VI SA/Wa 3919/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2015 r. sprawy ze skargi K. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego oddala skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: Prezes UKE) postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., nr [...], na podstawie art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r., poz. 243; dalej: P.t.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze późn. zm..; dalej: k.p.a.) ograniczył K. z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, K.) oraz P. (dalej: P.) prawo wglądu do materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wniosku O. S.A. z siedzibą w W. (dalej: O., Spółka) o zatwierdzenie zmiany "Oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie świadczenia usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy, odcinków niebędących zakończeniami łączy i łączy end-to-end" (w skrócie: Oferta RLLO) w zakresie danych liczbowych przekazanych w pkt 6.2 pisma O. z dnia [...] września 2014 r., nr [...], dotyczącym modyfikacji warunków współpracy pomiędzy stronami umowy w zakresie Interfejsu Systemu Informatycznego, poprzez określenie sytuacji, w których wdrażany będzie Elektroniczny Kanał Wymiany Danych. Prezes UKE wskazał, że pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] O. wniosła o zatwierdzenie zmiany Oferty RLLO w zakresie: 1) zmiany (obniżki) cen za łącza o przepływności 155 Mbps, 622 Mbps, 2,5Gbps i 10 Gbps; 2) dopuszczenia elastyczności w kształtowaniu warunków współpracy między stronami umowy w zakresie cen dla łączy inwestycyjnych, w przypadkach, gdy 24-miesięczne wpływy abonamentowe nie są wystarczające dla zapewnienia zwrotu wydatku inwestycyjnego; 3) wprowadzenia maksymalnego wymiaru, kar umownych obciążających Orange w sytuacji niedotrzymania terminu usunięcia awarii łącza bądź opóźnienia w dostarczeniu łącza; 4) wprowadzenia uprawnienia do wypowiedzenia Umowy Szczegółowej również przez Spółkę, 5) uporządkowania kwestii wywiadu technicznego dla łączy cyfrowych; 6) konsekwencji wykreślenia art. 47 P.t. Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., sygn. [...] Prezes UKE zawiadomił O., P., K., PI z siedzibą w W. oraz KI z siedzibą w W. o wszczęciu postępowania w przedmiocie wniosku O. Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r. sygn. [...] Prezes UKE dopuścił skarżącą do postępowania na prawach strony. Dopuszczenie PIIT do postępowania na prawach strony nastąpiło postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. sygn. [...]. Pismem z dnia [...] września 2014 r., O. przestawiła stanowisko w sprawie i na podstawie art. 207 ust. 1 P.t. zastrzegła, że informacje zawarte w pkt 6.2. pisma stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa oraz wniosła o ograniczenie wglądu do tych informacji. Jednocześnie odrębnym pismem O. na podstawie art. 207 ust. 2 P.t. przedłożyła wersję jawną pisma z dnia [...] września 2014 r. Prezes UKE w całości uwzględnił wniosek O. w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego. Uzasadniając postanowienie Prezes UKE wskazał, że stosownie do treści art. 207 ust. 1 P.t. wskazany powyżej organ może w postępowaniach prowadzonych na podstawie tej ustawy, w drodze postanowienia, ograniczyć pozostałym stronom prawo do wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa, lub innych tajemnic prawnie chronionych. Po dokonaniu analizy wniosku Spółki Prezes UKE stwierdził, że informacje zawarte w punkcie 6.2. pisma O. z dnia [...] września 2014 r. w wersji zawierającej tajemnicę przedsiębiorstwa, które nie zostały ujawnione w wersji jawnej tego dokumentu, wyczerpują wszystkie przesłanki z art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 z późn. zm.; dalej: u.z.n.k.), gdyż są ściśle związane z prowadzoną przez O. działalnością gospodarczą, a posiadające wartość gospodarczą, nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej oraz podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania ich poufności poprzez stworzenie sytuacji, w której chronione informacje nie mogą dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. Z uwagi na powyższe organ stwierdził, że informacje zastrzeżone przez O. stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa i ograniczył pozostałym podmiotom na prawach strony dostęp do tych informacji. W skardze z dnia [...] października 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. wniosła o uchylenie powyższego postanowienia Prezesa UKE w całości oraz przyznanie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy w kontekście oceny czy zachodzi konieczność ograniczenia skarżącej wglądu do akt sprawy; 2) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 oraz art. 124 § 2 k.p.a., przez sporządzenie uzasadnienia postanowienia niespełniającego wymogów określonych w przepisach przez niewyjaśnienie podstawy prawnej, co w konsekwencji doprowadziło do niewyjaśnienia skarżącej motywów rozstrzygnięcia i uniemożliwiło poznanie rzeczywistych motywów wydania postanowienia; 3) art. 31 § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t. oraz art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t. przez faktyczne uniemożliwienie organizacji społecznej – K. – udziału w postępowaniu na prawach strony; a także 4) naruszenie art. 207 ust. 1 P.t. przez niezasadne ograniczenie prawa wglądu skarżącej do materiału dowodowego, podczas gdy dokumenty zastrzeżone przez Orange nie zawierały tajemnicy przedsiębiorcy w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W ocenie skarżącej Prezes UKE wydał zaskarżone postanowienie w sposób automatyczny, bez przeprowadzenia koniecznej weryfikacji żądania O. oraz nie uzasadnił motywów wydania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca podniosła, że przed wydaniem postanowienia organ zobowiązany był rzetelnie zweryfikować zasadność nadania klauzuli "tajemnica przedsiębiorstwa". W uzasadnieniu złożonej skargi K. wskazała także na zdawkowość uzasadnienia uniemożliwiającą, jej zdaniem, prześledzenie oraz kontrolę toku rozumowania organu. Skarżąca podniosła także, że prowadzone postępowanie ma na celu ustalenie warunków świadczenia usług w zakresie rynku dzierżawy łączy telekomunikacyjnych. Zwróciła przy tym uwagę na fakt, że ocena wysokości opłat ustalonych przez O. przeprowadzana jest przez Prezesa UKE i może doprowadzić, w przypadku uznania, że ustalone opłaty są nieprawidłowe, do ustalenia przez wspomniany organ ich minimalnego lub maksymalnego poziomu na podstawie uzasadnienia przedstawionego przez O. Zdaniem skarżącej nieudostępnienie jej przez Prezesa UKE zastrzeżonych informacji czyni fikcyjnym udział skarżącej w postępowaniu mającym za przedmiot ustalenie warunków świadczenia nowych opcji usług, a skarżąca nie będzie posiadała niezbędnych narzędzi umożliwiających udział w postępowaniu i odniesienie się do wysokości opłat przedstawionych przez O. Skarżąca zakwestionowała także charakter zastrzeżonych przez O. informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa, wskazując, że informacje te nie posiadają wartości gospodarczej, tj. informacji, której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę powinno zaoszczędzić mu wydatków lub zwiększyć zyski. Skarżąca podniosła także, że pojęcie wartości gospodarczej informacji należy oceniać w sposób obiektywny, a zatem samo przekonanie przedsiębiorcy o wartości posiadanej przez niego informacji nie jest wystarczające. Ponadto skarżąca wskazała, że zastrzeżone przez O. informacje, są jawne na podstawie art. 33 ust. 2 P.t. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o oddalenie skargi, wskazując na fakt przeprowadzenia analizy zastrzeżonych informacji pod kątem spełniania przez nie warunków uznania za tajemnicę przedsiębiorstwa i prawidłowego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia. Ponadto organ wskazał, że w przypadku udostępnienia przedmiotowych informacji, przedsiębiorcy zrzeszeni w ramach K. uzyskaliby niedopuszczalny wpływ na wysokość opłat ustalanych na ich rzecz. Prezes UKE wskazał także, że jest on obowiązany o dbanie również o prawa O., a nie wyłącznie o prawa i funkcjonowanie innych operatorów. Podniósł jednocześnie, że ograniczeniu dostępu podlega jedynie część danych zawartych w piśmie O., a pismo w wersji jawnej dostępne jest dla wszystkich stron postępowania. Jednocześnie organ zauważył, że treść art. 33 P.t. nie obejmuje informacji zbiorczych na temat liczby złożonych zamówień oraz poziomu konwersji na finalnie zawarte umowy w danym okresie oraz liczby podpisanych Protokołów Zdawczo Odbiorczych. Obecni na rozprawie w dniu [...] maja 2015 r. pełnomocnicy K., Prezesa UKE podtrzymali swoje stanowiska. Pełnomocnik O. wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają w pierwszej instancji wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie Prezesa UKE nie narusza przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne, w szczególności art. 207 ust. 1 tego aktu. Prezes UKE nie dopuścił się również naruszenia przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 126 i art. 124 § 2 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia niespełniającego wymogów określonych oraz obrazy przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. czy też art. 31 § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 P.t. oraz art. 10 § 1 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, w myśl art. 206 ust. 1 P.t., postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z tej ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Niewątpliwie zasady wynikające z przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne, stanowią odstępstwo od uregulowań zamieszczonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do art. 207 ust. 1 P.t., w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy Prezes UKE, w drodze postanowienia, może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Przepis ten ma charakter ochronny i stanowi przeniesienie do ustawodawstwa krajowego postanowień dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), opubl. Dz. Urz. UE.L z 2002 r., poz. 108, s. 33 z późn. zm.: "Informacje zgromadzone przez krajowe organy regulacyjne winny być publicznie dostępne, chyba, że są one poufne na mocy przepisów prawa krajowego o publicznym dostępie do informacji lub są objęte tajemnicą przedsiębiorcy zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego i krajowego." (motyw 13 Preambuły do w/w dyrektywy). Powołany art. 207 ust. 1 P.t. znajduje zastosowanie we wszystkich postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy przez Prezesa UKE, a więc nie tylko prowadzonych na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zakres tajemnicy objęty dyspozycją tego przepisu obejmuje tajemnice przedsiębiorstwa oraz inne tajemnice prawnie chronione, poza wymienioną w art. 74 k.p.a. tajemnicą państwową. Postanowienie w przedmiocie ograniczenia prawa do wglądu do materiału dowodowego wydaje Prezes UKE z urzędu, jeśli dotyczy to tajemnic chronionych prawnie lub tajemnicy przedsiębiorstwa. Jednocześnie należy zauważyć, że z mocy art. 9 ust. 1 P.t. przedsiębiorca telekomunikacyjny może zastrzec informacje, dokumenty lub ich części zawierające tajemnicę przedsiębiorstwa, dostarczane na żądanie Prezesa UKE lub na podstawie przepisów ustawy. Zatem najpierw sam przedsiębiorca decyduje czy informacje, dokumenty dostarczane na żądanie Prezesa UKE stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Następnie Prezes UKE, podzielając stanowisko strony może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, co w kontrolowanym postępowaniu postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. uczynił, ograniczając dwóm podmiotom (K. i PI.) działającym na prawach strony wgląd do materiału dowodowego przekazanego przez O. w zakresie: 1) zmiany (obniżki) cen za łącza o przepływności 155 Mbps, 622 Mbps, 2,5Gbps i 10 Gbps; 2) dopuszczenia elastyczności w kształtowaniu warunków współpracy między stronami umowy w zakresie cen dla łączy inwestycyjnych, w przypadkach, gdy 24-miesięczne wpływy abonamentowe nie są wystarczające dla zapewnienia zwrotu wydatku inwestycyjnego; 3) wprowadzenia maksymalnego wymiaru, kar umownych obciążających Orange w sytuacji niedotrzymania terminu usunięcia awarii łącza bądź opóźnienia w dostarczeniu łącza; 4) wprowadzenia uprawnienia do wypowiedzenia Umowy Szczegółowej również przez Spółkę, 5) uporządkowania kwestii wywiadu technicznego dla łączy cyfrowych; 6) konsekwencji wykreślenia art. 47 P.t. w zakresie danych liczbowych przekazanych w pkt 6.2. pisma Spółki z dnia 3 września 2014 r. dotyczącym modyfikacji warunków współpracy pomiędzy stronami umowy w zakresie Interfejsu Systemu Informatycznego, poprzez określenie sytuacji, w których wdrażany będzie Elektroniczny Kanał Wymiany Danych. Co do tego materiału O. opatrzyła go klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa". Zatem nieuchylenie zastrzeżenia przez Prezesa UKE skutkowało już brakiem podstaw do zastosowania art. 207 ust. 1 P.t. Co do tajemnicy przedsiębiorstwa, zdaniem Sądu, Prezes UKE prawidłowo uznał, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 207 ust. 1 P.t. należy rozumieć tajemnicę zdefiniowaną w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 4 u.z.n.k. tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Przy określaniu zakresu informacji, które mogą być uznane za tajemnicę przedsiębiorstwa należy odwołać się do komercyjnego aspektu tajemnicy przedsiębiorstwa, co oznacza, że chodzi o taką informację (o co najmniej minimalnej lub potencjalnej wartości), której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę zaoszczędzi mu wydatków lub zwiększy zyski – nie została ujawniona do wiadomości publicznej i podjęte zostały w stosunku do niej przez przedsiębiorcę działania zmierzające do zachowania jej poufności (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2015 r., II GSK 242/14 i II GSK 810/14, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena określonych działań jako odpowiednich, czy też rozsądnych w rozumieniu powołanych przepisów, zależy od okoliczności konkretnego przypadku. Nie ulega jednak wątpliwości, iż takie informacje, jak np. analiza kosztów są informacjami mającymi określoną wartość gospodarczą, przy czym należy brać pod uwagę zobiektywizowaną wartość przypisywaną informacji przez przedsiębiorcę (por. J. E. Nowicki "Naruszenie zasady zachowania uczciwej konkurencji", Zam.Pub.Dor. 2007/5/29-35.). Za tajemnicę przedsiębiorstwa uznać należy również wszelkie inne informacje, które w wyniku konkurencji rynkowej mogą zachwiać jego pozycją na rynku świadczonych usług. O. występuje w niniejszym postępowaniu również jako przedsiębiorstwo, którego (jak każdego innego przedsiębiorstwa) celem jest zyskowność wykonywanej działalności gospodarczej. Zatem regulator rynku usług telekomunikacyjny – Prezes UKE- powinien dbać o prawa i prawidłowość funkcjonowania O. na takich samych zasadach pozostałych operatorów. Wynika to z istoty funkcji Prezesa UKE, jako organu regulacyjnego, który jest zobowiązany do tego, aby rezultat wymienionego powyżej postępowania głównego uwzględniał promocję efektywności i zrównoważonej konkurencji oraz zapewnienie maksymalnych korzyści dla użytkowników końcowych (por. cyt. wyroki II GSK 242/14 i II GSK 810/14). Ta dbałość o wszystkich operatorów rynku telekomunikacyjnego może przejawiać się m.in. w chronieniu pewnych informacji o operatorach na zasadzie wskazanej przez art. 207 ust. 1 P.t. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, że organ prawidłowo uznał informacje, o których zastrzeżenie wniosła O., za mieszczące się w zakresie przedmiotowym informacji mogących stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż są ściśle związane z prowadzoną przez tę Spółkę działalnością i mają dla niej wartość gospodarczą, oraz że podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu dochowania ich poufności. Zastrzeżone informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, pozostają nieznane ogółowi oraz nie można się o nich dowiedzieć zwykłą i dozwoloną drogą, w szczególności przeglądając dostępne dokumenty w Krajowym Rejestrze Sądowym, stronę internetową spółki, czy też z innych oficjalnych źródeł. Po drugie, Prezes UKE słusznie uznał, że informacje dotyczące kosztów rocznych, kosztów poniesionych przez Spółkę na wdrożenie Interfejsu Systemu Informatycznego, zarówno w ujęciu całkowitym, jak również w podziale na koszty składowe, informacje określające szacunkową wagę kosztów poniesionych na zaimplementowanie funkcjonalności w odniesieniu do poszczególnych usług, dane przedstawiające wolumen zamówień składanych przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych korzystających z infrastruktury O., obrazujące dane o zapotrzebowaniu na usługi, a zatem wielkość popytu i liczbę zawieranych umów szczegółowych co do dostępu do infrastruktury Spółki są ściśle związane z prowadzoną przez O. działalnością gospodarczą i mają dla tego podmiotu wartość gospodarczą. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie dotyczyło zmiany oferty ramowej o dostępie telekomunikacyjnym w zakresie świadczenia usługi dzierżawy odcinków zakończeń łączy, odcinków niebędących zakończeniami łączy i łączy end-to-end. Zatem to operatorzy alternatywni będą odbiorcami tych usług i w tej sytuacji zastrzeżone informacje przedstawiają dla tych podmiotów określoną wartość gospodarczą. Ponadto K. działa w niniejszej sprawie na prawach strony w interesie operatorów alternatywnych, co też miało wpływ na stanowisko Prezesa UKE zajęte w postanowieniu z dnia [...] września 2014 r. Jeżeli bowiem pewne z zastrzeżonych danych O. były dla pozostałych operatorów zbędne, to tym bardziej nie było potrzeby ich ujawniania i w tym zakresie nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącej o nadużyciu przez Prezesa UKE uprawnień wynikających z przepisu art. 207 ust. 1 P.t. Zdaniem Sądu, organ zasadnie wskazał, że zastrzeżone informacje są niewątpliwie związane z działalnością przedsiębiorstwa TP i obiektywnie przedstawiają określoną wartość gospodarczą, zatem zostały objęte ograniczeniem prawa wglądu do materiału dowodowego, gdyż spełniają przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa. Prezes UKE prawidłowo przy tym uznał, że TP podjęła stosowne i niezbędne działania w celu zachowania poufności tych informacji. Odnosząc się w tym kontekście do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 P.t., przez niezasadne ograniczenie skarżącej prawa wglądu do przedmiotowych dokumentów, wskazać należy, że wydając wspomniane rozstrzygnięcie, organ orzekał na podstawie szczególnej regulacji zawartej w ustawie - Prawo telekomunikacyjne, a mianowicie w oparciu o przepis art. 207 P.t. Jak już wyżej wspomniano powołany wcześniej przepis art. 207 ust. 1 P.t. stanowi wyjątek od zasady jawności postępowania. Zdaniem Sądu orzeczone ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego, w oparciu o tę właśnie regulację, podyktowane było koniecznością ochrony tajemnicy przedsiębiorcy ze względu na panujące na rynku telekomunikacyjnym warunki konkurencji. W tej sytuacji podnoszony w skardze zarzut faktycznego uniemożliwienia organizacji społecznej udziału w postępowaniu na prawach strony nie jest zasadny, bowiem do tego ograniczenia doszło w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, których interpretacja, w świetle ustalonego przez organ stanu faktycznego, nie nasuwa istotnych wątpliwości. Ponadto ograniczenie prawa wglądu nastąpiło co do ściśle określonego zakresu materiału dowodowego. Prezes UKE nie uchybił przepisom postępowania, gdyż w rozważył wszechstronnie, co zawarł na str. 4 i 5 kwestionowanego postanowienia, oczywiście na ile pozwalał art. 207 ust. 1 P.t. w powiązaniu z art. 11 ust. 4 u.z.n.k., materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Prezes UKE podał w uzasadnieniu postanowienia, na jakiej podstawie je wydał, wskazując w zakresie ograniczonym przez art. 207 ust. 1 P.t. z jakich powodów i jakiego rodzaju informacje przekazane mu przez TP należało zakwalifikować, jako tajemnicę tego przedsiębiorstwa. Nie można zatem zgodzić się z poglądem skarżącej, że organ administracji publicznej jedynie "automatycznie" przyjął i wyłącznie na podstawie wewnętrznego przekonania TP, że informacje zastrzeżone powinny zostać objęte klauzulą niejawności. Okoliczność, że umowy o dostępie telekomunikacyjnym są jawne na podstawie art. 33 ust. 2 P.t. nie wpływa na prawidłowość stanowiska organu, gdyż nie były to jedyne informacje objęte klauzulą niejawności, a zostały taką klauzulą opatrzone w powiązaniu innymi danymi, które w całokształcie stanowiły tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.