła antydumpingowego na towar sprowadzany z tego kraju (rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011). Zgodnie z art. 1 ust. 2 powołanego rozporządzenia, w brzmieniu obowiązującym do dnia 11 października 2012 r., stawka ostateczna cła antydumpingowego została określona na 85 % w ramach dodatkowego kodu TARIC A999 odnoszącego się do wszystkich innych przedsiębiorstw niż te, które zostały wskazane w tabeli zawartej w owym przepisie. Jednocześnie zgodnie z art. 1 ust. 4 tego rozporządzenia (w brzmieniu zarówno przed zmianą jak i po zmianie) do cła antydumpingowego (o ile nie określono inaczej) mają zastosowanie obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych przez co należy wnioskować, ich chodzi o przepisy obowiązujące (1) w dacie zgłoszenia celnego i dopuszczenia do obrotu towaru lub bliskiej tym okolicznością oraz (2) w czasie rejestracji towaru. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ celny prawidłowo określił należność z tytułu cła antydumpingowego, przyjmując za podstawę regulację prawną, z okresu rejestracji towaru. Tym samym stanowisko Sądu I instancji należało uznać w powyższym zakresie za błędne. Podkreślenia wymaga, że ewentualny skutek retroaktywny aktu prawnego powinien stanowić wyjątek od reguły oraz wyraźnie wynikać z treści tego aktu. W przypadku braku tego rodzaju uregulowań ma zastosowanie art. 297 ust. 1 akapit trzeci TFUE. W myśl tego przepisu akty ustawodawcze wchodzą w życie z dniem w nich określonym lub, w jego braku, dwudziestego dnia po ich publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zmieniona rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 924/2012 stawka cła antydumpingowego (74,1%) mogła mieć zastosowanie do należności z tego tytułu naliczanych od przywozu towaru zgłoszonego po wejściu tego rozporządzenie w życie, tj. po dniu 11 października 2012 r., a co za tym idzie do towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem miała zastosowanie stawka cła antydumpingowego (85 %) wprowadzona rozporządzeniem Rady (WE) nr 91/2009. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego błędny jest pogląd Sądu I instancji, według którego organ celny powinien był zastosować stawkę cła antydumpingowego w obniżonej wysokości. Mylny pogląd Sądu I instancji w tej kwestii, jak należy wnioskować z treści zaskarżonego wyroku, wynika nie tylko z niewłaściwego rozumienia powołanych wcześniej przepisów, ale również rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001. Przyjęcie tego poglądu nie tylko nie gwarantowałoby osiągnięcia w pełni wyznaczonego przepisami celu (walki z dumpingiem), ale przede wszystkim też mogłoby prowadzić do niejednolitego stosowania przepisów w zakresie ceł antydumpingowych w stosunku do podmiotach będących w tym samym położeniu prawno – faktycznym, a co za tym idzie do naruszenia również konstytucyjnej zasady równości wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Naczelny Sąd Administracyjny uznał ponadto, że brak jest podstaw do wystąpienia do TSUE z pytaniem prejudycjalnym o treści wskazanej w skardze kasacyjnej. Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie C – 667/11 potwierdził (1) możliwość stosowania ceł antydumpingowych z mocą wsteczną i (2) wskazał, iż stawka cła "dla wszystkich innych przedsiębiorstw" wynosi 85% dla towaru przywiezionego przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego nr 723/2011, tj. przed dniem 27 lipca 2011 r. (art. 4). W piśmie procesowym z dnia 13 kwietnia 2015 r. pełnomocnik Spółki uzupełnił zarzuty skarg wobec decyzji. Wskazał również, że NSA nie mógł orzekać w przedmiocie tej części zaskarżonego wyroku, która dotyczyła zobowiązania skarżącej Spółki w podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. ponownie orzekając w sprawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2015 r. oddalił skargi Spółki. Sąd wskazał, że dla ponownego rozpoznania sprawy istotne znaczenie ma obowiązek wynikający z art. 190 zdanie 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Kontrolując zatem legalność zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Celnej w G. oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji - w stanie faktycznym i prawnym z daty zaskarżonych rozstrzygnięć - oraz będąc związanym wykładnią prawa dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w opisanym wyżej wyroku, sąd uznał, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem. Sąd I instancji uznał, że ocena prawna dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny, przesądza kwestię wysokości cła antydumpingowego w sprawie. Sąd I instancji wskazał, że nie budzi wątpliwości, że organ celny zaskarżył wyrok WSA w całości i NSA rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej uwzględnił wniosek skargi kasacyjnej i uchylił tenże wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Gdyby NSA miał wątpliwości co do zakresu zaskarżenia skargą kasacyjną to wezwałby do usunięcia braków formalnych określonych w art. 176 p.p.s.a. W ocenie Sądu pozostałe zarzuty dotyczące zastrzeżeń co do przestrzegania procedury przez NSA jak i sporządzonego przez ten Sąd uzasadnienia wyroku, są poza kontrolą Sądu ponownie rozpoznającego skargę. Za niedopuszczalne Sąd uznał stanowisko Spółki zmierzające do wykazania, iż zarzucane przez nią błędy proceduralne sądu wyższej instancji, skutkują brakiem związania wykładnią NSA, Sądu ponownie rozpoznającego sprawę w zakresie sprawy podatkowej. Sąd I instancji wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, które przepisy prawa materialnego mają zastosowanie w sprawie i konsekwencją tego stanowiska jest uznanie za zgodne z prawem wyliczenia należności celnych i podatkowych, z uwzględnieniem 85 % stawki celnej. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji złożyła Spółka z o.o., zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skarg poprzez uchylenie decyzji organu I i II instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokowi zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 267 zd. 1. lit. b), zd. 2. i zd. 3. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana: Dz. Urz. C 326 z 26 października 2012 r. S. 47, dalej: TFUE) poprzez wadliwe przyjęcie, że wojewódzki sąd administracyjny ponownie orzekający w sprawie związany był wykładnią prawa unijnego dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1701/13, a w szczególności interpretacją: i. art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001 z dnia 23 lipca 2001 r. w sprawie środków, które Wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych (Dz. Urz. L 201/10 z dnia 26 lipca 2001 r., dalej: rozporządzenie Rady (WE) nr 1515/2001) w związku z art. 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 29/1 z dnia 31 stycznia 2009 r., dalej: rozporządzenie wykonawcze Rady nr 91/2009), ii. art. 1 i 2 zd. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 275 z dnia 10 października 2012 r., dalej: rozporządzenie wykonawcze Rady nr 924/2012), - pomimo, że tylko Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) jest uprawniony do interpretacji prawa unijnego, w tym powołanych powyżej przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001, rozporządzenia wykonawczego Rady nr 91/2009 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady nr 924/2012, zaś Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w sprawie o sygn. akt: I GSK 1701/13, jako sąd krajowy ostatniej instancji był zobowiązany do skierowania pytania prejudycjalnego do TSUE o wykładnię ww. przepisów w trybie art. 267 zd. 1 lit. b) i zd. 3 TFUE, bowiem przesądzenie prawidłowej wykładni powołanych przepisów było niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed tym Sądem na skutek skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 1.08.2013 r. sygn. akt III SA/Gd 471/13, b) art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 267 zd. 1. lit. b), zd. 2. i zd. 3. TFUE poprzez wadliwe przyjęcie, że wojewódzki sąd administracyjny ponownie orzekający w sprawie związany był wykładnią prawa unijnego dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1701/13 i nie było podstaw do skierowania pytania prejudycjalnego do TSUE o wykładnię przepisów art. 1 i 2 zd. 1. i 2. rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 i art. 1 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego Rady nr 91/2009 w związku z art. 1 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz. Urz. UE Nr L 194/6 z dnia 26 lipca 2011 r. dalej: rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011) oraz w związku z wiążącą Unię Europejską oraz Państwa Członkowskie, w tym Rzeczpospolitą Polską, umową (międzynarodową) tj. Porozumieniem Antydumpingowym Światowej Organizacji Handlu (ADA), celem ustalenia, jaką stawkę celną należy zastosować dla przywozu towaru z Malezji dokonanego przed dniem 11.10.2012 r., tj. przed wejściem w życie przepisów rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012, jeśli w dniu rejestracji przywozu nie obowiązywało żadne z ww. rozporządzeń wykonawczych Rady, na podstawie którego należałoby zadeklarować cło antydumpingowe w związku z importem elementów złącznych z Malezji, przed wejściem w życie ww. rozporządzenia nie dokonano retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, nie powiadomiono importera o takim długu celnym oraz nie wydano ostatecznej decyzji ustalającej należność z tytułu cła antydumpingowego i cło z tego tytułu nie zostało od importera pobrane, a wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 czerwca 2013 r. C-667/11, na który powołał się zarówno Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1701/13, jak i Sąd pierwszej instancji, dotyczy innego stanu prawnego i faktycznego, tj. nie uwzględnia stanu prawnego wynikającego z wejścia w życie przepisów rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 (wprowadzającego zasadę, że zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 91/2009 stawka rozszerzonego cła antydumpingowego pobieranego z mocą wsteczną od przywozów dokonanych przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego Rady nr 723/2011 wynosi 74,1 % dla "wszystkich innych przedsiębiorstw"), którego celem było skorygowanie błędnie ustalonej pierwotnie stawki cła antydumpingowego w rozporządzeniu wykonawczym Rady nr 91/2009, uznanym za niezgodne z art. 3.1 i 3.2 Porozumienia Antydumpingowego Światowej Organizacji Handlu (ADA) i uwzględnienie zweryfikowanych marginesu dumpingu i ceł antydumpingowych obliczonych dla niektórych przedsiębiorstw wymienionych w tabeli w art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 91/2009 m.in. w ten sposób, że dla "wszystkich innych przedsiębiorstw" dla towarów objętych kodem TARIC: A999 przyjęto stawkę celną w wysokości 74,1 %, c) art. 162 p.p.s.a. w związku z art. 267 zd. 1. lit. b) i zd. 2. TFUE poprzez nierozpoznanie wniosku Skarżącej spółki o skierowanie pytania prejudycjalnego do TSUE, niewydanie stosownego postanowienia, a także w konsekwencji brak przedstawienia motywów co do rzeczywistego braku podstaw do wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym do TSUE, d) art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a. poprzez brak zawieszenia postępowania sądowego na skutek bezpodstawnego zaniechania przedstawienia pytania prejudycjalnego do TSUE o wykładnię przepisów prawa unijnego, w tym powołanych powyżej przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001, rozporządzenia wykonawczego Rady nr 91/2009 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady nr 924/2012, w stosunku do których przesądzenie prawidłowej wykładni powołanych przepisów było niezbędne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, e) art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 183 § 1 zd. 1. P.p.s.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że wojewódzki sąd administracyjny ponownie orzekający w sprawie związany był wykładnią przepisów prawa unijnego, tj. i. art. 1 ust. 2 i 4 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 91/2009, ii. art. 2 zd. 1. oraz pkt 3, 6, 7 a także motywami zawartymi w pkt: 137 i 138 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012, iii. art. 13 ust. 1 i 3 oraz art. 14 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. UE. L 2009.343.51 ze zm.), dalej: "rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009", iv. art. 78 ust. 1 i art. 217 ust. 1 lit. a) Wspólnotowego Kodeksu Celnego (dalej: WKC), a także v. art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, - dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1701/13, w sytuacji gdy wykładnia tych przepisów wykraczała poza zakres kontroli kasacyjnej i orzekania tego Sądu, wyznaczony podstawami kasacyjnymi sformułowanymi w skardze kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 1.08.2013 r. sygn. akt III SA/Gd 471/13 i już z tego względu nie była w sprawie wiążąca, f) art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 216 ust. 2 TFUE oraz art. 9 w związku z art. 91 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wadliwe przyjęcie, że wojewódzki sąd administracyjny ponownie orzekający w sprawie związany był wykładnią prawa unijnego dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1701/13, w ten sposób, że zobowiązany był do oparcia podstawy prawnej rozstrzygnięcia na wykładni przepisów prawa unijnego niezgodnej z wiążącą Unię Europejską oraz Państwa Członkowskie, w tym Rzeczpospolitą Polską, umową (międzynarodową), tj. Porozumieniem Antydumpingowym Światowej Organizacji Handlu (ADA), g) art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 185 § 1, art. 188 i art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że wojewódzki sąd administracyjny ponownie orzekający w sprawie związany był wykładnią prawa dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1701/13, w sytuacji gdy ta wykładnia nie stanowiła logicznej przesłanki pozytywnego lub negatywnego ustosunkowania się do zarzutów skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 1 sierpnia 2013 r. sygn. akt III SA/Gd 471/13, h) art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wadliwe przyjęcie, że wojewódzki sąd administracyjny ponownie orzekający w sprawie związany był wykładnią prawa dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1701/13, w ten sposób, że Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, które przepisy prawa materialnego mają zastosowanie w sprawie, a w konsekwencji, że zgodne z prawem jest wyliczenie należności celnych i podatkowych z uwzględnieniem 85 % stawki celnej, co oznacza w istocie, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1701/13 nakazał Sądowi pierwszej instancji uznanie, że zaskarżone decyzje są zgodne z prawem ergo skargi Skarżącego podlegają oddaleniu, a tym samym pozbawił Skarżącego prawa do rozpatrzenia istoty jego sprawy przez sąd administracyjny w dwuinstancyjnym postępowaniu sądowym, i) art. 190 p.p.s.a. w związku z art. 45 ust. 1 i art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wskutek nierozpatrzenia skargi według sformułowanych w niej zarzutów (uzupełnionych w pismach procesowych Skarżącej spółki), tj. naruszenia przez organy art. 78 ust. 1 i 3 WKC, art. 217 ust 1 lit. a) i art. 218 ust. 2 zd. drugie WKC przez ich niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie art. 217 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 218 ust. 2 zd. drugie WKC - przez analogię), a także przepisów rozporządzenia wykonawczego Rady (WE) nr 91/2009 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 przez niewłaściwe zastosowanie. Przepisy te nie były - w związku z zakresem zaskarżenia oraz podstawami kasacyjnymi - przedmiotem wiążącej wypowiedzi NSA w uzasadnieniu wyroku tego Sądu. Skarżąca zarzucała również organom nieustalenie stanu faktycznego i brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie momentu zaksięgowania należności celnych na podstawie decyzji organu I instancji, do których to zarzutów - z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. - Sąd I instancji w ogóle się nie odniósł w uzasadnieniu wyroku, j) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia podstaw prawnych rozstrzygnięcia przez Sąd pierwszej instancji i sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uchybiający regułom przekonywania, przejawiający się w przyjęciu, że wojewódzki sąd administracyjny ponownie orzekający w sprawie związany był wykładnią prawa dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1701/13, pomimo wytkniętych powyżej wad tegoż stanowiska, a w szcżególności wobec zaniechania jakiejkolwiek oceny co do potrzeby dokonania wykładni przepisów prawa unijnego (w trybie art. 267 TFUE), znaczenia wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 czerwca 2013 r. C-667/11, wobec wejścia (przed wydaniem zaskarżonych decyzji) w życie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012, a także na skutek zaniechania jakiejkolwiek oceny co do istnienia podstaw prawnych do uchylenia zaskarżonych decyzji także w zakresie pkt 3, dotyczącego podatku o towarów i usług, której to oceny Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 1701/13 nie zakwestionował. naruszenie prawa materialnego, tj.: a) art. 297 ust. 1 zd. 4. TFUE w związku z art. 2 zd. 1. rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 przez błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu, że zwroty: "wchodzą one w życie" i "wchodzi w życie", o których mowa w tych przepisach, przesądzają o ograniczeniu zastosowania przepisów rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 tylko do przywozu towarów z Malezji, dokonanego po jego wejściu w życie, tj. po dniu 11 paździenrika 2012 r., pomimo że: i. przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 nie dokonano retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oraz nie wydano nawet nieostatecznej decyzji ustalającej należności z tytułu cła antydumpingowego i cło z tego tytułu nie zostało pobrane/zapłacone przez Skarżącą spółkę, ii. przepisy rozporządzenia wykonawczego .Rady (UE) nr 924/2012 są względniejsze dla podatnika (importera), a tym samym ich zastosowaniu nie sprzeciwia się zakaz retroaktywności prawa, iii. celem tego rozporządzenia było skorygowanie przepisów rozporządzenia wykonawczego Rady nr 91/2009, uznanych za niezgodne z art. 3.1. i 3.2 Porozumieniem Antydumpingowym Światowej Organizacji Handlu (ADA) i uwzględnienie zweryfikowanych ceł antydumpingowych obliczonych dla niektórych przedsiębiorstw wymienionych w tabeli w art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 91/2009 m.in. w ten sposob, ze dla wszystkich innych przedsiębiorstw dla towarów objętych kodem TARIC: A999 stawkę celną z 85% obniżono do 74,1 %, iv. data wejścia w życie aktu prawnego nie może być bezwzględnie utożsamiana z zakresem zastosowania przepisów prawa; przepisy prawa mogą bowiem normować stosunki społeczne i gospodarcze powstałe/istniejące przed wejściem wżycie tego aktu, b) art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 91/2009 (w pierwotnym brzmieniu) przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym przyjęciu, że stawka rozszerzonego cła antydumpingowego pobieranego z mocą wsteczną od przywozów dokonanych przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego nr 723/2011 wynosi 85% dla “wszystkich innych przedsiębiorstw" i w konsekwencji ustaleniu, że powyższe przepisy określają wysokość stawki celnej dla towarów objętych zaskarżonymi decyzjami, c) art. 1 i art. 2 zd. 1. i 2. rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 oraz motywów ww. rozporządzenia zawartych w pkt 9, 125, 126, 127 i 138 w związku z art. 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 oraz art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1515/2001 przez błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu, że stawka cła antydumpingowego w wysokości 74,1% nie miała w tej sprawie zastosowania, w sytuacji gdy: i. w dacie wydania zaskarżonych decyzji obowiązywała (tylko) stawka cła antydumpingowego (74,1%), określona w art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012, ii. w dacie zgłoszeń celnych objętych zaskarżonymi decyzjami, tj. w dacie rejestracji towaru (od 3.02.2011 do 17.02.2011), nie obowiązywało rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 (weszło w życie w dniu 27.07.2011) pozwalające na zastosowanie do towarów pochodzących z Malezji stawki cła antydumpingowego określonej rozporządzeniem Rady (WE) nr 91/2009; iii. zastosowaniu stawki cła antydumpingowego w wysokości 74,1% nie sprzeciwia się zakaz zwrotu opłat celnych pobranych przed wejściem w życie odnośnych przepisów, d) art. 78 ust. 1 i 3 WKC, art. 217 ust. 1 lit. a) i art. 218 ust. 2 zd. 2. WKC przez ich niewłaściwe zastosowanie (niezastosowanie art. 217 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 218 ust. 2 zd. 2. WKC - przez analogię) oraz wadliwe uznanie, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, w sytuacji, gdy w dniu przyjęcia poszczególnych zgłoszeń celnych nie obowiązywały żadne przepisy nakładające cło antydumpingowe na przywóz elementów złącznych z Malezji, Skarżąca spółka nie mogła zatem zadeklarować takiego cła, obliczyć jego wysokości i dokonać - na ten dzień - jego zapłaty na podstawie zgłoszenia, e) art. 67 WKC w związku z art. 201 ust. 1, 2 i 3 i art. 220 ust. 1 i 2 WKC przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie kluczowe znaczenie dla stosowania przepisów nakładających cło antydumpingowe miał dzień przyjęcia zgłoszeń celnych, w sytuacji gdy w tym dniu nie obowiązywało jakiekolwiek cło antydumpingowe na przywóz elementów złącznych z Malezji, a wydane w tej sprawie decyzje miały charakter konstytutywny, gdyż nie mogły potwierdzać tego, że w dniu przyjęcia zgłoszeń celnych powstał dług celny z tytułu cła antydumpingowego w określonej na ten dzień wysokości, f) art. 9 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej przez jego błędną wykładnie i w konsekwencji niezastosowanie, pomimo że w dniu orzekania zarówno przez organy celne, jak i sądy obu instancji było oczywiste, że kwota cła antydumpingowego, obliczona wg stawki 85% przekraczała - na dzień przyjęcia zgłoszeń - stwierdzony w rozporządzeniu wykonawczym Rady nr 924/2012 margines dumpingu, oraz że zastosowanie niższego cła (obliczonego wg stawki 74,1%) było wystarczające do usunięcia szkody dla przemysłu wspólnotowego, jaka mogła powstać w wyniku przywozu z Malezji towarów po cenach dumpingowych, wskutek czego różnica zapłaconego cła antydumpingowego i cła należnego stała się nienależnie uiszczoną daniną publiczną, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 217 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, g) art. 29 ust. 13 w związku z art. 41 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: u.p.tu.). w związku z art. 190 P.p.s.a. przez błędną wykładnię i w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30.10.2014 r., sygn. akt I GSK 1701/13 zakwestionowano wykładnię ww. przepisów dokonaną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 1 sierpnia 2013 r., sygn. akt III SA/Gd 471/13, a tym samym ocenę prawną zaskarżonych decyzji w (zakresie pkt 3) części dotyczącej podatku od towarów i usług, h) art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wyrażona w tym przepisie zasada równości wobec prawa nakłada na organy celne obowiązek zastosowania wobec Skarżącej spółki wyższych należności celnych i podatkowych na podstawie wyższych stawek cła antydumpingowego, pomimo że podmioty znajdują się w odmiennej sytuacji faktycznej i prawnej od podmiotów, którym cło antydumpingowe zostało retrospektywnie zaksięgowane, ustalone i pobrane pod rządami art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 91/2009 (w pierwotnym brzmieniu). II. Na podstawie art. 267 zd. 1 lit. b) i zd. 3 TFUE Spółka wniosła o skierowanie pytania prejudycjalnego do TSUE o wykładnię przepisów art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 w związku z art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 91/2009 i art. 1 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. oraz w związku z wiążącą Unię Europejską oraz Państwa Członkowskie, w tym Rzeczpospolitą Polską, na podstawie art. 216 ust. 2 TFUE, umową (międzynarodową), tj. Porozumieniem Antydumpingowym Światowej Organizacji Handlu (ADA), celem ustalenia, jaką stawkę cła antydumpingowego należy zastosować dla przywozu towaru z Malezji od "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw", dokonanego przed dniem 11 października 2012 r., tj. przed wejściem w życie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012, jeśli przed wejściem w życie ww. rozporządzenia nie dokonano retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, nie powiadomiono dłużnika o kwocie tych należności oraz nie wydano ostatecznej decyzji określającej należność z tytułu cła antydumpingowego, a także cło z tego tytułu nie zostało pobrane, 85% na podstawie art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 91/2009 w pierwotnym brzmieniu, czy 74,1% na podstawie art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady nr 91/2009 w brzmieniu ustalonym na mocy art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012, Przesądzenie prawidłowej wykładni powołanych przepisów jest niezbędne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. III. na podstawie art. 124 § 1 pkt 5 p.p.s.a., Spółka wniosła o zawieszenie postępowania sądowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do czasu rozstrzygnięcia przedstawionego powyżej pytania prejudycjalnego przez TSUE. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co nastepuje: Za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut obejmujący naruszenie art. 190 p.p.s.a., mający podstawowe znaczenie dla oceny wszystkich pozostałych zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej. Przepis ten stanowi, że: “Sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny." Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania powoduje, że wojewódzki sąd administracyjny jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd I instancji może odstąpić od tej wykładni tylko wtedy, gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania, uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez ten Sąd, a także wówczas, gdy po wydaniu orzeczenia przez Sąd zmienił się stan prawny. Odstąpienie od wykładni dokonanej w wyroku Sądu kasacyjnego jest możliwe także w sytuacji, jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny podjął w uchwałę w składzie 7 sędziów stanowisko dotyczące wykładni prawa odmienne od wyrażonego w orzeczeniu sądu kasacyjnego odnoszące się do konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej (zob. uchwała NSA z dnia 30 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSP 1/08). Ponadto z orzecznictwa wynika, że możliwość odstąpienia przy ponownym rozpoznawaniu sprawy od zasady wyrażonej w art. 190 p.p.s.a. - z uwagi na podjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały, w której dokonano wykładni prawa odmiennej od wykładni dokonanej uprzednio w wyroku kasacyjnym Naczelnego Sądu Administracyjnego - znajduje per analogiam zastosowanie w przypadku wydania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dokonujący wykładni prawa unijnego, orzeczenia, w którym dokonano odmiennej wykładni prawa unijnego mającego zastosowanie w sprawie od tej wykładni, której dokonał sąd kasacyjny, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Oznacza to, że Sąd I instancji ponownie rozpatrujący sprawę może odstąpić od wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeżeli przed wydaniem przez niego orzeczenia zapadł wyrok TSUE (zob. wyrok NSA z dnia 20 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1370/13, LEX nr 1405144). Żadna z opisanych sytuacji nie wystąpiła w tej sprawie. Wobec tego Sąd I instancji był związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie dokonane przez ten Sąd wykładnią prawa ma szeroki zasięg, nie można bowiem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Należy rownież zauważyć, że wykładnia prawa dokonana przez NSA nie może wykraczać poza zakres kognicji i orzekania wyznaczony zasadą związania granicami skargi kasacyjnej. Jednocześnie przy ponownym rozpozaniu sprawy przez WSA granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznał skargę kasacyjną. Kolejnej zatem skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy nie można oprzeć na podstawach stanowiących rozszerzenie lub poprawienie podstaw kasacyjnych pierwotnej skargi kasacyjnej, albowiem godzi to w powagę rzeczy osądzonej (zob. wyrok NSA z dnia 30 listopada 2007 r., sygn. akt II FSK 1124/06.). Przenosząc te uwagi wstępne na rozpoznawaną skargę kasacyjną, należy wskazać, że w wyroku z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt. I GSK 1701/13, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni przepisów rozporządzeń mających zastosowanie w sprawie i stwierdził, że organ celny prawidłowo określił należności z tytułu cła antydumpingowego, przyjmując za podstawę regulację prawną z okresu rejestracji towaru, uznając stanowisko Sądu I instancji w powyższym zakresie za błędne. NSA zwrócił ponadto uwagę, że ewentualny skutek retroaktywny aktu prawnego powinien stanowić wyjątek od reguły oraz wyraźnie wynikać z treści tego aktu. W ocenie NSA, Trybunał Sprawiedliwości UE w sprawie C – 667/11 potwierdził możliwość stosowania ceł antydumpingowych z mocą wsteczną i wskazał, że stawka cła "dla wszystkich innych przedsiębiorstw" wynosi 85 % dla towaru przywiezionego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego nr 723/2011, tj. przed dniem 27 lipca 2011 r. (art. 4). Przytoczona ocena prawna przesądza kwestię stawki cła antydumpingowego należnej w rozpoznawanej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny badając zgodność podstaw kasacyjnych z treścią wykładni zawartej w przytoczonym wyżej orzeczniu NSA, dostrzegł zakazaną sprzeczność, gdyż zarzuty skargi kasacyjnej w istocie zmierzają do zakwestionowana 85 % stawki celnej. W tym stanie rzeczy oparcie skargi kasacyjnej wbrew zakazowi zawartemu w art. 190 zdanie drugie p.p.s.a., na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez NSA, doprowadziło do oddalenia skargi ksacyjnej. Mając powyższe na uwadze należało stosownie do art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzec jak w sentencji.