III SA/Wa 1801/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Marek Krawczak, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Ministra Finansów na rzecz A. S.A. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. S.A. z siedzibą w W. (dalej: “Skarżąca", “Spóła") wnioskiem z 7 stycznia 2013 r. zwróciła się do Ministra Finansów o udzielenie pisemnej interpretacji w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie skutków podatkowych wypłaty dywidendy rzeczowej. We wniosku przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe: Skarżąca zamierza przekazać nieruchomość w formie dywidendy rzeczowej na rzecz Skarbu Państwa, który jest właścicielem 100% akcji Spółki. Dywidenda będzie elementem podziału zysku, jaki Skarżąca planuje osiągnąć za 2012 r. Kwota dywidendy zostanie ustalona w aktualnej wartości rynkowej składnika majątkowego, stanowiącego przedmiot dywidendy rzeczowej. W księgach rachunkowych Spółki powstanie zatem różnica pomiędzy wartością bilansową, a wartością godziwą składników stanowiących przedmiot dywidendy. W momencie uregulowania zobowiązania z tytułu dywidendy powstanie różnica, która zostanie odniesiona na rachunek zysków i strat. Rozliczenie dodatniej różnicy pomiędzy wartością godziwą a wartością księgową netto wydawanego aktywu zostanie ujęte jako pozostały prychód operacyjny, ewentualna ujemna różnica zostanie zaewidencjonowana jako pozostały koszt operacyjny. Wskazując na powyższe Skarżąca zadała następujące pytanie: Czy po stronie Skarżącej powstanie przychód podlegający opodatkowaniu z tytułu przekazania dywidendy rzeczowej (nieruchomość gruntowa i nieruchomość lokalowa)? W ocenie Skarżącej w wyniku wypłaty dywidendy rzeczowej po stronie wypłacającej spółki nie powstanie przychód na gruncie ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 74. poz. 397 ze zm., dalej: “u.p.d.o.p.") Wskazała, że analiza art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. prowadzi do wniosku, iż wśród przychodów wskazanych w tym przepisie nie zostały wymienione przychody pochodzące z tytułu wypłacenia czy przekazania w formie rzeczowej dywidendy przez osobę prawną. Zdaniem Skarżącej, fakt, iż jest to katalog otwarty nie ma żadnego znaczenia biorąc pod uwagę cel i charakter dywidendy. Dywidenda jest to zysk przeznaczony do podziału pomiędzy udziałowców lub akcjonariuszy w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, spółce akcyjnej, lub spółce komandytowo-akcyjnej. Zgodnie z art. 347 § 1 ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 1030 ze zm.), akcjonariusze mają prawo do udziału w zysku wykazanym w sprawozdaniu finansowym, zbadanym przez biegłego rewidenta, który został przeznaczony przez walne zgromadzenie do wypłaty akcjonariuszom. Uwzględniając powyższe, nie sposób określić, jakie przysporzenie po stronie spółki miałoby powstać poprzez świadczenie przedmiotu dywidendy uprawnionym wspólnikom lub akcjonariuszom. Podniosla, że również art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p., w sytuacji braku odpłatności przy przekazaniu dywidendy przez Spółkę, nie może być stosowany. Przepis ten posługuje się określeniem "odpłatny" tj. taki, za który się płaci, wymagający zapłacenia, wymagający zwrotu kosztów. Tymczasem jednostronna czynność prawna polegająca na przeniesieniu prawa własności nieruchomości na wspólnika uprawnionego do dywidendy nie jest czynnością wzajemną, ponieważ świadczeniu od Spółki na rzecz wspólnika nie będzie odpowiadać żadne świadczenie ze strony wspólnika. W aspekcie wypłaty dywidendy tj. wywiązania się przez Spółkę ze zobowiązania wobec akcjonariusza, nie można stwierdzić iż dojdzie do zawarcia umowy pomiędzy Spółką a akcjonariuszem, czyli dokonania czynności prawnej wzajemnej, której elementem jest cena. Zatem przeniesienie własności środka trwałego nie będzie stanowiło odpłatnego zbycia z punktu widzenia u.p.d.o.p., a Spółka wypłacająca dywidendę nie osiągnie w tym wypadku żadnego przychodu podlegającego opodatkowaniu. Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z [...] marca 2013 r. uznał powyzsze stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazał, że u.p.d.o.p. nie zawiera definicji przychodu. Ustawodawca w art. 12 ust. 1 pkl 1-9 u.p.d.o.p. podaje jedynie przykładowe kategorie pożytków, których otrzymanie kreuje przychód podatkowy. Jednocześnie w art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. określa sposób ustalania przychodów z odpłatnego zbycia rzeczy i prawa majątkowych. Następnie podał, że w rozpatrując “wypłatę" dywidendy rzeczowej czyni to w kontekście czynności rozporządzającej przeniesienia własności składnika majątkowego z jednego podmiotu na inny. Należy bowiem zauważyć, że dywidenda pieniężna, która stanowi czysty zysk po opodatkowaniu podatkiem dochodowym jest dla Spółki wypłacającej neutralna podatkowo. Wiąże się to z zasadą zakazu podwójnego opodatkowania. Dywidenda pieniężna została już opodatkowana podatkiem dochodowym, zatem jej wypłata nie wiąże się z. powstaniem przychodu po stronie Spółki ją wypłacającej. W sytuacji zaś dywidendy rzeczowej, składnik majątkowy traktowany jako dywidenda nie został opodatkowany. Zatem wyzbycie się go przez Spółkę rodzi obowiązek podatkowy. Spółka jako dłużnik przenosząc na akcjonariusza jako wierzyciela własność swojego składnika majątku realizuje swoje zobowiązanie wypłaty dywidendy, Nie można przy tym uznać, że w takim przypadku składniki majątkowe pełnią de facto funkcję pieniądza i dywidenda rzeczowa podobnie jak pieniężna jest neutralna podatkowo. Składniki majątkowe przekazane akcjonariuszowi na własność stanowią element majątku Spółki, który wcześniej nie podlegał opodatkowaniu. W ocenie organu przeniesienie własności nieruchomości Spółki na akcjonariusza skutkuje po stronie przenoszącego własność dłużnika - Spółki powstaniem przychodu z odpłatnego zbycia tych składników na podstawie art. 12 ust 1 z zastrzeżeniem art. 14 ust 1 u.p.d.o.p. W Spółce powstanie przychód podatkowy z tytułu odpłatnego zbycia rzeczy w wysokości wartości rynkowej nieruchomości, a jednocześnie odpowiadającej wartości dywidendy przeznaczonej do wypłaty. W pełni uprawnione jest stanowisko, że przeniesienie własności składnika majątkowego na gruncie u.p.d.o.p. należy traktować na równi z odpłatnym zbyciem tego składnika. Przy czym pojęcie “zbycie" nie oznacza tylko umowy sprzedaży w rozumieniu ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16. poz. 93 z późn. zm.), w której z jednej strony następuje wydanie rzeczy, a z drugiej zapłata ceny tj. określonej kwoty pieniężnej. W art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. mowa jest o odpłatnym zbyciu, a termin “zbycie" oznacza każdą formę przeniesienia własności. Cena nie zawsze musi być wyrażona w pieniądzu. Może również przybrać postać korzyści w postaci zmniejszenia się zobowiązań Spółki, czyli zmniejszenie pasywów. Wyplata dywidendy rzeczowej w postaci składnika majątkowego, który nie był opodatkowany i nie ma charakteru czystego zysku, stanowi realizację zobowiązania Spółki do wypłaty dywidendy powodując zmniejszenie się jej zobowiązań, a to wiąże się z uzyskaniem przychodu. Skarżąca nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. W odpowidzi Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżaca wniosła o uchylenie powyższej interpretacji Ministra Finansów. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie - art. 14a, 14c § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "O.p."), - art. 14a, 14e i 14h w zw. z art. 120 i 121 § 1 O.p. poprzez wydanie interpretacji indywidualnej z naruszeniem przepisów prawa, - art. 12 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem Spółki wypłata z zysku w formie rzeczowej nie różni się - dla celów podatkowych - od dywidendy wypłacanej w formie pieniężnej. Zdarzenia tego nie można uznać za mające cechy odpłatnego zbycia praw do nieruchomości. Wskazała także, że wypłata przez Spółkę dywidendy rzeczowej nie może być utożsamiana z zawarciem umowy sprzedaży, ani żadnej innej podobnej umowy o charakterze wzajemnym. Przeniesienie praw do nieruchomości w wyniku wypłaty dywidendy nie ma cech odpłatnego zbycia prawa rzeczowego. Jest to jednostronna czynność prawna polegająca na przeniesieniu praw do nieruchomości na akcjonariusza uprawnionego do udziału w zysku. Wypłata z zysku nie jest również czynnością wzajemną, gdyż świadczeniu Spółki nie odpowiada bezpośrednio żadne świadczenie ze strony akcjonariusza. Uwzględniając cel i charakter dywidendy nie sposób określić, jakie przysporzenie po stronie Spółki miałoby powstać poprzez świadczenie przedmiotu dywidendy uprawnionym akcjonariuszom. Wypłata z zysku nie prowadzi również do zwolnienia się z długu przez Spółkę. Spółka przekazuje akcjonariuszom część posiadanego majątku w formie pieniężnej bądź rzeczowej z tego powodu, że spełnione zostaną przewidziane statutem Spółki i przepisami prawa wymogi dotyczące podziału zysku. W przypadku, w którym Spółka nie osiągnęłaby zysku, niecelowe jest podjęcie uchwały o jego podziale i wypłacie dywidendy. Osiągnięcie zysku jest bowiem warunkiem koniecznym, choć nie wystarczającym, do wypłaty dywidendy. W przypadku przeniesienia na akcjonariusza praw do nieruchomości, której rynkowa wartość będzie odpowiadała kwocie zobowiązania Spółki z tytułu zysku przeznaczonego do podziału wypłaty z zysku, nie znajdzie zastosowania art. 14 ust 1 u.p.d.o.p. Przeniesienie praw do nieruchomości w drodze wypłaty z zysku nie stanowi odpłatnego zbycia, w wyniku którego powstaje po stronie Spółki przychód, gdyż wypłata z zysku w formie rzeczowej nie stanowi odpłatnego zbycia praw. Przy wypłacie z zysku nie dochodzi więc do określenia jakiejkolwiek ceny zbywanej nieruchomości. Wypłata z zysku w formie niepieniężnej (rzeczowej) w drodze przeniesienia praw do nieruchomości nie spowoduje po stronie Spółki wypłacającej powstania przychodu z odpłatnego zbycia na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. Końcowo podniosła, że nie znajduje uzasadnienia pominięcie przez Ministra Finansów przytoczonych przez Skarżącą orzeczeń sądów administracyjnych. Zdaniem Skarżącej, w świetle postanowień art. 14a i 14e, art. 14h w zw. z art. 120 O.p. organ wydający interpretację indywidualną ma obowiązek uwzględniania orzecznictwa sądów administracyjnych w zajmowanych rozstrzygnięciach. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, albowiem zaskarżona interpretacja narusza prawo w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia. W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - realizowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności). Zgodnie natomiast z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Kwestią sporną w przedmiotowej sprawie jest ustalenie po stronie Spółki skutków podatkowych zdarzenia przyszłego, polegającego na przekazaniu nieruchomości w formie dywidendy rzeczowej ze Spółki na rzecz akcjonariusza. W opinii Ministra Finansów opisane we wniosku zdarzenie spowoduje po stronie przenoszącego własność dłużnika – Spółki powstaniem przychodu z odpłatnego zbycia tych składników na podstawie art. 12 ust. 1 z zastrzeżeniem art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p. Skarżąca natomiast stanęła na stanowisku, że przedstawiona we wniosku czynność przeniesienia majątku na akcjonariusza nie spowoduje powstania po stronie Spółki przychodu, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. W ocenie Sądu rację w tym sporze przyznać należy Skarżącej. Przedmiotem zaskarżonej interpretacji były przepisy art. 12 i 14 u.p.d.o.p. Zauważenia wymaga, że ustawodawca nie zwarł w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych definicji legalnej przychodu. W przepisach ustawy znalazł się natomiast katalog rodzajowy przychodów, w którym nie wymienia się jako zdarzenia generującego przychód wypłaty dywidendy w formie rzeczowej. Minister Finansów trafnie dostrzegł, że art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p. nie wyczerpuje swoim zakresem wszystkich źródeł przychodu, które mogą powodować powstanie obowiązku podatkowego we wskazanym podatku dochodowym. Z treści tego przepisu wynika, że przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności przychody wymienione w punktach 1 – 10 tego przepisu, sankcjonując tym samym możliwość opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych przychodów nie wymienionych w tym katalogu. Zdaniem Sądu nie oznacza to jednak, że organy podatkowe uprawnione są do dowolnego interpretowania przepisu art. 12 ust.1 u.p.d.o.p. Decydujące znaczenie ma zatem ustalenie, czy przekazanie nieruchomości w formie dywidendy rzeczowej na rzecz akcjonariusza prowadzi do powstania po stronie Spółki przysporzenia. W ocenie Sądu zgodzić należy się ze Skarżącą, mając przy tym na uwadze przepisy prawa handlowego, że w przedstawionym stanie faktycznym nie sposób określić, jakie przysporzenie po stronie Spółki miałoby powstać poprzez świadczenie przedmiotu dywidendy akcjonariuszom. Jak wielokrotnie wskazywano zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie, przychodem jest przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby prawnej. Zdaniem Sądu opisana we wniosku czynność nie wiąże się z powstaniem po stronie Spółki jakiegokolwiek przysporzenia. Zauważyć należy, że w wyniku wypłaty z zysku w formie rzeczowej wartość rynkowa pozostałych aktywów nie wzrośnie. Zmianie ulegną jedynie rodzaj i struktura aktywów spółki. Wypłata z zysku w formie rzeczowej spowoduje natomiast przesunięcie danej pozycji z aktywów na pasywa w bilansie spółki. Nie powstanie jednak z tego tytułu żadne przysporzenie majątkowe, a więc przychód podatkowy w spółce. Wypłata dywidendy w naturze nie jest bowiem dla spółki odpłatnym zbyciem nieruchomości. Wypłata dywidendy w formie rzeczowej przez przekazanie nieruchomości jako substytut świadczenia pieniężnego nie powoduje więc powstania przychodu po stronie spółki. Wypłata z zysku nie spowoduje zachwiania równowagi bilansu spółki. Spółka wydając rzecz jako dywidendę reguluje tylko swoje zobowiązanie niczego w zamian nie otrzymując. Nie otrzymuje ona odpłatności z tytułu przeniesienia prawa własności nieruchomości na wspólników gdyż, nie dochodzi do odpłatnego zbycia tego prawa. Z tego powodu ogólna suma aktywów, przy zachowaniu równowagi bilansu spółki, będzie więc nadal odpowiadać ogólnej sumie pasywów (zob. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1384/10). Przechodząc do kolejnego przepisu, będącego przedmiotem zaskarżonej interpretacji, tj. art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p., Sąd podziela pogląd Skarżącej, iż w sytuacji braku odpłatności przy przekazaniu składników majątku przez Spółkę, przepis ten również nie może być stosowany w stosunku do zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.p.d.o.p., przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy lub praw majątkowych jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Pod pojęciem "odpłatny", należy rozumieć taki za który się płaci, wymagający zapłacenia, wymagający zwrotu kosztów (Uniwersalny słownik języka polskiego pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003, str. 1163 oraz Słownik języka polskiego pod. red. M. Szymczaka, Warszawa 2002, str. 448). Wbrew stanowisku organu jednostronna czynność prawna, polegająca na przeniesieniu majątku Spółki w formie dywidendy nie będzie czynnością odpłatną, czy wzajemną. Zauważyć należy, że zarówno Skarżącej jak i jej akcjonariusza nie będzie wiązał stosunek umowny, który przewidywałby jakąkolwiek odpłatność za przeniesienie składników majątku. Przekazanie majątku dokonywane będzie z tego powodu, że spełnione zostaną przewidziane statutem Spółki i przepisami prawa wymogi dotyczące podziału zysku, a nie w celu otrzymania odpłatności. Z tego względu brak jest podstaw do zastosowania w analizowanym zdarzeniu przyszłym art. 14 ust.1 u.p.d.o.p. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z 12 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 1260/11, zgodnie z którym skoro z przepisów wprost nie wynika, aby wypłacenie dywidendy niepieniężnej powodowało powstanie po stronie podatnika obowiązku podatkowego, to nie można rozszerzać katalogu źródeł przychodu dla celów podatku dochodowego od osób prawnych. Za niedopuszczalne należy uznać bowiem opodatkowanie jednostronnej, nieodpłatnej czynności prawnej również po stronie Spółki, a wiec podmiotu uszczuplającego swój majątek i nie otrzymującego z tego tytułu przysporzenia. Spółka wydając prawo majątkowe tylko reguluje swoje zobowiązania, niczego w zamian nie otrzymując. Podobnie poglądy zawarte zostały w wyrokach NSA z 13 marca 2012 r. sygn. akt II FSK 1673/10 oraz z 8 lutego 2012r. sygn. akt II FSK 1384/10. Biorąc pod uwagę powyższe regulacje i podany przez Spółkę stan faktyczny sprawy, nie można przyjąć za prawidłowe stanowiska organu podatkowego, że wypłata dywidendy w formie rzeczowej poprzez przeniesienie na rzecz akcjonariusza prawa własności nieruchomości, spowoduje po stronie Spółki wypłacającej dywidendę powstanie przychodu z odpłatnego zbycia praw, rozpoznanego na podstawie art. 12 ust. 1 u.p.d.o.p, z zastrzeżeniem art. 14 ust. 1, zgodnie z którym przychodem z odpłatnego zbycia rzeczy jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie. Z uwagi na wadliwą wykładnię przepisów art. 12 ust.1 oraz 14 ust.1 u.p.d.o.p. Sąd stwierdza, że organ naruszył prawo, a naruszenie to spowodowało uznanie stanowiska podatnika opisanego we wniosku za nieprawidłowe. W ocenie Sądu, organ podatkowy w zaskarżonej interpretacji naruszył również art. 14a oraz 14e § 1 w związku z art. 121 § 1 O.p. przez wydanie interpretacji bez uwzględnienia orzecznictwa sądów administracyjnych. Na konieczność uwzględniania tego orzecznictwa wskazano m.in. w wyroku z 26 września 2012 r., sygn. akt I SA/Lu 641/12. Podobnie, konieczność tę podkreślały inne sądy administracyjne m.in. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 18 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Kr 1594/12, w którym stwierdził, że zgodnie z art. 14a O.p. "minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej, dokonując w szczególności jego interpretacji, przy uwzględnieniu orzecznictwa sądów oraz Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (interpretacje ogólne). Z kolei stosownie do art. 14e § 1 ustawy, minister właściwy do spraw finansów publicznych może, z urzędu, zmienić wydaną interpretację ogólną lub indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Tym samym orzecznictwo sądów stało się przesłanką do formułowania oceny poprawności funkcjonujących w obrocie prawnym interpretacji, także interpretacji indywidualnych, co szczególnie należy podkreślić w rozpoznawanej sprawie. Skoro więc organ wydający interpretacje indywidualne może w ramach działania ex oficio zmienić wydaną już uprzednio interpretację z racji stwierdzenia jej wadliwości w świetle orzecznictwa sądowego, to tym bardziej ma obowiązek dokonywać analizy tego orzecznictwa w postępowaniu zmierzającym do wydania takiej interpretacji" (pod. wyrok WSA w Warszawie z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 1916/08, WSA w Poznaniu z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt I SA/Po 699/12, WSA w Warszawie z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt VIII SA/Wa 668/12, WSA w Krakowie z 9 lutego 2010r., sygn. aktI SA/Kr 1755/09, WSA w Gorzowie z 1 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Go 407/09 i I SA/Go 428/09). Ponownie rozpoznając wniosek podatnika o udzielenie interpretacji, organ winien dokonać oceny stanowiska Skarżącej zaprezentowanego we wniosku, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że zaskarżona interpretacja nie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a., orzekł o jej uchyleniu . Zakres, w jakim uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153).