I FSK 1531/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Hieronim Sęk, Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Krzysztof Wujek (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej I. sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 166/15 w sprawie ze skargi I. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. (obecnie Naczelnik Świętokrzyskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia 30 grudnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznych oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 30 kwietnia 2015 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Ke 166/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę Spółki z o.o. N. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z 30 grudnia 2014 r., nr [...], którą organ ten odmówił uchylenia swych ostatecznych decyzji z 27 września 2012 r., o kolejnych numerach [...], którymi określone zostały zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług za kolejne miesiące od kwietnia do grudnia 2009 r. Wydanie tej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: We wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzjami z 27 września 2012 r. Spółka wskazała na zaistnienie dwóch przesłanek wznowieniowych z art. 240 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity w Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.). Pierwsza polegać ma na tym, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 240 § 1 pkt 1), a druga na tym, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzje (art. 240 § 1 pkt 5). Sfałszowanym dowodem ma być wyciąg z KRS, na podstawie którego organ ustalił, że prezesem zarządu Spółki, a więc osobą uprawnioną do jej reprezentowania był K. S. Nowe okoliczności faktyczne to ujawnienie w toku odrębnego postępowania karnego, że faktury zakupowe Spółki znajdują się w posiadaniu A. K., właścicielki biura rachunkowego, która prowadziła księgowość Spółki. Odmawiając uchylenia swych decyzji ostatecznych Dyrektor UKS w K. stwierdził, że fakt, iż dokumentacja księgowa Spółki była przechowywana u właścicielki biura rachunkowego był znany od postępowania kontrolnego. Przesłuchana w charakterze świadka A. K. zeznała, że nie ma tej dokumentacji, ponieważ przekazała ją za pisemnym pokwitowaniem prokurentowi Spółki N. L. Sama Spółka, pomimo wezwania, dokumentów tych nie okazała. Nie ma zatem żadnych nowych okoliczności ani dowodów, które ujawniły się obecnie. Wyciąg z Krajowego Rejestru Sądowego wskazywał, że prezesem zarządu Spółki od 10 marca 2009 r. do 28 grudnia 2012 r. był K. S. Skazanie go prawomocnym wyrokiem za przestępstwo skutkowało utratą zdolności do pełnienia funkcji w zarządzie Spółki, ale fakt ten nie był znany organowi i nie został mu ujawniony przez Spółkę. Nie miał też żadnego wpływu na ustalenia przeprowadzonego postępowania podatkowego i nie wpłynął na uprawnienia proceduralne Spółki. W skardze skierowanej do WSA w Kielcach Spółka zarzuciła organowi naruszenie; - art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej przez odmowę wznowienia postępowania i uchylenia decyzji ostatecznych pomimo zaistnienia przesłanek wznowieniowych, - art. 122, art. 180 i art. 181 Ordynacji podatkowej przez zaniechanie oględzin ujawnionej dokumentacji księgowej, nieprzesłuchanie świadków: A. K., N. L. i K. S., nieprzeprowadzenie dowodów z opinii biegłego dla ustalenia czy N. L. podpisał pokwitowanie przejęcia dokumentacji księgowej Spółki, nieprzerowadzenie dowodu z protokołu z rozprawy przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy w Kielcach, w którym znajdują się zeznania A. K., na które powołuje się Spółka. Oddalając skargę Spółki N.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uznał, że nie zaistniała przesłanka z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej do uchylenia decyzji ostatecznych, ponieważ odpis z Krajowego Rejestru Sądowego nie posiada cech dowodu, o jakim mowa w art. 180 i następne Ordynacji podatkowej, na podstawie którego dokonuje się ustaleń faktycznych, a tylko o takich dowodach stanowi ten przepis. Dokument ten potwierdza jedynie prawo do reprezentowania spółki przez wskazaną w nim osobę, czyli uprawnienia procesowe. Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. w Dz.U. z 2007 r., Nr 168,, poz. 1186 ze zm.) danym wynikającym z wpisu do Rejestru przysługuje domniemanie prawdziwości, co pozwalało organowi podatkowemu przyjąć, że osobą uprawnioną do reprezentowania Spółki w postępowaniu był K. S. Utrata przez niego zdolności do pełnienia funkcji w organach spółek kapitałowych na skutek prawomocnego skazania przez sąd za przestępstwo z art. 18 § 2 kodeksu spółek handlowych nie oznacza, że wypis z KRS został sfałszowany. Samo sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu. Niewłaściwa reprezentacja podatnika w postępowaniu może być przesłanką wznowieniową z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej polegającą na tym, że strona nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Sąd ocenił jednak stanowisko organu w tej kwestii i uznał, że również ta przesłanka nie miała miejsca. Spółka brała udział w postępowaniu, w żadnej czynności nie została pominięta. Pisma procesowe kierowane były na adres siedziby Spółki, co przy jednoczesnym udziale w postępowaniu jej prokurenta nie stanowiło żadnego naruszenia procesowego, które skutkowałoby pozbawieniem jej udziału w sprawie. Nawet gdyby założenie takie przyjąć, to należałoby uznać, że stało się tak z winy Spółki, która nie poinformowała organu o prawomocnym skazaniu prezesa jej zarządu za przestępstwo skutkujące utratą zdolności do jej reprezentowania. Sąd podzielił również stanowisko organu w kwestii drugiej z przesłanek wznowieniowych, tej z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Uznał, że pozyskanie wiadomości o tym, że dokumentacja księgowa Spółki pozostaje w dyspozycji byłej księgowej nie stanowi żadnej nowej okoliczności faktycznej, o jakiej mowa w tym przepisie. A. K. była przesłuchana w toku postępowania kontrolnego i zeznała, że nie posiada tej dokumentacji, ponieważ przekazała ją za pokwitowaniem przedstawicielowi Spółki. Sama Spółka była wezwana do jej okazania, w tym do okazania faktur zakupowych. Wezwanie to odebrała 18 października 2011 r., ale dokumentów nie okazała i nie przedstawiła żadnych powodów takiego zachowania. Okoliczność ta była zatem przedmiotem ustaleń dokonywanych w toku postępowania kontrolnego i dlatego nie jest żadną nową okolicznością. Powołując się na nowe dowody i składając wniosek o wznowienie postępowania Spółka nadal ich nie przedstawiła, nie wskazała na konkretne dokumenty i nie uzasadniła ich związku z ustaleniami faktycznymi istotnymi dla wyniku sprawy, a było to jej obowiązkiem jako strony wnoszącej o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji ostatecznych. Postępowanie wznowieniowe nie służy ponownej merytorycznej kontroli objętej nim decyzji, a ustaleniu, czy zachodzą przesłanki z art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Z powyższych względów Sąd pierwszej instancji uznał, że wydanie decyzji na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej o odmowie uchylenia decyzji ostatecznych określających zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług było uzasadnione i oddalił skargę N. z powołaniem art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. w Dz.U z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W skardze kasacyjnej od tego wyroku Spółka N. zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie: 1) przepisów postępowania – art. 3 § 1 i art. 134 § 1 i 2 P.p.s.a. przez błędne rozpoznanie materiału dowodowego i przyjęcie, że dopiero w skardze do WSA spółka sprecyzowała podstawy materialnoprawne wniosku o wznowienie postępowania, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ podatkowy art. 122, art. 180 i art. 181 Ordynacji podatkowej wskutek zaniechania przeprowadzenie oględzin dokumentów księgowych Spółki, a zwłaszcza faktur zakupowych, będących nowymi dowodami w sprawie; 2) przepisów prawa materialnego – art. 240 § 1 pkt 1 oraz pkt 5 przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co skutkowało oddaleniem skargi w sytuacji, w której ziściły się przesłanki do uchylenia decyzji objętych wnioskiem o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka stwierdziła, że Sąd pierwszej instancji poczynił w swym wyroku wywody nieprzystające do stanu sprawy. Skupił się bowiem na prawie do zastosowania w okresach rozliczeniowych 0% stawki podatku w przypadku dostaw wewnątrzwspólnotowych, podczas gdy wniosek o wznowienie postępowania podyktowany był wolą pomniejszenia kwot podatku należnego o kwoty podatku naliczonego wynikające z odzyskanych faktur. Kwestią zasadniczą w tym przypadku było ustalenie, czy są to nowe dowody istotne dla wyniku sprawy. Bezpodstawnie Sąd napisał, że wnosząc o wznowienie postępowania Spółka nie wskazała konkretnie - jakie nowe dowody ma na myśli i jaki jest ich związek ze sprawą. Fakty takie zostały wskazane we wniosku o wznowienie postępowania, następnie w piśmie z 29 lipca 2014 r., będącym uzupełnieniem tego wniosku oraz w piśmie z 8 października 2014 r., którym strona uzupełniła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podnoszenie przez Sąd, że wniosek o wznowienie postępowania miał wady formalne, czego nie podniósł organ orzekający w sprawie, stanowi naruszenie art. 134 § 2 P.p.s.a. Dyrektor UKS w K. miał obowiązek przeprowadzić dowody w rodzaju "oględzin" dokumentacji księgowej Spółki, które wskazane zostały jako nowe dowody w sprawie. Art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie nakłada na stronę obowiązku załączenia do wniosku o wznowienie postępowania owych nowych dowodów, wystarczającym było zatem wskazanie, że znajdują się one w siedzibie Spółki. Były to nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji, a które nie były znane organowi w dniu ich wydania. Kwestia, czy strona miała możliwość powołania się na nie w postępowaniu wymiarowym, jest bez znaczenia w postępowaniu wznowieniowym, przepis art. 240 § 1 pkt 5 nie zawiera takiego warunku. Spółka podtrzymała swe twierdzenie o tym, że wyciąg z KRS został sfałszowany, ponieważ wskazywał na K. S. jako uprawnionego do reprezentowania Spółki, a to stanowi przesłankę wznowieniową z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Naczelny Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko. Skarga kasacyjna Spółki N. nie zawiera uzasadnionych podstaw, a tylko w jej granicach NSA rozpoznał sprawę, ponieważ nie dopatrzył się przesłanek nieważności postępowania przeprowadzonego przez Sąd pierwszej instancji (art. 183 § 1 P.p.s.a.). Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia art. 3 § 1 i art. 134 § 1 i 2 P.p.s.a. Art. 3 § 1 tej ustawy stanowi o tym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Jest to przepis o charakterze ustrojowym. Dla uwzględnienia tego zarzutu konieczne byłoby wykazanie, że Sąd pierwszej instancji kontroli takiej nie przeprowadził, nie zastosował środków przewidzianych w ustawie, bądź zastosował takie, których ustawa nie przewiduje, co w niniejszej sprawie nie jest możliwe. WSA, na skutek skargi wniesionej doń przez Spółkę, ocenił zaskarżoną decyzję i zastosował art. 151 P.p.s.a., ponieważ uznał, że została wydana z godnie z prawem. To, że strona nie zgadza się z taką oceną nie znaczy, że doszło do naruszenia art. 3 § 1 P.p.s.a. Przepis art. 134 § 1 stanowi z kolei o tym, że sąd pierwszej instancji rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Tożsamość sprawy rozstrzygniętej przez sąd i tej, na którą skarga została wniesiona wyznaczają trzy kwestie: przedmiot, podmiot i podstawa prawna. Nie ulega wątpliwości, że Sąd rozstrzygnął o zgodności z prawem decyzji zaskarżonej przez Spółkę. Do naruszenia przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a., mogłoby dojść wówczas, gdyby sąd I instancji wyszedł poza granice rozpoznawanej sprawy lub gdyby nie dokonał kontroli decyzji w pełnym zakresie. To, że strona nie zgadza się z oceną materiału dowodowego i przesłanek warunkujących uwzględnienie skargi dokonaną przez sąd pierwszej instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia tego przepisu (porównaj w tej kwestii wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I FSK 227/17, dostępny na www.nsa.gov.pl).Pomijając już te względy zauważyć trzeba, że pisząc o znaczeniu odzyskanych faktur dla wyniku sprawy Sąd pierwszej instancji podniósł zarówno kwestię związaną z art. 42 ust. 3 ustawy o VAT, czyli warunków zastosowania 0% stawki podatku dla dostaw wewnątrzwspólnotowych, jak również kwot podatku naliczonego. Napisał o tym na stronie 12 uzasadnienia wyroku, że organ nie uwzględnił podatku naliczonego, bowiem podatnik nie przedłożył dowodów zakupu materiałów i usług, a było to przedmiotem ustaleń organu, który wzywał Spółkę do przedłożenia tych dokumentów i że to z przyczyn leżących po stronie skarżącej dokumenty te nie zostały ocenione w postępowaniu kontrolnym. Przechodząc do dalszych zarzutów skargi kasacyjnej NSA zauważa, że wszystkie one mają charakter zarzutów naruszenia przepisów postępowania, również te, które Spółka w pkt 2 skargi kasacyjnej nazwała przepisami prawa materialnego, czyli art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej. Są to bowiem przepisy regulujące tryb procedowania w sytuacji, w której podatnik domaga się wznowienia postępowania zakończonego już decyzją ostateczną i jej uchylenia. Określają przesłanki, które przy ich spełnieniu zezwolą na ponowne uruchomienie procedury zmierzającej do rozstrzygnięcia kwestii materialnoprawnej, jak w tym przypadku wysokości zobowiązania podatkowego w oparciu o przepisy regulujące stosunek materialnoprawny. Bez względu jednak na te kwestie terminologiczne, zarzut ten jest postawiony w sensie "technicznym" prawidłowo, jako naruszenia art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, w której Sąd pierwszej instancji dokonał wadliwej wykładni i w jej efekcie odmówił zastosowania art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej. Art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej stanowi o dowodach, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, a które okazały się fałszywe. Stawiając ten zarzut Spółka nie przedstawiła wykładni tego przepisu, ograniczyła się do wykazania, że wypis z KRS zawiera informację nieuwzględniającą wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z 14 lipca 2010 r., uznającego ówczesnego prezesa jej Zarządu za winnego popełnienia czynów z art. 291 § 1 kodeksu karnego i to świadczy o jego sfałszowaniu. Sąd pierwszej instancji przedstawił kompletną i wszechstronną wykładnię tego przepisu, którą NSA podzielił wraz z wnioskiem końcowym o braku możliwości uchylenia decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania w oparciu o tę przesłankę. Po pierwsze, przepis mówi o dowodach, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Dotyczy zatem tych dowodów, które stały się podstawą ustaleń faktycznych istotnych dla wyniku sprawy, co w niniejszym przypadku oznacza - dla określenia zobowiązania Spółki w podatku od towarów i usług. Dokument, o którym Spółka napisała, że jest sfałszowany dotyczy kwestii proceduralnych, ustalenia osoby uprawnionej do reprezentowania Spółki w postępowaniu. Wadliwość ustaleń w tym zakresie mogłaby prowadzić do zarzutu pozbawienia strony prawa udziału w sprawie, a więc przesłanki wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, a nie z art. 240 § 1 pkt 1 tej ustawy. Nie umknęło to uwadze Sądu pierwszej instancji, który uznał, że przesłanka pozbawienia strony udziału w postępowaniu również nie zaistniała, ponieważ pisma procesowe kierowane były na adres Spółki, która brała udział w postępowaniu i była reprezentowana przez prokurenta N. L. Co więcej, przesłanka z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej zachodzi tylko wtedy, gdy brak udziału w postępowaniu jest niezawiniony przez stronę. W tym przypadku, nawet gdyby przyjąć, że strona była reprezentowana wadliwie, to z winy samej Spółki, która nie poinformowała organu o tym, że, pomimo treści odpisu z KRS, K. S. nie może jej reprezentować. Po drugie dokument ten nie został sfałszowany. Odzwierciedla treść rejestru prowadzonego przez uprawniony do tego organ, w treść tę nikt z zewnątrz nie ingerował w celu jej zmiany, nikt też dokumentu tego nie sfałszował w sensie zewnętrznym przez jego przerobienie lub podrobienie. Możne zgodzić się z tym, że dane wynikające z rejestru są nieaktualne, w chwili dokonywania wpis był prawidłowy, ale nie zostały zaktualizowany w odpowiednim momencie, ale to nie to samo co sfałszowanie dokumentu. Po trzecie, przesłanka z art. 240 § 1 pkt 1 wymaga stwierdzenia sfałszowana dowodu prawomocnym orzeczeniem sądu, o czym nie ma tu mowy. Nie zaistniała zatem przesłanka do uchylenia decyzji ostatecznej z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podakowej. Art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowi o takiej sytuacji, w której wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Strona, co mocno podkreśliła w skardze kasacyjnej, powołała się na nowe dowody - faktury VAT, które odnalazły się, a dokonując wykładni tego przepisu wyszczególniła cztery jego elementy: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody, 2) są one istotne dla sprawy, czyli mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, 3) nie były znane organowi, który wydał decyzję, 4) istniały w dniu wydania decyzji. Oczywistym jest, że faktury zakupu towarów i usług są istotne z punktu widzenia orzeczenia o wysokości zobowiązania w VAT. Niesporne jest również, że istniały w chwili orzekania przez organ oraz, że nie zostały organowi okazane pomimo wezwania Spółki do tej czynności i z tej przyczyny nie były znane organowi. Czy zatem wyszły na jaw jako nowe dowody, jak tego wymaga warunek pierwszy. Przez określenie "wyszły na jaw" rozumie się w języku potocznym sytuację, w której coś, co dotychczas było niewiadomym, ujawnia się, staje się wiadomym, pozyskujemy wiedzę o tym, że istnieje. Z uwagi na tok postępowania od "zwyczajnego" do wznowieniowego oczywistym jest, że owo wyjście na jaw nowych dowodów musi nastąpić po wydaniu decyzji objętej wnioskiem o uchylenie w trybie wznowieniowym, a do tego momentu dowody te nie ujawniły się. Faktury, na które powołała się Spółka, nie są dowodami, które ujawniły się po wydaniu decyzji. Wiedzę o ich istnieniu posiadła i strona, i organ. Co więcej, organ prowadził postępowanie dowodowe w tym kierunku i wezwał Spółkę do ich okazania. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną nie podziela poglądu, w myśl którego bez znaczenia dla oceny przesłanki wznowieniowej z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej jest to, czy strona miała możliwość powołania się na dowody w toku postępowania objętego wnioskiem o jego wznowienie i o uchylenie wydanej w jego wyniku decyzji. Stanowisko to pomija wymóg polegający na tym, że nowe dowody powinny ujawnić się po wydaniu decyzji, jak również nie bierze pod uwagę tego, że tryb wznowieniowy wprowadza odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnych sformułowanej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Zasada ta, której istotą jest stabilizacja skutków prawnych ostatecznych decyzji administracyjnych, pozostałaby fikcją, gdyby pozwolić na ich uchylanie z tego powodu, że strona zdecydowała się powołać na istotne dla sprawy dowody w kilka lat po zakończeniu postępowania, a nie uczyniła tego w jego trakcie. Stanowisko Sądu pierwszej instancji jest zatem prawidłowe również w odniesieniu do braku podstaw do uchylenia decyzji z uwagi na przesłankę z art. 240 § 5 Ordynacji podatkowej. Przyczyny owego braku podstaw są tego rodzaju, że zbyteczne było przeprowadzenie dowodu z faktur zakupowych, ponieważ bez względu na wyniki tego postępowania nie mogły one zdecydować o uchyleniu ostatecznej decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. W tej sytuacji zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. przez niezastosowanie tego przepisu i nieuchylenie decyzji pomimo że organ naruszył art. 122, art. 180 i art. 181 Ordynacji podatkowej nie mógł wywrzeć oczekiwanego przez Spółkę skutku. Z powyższych względów NSA oddalił skargę kasacyjna Spółki N. na podstawie art. 184 P.p.s.a. Orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego Sąd nie wydał, ponieważ organ nie wziął udziału w rozprawie przed NSA i nie sporządził odpowiedzi na skargę kasacyjną. Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia NSA Krzysztof Wujek Hieronim Sęk Roman Wiatrowski