I OSK 2881/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 88/14 w sprawie ze skargi E. A. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora nauk ekonomicznych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz E. A. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 czerwca 2014 r., II SA/Wa 88/14 oddalił skargę E. A. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora nauk ekonomicznych. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że stosownie do treści art. 26 ust. 1 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.; aktualnie Dz. U. z 2014 r. poz. 1852; zwanej dalej również "ustawą o stopniach i tytule"), tytuł profesora może być nadany osobie, która uzyskała stopień doktora habilitowanego lub osobie, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a, oraz: 1) ma osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym; 2) posiada doświadczenie w kierowaniu zespołami badawczymi, realizującymi projekty finansowane w drodze konkursów krajowych i zagranicznych; 3) posiada osiągnięcia w opiece naukowej - uczestniczyła co najmniej trzy razy w charakterze promotora lub promotora pomocniczego w przewodzie doktorskim, w tym co najmniej raz w charakterze promotora, oraz co najmniej dwa razy w charakterze recenzenta w przewodzie doktorskim lub postępowaniu habilitacyjnym, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3; 4) odbyła staże naukowe i prowadziła prace naukowe w instytucjach naukowych, w tym zagranicznych. Z kolei zgodnie z brzmieniem art. 27 ust. 1 ustawy postępowanie o nadanie tytułu profesora przeprowadzają rady jednostek organizacyjnych posiadających uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego w zakresie danej dziedziny nauki lub sztuki, na wniosek osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu. Przepis art. 10 stosuje się odpowiednio. Natomiast w myśl ust. 2 tego przepisu, czynności postępowania w sprawach o nadanie tytułu profesora kończą się uchwałami rady w przedmiocie: 1) wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora; 2) wyznaczenia kandydatów na recenzentów; 3) poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora. Natomiast według § 21 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 22 września 2011 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 204, poz. 1200; zwanego dalej "rozporządzeniem"), rada jednostki organizacyjnej może powołać, spośród jej członków posiadających tytuł profesora, zespół w celu przygotowania projektów uchwał dotyczących czynności postępowania, o których mowa w art. 27 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy. W rozpoznawanej sprawie został powołany taki zespół, tj. Zespół Rady Wydziału Finansów i Ubezpieczeń Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach, który w składzie pięciu profesorów na posiedzeniu w dniu 9 stycznia 2013 r. obradował – jak wynika z protokołu – w sprawie wniosku skarżącego "o nadanie tytułu naukowego profesora nauk ekonomicznych", a nie o ewentualnym wszczęciu postępowania o nadanie tytułu profesora. Natomiast Rada Wydziału Finansów i Ubezpieczeń Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach uchwałą z [...] stycznia 2013 r., nr [...] odmówiła wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora nauk ekonomicznych – doktorowi habilitowanemu E. A. Wbrew zarzutowi skargi Zespół nie zajmował się kwestią "wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora", do czego faktycznie nie byłby upoważniony na podstawie § 21 cyt. wyżej rozporządzenia w zw. z art. 27 ust. 2 ustawy, lecz kwestią ewentualnego poparcia "wniosku o nadanie tytułu profesora". Rację należy przyznać skarżącemu, że wprawdzie w uchwale Rady powołano błędnie przepis art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy, tj. o wyznaczeniu kandydatów na recenzentów zamiast art. 27 ust. 2 pkt 1, lecz powyższe naruszenie nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, bowiem przedmiot rozstrzygnięcia jest jednoznaczny. Wskazać również należy, że skoro Zespół zajmował się ewentualnym przygotowaniem projektu uchwały dotyczącej poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora, to rzeczą oczywistą jest, że musiał w tym względzie dokonywać ocen, aby w ten sposób umożliwić radzie jednostki organizacyjnej podjęcie uchwały merytorycznej. Nie można zgodzić się z zarzutem skargi, że Centralna Komisja przeanalizowała powierzchownie zarzuty z odwołania, bowiem uzasadnienie decyzji Komisji jest dokładne i wyczerpujące. Przede wszystkim w stopniu wystarczającym ustosunkowała się do zarzutu niewzięcia pod uwagę opinii Komisji Profesorskiej z [...] października 2012 r. powołanej przez WSH we Wrocławiu oraz uchwały Rady Wydziału Ekonomiczno–Menedżerskiego WSH z [...] listopada 2012 r. konkludując, że opinia ta jest ogólna w odniesieniu do sfery naukowej. Ponadto, szczegółowo wskazano na sposób procedowania przez Radę Wydziału, zaprzeczając tym samym zarzutowi o odmowie wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesorskiego bez namysłu i analizy dokumentacji. Natomiast zarzuty dotyczące "zapytań prawnych i wniosków" są w tej sprawie nieistotne, bowiem nie dotyczą procedury w przedmiocie sprawy, zaś uzasadnienie – siłą rzeczy musiało być lakoniczne, bowiem uchwała zapadła kolegialnie w głosowaniu tajnym i nie ma możliwości ustalenia motywów, którymi kierowali się poszczególni członkowie Rady Wydziału – por. wyrok NSA z 7 czerwca 2011 r., I OSK 1078/11, w którym stwierdzono, że: "Naczelny Sąd Administracyjny podziela reprezentowany w orzecznictwie pogląd, że ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Komisja jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. Sądowa kontrola musi się ograniczyć do tego, czy w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania wyjaśniającego w sprawach stopni naukowych (por. np. wyroki NSA z 29 lipca 2011 r., I OSK 729/11, z 30 maja 2008 r., I OSK 212/08, czy z 17 grudnia 2010 r., I OSK 1700/10)". Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut pominięcia przez Komisję Centralną podstawy prawnej rozstrzygnięcia, bowiem w zaskarżonej decyzji zawarto przepis art. 21 ust. 2 ustawy, w myśl którego po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej. Nie sposób ponadto zgodzić się ze skarżącym, że Centralna Komisja błędnie powołała się na art. 26 ust. 1 ustawy, bowiem etap oceny kandydata pod względem spełnienia przesłanek zawartych w tym przepisie jest zastrzeżony jedynie do sytuacji wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora i wyznaczenia recenzentów. Jest to pogląd chybiony z tego mianowicie powodu, że zgodnie z treścią art. 26 ust. 1 "Tytuł profesora może być nadany osobie (...)". A zatem nie ma w nim mowy o etapach procedowania, a o ogólnych, merytorycznych przesłankach nadania tytułu profesora. Sprawy o nadanie tytułu naukowego cechują się szczególną specyfiką, przez co siłą rzeczy są one odrębne w pewnym zakresie od regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego. Wobec tego kontrola sądu administracyjnego w tym względzie jest ograniczona, bowiem nie jest on uprawniony do badania merytorycznej warstwy recenzji. Innymi słowy mówiąc, Sąd nie jest władny do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych na gruncie nauki. Odnośnie problematyki postępowania dowodowego wypowiedział się NSA w uzasadnieniu wyroku z 27 października 2006 r., I OSK 192/06, wskazując że: "artykuł 75 § 1 k.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu o nadaniu stopnia naukowego. W postępowaniu przed Centralną Komisją postępowanie dowodowe ogranicza się do uzyskania recenzji oraz stanowisk Sekcji". Celem uwypuklenia specyfiki postępowania w sprawach dotyczących decyzji Centralnej Komisji warto również przywołać tezę, zawartą w wyroku NSA z 30 marca 2009 r., I OSK 1411/08, a mianowicie "okoliczność, że strona skarżąca uważa, iż recenzenci wadliwie ocenili jej dorobek, pominęli okoliczności przemawiające na jej korzyść, a uwypuklili elementy negatywne, że nie podzielili w końcu jej poglądów, nie może prowadzić do kwestionowania na drodze postępowania sądowego, wystawionych w procedurze kwalifikacyjnej ocen, nawet jeżeli skarżąca jest najgłębiej przekonana, że są one krzywdzące". Reasumując, w rozpoznawanej sprawie organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy i nie naruszył prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Powyższa konkluzja ma również zastosowanie co do stwierdzenia w zaskarżonej decyzji, że utrzymała ona w mocy decyzję "z [...] lutego 2013 r.", podczas gdy uchwała Rady Wydziału została wydana w dniu [...] stycznia 2013 r., bowiem w rozstrzygnięciu stwierdza się również i co wskazuje na faktyczną datę uchwały, iż odwołanie rozpatrzono od "uchwały Rady Wydziału Finansów i Ubezpieczeń Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach (...) o odmowie wszczęcia postępowania o nadanie dr hab. E. A. tytułu profesora nauk ekonomicznych". Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł E. A., zaskarżając go w całości. Jednocześnie wniósł o jego uchylenie oraz o przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji z 28 października 2013 r., dotkniętej wadą rażącego naruszenia prawa z art. 156 pkt 2 k.p.a., utrzymała ona bowiem w mocy nieistniejącą w rzeczywistości uchwałę Rady Wydziału z [...] lutego 2013 r. (co jednoznacznie wynika zarówno z komparycji zaskarżonej decyzji, jak i z reasumpcji uzasadnienia). Tymczasem Sąd I instancji oddalił skargę na decyzję Centralnej Komisji utrzymującą w mocy uchwałę Rady Wydziału z [...] styczna 2013 r.; 2) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647; zwanej dalej "p.u.s.a.") w zw. z art. 7 Konstytucji RP polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji wadliwej kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez dokonanie oceny zaskarżonej decyzji na podstawie "nowej procedury" (...) w sytuacji, gdy postępowanie wszczęte i prowadzone było de facto na podstawie "starej procedury" czyli, że Sąd I instancji do kontroli legalności zastosował niewłaściwe przepisy; a ponadto naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 3) art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. polegające na niezawieszeniu z urzędu postępowania sądowoadministracyjnego w sytuacji toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie sprostowania zaskarżonego aktu w sytuacji, gdy w dniu wydania zaskarżonego wyroku do obrotu prawnego nie weszło jeszcze postanowienie o sprostowaniu (zostało doręczone skarżącemu 27 czerwca 2014 r., podczas gdy wyrok zapadł 26 czerwca 2014 r.). Zatem Sąd dokonał oceny decyzji w kształcie nieistniejącym w obrocie prawnym. Takie działanie Sądu miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem takie działanie Sądu naruszało podstawowe uprawnienia strony, pozbawiając ją możliwości zaskarżenia (argumentacja w tym zakresie została powiązana z zarzutem naruszenia prawa materialnego ad. 1); 4) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez odniesienie się do niepostawionego w skardze zarzutu dotyczącego zajmowania się przez powołany Zespół kwestią "wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora"; 5) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się do postawionych przez skarżącego zarzutów naruszenia prawa, tj. art. 27 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i § 20 i § 21 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 22 września 2011 r., co miało istotny wpływ na naruszenie podstawowych uprawnień strony do przeprowadzenia przez Sąd I instancji rzetelnego procesu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono ad 1), że organ II instancji decyzją z [...] października 2013 r. utrzymał w mocy uchwałę Rady Wydziału z [...] lutego 2013 r. (bez numeru). Tymczasem Sąd I instancji w wyroku z 26 czerwca 2014 r. oddalił skargę na decyzję Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów utrzymującą w mocy uchwałę Rady Wydziału Finansów i Ubezpieczeń Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach z [...] stycznia 2013 r., Nr [...]. Zatem, Sąd I instancji utrzymał w mocy decyzję dotkniętą tak rażącą wadą, ignorując przy tym, że w chwili wyrokowania nie istniało w obrocie prawnym postanowienie o sprostowaniu ww. błędu, bowiem postanowienie z 23 czerwca 2014 r. zostało doręczone stronie 27 czerwca 2014 r., tj. następnego dnia po wydaniu wyroku. O wydaniu postanowienia o sprostowaniu błędu strona dowiedziała się od Sądu na rozprawie 26 czerwca 2014 r., przy czym Sąd miał pełną świadomość, że postanowienie to nie zostało stronie doręczone, czym skutecznie naruszył podstawowe prawa strony do obrony. Rozstrzyganie zatem przez Sąd I instancji o hipotetycznej treści decyzji stanowi rażące naruszenie prawa i pogwałcenie fundamentalnych praw strony do obrony. Ponadto, z wyroku Sądu I instancji tak naprawdę nie wynika, czy Sąd rozstrzygał o decyzji w jej pierwotnym kształcie (z [...] października 2013 r.), czy też w wersji "sprostowanej" postanowieniem nieistniejącym w dacie wyrokowania w obrocie prawnym. Wątpliwość tę pogłębia dodatkowo fakt, że Sąd nie wspomina o istnieniu postanowienia o sprostowaniu, zaś z uzasadnienia wyroku wynika, że na oddalenie skargi miało wpływ wydane (23 czerwca 2014 r.), lecz niedoręczone stronie do chwili wydania wyroku postanowienie o sprostowaniu decyzji. W tym zakresie można sformułować dodatkowy zarzut - naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jakkolwiek przepis ten ma charakter fakultatywny, to w zaistniałej sytuacji, umożliwiał zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii sprostowania skarżonej decyzji. Gdy Sąd powziął wiadomość o wydaniu postanowienia w tej kwestii, miał obowiązek wstrzymać się z dalszym procedowaniem do chwili prawomocności postanowienia. Bowiem nie tylko treść decyzji, ale też jej oznaczenie (w tym data wydania aktu) mają istotne znaczenie dla oceny jej legalności. Zatem, Sąd w sposób rażący naruszył prawa strony w postępowaniu, co w świetle art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 pkt 2 k.p.a., powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji lub jej uchyleniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Ad 2) Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ponadto zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy działają na podstawie i w granicach prawa. W przedmiotowej sprawie Sąd zastosował niewłaściwe przepisy, tj. przepisy ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w brzmieniu obowiązującym po dniu 1 października 2011 r. ("nowa procedura"). Natomiast, jak wynika z czynności podjętych w przedmiotowej sprawie, zarówno Rada Wydziału, jak i Centralna Komisja procedowały na podstawie tzw. "starej procedury", tj. przepisów ustawy, w brzmieniu obowiązującym przed 1 października 2011 r., mających w sprawie zastosowanie na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy z 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2011 r. Nr 84, poz. 455). Z uwagi na termin złożenia wniosku i wyrażoną w niej wolę wnioskodawcy, Rada Wydziału - uwzględniając przewidzianą przepisami przejściowymi możliwość - procedowała wg "starej procedury" i na podstawie tych przepisów została podjęta uchwała Rady Wydziału z [...] stycznia 2013 r. odmawiająca wszczęcia postępowania w sprawie nadania skarżącemu tytułu profesora nauk ekonomicznych. Również Centralna Komisja jako organ odwoławczy procedowała wg "starej procedury". Natomiast Sąd I instancji, jak wynika z uzasadnienia zaskarzonego wyroku, dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy "nowej procedury". Nawet gdyby przyjąć, że zastosowanie miała w sprawie "nowa procedura", to na tym etapie wszczęcia postępowania (art. 27 ust. 2 pkt 1 ustawy), niedopuszczalne było powołanie Zespołu na podstawie § 21 rozporządzenia, który to przepis przewidywał powołanie Zespołu jedynie w celu przygotowania projektów uchwał dotyczących czynności postępowania, o których mowa w art. 27 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o stopniach i tytule. Ad 3) Uzasadnienie zarzutu procesowego naruszenia art. 125 § 1 p.p.s.a. powiązane zostało z zarzutem naruszenia prawa materialnego ad. 1. Ad 4) i 5) W zaskarżonym wyroku Sąd nie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze, czym w sposób istotny naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący zarzucił naruszenie m.in. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej uchwały Rady Wydziału Finansów i Ubezpieczeń Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach z [...] stycznia 2013 r., nr [...] pomimo, że naruszała ona przepisy art. 27 ustawy stopniach i tytule oraz § 20 i § 21 rozporządzenia. W uzasadnieniu ww. zarzutów skarżący wskazał, że czynność powołania przez Radę Wydziału Zespołu na etapie wniosku o nadanie tytułu profesora nie wynika z żadnych przepisów prawa. Jej kompetencje dotyczą bowiem jedynie określonych w art. 27 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy czynności: pkt 2) wyznaczenia kandydatów na recenzentów i pkt 3) poparcia wniosku o nadanie tytułu profesora. Brak jest natomiast podstaw do podejmowania - pozostających w wyłącznej kompetencji Rady Wydziału - czynności wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora (pkt 1 ww. przepisu). Ponadto, Rada Wydziału na etapie złożenia wniosku o nadanie tytułu profesora nie miała kompetencji do dokonywania jakiejkolwiek innej oceny złożonego wniosku, w szczególności oceny merytorycznej. Zatem treścią zarzutu był brak podstawy prawnej w przedmiotowym stanie faktycznym do podejmowania przez Zespół czynności związanych z wszczęciem postępowania, a tym bardziej dokonania przez Zespół - na tym etapie postępowania - oceny merytorycznej wniosku. Tak więc Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze, natomiast w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku odnosi się do zupełnie innego zarzutu, który w ogóle nie został postawiony przez skarżącego. Sąd ten mianowicie wskazał, że w skardze podniesiono zarzut zajmowania się przez powołany Zespół kwestią "wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora", którego skarżący w ogóle nie stawiał. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadniony jest w szczególności w kontekście nieodniesienia się w ogóle przez Sąd I instancji do podniesionych przez skarżącego ww. zarzutów. Powyższe zatem miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż naruszyło podstawowe uprawnienie skarżącego do przeprowadzenia rzetelnego procesu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie. Podniesiono w szczególności, że organ administracji podziela w całości interpretację przepisów prawa zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zawarto w niej również obszerną polemikę z zarzutami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, albowiem podniesiony w niej jeden z zarzutów przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ma usprawiedliwione podstawy. Przepis art. 1 § 2 p.u.s.a. stanowi, że dokonywana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy tym dokonując tej kontroli sąd administracyjny obowiązany jest wziąć pod uwagę stan faktyczny i stan prawny obowiązujący w dacie wydania zaskarżonego aktu lub czynności. Jak wynika z akt sprawy, w szczególności z wniosku skarżącego o wszczęcie postępowania o nadanie mu tytułu profesora, a także z uzasadnienia decyzji organu II instancji, skorzystał on z możliwości jakie dawał art. 33 ust. 2 ustawy z 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. 2011 r. Nr 84, poz. 455) i wnosił o procedowanie w sprawie według przepisów ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w kształcie obowiązującym do 30 września 2011 r. i na podstawie tych przepisów odmówiono mu wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora nauk ekonomicznych. Tymczasem Sąd I instancji dokonał oceny legalności zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] października 2013 r., nr [...] według powołanej ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych (...), ale w kształcie obowiązującym od 1 października 2011 r. (art. 38 cyt. ustawy z 18 marca 2011 r.). Tym samym, Sąd uchybił art. 1 § 2 p.u.s.a w zw. z art. 33 ust. 2 cyt. ustawy z 18 marca 2011 r. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokona oceny legalności zaskarżonej decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o nadanie tytułu profesora nauk ekonomicznych na podstawie przepisów normujących postępowanie w sprawie nadania tytułu profesora, obowiązujących do 30 września 2011 r., a mających zastosowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 33 ust. 2 cyt. ustawy z 18 marca 2011 r., który stanowi, że w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie (...) tytułu profesora, mogą być prowadzone (...) postępowania o nadanie tytułu profesora na podstawie przepisów dotychczasowych albo (...) postępowania o nadanie tytułu profesora na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za mającą usprawiedliwione podstawy i stosownie do art. 185 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.