I OSK 2267/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wiśniewska, Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.), Protokolant starszy inspektor sądowy Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 194/15 w sprawie ze skargi A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 kwietnia 2015 r. oddalił skargę A. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] listopada 2014 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Prezydent m.st. Warszawy decyzją z [...] maja 2008 r., na skutek wniosku następców prawnych dawnego właściciela K. W. rozpatrzył ponownie wniosek dotyczący nieruchomości gruntowej, oznaczonej nr hip. [...] w tabeli likwidacyjnej wsi C. pod nr [...], położonej w rejonie ulic [...] w Warszawie. Działając na podstawie art. 155 k.p.a. Prezydent m.st. Warszawy uchylił punkt II ostatecznej decyzji PRN w m.st. Warszawie z [...] maja 1960 r. w części dotyczącej gruntu o powierzchni 6115 m2 i orzekł o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego i ustaleniu wysokości czynszu symbolicznego w ww. części dotyczącej gruntu o powierzchni 6115 m2 oznaczonego w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] z obrębu [...]. A. W. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] maja 2008 r. Postanowieniem z [...] sierpnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie odmówiło wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Kolegium postanowieniem z [...] listopada 2014 r. utrzymało w mocy powyższe postanowienie. Jak wskazano, decyzja dotyczy gruntu rolnego, który w trybie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279 ze zm., dalej: dekret) przeszedł na własność Gminy m.st. Warszawy. Roszczenia do tego gruntu na podstawie art. 7 dekretu zgłosił jego ówczesny właściciel K. W., po którym następstwo prawne zostało ustalone postanowieniem Sądu Powiatowego dla m.st. Warszawy z dnia [...] 1971 r. sygn. akt: [...]. W postanowieniu tym Sąd stwierdził nabycie spadku na zasadach ogólnych, natomiast odnośnie praw do należącego do spadku gospodarstwa rolnego położonego w Warszawie [...] Sąd wskazał, iż nabyli go: T. C., E. W., T.W. i J.W. po 1/4 części każdy z nich. A.W. jest córką spadkobiercy dziedziczącego na zasadach ogólnych tj. Z. Ś., która w świetle obowiązujących ówcześnie przepisów nie odziedziczyła praw do spadku w postaci gospodarstwa rolnego. Odnośnie do gruntu stanowiącego po wojnie gospodarstwo rolne toczyło się wiele postępowań, m.in. odszkodowawczych, w tym postępowanie zakończone opisaną wyżej decyzją z 1960 r. zmienioną następnie w 2008 r. w trybie art. 155 k.p.a. Stroną tych postępowań nie była matka skarżącej, gdyż nie wchodziła do kręgu spadkobierców dziedziczących po K.W. prawo do gruntu stanowiącego gospodarstwo rolne. W ocenie organu, A. W. nie będąc spadkobiercą dziedziczącym prawa do nieruchomości będącej przedmiotem postępowania - nie wykazała interesu prawnego w sprawie. Uwzględniając powyższe organ, w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy. Organ podał, że roszczenia przysługują tylko współwłaścicielowi zaś spadkobierca, który nie odziedziczył gospodarstwa rolnego w odpowiedniej części nie ma praw do dochodzenia roszczeń wynikających z prawa własności. Kolegium powołało się także na uchwałę Sądu Najwyższego z 19 sierpnia 1970 r., sygn. akt III CZP 50/70, w której stwierdzono, że spadkobierca który nie dziedziczy gospodarstwa rolnego nie ma roszczenia z art. 3 ust. 3 dekretu z dnia 5 września 1947 r., o przejęciu na własność Państwa mienia pozostałego po osobach przesiedlonych do ZSRR o uznanie jego prawa do tego gospodarstwa. Skargę na opisane wyżej postanowienie złożyła A. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia uznał, że nie narusza ono przepisów prawa materialnego, a jego uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Sąd podkreślił, że zarówno postępowanie prowadzone w trybie zwykłym, jak i w trybie nadzwyczajnym, wymaga od organu administracji ustalenia, czy z wnioskiem inicjującym postępowanie wystąpiła strona postępowania, tj. określony podmiot posiadający interes prawny. Dalej Sąd wywiódł, że w sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której krąg podmiotów biorących udział uprzednio w postępowaniu zwyczajnym, jak i w postępowaniu prowadzonym w 2012 r. w trybie art. 155 k.p.a. (którego stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca) – organ ustalił na podstawie postanowienia Sądu spadku po K.W. Sąd spadku orzekł o dziedziczeniu praw do spadku na zasadach ogólnych, a w osobnym punkcie orzekł o dziedziczeniu praw do nieruchomości stanowiącej gospodarstwo rolne będące przedmiotem ww. postępowań. Sąd uznał za niezasadne stanowisko skarżącej, iż w dacie otwarcia spadku spadkodawca nie był właścicielem ww. gospodarstwa, dziedziczeniu jej zdaniem podlegało zatem samo posiadanie, natomiast roszczenia o uzyskanie praw do gospodarstwa, które w trybie przepisów dekretu przeszło na gminę – podlega dziedziczeniu na zasadach ogólnych. Zdaniem Sądu, postanowienie określające krąg podmiotów dziedziczących na podstawie przepisów ustawy prawa do gospodarstwa rolnego odnosi się do wszelkich praw związanych z gruntami wchodzącymi w jego skład. Nie można zatem przyjąć, że sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji "dekretowej" nie dotyczy konkretnej objętej postanowieniem spadkowym nieruchomości z tego powodu, że w skład masy spadkowej nie wchodzą żadne prawa rzeczowe do tej nieruchomości, lecz należy do niej "roszczenie" o przyznanie prawa własności czasowej bądź też "roszczenie" o stwierdzenie nieważności uprzednio wydanej w tym przedmiocie decyzji administracyjnej. Stanowisko w tym zakresie (choć w nieco odmiennym stanie faktycznym) zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 9 sierpnia 2000 r., I CKN 804/00. W postanowieniu tym Sąd Najwyższy wskazał na niezasadność poglądu wskazującego na to, że przedmiotem masy spadkowej są jedynie "roszczenia" do gruntu dekretowego a zatem, że wystarczające jest postanowienie dotyczące ogółu praw spadkowych a nie np. postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku w zakresie konkretnej położonej na terenie kraju nieruchomości, która w dacie otwarcia spadku jako nieruchomość dekretowa w istocie nie wchodziła już do masy spadkowej. Sąd zauważył, że kwestionując skład masy spadkowej po K. W., w tym w szczególności okoliczność posiadania przez zmarłego praw do gruntów stanowiących ww. gospodarstwo, skarżąca winna w pierwszej kolejności zakwestionować przed sądem powszechnym postanowienie określające prawa do spadku w postaci gospodarstwa rolnego i dopiero wówczas jej obecny interes faktyczny, jako jednego ze spadkobierców dziedziczących na zasadach ogólnych (a nie dotyczących dziedziczenia gospodarstw rolnych) przekształciłby się w interes prawny dający jej legitymację do żądania wszczęcia postępowania nieważnościowego w zakresie decyzji administracyjnych gospodarstwa tego dotyczących. W postępowaniu w sprawie prowadzonej na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy chroniony interes prawny ma bowiem wyłącznie dotychczasowy właściciel lub jego następcy prawni. Jeżeli jednak dany grunt podlegał dziedziczeniu na obowiązujących w dacie otwarcia spadku zasadach szczególnych dotyczących dziedziczenia gospodarstw rolnych – tylko osoby legitymujące się stosownym orzeczeniem spadkowym w tym zakresie posiadają interes prawny warunkujący udział w postępowaniu na prawach strony. Takie ograniczenie legitymacji do żądania wszczęcia postępowania należy stosować także do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanych na podstawie powyższego dekretu. Konkludując Sąd stwierdził, że odmawiając wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z 2008 r. z powodu braku przymiotu strony u A. W. organ nie naruszył prawa, w tym w szczególności art. 28 k.p.a. i art. 61a § 1 k.p.a. Sąd nie uznał za zasadne także pozostałe zarzuty skargi, nie wykazała ona bowiem aby przepisy procedury zostały naruszone w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W sprawie nie ma też znaczenia, iż sporna nieruchomość niemalże pół wieku od otwarcia spadku po K. W. nie stanowi już gruntu o charakterze rolnym. W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego wyroku A. W., reprezentowana przez radcę prawnego, podniosła następujące zarzuty: I. naruszenie przepisów postępowania, a to: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta stołecznego Warszawy w zw. z art. 931 – 940 k.c., art. 236 k.c., art. 239 k.c., art. 29 u.g.n. oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. prowadzące do niezasadnego oddalenia skargi, w wyniku naruszenia przez Sąd za Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Warszawie przepisów prawa poprzez bezzasadne przyjęcie, iż ustanowienie – w wyniku rozpoznania wniosku dekretowego – prawa użytkowania wieczystego na nieruchomości z przeznaczeniem jej na cele inwestycyjne następuje wyłącznie na rzecz następców prawnych byłego właściciela, którzy odziedziczyli, objęte działaniem dekretu gospodarstwo rolne, tj. następuje z pominięciem pozostałych spadkobierców (spadkobierców z sukcesji generalnej) w tym z pominięciem skarżącej; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7 dekretu i w zw. z art. 28 k.p.a. skutkujące bezzasadnym oddaleniem skargi w sytuacji, gdy skarżąca będąca następcą prawnym byłego właściciela, posiadała interes prawny uzasadniający wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w wyniku rozpoznania przysługujących jej roszczeń dekretowych; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. i art. 61a § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi pomimo, iż w sprawie nie wystąpił oczywisty brak interesu prawnego skarżącej uzasadniający odmowę wszczęcia postępowania, a dla oceny zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej koniecznym było wszczęcie postępowania i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia; 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a., jak również w zw. z art. 7 dekretu i w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez: - błędne, mające istotny wpływ na wynik sprawy ustalenie za Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Warszawie stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia stanu faktycznego, w świetle którego skarżąca nie wykazała przysługującego jej interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, a jedynie interes faktyczny, co skutkowało bezzasadną odmową wszczęcia postępowania oraz bezzasadnym oddaleniem skargi przez sąd, - całkowite pominięcie przez Sąd za Samorządowym Kolegium Odwoławczym, iż nieruchomość objęta wnioskiem w dacie rozpoznania wniosku dekretowego i wydania decyzji przez Prezydenta m.st. Warszawa nie miała charakteru (cech) gospodarstwa rolnego, lecz była przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne, zatem bez znaczenia pozostawała okoliczność dziedziczenia po poprzedniku prawnym gospodarstwa rolnego, którą to okoliczność wadliwie przyjęto jako podstawę rozstrzygnięcia; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niepełnym wyjaśnieniu stanu sprawy oraz nie odniesieniu się do istotnych zarzutów podniesionych w skardze, co w efekcie doprowadziło do niewyjaśnienia istoty sprawy. II. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, tj.: 1) art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy w zw. z art. 931 - 940 k.c. w zw. z art. 236 k.c. i art. 239 k.c. oraz w zw. z art. 29 u.g.n. poprzez niezasadne przyjęcie, iż przyznanie prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości objętej działaniem dekretu, nie stanowiącej w dacie rozpoznania wniosku dekretowego gospodarstwa rolnego i nie przeznaczonej na cele związane z gospodarstwem rolnym, następuje wyłącznie na rzecz następców prawnych byłego właściciela, którzy odziedziczyli gospodarstwo rolne, tj. z pominięciem pozostałych spadkobierców (spadkobierców z sukcesji generalnej); 2) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżąca będąca następcą prawnym byłego właściciela nie posiada interesu prawnego w wyeliminowaniu z obrotu decyzji administracyjnej wydanej w wyniku rozpoznania przysługujących jej roszczeń i w konsekwencji wadliwe przyjęcie, iż powyższe stanowi przesłankę uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowania. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty zmierzają do zakwestionowania zasadności oceny Sądu I instancji, że skarżąca nie posiada interesu prawnego, który uprawniałby ją do zainicjowania postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej gruntu nieruchomości warszawskiej, a więc w szczególności do naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. Należy zatem wskazać, że stosownie do treści art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W sytuacji, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, nie pochodzi od strony lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 k.p.a.). Stroną zaś, zgodnie z art. 28 k.p.a., jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Aby stwierdzić istnienie interesu prawnego należy ustalić związek o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy (decyzja administracyjna) może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Interes taki powinien być bezpośredni, konkretny, realny i znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie prawa materialnego. Interes prawny musi być ponadto aktualny, a zatem uzasadniony okolicznościami i zdarzeniami, które wystąpiły lub nadal trwają. Od tak pojętego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny tj. sytuację, w której dany podmiot jest zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie znajduje oparcia w przepisach prawa materialnego powszechnie obowiązującego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy dla ustalenia istnienia interesu prawnego skarżącej uprawniającego ją do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] maja 2008 r. niezbędne było dokonanie interpretacji postanowienia Sądu Powiatowego dla m.st. Warszawy z [...] 1971 r., [...], w przedmiocie nabycia spadku po K. W. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, iż dekretowa nieruchomość rolna ujęta w punkcie III tego postanowienia obejmuje wszelkie prawa związane z tymi gruntami, w tym uprawnienia do wystąpienia z roszczeniem o przyznanie własności czasowej, jakie posiadał spadkodawca, czy też wystąpienie o stwierdzenie nieważności decyzji o przejściu prawa własności na gminę. Ujęty zatem odrębnie w punkcie III postanowienia, krąg spadkobierców do wydzielonego z masy spadkowej gospodarstwa rolnego jedynie wymienione tam osoby uprawniał do domagania się ustalenia wszelkich praw związanych z opisaną tam nieruchomością. Brak jest przekonujących argumentów, by osoby te były uprawnione jedynie do "korzystania z gruntu", czy też "prowadzenia spraw gospodarstwa rolnego" bez dalej idącego prawa do dziedziczenia roszczenia o otrzymanie nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Nie daje podstaw do takich twierdzeń wyraźnie sformułowany punkt III postanowienia odnoszący się do wydzielonego z masy spadkowej gospodarstwa rolnego, w kontekście choćby pozostałych rozstrzygnięć ujętych w wymienionym postanowieniu Sądu spadku. Powyższego stwierdzenia nie sposób podważyć powołując się na postanowienie Sądu Najwyższego z 6 lipca 1970 r., III CRN 157/70. W postanowieniu tym Sąd Najwyższy określił jedynie przymioty uprawniające do dziedziczenia gospodarstwa rolnego wskazując, że motywem ustawodawcy było zapewnienie dziedziczenia gospodarstw rolnych spadkobiercom, którzy związali się z pracą na roli. Nie należy jednak wiązać warunków dla określenia kręgu spadkobierców, o którym orzeka sąd spadku, z interpretacją prawomocnego postanowienia dokonywaną na potrzeby ustalenia przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym opartym na żądaniu przyznania uprawnień do nieruchomości rolnej, która podpadała pod działanie dekretu warszawskiego. Brak uzasadnienia również dla wyrażonego w skardze kasacyjnej poglądu, jakoby wskazani w pkt III postanowienia spadkobiercy dziedziczyli jedynie rzeczy ruchome, jako te prawa, które służyły im do prowadzenia gospodarstwa rolnego. Takiej dyspozycji nie formułuje bowiem analizowany pkt III postanowienia Sądu z [...] 1971 r. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że jedyną drogą przysługującą skarżącej w tej mierze jest zakwestionowanie przed sądem powszechnym kręgu spadkobierców ujętych w analizowanym punkcie postanowienia sądu spadku. Związanie treścią tego postanowienia nie pozwalało organom, a następnie Sądowi na przyjęcie, by dziedziczenie masy spadkowej objętej dyspozycją punktu III nie obejmowało praw do roszczenia o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste. Konkludując, podkreślić należy, że brak jest możliwości przyjęcia, by treścią punktu III postanowienia Sądu spadku objęte było jedynie prawo własności do urządzeń i uprawnienie do "prowadzenia gospodarstwa rolnego", natomiast poza tą dyspozycją pozostawało uprawnienie do wystąpienia z roszczeniem dekretowym w odniesieniu do tej nieruchomości. Dla możliwości skorzystania z uprawnienia do tej części masy spadkowej pozostawał bez wpływu faktyczny sposób użytkowania gruntu, czy też ustalone mocą innych aktów jego przeznaczenie. Utrata rolniczego charakteru nieruchomości nie mogła prowadzić do przyjęcia, że roszczenia dekretowe co do tego gruntu stają się prawem, którego rozporządzenie nastąpiło w punkcie II postanowienia Sądu spadku. Taka interpretacja prowadziłaby bowiem do nieuprawnionej modyfikacji postanowień aktu o nabyciu spadku. Nie sposób zatem zgodzić się ze stwierdzeniem skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta stołecznego Warszawy, art. 931-940 k.c., art. 236, art. 139 k.c. w zw. z art. 29 u.g.n. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. Oddalenie przez Sąd skargi nastąpiło bowiem w wyniku dokonania prawidłowej oceny postanowienia Sądu spadku, w którym dla odróżnienia gruntów, do których pozostawał uprawniony spadkodawca, przyjęte zostały czytelne i nie budzące wątpliwości sformułowania co do zakresu rozporządzanych praw. Ocenę powyższego zagadnienia dokonaną przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku należy uznać za właściwą i kompletną. Sąd, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, odniósł się do dokonanych w tym zakresie ustaleń, które zostały również przez organ w sposób prawidłowy rozważone. Nie sposób zatem zgodzić się z argumentacją skargi kasacyjnej, że w konsekwencji błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzenia jej istoty, Sąd wydał wadliwe rozstrzygnięcie przyjmując za organem brak interesu prawnego skarżącej. Stwierdzić też należy, że uzasadnienie wyroku zawierało zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, czyniąc zadość przewidzianym w tym zakresie warunkom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Powyższe czyni nieuzasadnionym zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 7 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na terenie m.st. Warszawy w zw. z art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 145, art. 151 i art. 141 p.p.s.a. Przedstawiona ocena posiadania przez A. W. przymiotu strony uprawniającego do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] maja 2008 r. uprawniała Sąd do stwierdzenia, że usprawiedliwione było wydanie przez organ postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania. Okoliczności sprawy nie pozwalały bowiem na merytoryczną ocenę zasadności żądania, z jakim skarżąca wystąpiła do organu. Brak zatem podstaw do uznania za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 157 § 2 k.p.a. i art. 61a § 1 k.p.a., art. 28 k.p.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, nie stwierdzając zarzucanych naruszeń, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.