II SA/Wr 128/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Kremis Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz (sprawozdawca) Protokolant starszy sekretarz sądowy - Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi S. na uchwałę Rady Gminy Ś. z dnia .... w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi M. z wyłączeniem północnego obszaru w Gminie Ś. oddala skargę. W dniu 25 listopada 2014r. skarżący wniósł do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa i interesu prawnego (art. 101 ust. 1 u.s.g.) wywołanego uchwaleniem zaskarżonego planu miejscowego, a związanego z tym, że uchwała nie przewiduje budowy na obszarze planu elektrowni wiatrowych. W uzasadnieniu wezwania podał, że od 2008r. prowadzi z gminą rozmowy w zakresie budowy na jej terenie elektrowni wiatrowych. Poniósł nakłady na przygotowanie inwestycji. Uzyskał tytuły prawne do nieruchomości, aby dysponować nimi na cele budowlane. Od trzech lat funkcjonuje zainstalowany przez niego maszt do pomiaru wiatru. Wnioski i uwagi skarżącego nie zostały uwzględnione, pomimo zapewnień gminy. Inwestycja byłaby zgodna ze studium. Nastąpiło przekroczenia granic władztwa planistycznego. Obecnie skarżący wniósł o wydanie decyzji środowiskowej. Opisał zakres planowanych przedsięwzięć. W dniu 21 stycznia 2015r. skarżący złożył skargę do sądu administracyjnego, w której domagał się stwierdzenia nieważności zaskarżonego planu miejscowego w całości. Uchwale zarzucił naruszenie art. 14 ust. 5, art. 17 pkt 1,2,3,10,12 u.p.z.p., art. 39 ustawy z dnia 3 października 2008r. (Dz. U. z 2013r. , poz. 1235), art. 42 pkt 2, art. 43, art. 53 i art. 55 ust. 3 u.o o.ś. Do skargi dołączył uwagi złożone w dniu 27 listopada 2013r. i szereg pism kierowanych do organów planistycznych, które według jego twierdzeń zostały pominięte. W uzasadnieniu skargi podał, że jest dzierżawcą gruntów położonych na obszarze planu, które spełniają wszelkie warunki do przeznaczenia ich elektrownie wiatrowe. W pozostałym zakresie powtórzył wywody zawarte w wezwaniu. Dalej skarżący zarzucił wady postępowania organu nadzoru, sporządzenie błędnej prognozy skutków finansowych i prognozy oddziaływania na środowisko, brak opracowania ekofizjograficznego oraz szereg naruszeń ZTP przy formułowaniu przepisów §3 pkt 14 ust., 14 ust. 2 pkt 2, 15 pkt 1 d, §§10-12, 13 ust. 1, art. 14 ust. 2, 15 pkt 1b i 3, §16 pkt 2, §17 pkt 5b i 6 b, §16 pkt 2, §21, 22 i 28 pkt 43 i 117. Kolejno zarzucił brak ustalenia linii zabudowy, naruszenie §4 pkt 1 rozporządzenia, wadliwe ustalenie zasad ochrony zabytków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zarzucił brak legitymacji skargowej, gdyż skarżący nie wykazał naruszenia przysługującego mu interesu prawnego (art. 101 ust. 1 u.s.g.). Wbrew zarzutom skargi nie nastąpiło naruszenie procedury planistycznej, którego nie stwierdził również organ nadzoru. Dokumentacja planistyczna jest niewadliwa i kompletna. Treść studium nie uzasadniała ustalenia lokalizacji ferm wiatrowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję : Spełnione zostały wymienione w art. 101 ust. 1 u.s.g. (Dz. U. z 2013r., poz. 594) przesłanki dopuszczalności skargi w postaci bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego i dochowania terminu (art. 53§2 p.p.s.a. i uchwała II OPS 2/07). Uprawniało to Sąd do zbadania jej zasadności, której pierwszą przesłanką jest wykazanie przez skarżącego naruszenia interesu prawnego (patrz pkt 3-5 Komentarza A. Matana do art. 101 u.s.g. oraz wyroki I OSK 1209/13 lub II GSK 1183/11, II OSK 2369/12, 1847/12, 790/12, 751/12, 738/12, 1950/11 i szereg innych). Dopiero wykazanie tego naruszenia otwiera możliwość badania przez Sąd legalności uchwały i orzekania w ramach stosowania art. 91 ust. 1 albo art. 91 ust. 4 albo art. 94 ust. 2 u.s.g. (ta ostatnia możliwość nie odnosi się do uchwały w sprawie planu miejscowego zgodnie z art. 94 ust. 1 u.s.g. i art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), do czego nawiązuje art. 28 ust. 1 u.p.z.p.. W nin. sprawie skarżący nie wykazał naruszenia zaskarżoną uchwałą przysługującego mu interesu prawnego, co uzasadniało uznanie jej za bezzasadną bez badania szczegółowych zarzutów naruszenia prawa przedmiotowego (o ile nawet organ trafnie wskazał na brak tych naruszeń).Według jednolitego orzecznictwa sądowego (oprócz wyroków powołanych ponadto II SA/Wr 1/13 i II SA/Gd 169/14 wraz z powołanym tam orzecznictwem), posiadacz zależny uzasadniający swoje uprawnienie zawarciem umowy cywilnoprawnej , jak przykładowo dzierżawca, nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały organu gminy w sprawie planu miejscowego. Spotykane niekiedy odstępstwa od tej zasady posiadają źródło w wyraźnych unormowaniach ustawowych wyłączających stosowanie art. 101 u.s.g. (jak np. art. 46 i art. 48 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych Dz. U. Nr 106, poz. 675 por. wyroki II SA/Wr 85/14 i 295/14 lub II SA/Go 476/10 i cyt. wyrok II SA/Wr 1/13). W orzecznictwie sądowym nie przyznaje się ochrony zgłaszanym interesom potencjalnym, nieaktualnym (wyroki II OSK 133/08 i 277/08) lub interesom przedsiębiorców nie wynikającym z przysługującego im prawa własności (użytkowania wieczystego), tak w wyroku II OSK 902/11, a w końcu wywodzonym z samego nieuwzględnienia w uchwale oczekiwań czy postulatów uprawnionego odnośnie przeznaczenia terenu (wyrok II OSK 1716/07). W nin. sprawie skarżący przyznał, że aktualnie nie prowadzi działalności gospodarczej na obszarze planu i nie jest adresatem jakiejkolwiek decyzji zezwalającej mu na realizację projektowanego przedsięwzięcia oraz oczekiwał jedynie, że być może na obszarze tym zostanie dopuszczona działalność, której wykonywanie zamierzał rozpocząć. Okoliczności te jednoznacznie wskazują, że nie posiadał on interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały, a jedynie interes faktyczny, nie dający mu legitymacji skargowej. Z tych względów oraz zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. J.T. 19.05.15r.