II SA/Lu 808/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Protokolant Specjalista Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia oddala skargę. W dniu 28 marca 2014r. Zarząd Dróg i Mostów w L. złożył do Prezydenta Miasta L. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi gminnej nr [...] - ul. N. w L. na odcinku od al. S. P. do skrzyżowania z ul. F. S. oraz budowie drogi gminnej, oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...] (na odcinku od skrzyżowania z ul. N. do projektowanego ronda oraz pętli autobusowej). Po rozpoznaniu wniosku organ ustalił, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie ul. N. na odcinku od al. S. P. do skrzyżowania z ul. S. wraz z tym skrzyżowaniem o długości ok. 751 m, budowie ulicy [...] od skrzyżowania z ul. N. do projektowanego ronda wraz z budową ronda, pętli autobusowej i zjazdów ok. 541 m, budowie czwartego wlotu skrzyżowania al. S. P. z ul. N. wraz z rozbudową fragmentów drogi serwisowej. Przewiduje się również budowę oświetlenia ulicznego i kanalizacji deszczowej oraz przebudowę sieci elektroenergetycznej i teletechnicznej kolidujących z projektowanym układem drogowym oraz zabezpieczenie istniejącej sieci gazowej w rejonie zjazdu z ul. N. na teren salonu samochodowego. W tym stanie uznał, że planowaną inwestycję, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do tego rodzaju przedsięwzięć wspomniany przepis uznaje bowiem drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. W konsekwencji uznając, że inwestycja zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zmianami ), wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. o wyrażenie opinii dotyczących potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Po otrzymaniu stosownych opinii z dnia 7 kwietnia 2014r. i 11 kwietnia 2014 r., w których wspomniane organy uznały, że w sprawie nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia takiej oceny, Prezydent Miasta L. postanowieniem z dnia [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wspomnianego przedsięwzięcia, a następnie stanowisko powyższe potwierdził w decyzji z dnia 5 maja 2014r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, której nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem organu powyższe stanowisko wynika z oceny skali inwestycji, jej usytuowania, charakteru, zakresu robót związanych z planowaną inwestycją, czasu trwania oraz emisji i uciążliwości związanych z jej eksploatacją. Wskazał, że ogółem powierzchnia objęta budową ulic N. i [...] wynosi około 2,95 ha, poza tym 8859 m² obejmie przełożenie drogi serwisowej wraz z przebudową sieci uzbrojenia. Jeden z pasów ulicy [...] pełnić będzie również funkcję lewoskrętu do projektowanych zjazdów na wewnętrzny układ komunikacyjny Centrum Handlowego I. oraz na tereny do niego przyległe. Ponadto drogi te będą stanowiły uzupełnienie układu komunikacyjnego miasta, których zadaniem będzie obsługa komunikacyjna terenów aktywności gospodarczej położonych przy ulicy N. i S. Budowa czwartego wlotu skrzyżowania al. S. P. z ulicą N. ma na celu poprawę obsługi komunikacyjnej terenów zlokalizowanych po wschodniej stronie al. S. P. Organ zaznaczył, że wprawdzie budowa ulic jest powiązana komunikacyjnie z planowanym Centrum Handlowym "I.", to jednak inwestycje są przedsięwzięciami o różnym charakterze. Budowa dróg jest inwestycją liniową ( stanowiącą m.in. źródło hałasu drogowego), natomiast realizacja centrum handlowego jest inwestycją kubaturową (stanowiącą m.in. źródło hałasu przemysłowego). Jego zdaniem, biorąc pod uwagę zakres przedmiotowy obydwu inwestycji, można stwierdzić, że projekty te odmienne są pod względem technologii realizacji i użytkowania przedsięwzięcia. W związku z powyższym nie można ich powiązać technologicznie. Zaznaczono jednak, że w trakcie postępowania prowadzącego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie Centrum Handlowego "I." oraz przedmiotowego postępowania, zostały uwzględnione oddziaływania skumulowane dla obu inwestycji, jak również wzięto pod uwagę prognozę ruchu uwzględniającą aktywizację pobliskich terenów AG - aktywności gospodarczej. Organ wyjaśnił, że obecnie ulica N. na długości ok. 10 m od krawędzi jezdni Al. S. P. posiada nawierzchnię utwardzoną. Na tym odcinku zlokalizowany jest zjazd na teren salonu samochodowego. Jezdnia posiada szerokość ok. 7,2 m, nie ma przy niej zlokalizowanych chodników, ani ścieżek rowerowych. W dalszym przebiegu posiada nawierzchnię gruntową lokalnie utwardzaną kruszywem. Projektowana ulica [...] przebiegać będzie po terenach obecnie niezagospodarowanych, zlokalizowanych wzdłuż ogrodzenia ogródków działkowych. Wzdłuż wschodniej krawędzi Al. S. P., oddzielona wyspą dzielącą, zlokalizowana jest dwukierunkowa jezdnia serwisowa służąca do obsługi przyległego terenu. Wzdłuż wschodniej krawędzi jezdni prowadzony jest przyuliczny 2,0 m chodnik. W stanie istniejącym skrzyżowanie Al. S. P. z ul. N. i drogą serwisową funkcjonuje jako skrzyżowanie czterowlotowe bez sygnalizacji świetlnej. Drogę serwisową od wschodniej jezdni Al. S. P. oddziela 2,0 m brukowana wyspa. W otoczeniu ulicy N. od strony północnej, na odcinku od skrzyżowania z Al. S. P. do skrzyżowania z projektowaną ul. "[...]" znajduje się teren projektowanego Centrum Handlowego "I." (według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznaczony symbolem 1 UC - teren pod realizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m²), na odcinku od skrzyżowania z projektowaną ul. "[...]" do skrzyżowania z ul. S. - teren gruntów rolnych (R2 - teren upraw polowych z zakazem lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej gospodarczej poza granicami istniejących działek siedliskowych ), od strony południowej na odcinku od skrzyżowania z al. S. P. do skrzyżowania z ul. S.: teren salonu i serwisu samochodów (KS - teren urządzeń komunikacji samochodowej obejmujące parkingi strategiczne, stacje benzynowe, gazowe i obsługi, zajezdnie, bazy samochodowe), teren nie objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zabudową zagrodową (2 budynki mieszkalne) i zabudową mieszkaniowo - usługową (1 budynek mieszkalny), - teren AG/M4 - teren aktywności gospodarczej na działkach wydzielonych z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej (1 budynek mieszkalny), teren AG - teren aktywności gospodarczej obejmujący obszary zgrupowań przemysłowo - składowych (1 budynek mieszkalny). Z kolei ulica [...] od strony wschodniej na całej długości sąsiaduje z terenem projektowanego Centrum Handlowego "I." (1 UC - teren pod realizację obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m²), od strony północnej zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Niemce, terenem upraw polowych, natomiast od strony zachodniej z terenem gruntów rolnych (R2 - teren upraw polowych z zakazem lokalizacji nowej zabudowy mieszkaniowej i gospodarczej poza granicami istniejących działek siedliskowych oraz terenem ogródków działkowych (R4 - teren pracowniczych ogródków działkowych). Z kolei droga serwisowa od strony wschodniej graniczy z terenem zabudowy usługowej pod realizację budynków usługowych, w których prowadzona działalność gospodarcza ogranicza się do granicy własnej działki (5U) oraz terenami mieszkaniowymi - M4 - z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę jednorodzinną na wydzielonych działkach (2 budynki mieszkalne o charakterze zabudowy jednorodzinnej i 1 budynek o charakterze zabudowy wielorodzinnej, na terenach tych (od strony ulicy) znajdują się komisy samochodowe). Organ zaznaczył, że zgodnie z przeprowadzoną analizę akustyczną, zamieszczoną w karcie przedsięwzięcia uwzględniającą ruch komunikacyjny (samochody osobowe, dostawcze i ciężarowe) związany z obsługą centrum handlowego z uwzględnieniem komunikacji miejskiej (autobusy), ruch komunikacyjny (samochody osobowe, dostawcze i ciężarowe i autobusy) związany z obsługą terenów AG - aktywności gospodarczej zlokalizowanych przy ul. N. i S., oraz prognozowany ruch komunikacyjny na Al. S. P. oraz na przebudowywanym odcinku drogi serwisowej, eksploatacja inwestycji przy przyjętych założeniach, danych ruchowych i informacjach wynikających z analiz komunikacyjnych nie będzie stanowiła źródła ponadnormatywnych oddziaływań pod względem akustycznym dla terenów chronionych akustycznie położonych przy projektowanych ulicach. Przeprowadzone obliczenia w punktach obserwacji przy budynkach mieszkalnych położonych po wschodniej stronie Al. S. P., na planowanym do przebudowy odcinku drogi serwisowej wskazuje, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie doprowadzi do przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu określonych dla najbliższej zabudowy mieszkaniowej zgodnie z treścią zapisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 112). Organ zaznaczył, ze analizę akustyczną przeprowadzono jako skumulowaną z planowaną inwestycją Centrum Handlowego "I." w zakresie ich powiązania komunikacyjnego z projektowanymi ulicami oraz kierując się zasadą przezorności, uwzględniając prognozowany ruch na terenach AG aktywności gospodarczej, przy czym w obliczeniach przyjęto najbardziej niekorzystną sytuację wzmożonego natężenia ruchu pojazdów. Powołując się na kartę przedsięwzięcia organ wskazał, że zarówno w fazie budowy dróg, jak i w czasie ich eksploatacji nie prognozuje się przekroczeń standardów jakości powietrza, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031) oraz poziomów odniesienia substancji w powietrzu, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16, poz. 87). Przeprowadzona pod tym kątem analiza przedsięwzięcia uwzględniała ruch samochodów po planowanych do budowy drogach, ruch samochodów dojeżdżających do obiektu Centrum Handlowego "I.", ruch samochodów dojeżdżających do ogródków działkowych, ruch samochodów dojeżdżających do terenów AG aktywizacji gospodarczej przy ul. N. i ul. [...], poruszającą się na tych drogach komunikację miejską. Ponadto w celu określenia wpływu rozbudowy fragmentu drogi serwisowej na stan powietrza atmosferycznego, uwzględniono współoddziaływanie z odcinkiem Al. S. P. na długości pokrywającej się z odcinkiem przebudowywanej drogi serwisowej. Obliczenia stężeń maksymalnych zanieczyszczeń zostały przeprowadzone dla sytuacji, gdy występują najbardziej niesprzyjające warunki atmosferyczne. Odnosząc się do powstawania odpadów podczas realizacji przedsięwzięcia związanych z robotami budowlanymi, wycinką drzew i krzewów oraz funkcjonowaniem zaplecza socjalnego pracowników budowy organ wskazał na sposoby ich magazynowania i zagospodarowania oraz ograniczania możliwości zanieczyszczenia wód podziemnych i powierzchniowych w wyniku uszkodzenia pracującego sprzętu i wycieku do gruntu substancji ropopochodnych. W jego opinii przyjęte rozwiązania dotyczące gospodarki wodno - ściekowej z zastosowaniem urządzeń podczyszczających na etapie eksploatacji inwestycji, zgodnie z informacjami zawartymi w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, zagwarantują uzyskanie z przedmiotowego terenu ścieków opadowych spełniających wymagania norm określonych dla wód opadowych wprowadzanych do wód lub do ziemi jak również odprowadzanych do urządzeń kanalizacyjnych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U Nr 137, poz. 984 ze zmianami). Biorąc zaś pod uwagę charakter inwestycji oraz zabezpieczenia, jakie zostaną zastosowane na etapie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, nie przewiduje się możliwości pogorszenia stanu jednolitych części wód powierzchniowych i podziemnych zarówno na etapie budowy jak i użytkowania. Jest to o tyle istotne, ze teren planowanej inwestycji leży w obrębie Głównego Zbiornika Wód Podziemnych(GZWP) nr 406 - niecka l. (L.), gdzie wysokiej jakości kredowe wody podziemne stanowią jedyne źródło zaopatrzenia ludności w wodę pitną i podlegają szczególnej ochronie. Zgodnie z podziałem dokonanym w Planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza Wisły (M.P z dnia 21 czerwca 2011 r. nr 49, poz. 549) przedsięwzięcie zlokalizowane jest w obszarze oznaczonym kodem europejskim PLGW2300107, leżącym w obszarze dorzecza Wisły w ekoregionie równin wschodnich o nazwie JCWPd107 w obszarze jednolitych części wód powierzchniowych o nazwie: B. od Zbiornika Z. do ujścia oznaczony kodem europejskim PLRW20001524699, scalona część wód SW0526. Organ zaznaczył jednak, że inwestycja znajduje się poza strefami ochronnymi ujęć wód podziemnych, a najbliższe komunalne ujęcie wody "B." zlokalizowane jest w znacznej odległości (ok. 1,2 km) od tego terenu. Organ zaznaczył również, że w rejonie planowanej inwestycji brak jest obszarów wodno - błotnych, jezior, obszarów górskich i leśnych, o znacznej gęstości zaludnienia, uzdrowisk i obszarów ochrony uzdrowiskowej. Projektowane przedsięwzięcie zlokalizowane jest poza obszarami ochrony przyrody ustanowionymi na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.) w tym poza obszarami Natura 2000. Formami ochrony przyrody położonymi najbliżej inwestycji są: • B. J. PLH 060096 - w odległości 4,4 km, • Ś. PLH 060021 - w odległości 9,1 km, • Obszar Chronionego Krajobrazu Dolina C. - w odległości 2,2 km , • C. Obszar Chronionego Krajobrazu - w odległości 7,8 km, Rezerwat leśny S. - w odległości 8,5 km. W ocenie Prezydenta planowana inwestycja ze względu na swoją skalę i zasięg oddziaływania nie przyczyni się do pogorszenia standardów jakości wód na omawianym obszarze. Biorąc pod uwagę odległość oraz zakres oddziaływań inwestycji należy wykluczyć negatywne oddziaływania przedsięwzięcia na cele, dla ochrony których ustanowiono omawiane obszary. Inwestycja nie wpłynie negatywnie na stan siedlisk oraz siedliska gatunków, dla ochrony których ustanowiono ww. obszar Natura 2000. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie spowoduje również trwałego uszczuplenia lub fragmentacji siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków roślin i zwierząt dla ochrony których wyznaczone zostały obszary Natura 2000, a także innego rodzaju zakłóceń w funkcjonowaniu sieci. Zakres prac nie wpłynie negatywnie na zachowanie integralności obszarów ochrony, ani spójności sieci ze względu na usytuowanie przedsięwzięcia. Prace dotyczące realizacji przedsięwzięcia, jak i jego eksploatacja nie spowodują zjawisk w środowisku przyrodniczym, które mogłyby wywrzeć znaczące oddziaływanie na obszary Natura 2000. W opinii organu, biorąc pod uwagę charakter przedmiotowej inwestycji, nie przewiduje się wystąpienia znaczących negatywnych oddziaływań w odniesieniu do terenów mających znaczenie kulturowe, historyczne i archeologiczne. Podjęcie stosownych działań w przypadku ujawnienia podczas prowadzenia prac ziemnych przedmiotu posiadającego cechy zabytku wyeliminuje natomiast ryzyko potencjalnego negatywnego oddziaływania inwestycji na ewentualne zabytki archeologiczne. Realizacja inwestycji nie rodzi ryzyka wystąpienia poważnej awarii przy uwzględnieniu planowanych do zastosowania substancji i rodzaju technologii. Organ podkreślił, że zasięg przestrzenny oddziaływania ograniczy się do najbliższego otoczenia miejsca jego realizacji. Planowana inwestycja znajduje się w znacznej odległości od granicy państwa i nie przewiduje się, aby jej oddziaływanie wykraczało poza terytorium kraju. Charakter i skala przedsięwzięcia wykluczają możliwość wystąpienia oddziaływania o znacznej wielkości lub złożoności. Po rozpoznaniu odwołań K. M., E. M., E. K., E. M. i M. Z. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzję Prezydenta Miasta L. utrzymało w mocy. W jego mniemaniu, zarówno kwalifikacja planowanej inwestycji, jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu wspomnianego już rozporządzenia, jak i ocena potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko jest prawidłowa. Przemawia za tym usytuowanie, charakter, zakresu robót związanych z planowaną inwestycją, poziom emisji zanieczyszczeń oraz uciążliwości związanych z eksploatacją przedsięwzięcia. Wniosek taki wynika, zarówno z karty przedsięwzięcia, jak i opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. Przeanalizowano przedłożony materiał dowodowy oraz zgłaszane uwagi i wnioski stron uczestniczących w postępowaniu. W przeprowadzonym postępowaniu dokonano analizy i oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu inwestycji na środowisko, możliwości oraz sposobów zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko. Stwierdzono, że po zrealizowaniu przez inwestora wszystkich warunków zawartych w przedłożonych dokumentach, planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z wymaganiami przepisów o ochronie środowiska. Kolegium zaznaczyło, że w postępowaniu zapewniono czynny udział podmiotów, którym przysługuje przymiot strony. Ponieważ w sprawie liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, zgodnie z przepisem art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach na środowisko zastosowano przepis art. 49 kpa, według którego strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny, zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania. W tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Obwieszczenia o poszczególnych etapach postępowania i wydawanych aktach administracyjnych zamieszczane były na elektronicznej tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta, w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta L. oraz w miejscu planowanej inwestycji. Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy dane o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie zostały zamieszczone w publicznie dostępnym wykazie danych o dokumentach zawierających informację o środowisku i jego ochronie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. M. zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego : I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 71 ust 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie poprzez uznanie, że przedsięwzięcie nie oddziałuje, ani zawsze, ani potencjalnie na środowisko, a w konsekwencji, że dla planowanej Inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. - art. 3 ust. 1 pkt 13 powyższej ustawy poprzez dokonanie wadliwej wykładni pojęcia "przedsięwzięcia" - tj. potraktowanie realizowanych prac drogowych jako Inwestycji odrębnych od inwestycji zasadniczej, dla której drogi te są realizowane, a wręcz celowe ich rozdzielenie; II. naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 7 w zw. z art. 77 KPA - poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całokształtu materiału dowodowego tzn. oparcie ustaleń na subiektywnym źródle, jakim jest Karta Informacyjna przedkładana przez Inwestora i przyjęcie, że skoro Inwestycja zlokalizowana jest poza obszarem Natura 2000 nie zachodzi potrzeba wydawania decyzji środowiskowej; pominięcie w ramach prowadzonego postępowania dowodowego istotnych skutków immisji zanieczyszczeń oraz likwidacji wartościowych z punktu ochrony zwierząt i przyrody elementów środowiska w postaci drzewostanu. Uzasadniając zarzuty skarżąca uznała, że bezpodstawnie odstąpiono od dokonania łącznej oceny oddziaływania na środowisko budowy projektowanych dróg i planowanego Centrum Handlowego "I.". W jej mniemaniu celowo dokonano rozdzielenia powiązanych ze sobą technologicznie przedsięwzięć, aby uniknąć konieczności ewentualnego przeprowadzenia oceny ich łącznego oddziaływania na środowisko. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji, przez pojęcie "przedsięwzięcie" rozumie się "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianę sposobu wykorzystania terenu (...) przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Powołując się na orzecznictwo, w tym Trybunału Sprawiedliwości, przekonywała, że nie jest dopuszczalne wydzielenie części inwestycji o charakterze przedsięwzięć technologicznie ze sobą powiązanych, skutkujące nieobjęciem jej postępowaniem w sprawie oceny ich oddziaływania na środowisko. Wzajemne ich powiązania powodują bowiem kumulację oddziaływań i realizacja jednego z nich warunkuje funkcjonowanie drugiego. Skarżąca zaznaczyła, że budowa czwartego wlotu skrzyżowania al. S. P. z ul. N. wpłynie na obsługę komunikacyjną terenów zlokalizowanych po wschodniej stronie Al. S. P. W poboczu ulicy N. rosną wartościowe drzewa, a projektowana ulica przebiegać będzie po terenach aktualnie zielonych. W ramach planowanych prac przewiduje się wycinkę drzew i krzewów kolidujących z planowaną przebudową układu drogowego. Zaplanowano wprawdzie nowe nasadzenia rekompensujące straty w szacie roślinnej, jednak odnowa drzewostanu zajmie co najmniej kilkadziesiąt lat. Skarżąca podkreśliła, ze prawidłowo nakazano przeprowadzenie ewentualnej wycinki drzew i krzewów poza sezonem lęgowym ptaków, nakazano również przeprowadzenie kontroli zasiedlenia przez specjalistę ornitologa, zapomniano przy tym i nie rozstrzygnięto o dalszych losach gniazd lęgowych i ptaków, które z nich korzystają. Natomiast fakt, że zlecono takie badania ornitologiczne jednoznacznie wskazuje, że inwestycja stanowi poważną ingerencję w środowisko i już choćby z tych powodów, niezależnie od jej integralnego powiązania z budową centrum handlowego "I.", powinna być objęta i oceniona poprzez odpowiedni operat środowiskowy. Skarżąca utrzymywała, że realizacja inwestycji bez wątpienia wpłynie na spadek wartości przedmiotowych nieruchomości. Ponadto w trakcie realizacji przedsięwzięcia prace budowlane będą wymagały użycia maszyn budowlanych i pojazdów ciężarowych, których eksploatacja jest źródłem niezorganizowanej emisji gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza. Natomiast w fazie eksploatacji dróg, w wyniku ruchu drogowego i spalania paliw w silnikach pojazdów emitowane będą do powietrza substancje zanieczyszczające zawarte w spalinach, tj. głównie: tlenek węgla, tlenki azotu, węglowodory alifatyczne i aromatyczne, dwutlenek siarki i pyły. Zdaniem skarżącej bezpodstawnie przyjęto, że przy ocenie oddziaływania na środowisko nie dokonuje się dywagacji o charakterze przypuszczeń odnośnie do faktów i okoliczności, które mogą lecz nie muszą wystąpić w przyszłości. Tymczasem Istotą postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest rozpoznanie wszelkich zagrożeń i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska i dopiero na tej podstawie określenie wpływu planowanej inwestycji na środowisko, a następnie warunków likwidacji lub minimalizacji stwierdzonych zagrożeń. Za niedopuszczalne uznała skarżąca opieranie wszelkich ustaleń faktycznych, zaleceń oraz prognoz jedynie w oparciu o subiektywne źródło informacji, jakim jest karta informacyjna przedsięwzięcia. Stanowi ona jedynie jeden z dowodów mających na celu ustalenie stanu faktycznego sprawy. Bezprzedmiotowe pozostają ustalenia organu dotyczące zlokalizowania przedsięwzięcia poza obszarami Natura 2000. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 1122/11 "W odniesieniu do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a nie ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 ". Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Motywacja skargi nie jest oparta na przekonujących argumentach. Nietrafny, a ponadto mało zrozumiały jest zarzut naruszenia art. 71 ust 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie ( tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 1235 ze zmianami ) poprzez uznanie, że przedsięwzięcie nie oddziałuje, ani zawsze, ani potencjalnie na środowisko, a w konsekwencji, że dla planowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przecież właśnie zaskarżona decyzja dotyczyła środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia objętego wnioskiem Zarządu Dróg i Mostów z dnia 28 marca 2014r. W żadnym natomiast miejscu nie twierdzono, że planowana inwestycja nie oddziałuje na środowisko. Przeciwnie, organy przyjęły i trafnie zatwierdziły jego kwalifikację jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.). Zgodnie z tym zapisem drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne, niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody zostały zaliczone do obiektów mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Warto podkreślić, że dokonując wspomnianej kwalifikacji potraktowano projektowane drogi jako jedno przedsięwzięcie, skoro żadna z nich nie jest dłuższa, niż 1 km., łącznie jednak dystans ten przekraczają. Stosownie do art. 71 ust.2 powołanej ustawy uznanie inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko skutkowało koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W żadnym natomiast razie przyjęcie takiej kwalifikacji nie pociągało za sobą obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt. 2 wspomnianej ustawy przeprowadzenia oceny wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek taki został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie uwarunkowania szczegółowo wymienione pkt 1-3 tego przepisu. W myśl natomiast ust.2 tego przepisu postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w takiej jednak sytuacji postanowienie jest niezaskarżalne, a zasadność zajętego stanowiska podlega ocenie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie bowiem z art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko uzasadnienie decyzji powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Powołane regulacje wskazują zatem jednoznacznie, że ustawa przewiduje możliwość wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bez wcześniejszego przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a decydujące znaczenie ma w tej kwestii wspomniane już postanowienie, o którym stanowi art. 63 ust.1 ustawy. Przed jego wydaniem organ, stosownie do treści art. 78 ust. 1 pkt 2 i art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy zasięga opinii właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego i regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Wskazane organy, również uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy wydają opinię, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.. W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w kończącej postępowanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84 ust.1 ustawy). Nie ma wątpliwości, że Prezydent dysponował opiniami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L., z których wynikało, że nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podzielając przedstawioną argumentację organ postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014r. opartym na art. 63 ust. 2 ustawy uznał przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko za niepotrzebne. Konsekwencją postanowienia było wydanie, stosownie do art. 84 ust.1 ustawy, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wbrew opinii skarżącej nie ma podstaw do kwestionowania trafności tego stanowiska. Treść postanowienia nie pozostawia wątpliwości, ze przy jego podejmowaniu organy uwzględniły uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ww. ustawy, obejmujące rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem jego skali i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do wymienionych uwarunkowań, wynikających z zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwa oddziaływania, jak i czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. W sposób przejrzysty odniesiono się do każdego uwarunkowania i jasno sformułowano wyniki dokonanej analizy, prowadzące do wniosku, że planowana inwestycja nie będzie w sposób istotny oddziaływać na środowisko. W szczególności podkreślono, że zarówno w fazie budowy dróg, jak i w czasie ich eksploatacji nie prognozuje się przekroczeń standardów jakości powietrza poza granicami pasa drogowego, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1031) i poziomów odniesienia substancji w powietrzu, określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2010 r. Nr 16, poz. 87). Karta informacyjna przedsięwzięcia zawiera dokładne pomiary zanieczyszczeń oraz opisuje metodykę wykonywanych obliczeń. Dla zabezpieczenia nadmiernej emisji pyłów na etapie realizacji inwestycji za celowe uznano osłanianie miejsc składowania materiałów zawierających drobne frakcje pyłowe i zraszanie potencjalnych miejsc wtórnego pylenia. Analiza akustyczna przedsięwzięcia, poparta szczegółowymi obliczeniami i symulacjami komputerowymi, zamieszczonymi w karcie informacyjnej wskazuje z kolei na zachowanie na etapie jego eksploatacji dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku wynoszących dla dróg 61 dB w ciągu dnia i 56 dB w porze nocnej określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz. U z 2014r. poz. 112 ). Uwzględniono przy tym ruch samochodowy nie tylko na planowanych drogach, ale również ruch związany z obsługą Centrum Handlowego "I.". Obliczeń dokonano przy założeniu, że na terenie Centrum będzie znajdować się 3088 miejsc parkingowych, a ilość samochodów jaka przyjedzie wyniesie 15425 pojazdów, co daje 5- krotność wymiany samochodu na każdym miejscu parkingowym w ciągu godziny. Dane te odniesiono do dwóch kierunków dojazdu i rozłożono na pory dnia w których Centrum będzie funkcjonować. Prognozowanie hałasu przeprowadzono za pomocą programu T. N. 2008 SE służącego do prognozowania hałasu dla dróg miejskich i poza miejskich. Nie ma przy tym dostatecznych argumentów dla poparcia poglądu skarżącej, według której analiza oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinna obejmować łącznie również inwestycję polegającą na budowie Centrum Handlowego "I.". Wniosek powyższy skarżąca opiera na treści art. 3 ust.1 pkt.13 wspomnianej ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeśli są realizowane przez różne podmioty. Celem przytoczonej regulacji ma być przeciwdziałanie dzieleniu przedsięwzięcia wymagającego oceny środowiskowej na kilka mniejszych zamierzeń, które ze względu na swoje jednostkowe parametry takiej oceny nie wymagają i są realizowane jednocześnie lub etapowo w ramach formalnie odrębnych procesów inwestycyjnych jedynie w tym celu, by uniknąć przeprowadzania oceny całego podzielonego tak przedsięwzięcia. W rozpoznawanej sprawie nie ma to jednak miejsca. Jeśli założyć, że technologia to sposób wytworzenia bądź przetworzenia jakiegoś dobra, to jasne jest, że budowa drogi w żaden sposób nie jest powiązana technologicznie z budową Centrum. W wyroku z dnia 29 stycznia 2015r. ( II OSK 1605/13 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ) Naczelny Sąd Administracyjny słusznie zauważył, że jednym z czynników obrazujących skalę przedsięwzięcia i jego możliwy wpływ na środowisko w rozumieniu art. 61 ust.1 ustawy, jest usytuowanie przedsięwzięcia i jego powiązanie z innymi przedsięwzięciami, powodującymi m.in. kumulowanie się na określonym obszarze oddziaływań z wielu źródeł. Żadne przedsięwzięcie nie funkcjonuje bowiem w całkowitym oderwaniu od otoczenia, w tym bez powiązań z innymi elementami szeroko rozumianej infrastruktury, zresztą tego rodzaju izolacja podważałaby potrzebę przeprowadzania oceny środowiskowej. Zdaniem sądu dotyczy to zwłaszcza przedsięwzięć będących drogami, które zawsze są częścią większej całości, składając się na cały system komunikacyjny. Stąd podejście wykluczające niejako z góry uznanie za przedsięwzięcie inwestycji będącej fragmentem tej całości, utrudniłoby, o ile nie uniemożliwiło przeprowadzenie jej budowy. Powszechnie znany jest fakt, że budowa dróg, zwłaszcza o większych rozmiarach i o złożonych rozwiązaniach konstrukcyjnych, przebiega etapami lub równolegle na różnych odcinkach drogi w ramach odrębnych, niezależnych od siebie robót budowlanych, które mogą być wykonywane przez różne podmioty i finansowane z innych źródeł. Zdaniem NSA w rozpatrywanym zakresie należy odwołać się do kryterium samodzielności funkcjonalnej, zakładającego, że inwestycja drogowa stanowi jedno przedsięwzięcie, jeżeli po jej zrealizowaniu będzie funkcjonować, tj. spełniać zakładane cele polegające na usprawnieniu ruchu, niezależnie od tego, czy pozostałe elementy projektowanego większego systemu drogowego zostaną zrealizowane, czy też nie. W ocenie sądu wątpliwości mogłoby natomiast budzić tylko takie zamierzenie inwestycyjne, w którym odcinek pomiędzy dwoma skrzyżowaniami czy węzłami byłby podzielony na pododcinki traktowane jako odrębne przedsięwzięcia, ponieważ wówczas wykonanie wyłącznie jednego z takich pododcinków nie przyczyniłoby się do usprawnienia ruchu drogowego. Przedmiotowa inwestycja bezsprzecznie spełnia to kryterium. Polegała na wykonaniu dróg o określonym standardzie pomiędzy ściśle wskazanymi odcinkami, łączącymi określone węzły i skrzyżowania. Odcinki te mają charakter zamknięty i samodzielny względem reszty układu drogowego miasta, gdyż stanowią trasę o wyznaczonym początku i końcu, na którą pojazdy będą się mogły dostać i po której pokonaniu będą mogły kontynuować jazdę po innych drogach. Jest to więc autonomiczne rozwiązanie komunikacyjnej polepszające warunki ruchu drogowego w oznaczonej części miasta, co wielokrotnie podkreślano w toku postępowania. Słusznie wskazano zatem w karcie informacyjnej, że pomiędzy planowaną inwestycją, a budową Centrum wraz z przyległym układem komunikacyjnym oraz przebudową i budową zewnętrznego układu komunikacyjnego przy Al. S. P. zachodzi jedynie związek funkcjonalny, polegający na umożliwieniu dojazdu do Centrum przez projektowane drogi. Warto jednak zauważyć, że w karcie informacyjnej analiza emisji zanieczyszczeń oraz oddziaływania akustycznego obejmowała łącznie ruch komunikacyjny związany z obsługą Centrum "I.", z uwzględnieniem komunikacji miejskiej, ruchu komunikacyjnego związanego z obsługą terenów o symbolu AG- aktywności gospodarczej zlokalizowanej przy ulicy N. i S. oraz ruchu miejskiego Al. S. P. i na przebudowanym odcinku drogi serwisowej. Wbrew przekonaniu skarżącej nie ma też żadnych podstaw do stwierdzenia, że planowane przedsięwzięcie będzie miało istotny wpływ na środowisko przyrodnicze, poprzez usunięcie wartościowych drzew i krzewów, kolidujących z przebudową układu drogowego. Według organu w bezpośrednim otoczeniu inwestycji nie ma obszarów parków narodowych, obszarów Natura 2000, leśnych kompleksów promocyjnych, ochrony uzdrowiskowej oraz obszarów, na których znajdują się pomniki historii wpisane na " Listę światowego dziedzictwa". Najbliższe tereny objęte ochrona Natura 2000 znajdują się w odległości 4,4km ( B.J. ) i 9,1 km ( Ś. ). Jednoznacznie stwierdzono, że inwestycja nie pogorszy stanu siedlisk, a także nie wpłynie negatywnie na gatunki, dla których zostały wyznaczone najbliższe obszary sieci ekologicznej Natura 2000. Zostaną zachowane obszary występowania kluczowych siedlisk przyrodniczych i liczebność kluczowych gatunków. Inwestycja nie spowoduje zaburzeń, które wpłyną na wielkość populacji, zagęszczenie lub równowagę pomiędzy kluczowymi gatunkami, a także na zachowanie spójności i integralności sieci ekologicznej. Te same wnioski zawiera również krata informacyjna przedsięwzięcia. Według zamieszczonej w niej charakterystyki środowiska przyrodniczego zamieszczonej w pobliżu ulicy N. rosną przeważnie samosiejki klonu pospolitego, klonu jesionolistnego robinii białej oraz drzewa owocowe i krzewy iglaste będące pozostałością istniejących tu kiedyś gospodarstw. Na odcinku od skrzyżowania z ulicą [...] do skrzyżowani z ulicą S. droga ma przebiegać po terenach wykorzystywanych jako pola uprawne. Dominują zbiorowiska ruderalne i segetalne oraz nieużytki porolne. Z kolei droga [...] będzie przebiegać w sąsiedztwie ogródków działkowych po terenach zielonych. Zwrócono uwagę na ubogi skład lokalnej fauny, z której wprawdzie większość pozostaje pod ochrona, jednak powszechnie występuje na tego typu obszarach. Efektem postanowienia o odstąpieniu od obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko była decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Także w tym zakresie Prezydent Miasta L. spełnił wymogi określone w art. 84 i art. 85 ustawy, szczegółowo odnosząc się do warunków określonych w art. 63 ust. 1. Nie sposób natomiast podzielić zapatrywania skarżącej, zarzucającej organowi formułowanie swoich ocen jedynie na podstawie karty informacyjnej przedsięwzięcia. Prawdą jest, że karta, przy braku raportu oddziaływania na środowisko, stanowi podstawę rozstrzygnięcia w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Jest to oczywiste, skoro składana przez inwestora przy wniosku o wydanie decyzji zawiera wszystkie niezbędne dane pozwalające na ocenę przedsięwzięcia. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 5) ustawy karta informacyjna przedsięwzięcia obejmuje dane dotyczące a) rodzaju, skali i usytuowaniu przedsięwzięcia, b) powierzchni zajmowanej nieruchomości, a także obiektu budowlanego oraz dotychczasowym sposobie ich wykorzystywania i pokryciu nieruchomości szatą roślinną, c) rodzaju technologii, d) ewentualnych wariantach przedsięwzięcia, e) przewidywanej ilości wykorzystywanej wody, surowców, materiałów, paliw oraz energii, f) rozwiązaniach chroniących środowisko, g) rodzajach i przewidywanej ilości wprowadzanych do środowiska substancji lub energii przy zastosowaniu rozwiązań chroniących środowisko, h) możliwym transgranicznym oddziaływaniu na środowisko, i) obszarach podlegających ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, znajdujących się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, j) wpływie planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej. Taką kartę informacyjną przedsięwzięcia w toku postępowaniu wnioskodawca przedstawił. Prawdą jest, że podlega ona, jako dokument prywatny, ocenie na równi z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Nie można jednak nie zauważyć, że jej autorami są osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje, stąd też podważenie wynikających z niej ustaleń powinno mieć podstawy w tego samego rodzaju opracowaniu. Skarżąca nie tylko nie przedstawiła własnego dokumentu, ale nawet jakiejkolwiek merytorycznej argumentacji pozwalającej na odmienną ocenę karty, niż zaprezentowana w zaskarżonej decyzji. Skoro w toku niniejszego postępowania nie został opracowany dokument, który uwzględniając przepisy prawa, inaczej określałaby zakres negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko, to dokument, który został opracowany w toku postępowania i złożony przez inwestora należy uznać za wiążący. Wskazać także trzeba, że wbrew przekonaniu skarżącej podejmując rozstrzygnięcie organ nie opierał się wyłącznie na samej karcie informacyjnej, ale, o czym już wcześniej wspomniano, również na opiniach wyspecjalizowanych organów ochrony środowiska i inspekcji sanitarnej oraz własnych rozważaniach, które zasługują na aprobatę. Organy właściwie zastosowały również art. 49 kpa. Istotą instytucji doręczenia w drodze publicznego ogłoszenia określonej w tym przepisie jest, o ile przepisy szczególne na to zezwalają, zawiadamianie stron o wydanych decyzjach i innych czynnościach organów administracji w drodze publicznego obwieszczenia lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób. W takim przypadku doręczenie uważa się za dokonane po upływie 14 dni od daty publicznego ogłoszenia. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 2010 r. ( II OSK 45/10, Lex 597602). rozwiązanie przyjęte w art. 49 kpa jest rozwiązaniem ekstraordynaryjnym, służącym zapewnieniu szybkiego skutku doręczenia wobec wszystkich podmiotów, które są adresatami danego aktu administracyjnego, jeżeli przepisy szczególne przewidują możliwość posłużenia się taką szczególną formą doręczenia, jaką jest publiczne ogłoszenie. Przepisem szczególnym zezwalającym na stosowanie procedury wynikającej z art. 49 kpa jest art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, stosownie do którego, jeśli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się art. 49 kpa. Do akt sprawy załączono wypisy z ewidencji gruntów i budynków ze wskazaniem nr działek, przez które mają przebiegać drogi, położonych w ich sąsiedztwie oraz ich właścicieli będących stronami postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Wynika z nich, że liczba stron postępowania przekracza 20, co uzasadniało przyjęty przez organy tryb postępowania. Tym samym zapewniono im udział w postępowaniu, czego efektem było również złożenie odwołania przez skarżącą, a następnie skargi. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) skargę należało oddalić.