I SA/Gl 1078/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Sędziowie WSA Dorota Kozłowska, Bożena Suleja, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2015 r. sprawy ze skargi U. R. - Szczególnego Zarządcy w głównym postępowaniu upadłościowym likwidacyjnym wobec A GmbH działającej w Polsce poprzez B GmbH sp. z o.o. Oddział w Polsce w likwidacji w M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania w sprawie o dokonanie potrącenia wierzytelności 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K.na rzecz strony skarżącej kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., zwany dalej "organem odwoławczym", działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej: "O.p." i w oparciu o uprawnienia określone w art. 5 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1267 ze zm.) stwierdził niedopuszczalność odwołania złożonego przez A. J. działającego jako pełnomocnik A Oddział w Polsce w upadłości likwidacyjnej (dalej także: "strona w sensie materialnym" lub "dłużnik") od decyzji Naczelnika [...][...] Urzędu Skarbowego w S., dalej: "organ pierwszej instancji" z dnia [...] r. nr [...] umarzającej postępowanie podatkowe w zakresie wniosków z dnia 19 stycznia 2014r. oraz z dnia 28 lutego 2014 r. złożonych przez A. J. o dokonanie potrącenia wierzytelności A Oddział w Polsce w upadłości likwidacyjnej w trybie art. 64 § 2 O.p. Orzeczenia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 27 stycznia 2014 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło pismo z dnia 19 stycznia 2014 r. (data nadania w placówce pocztowej – 22 stycznia 2014 r.) w którym B. Oddział w Polsce w likwidacji reprezentowana przez A. J. na mocy pełnomocnictwa z dnia 30 lipca 2013 r. wniosła o dokonanie potrącenia w trybie art. 64 § 2 O.p. wierzytelności przysługującej jej wobec Skarbu Państwa - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad za wykonane prace budowlane wynikające z kontraktu budowlanego nr [...] +ANEKS nr [...] z dnia [...] r., potwierdzonego Przejściowymi Świadectwami nr [...] i nr [...] na kwotę łączną [...] zł brutto. Organ pierwszej instancji prowadził postępowanie wyjaśniające zmierzające do załatwienia sprawy, a w trakcie postępowania - w dniu 25 lutego 2014 r. wpłynęło do tego organu pismo [...] Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]r. nr [...] wraz z załączonym pismem Sądu Rejonowego P. - Stare Miasto w P. XI Wydział Gospodarczy do Spraw Upadłościowych i Naprawczych, z którego wynikało, że postanowieniem ww. Sądu Rejonowego z dnia [...]r., w sprawie o sygn. akt XI [...] wszczęto wtórne postępowanie upadłościowe wobec A z siedzibą w W., obejmujące likwidację majątku dłużnika znajdującego się na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej oraz powołujące syndyka masy upadłości – E. W. Organ pierwszej instancji - mając na uwadze regulację zawartą w art. 410 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 1112 ze zm.), dalej: "p.u.i.n." oraz treść art. 136 O.p. - uznał za niezbędne potwierdzenie przez syndyka masy upadłości A, tj. E. W. umocowania A. J. do działania w imieniu A oraz zasadności jego działań w zakresie złożonych wniosków; z tego względu, iż wniosek o dokonanie potrącenia sporządzony został w dniu 19 stycznia 2014 r., nadany w placówce pocztowej w dniu 22 stycznia 2014 r., do organu wpłynął w dniu 27 stycznia 2014 r., natomiast postanowienie Sądu Rejonowego o wszczęciu wtórnego postępowania upadłościowego wydane zostało w dniu [...]r. W odpowiedzi na pismo organu pierwszej instancji, E. W. pismem z dnia 17 marca 2014 r. wskazała m.in., że obecnie wszelkie sprawy związane z prowadzeniem zapisów księgowych zostały przekazane do C z siedzibą w R. oraz, że nie udzieliła kancelarii w ramach której działa A. J. żadnych pełnomocnictw, uprawniających do reprezentowania jej przed organem a dotychczasowe pełnomocnictwa wygasły z dniem ogłoszenia upadłości wtórnej tj. z dniem 20 stycznia 2014 r. W takim stanie rzeczy organ pierwszej instancji uznał za konieczne i uzasadnione umorzenie postępowania, co uczynił decyzją z dnia [...] r. W uzasadnieniu tej decyzji opisał przebieg postępowania i poczynione ustalenia. Podkreślił, że ponieważ na dzień wpływu wniosku z dnia 19 stycznia 2014 r. o dokonanie potrącenia (tj. na dzień 27 stycznia 2014 r.) nie posiadał wiadomości w zakresie wszczęcia wtórnego postępowania upadłościowego a załączone do wniosku pełnomocnictwa nie nasuwały wątpliwości, podjął postępowanie i przeprowadził szereg czynności zmierzających do załatwienia sprawy - bowiem nie zachodziła przesłanka z art. 165a O.p. i nie miał podstaw do odmówienia wszczęcia postępowania. W sytuacji, gdy ustalono, iż A. J. nie posiada obowiązującego umocowania do działania w niniejszej sprawie, zaś E. W. - pełniąca funkcję syndyka masy upadłości we wtórnym postępowaniu upadłościowym, nie potwierdziła udzielenia pełnomocnictwa, zasadne jest umorzenie postępowania z uwagi na złożenie wniosków przez osobę niebędącą stroną. Organ pierwszej instancji zaznaczył następnie, że postanowieniem z dnia [...] r. umożliwiono stronie czynny udział w prowadzonym postępowaniu oraz wyznaczono 7 – dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W dniu 3 kwietnia 2014 r. E. W. zapoznała się z aktami sprawy. Następnie organ pierwszej instancji wskazał, że pismem z dnia 10 kwietnia 2014 r. E. W. podtrzymała stanowisko przedstawione przez A. J. w piśmie z dnia 19 stycznia 2014 r. oraz wnioski w nim zawarte. Ponieważ w piśmie z dnia 17 marca 2014 r. E. W. wskazała, że nie udzieliła kancelarii w ramach której działa A. J. żadnych pełnomocnictw, pismo syndyka E. W. z dnia 10 kwietnia 2014 r. nie spełnia ustawowych warunków przewidzianych dla wniosku. Końcowo zaznaczył, że jeśli syndyk podtrzymuje stanowisko pełnomocnika wyrażone w piśmie z dnia 19 stycznia 2014 r., powinien złożyć w tym zakresie odrębny wniosek, w którym wskaże szczegółowo zakres i przedmiot żądania. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji pełnomocnik wskazał, że organ nie zawarł umotywowanej oceny stanu faktycznego w świetle obowiązujących przepisów prawa i nie wyjaśnił, na czym polega bezprzedmiotowość postępowania w niniejszej sprawie, co w efekcie było bezpośrednią przyczyną umorzenia postępowania, przez co naruszono art. 210 § 1 i § 4 w zw. z art. 121 i 124 O.p. Ponadto zdaniem pełnomocnika organ pierwszej instancji wadliwie uznał, iż wniosek z dnia 19 stycznia 2014 r. złożony przez szczególnego zarządcę masy upadłościowej stał się bezprzedmiotowy z uwagi na wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego w Polsce. Podniesiono także zarzut naruszenia art. 15 O.p. tj. wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej. Zdaniem pełnomocnika, biorąc pod uwagę treść art. 247 § 1 pkt 1 O.p. właściwym miejscowo w kwestii prowadzenia postępowania podatkowego w celu określenia zobowiązania podatkowego rozwiązanej spółki cywilnej i orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej jej byłych wspólników był inny organ podatkowy. Uchybienie w tym zakresie jest poważną kwestią i skutkuje sankcją nieważności. Wskazano, iż w przypadku podatników nieposiadających siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca jej prowadzenia na terytorium kraju, właściwym organem podatkowym jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. Postanowieniem z dnia [...] r. organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z uwagi na fakt, iż brak jest przedmiotu zaskarżenia, gdyż decyzja ta wskutek jej nieprawidłowego doręczenia nie weszła do obrotu prawnego. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy szczegółowo opisał przebieg postępowania i poczynione ustalenia, z których wynikało, że w dniu 27 stycznia 2014 r. A. J. nie posiadał już skutecznego pełnomocnictwa, gdyż wygasło ono w dniu 20 stycznia 2014 r. (tj. z dniem rozpoczęcia upadłości wtórnej). Organ powołał się w tym zakresie na art. 410 p.u.i.n. Mając powyższe na względzie wywiódł, że jedynym przedstawicielem strony jest syndyk E. W. Organ odwoławczy odniósł się następnie do treści art. 105 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym jeżeli pełnomocnik po wygaśnięciu umocowania dokona w imieniu mocodawcy czynności prawnej w granicach pierwotnego umocowania, czynność prawna jest ważna, chyba, że druga strona o wygaśnięciu umocowania wiedziała lub z łatwością mogła się dowiedzieć. Podkreślił, że już od momentu doręczenia organowi oświadczenia woli E. W., tj. od dnia 14 kwietnia 2014 r. potwierdzającego żądanie potracenia wierzytelności, istniała prawna możliwość "usunięcia" wad postępowania wyjaśniającego prowadzonego z wniosku z dnia 19 stycznia 2014 r. i przekształcenia go w postępowanie podatkowe. Organ bowiem na skutek dokonanych czynności powziął wszelkie niezbędne ku temu informacje – ujawnił osobę posiadającą umocowanie do reprezentowania strony oraz uzyskał jej pełną akceptację co do realizacji żądania zgłoszonego przez A. J. Tymczasem postępowanie zakończone zostało decyzją organu pierwszej instancji wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania i skierowaną do podmiotu: A, doręczoną A. J. na adres C, ul. [...]. Nadto, decyzja powyższa przesłana została do wiadomości syndyka masy upadłości – E. W., na adres: ul. [...]. Zdaniem organu w takim stanie faktycznym uznać należy, że wskutek braku zgodnego z przepisami ustawy pełnomocnictwa stanowiącego podstawę prawną do działania w imieniu i na rzecz strony, procedowanie w sprawie z wniosku z dnia 19 stycznia 2014 r. o potrącenie wierzytelności od samego początku obarczone było wadą, co skutkowało pozornym charakterem zarówno podejmowanych w sprawie działań jak i wydanego aktu administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 133 O.p. stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoby trzecie, o których mowa w art. 110 - 117 a, które z uwagi na swój interes prawny żądają czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Stroną w postępowaniu podatkowym może być również osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej inna niż wyżej wymienione, jeżeli zgodnie z przepisami prawa podatkowego przed powstaniem obowiązku podatkowego ciążą na niej szczególne obowiązki lub zamierza skorzystać z uprawnień wynikających z tego prawa. Zacytowany przepis precyzyjnie określa, jakie podmioty mogą występować przed organami podatkowymi w charakterze strony. Jednocześnie, z brzmienia art. 136 O.p. wynika, iż strona może działać przez pełnomocnika, przy czym pełnomocnictwo, w oparciu o art. 137 § 2 O.p. powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone ustnie do protokołu. Ponadto, przepis art. 137 § 3 O.p. jednoznacznie wskazuje na obowiązek dołączenia do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu udzielonego pełnomocnictwa. Jeżeli zatem strona prawidłowo ustanowiła pełnomocnika, wówczas - zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń - wszelkie pisma procesowe, w tym również decyzje, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek doręczać pełnomocnikowi strony – zgodnie z art. 145 § 2 O.p. Organ odwoławczy zaznaczył, że w sytuacji, gdy w sprawie pełnomocnik nie został ustanowiony lub gdy jego ustanowienie było wadliwe, zgodnie z art. 145 § 1 O.p. doręczenie pisma musi nastąpić do rąk strony. Obowiązek prawidłowego doręczenia pisma ma kluczowe znaczenie dla dalszego toku postępowania, gdyż z jego realizacją wiąże się bezpośrednio możliwość wniesienia środka zaskarżenia. Decyzja administracyjna wywołuje skutki prawne dopiero z chwilą jej doręczenia uprawnionemu podmiotowi; decyzja niedoręczona jest decyzją nieistniejącą. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że doręczenie A. J. decyzji organu pierwszej instancji pozostaje w oczywistej sprzeczności z art. 145 § 1 O.p. Doręczona została bowiem osobie nie posiadającej aktualnego pełnomocnictwa i nie weszła do obrotu prawnego w stosunku do strony postępowania. Brak skutecznego doręczenia decyzji sprawia, że nie tylko nie istnieje przedmiot zaskarżenia, ale w ogóle nie może rozpocząć biegu termin przewidziany do wniesienia odwołania. Powyższe zdaniem organu dało podstawę do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania w rozumieniu art. 228 § 1 pkt 1 O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie organu odwoławczego z dnia [...]r. U. R. – szczególny zarządca w głównym postępowaniu upadłościowym likwidacyjnym wobec A działająca w Polsce poprzez B Oddział w Polsce w likwidacji w M. (dalej także: "skarżąca") reprezentowana przez doradcę podatkowego A. J. wniosła o stwierdzenie nieważności postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Postanowieniu organu odwoławczego pełnomocnik skarżącej zarzucił: 1. naruszenie art. 228 § 1 w zw. z art. 145 O.p. oraz w zw. z treścią motywu 20 preambuły, art. 2 lit. f, art. 32 ust. 3 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego, stosowanego na mocy art. 91 ust. 2 Konstytucji RP przed prawem krajowym, w tym polskim prawem upadłościowym i naprawczym, poprzez wadliwe stwierdzenie niedopuszczalności odwołania z uwagi na nieprawidłowe zdaniem organu odwoławczego doręczenie decyzji, wskutek czego nie weszła ona do obrotu prawnego, podczas gdy decyzja została doręczona prawidłowo, bowiem została doręczona pełnomocnikowi skarżącej, która od momentu powołania jej na funkcję szczególnego zarządcy w głównym postępowaniu upadłościowym likwidacyjnym wobec A nieprzerwanie jest stroną w sprawie, a udzielone przez nią pełnomocnictwa nie wygasły na skutek wszczęcia postępowania wtórnego. W rezultacie, doszło do niezasadnego ograniczenia uprawnień skarżącej w głównym (dominującym) postępowaniu upadłościowym na przebieg wtórnego postępowania upadłościowego; 2. naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. b w zw. z art. 15 O.p., gdyż w sytuacji wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, organ odwoławczy zobligowany był uchylić decyzję w całości i przekazać ją do rozpatrzenia właściwemu organowi pierwszej instancji czego nie uczynił, rażąco naruszając przepisy prawa; 3. naruszenie art. 210 § 1 w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez wadliwe uzasadnienie faktyczne postanowienia; w ocenie pełnomocnika, uzasadnienie zaskarżonego postanowienia "jest chaotyczne i brak jest związku logicznego pomiędzy fragmentami uzasadnienia", przez co zrozumienie przesłanek jakimi organ odwoławczy się kierował jest znacznie utrudnione, co godzi w zasadę prowadzenia postępowania podatkowego w sposób wzbudzający zaufanie do organu podatkowego. Uzasadniając zarzuty skargi pełnomocnik skarżącej w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii niedopuszczalności odwołania. W tych ramach wskazał, że zgodnie z art. 16 ust. 1 zdanie pierwsze Rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (dalej: "Rozporządzenie"), wszczęcie postępowania upadłościowego przez sąd Państwa Członkowskiego właściwy zgodnie z art. 3 Rozporządzenia (tj. sąd Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika) podlega uznaniu we wszystkich pozostałych Państwach Członkowskich z chwilą, gdy orzeczenie stanie się skuteczne w Państwie wszczęcia postępowania. Wszczęcie zatem transgranicznego postępowania upadłościowego w stosunku do A na terytorium Austrii odnosi skutek do całego majątku upadłego znajdującego się na terytorium Unii Europejskiej, w tym do oddziału zagranicznego ww. podmiotu znajdującego się na terytorium Polski, tj. B Oddział w Polsce. Pełnomocnik skarżącej zaznaczył, że powyższe Rozporządzenie wprowadziło zatem zasadę jednolitości i uniwersalności postępowania upadłościowego, które oznacza, jak słusznie wskazał Rzecznik Generalny E. S., w swojej opinii przedstawionej w dniu [...] r. znak [...] dot. sprawy R. S. (działający jako syndyk masy upadłościowej majątku A. Z.) przeciwko L. H., że funkcjonuje tylko jedno postępowanie upadłościowe, które rozciąga się na wszystkie przedmioty majątku dłużnika bez względu na miejsce, w którym są one położone. Zdaniem pełnomocnika skarżącej kluczową kwestię stanowi to, że w stosunku do A toczy się tylko jedno postępowanie upadłościowe. Jedynie na potrzeby "poprawy skuteczności i efektywności postępowania upadłościowego o transgranicznych skutkach" dokonuje się jego wewnętrznego podziału na postępowanie główne i postępowanie wtórne. Pomimo iż ustawodawca nie limituje liczby wtórnych postępowań upadłościowych, które mogą być wszczęte w ramach transgranicznego postępowania upadłościowego w poszczególnych krajach, gdzie dany podmiot posiada oddział w rozumieniu art. 3 ust. 2 Rozporządzenia, to jak wyraźnie zastrzega ustawodawca unijny w motywie 20 preambuły Rozporządzenia, postępowanie główne posiada dominującą rolę w ramach wskazanego wewnętrznego podziału. Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że wtórne postępowanie upadłościowe nie ma charakteru samodzielnego posŧępowania krajowego, gdyż jest ono związane integralnie z dominującym postępowaniem głównym. Stąd skarżąca jest stroną w sprawie nieprzerwanie od momentu powołania jej na funkcję szczególnego zarządcy, zaś wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego nie odebrało skarżącej przymiotu strony. Pełnomocnik skarżącej odniósł się następnie do zagadnienia właściwości organu pierwszej instancji. W powyższym zakresie stwierdził, że A jest w upadłości od 19 czerwca 2013 r.; od tamtej pory nie prowadzi w Polsce działalności gospodarczej, przy czym ostatni kontrakt budowlany został zerwany w lipcu 2013 r. Natomiast polski Oddział B znajduje się w likwidacji od 3 września 2013 r., zaś siedziba Oddziału znajdująca się w M. została fizycznie zlikwidowana. Z uwagi na powyższe, bezspornym jest, że już od 2013 r. brak jest w Polsce stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej A w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). W związku z powyższym decyzja organu pierwszej instancji wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Właściwym organem był bowiem Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. Powyższe twierdzenie pełnomocnik motywował odwołując się do regulacji zawartej w art. 13 § 1 O.p., art. 15 § 1 i § 2 O.p., art. 16 O.p., a także w art. 3 ust. 1, 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Pełnomocnik skarżącej zaznaczył, że organ już wcześniej posiadał wiedzę o swojej niewłaściwości, co umotywował. Zaakcentował w związku z powyższym, że organ odwoławczy, w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów o właściwości, na mocy art. 233 §1 pkt 2 lit. b O.p. powinien był uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do rozpatrzenia właściwemu organowi. Końcowo pełnomocnik skarżącej wskazał, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest jego zdaniem chaotyczne, brak jest również związku logicznego pomiędzy jego fragmentami. Konstrukcja wywodu organu odwoławczego utrudnia w związku z tym zrozumienie przesłanek, którymi ten organ się kierował, co narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób wzbudzający zaufanie do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Na rozprawie pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o oddalenie skargi z powodów szczegółowo opisanych w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "ustawą p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Sąd stwierdza, że skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z powodów innych niż w niej podniesione, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu, mając na względzie regulację zawartą w art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem prawnym Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszym postępowaniu przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania - od decyzji organu pierwszej instancji umarzającej postępowanie podatkowe z wniosku o dokonanie potrącenia wierzytelności B Oddział w Polsce w upadłości likwidacyjnej w trybie art. 64 § 2 O.p. - ze względu na brak przedmiotu zaskarżenia. Organ odwoławczy stwierdził, że wskutek nieprawidłowego doręczenia decyzja organu pierwszej instancji nie weszła do obrotu prawnego. Brak prawidłowego doręczenia łączył z faktem, że decyzja została doręczona pełnomocnikowi zarządcy szczególnego, a jego pełnomocnictwo wygasło w związku z powołaniem syndyka masy upadłościowej we wtórnym postępowaniu upadłościowym; w sytuacji, gdy ustalono, że syndyk masy upadłości nie potwierdził pełnomocnictwa udzielonego przez zarządcę szczególnego. Okoliczność istnienia bądź nieistnienia w obrocie prawnym przedmiotu odwołania wymaga przybliżenia statusu zarządcy szczególnego i syndyka masy upadłościowej w postępowaniu zakończonym zaskarżonym postanowieniem, z odniesieniem się do okoliczności sprawy. W dniu 19 czerwca 2013 r. przed Sądem Handlowym w W. nastąpiło otwarcie postępowania naprawczego bez powierzenia zarządu masą upadłości dłużnikowi (postępowanie upadłościowe) w stosunku do majątku A z siedzibą w W. (Austria). Sąd ten powołał adwokata Dr. S. R. na syndyka masy upadłości (zarządcę masy upadłości) dłużnika A z siedzibą w W., zaś na jego zastępcę – adwokata Dr. J. J. Następnie postanowieniem z dnia [...]r. Sąd Handlowy w W. powołał na szczególnego zarządcę dłużnika – A z siedzibą w W., adwokata Dr. U. R., celem zarządzania zagranicznymi oddziałami tego dłużnika. Postanowieniem Sądu Handlowego w W. z dnia [...] r. zmienione zostało określenie postępowania dotyczącego niewypłacalności dłużnika z postępowania naprawczego na likwidacyjne postępowanie upadłościowe z uwagi na wycofanie przez dłużnika wniosku o przyjęcie planu naprawczego. W dniu 5 lipca 2013 r. U. R. działając jako syndyk w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku A udzieliła pełnomocnictwa m.in. P. D. ("Rechtsanwalt") do podejmowania wszelkich czynności oraz składania i przyjmowania wszelkich oświadczeń związanych z postępowaniem upadłościowym dotyczącym majątku upadłego. Pełnomocnictwo to umocowuje do reprezentowania we wszelkich sprawach sądowych we wszystkich instancjach, w szczególności do złożenia wniosku o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego, a także w czynnościach pozasądowych oraz przed wszelkimi organami i innymi podmiotami. Pełnomocnictwo zawiera również prawo do udzielania pełnomocnictw substytucyjnych. P. D. udzielił następnie w dniu 30 lipca 2013 r. pełnomocnictwa substytucyjnego m. in. doradcy podatkowemu A. J. do reprezentowania syndyka przed wszelkimi organami podatkowymi, organami administracji państwowej oraz osobami trzecimi w sprawach z zakresu rozliczeń podatkowo – rachunkowych upadłego, w szczególności w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług. Wniosek o potrącenie w trybie art. 64 § 2 O.p. złożył doradca podatkowy A. J.; pismo wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 27 stycznia 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] r. sygn. akt XI [...] Sąd Rejonowy P. – Stare Miasto w P. Wydział XI Gospodarczy do Spraw Upadłościowych i Naprawczych wszczął wtórne postępowanie upadłościowe wobec A z siedzibą w W. obejmujące likwidację majątku dłużnika znajdującego się na terytorium RP. Sąd ten wyznaczył sędziego – komisarza w osobie SSR A. J. oraz polskiego syndyka masy upadłości w osobie E. W. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości okoliczność, iż szczególny zarządca ustanowiony w austriackim postępowaniu upadłościowym dla celów zarządzania zagranicznymi oddziałami dłużnika posiadał w tym zakresie uprawnienia syndyka głównego, co obejmowało możliwość skutecznego udzielenia pełnomocnictw do wszelkich czynności oraz składania i przyjmowania wszelkich oświadczeń związanych z postępowaniem upadłościowym dotyczącym majątku dłużnika wchodzącego w skład zagranicznego oddziału (§ 83 i § 86 Bundesgesetz über das Insolvenzverfahren [Insolvenzordnung – IO] - austriackiej ustawy o postępowaniu upadłościowym). Co do zasady więc pełnomocnik zarządcy szczególnego był uprawniony do złożenia wniosku inicjującego postępowanie podatkowe, jeżeli nie doszło do ustanowienia syndyka masy upadłościowej we wtórnym postępowaniu upadłościowym. W analizowanej sprawie jednak w dacie wszczęcia postępowania podatkowego był już powołany ww. syndyk. Rozstrzygnięcie kolizji uprawnień zarządcy szczególnego i syndyka ustanowionego we wtórnym postępowaniu upadłościowym wymaga odwołania się do przepisów prawa unijnego dotyczących upadłości transgranicznej. Do transgranicznego postępowania upadłościowego odnosi się bezpośrednio skuteczny i w razie kolizji mający pierwszeństwo przed ustawodawstwem krajowym akt prawa Unii Europejskiej - Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.Urz. UE L 160 z 30 czerwca 2000 r., s. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne Rozdział 19, t. 1, s. 191, dalej "Rozporządzenie"). Zgodnie z art. 1 ust. 1 Rozporządzenia ma ono zastosowanie do zbiorowych postępowań przewidujących niewypłacalność dłużnika, które obejmują całkowite lub częściowe zajęcie majątku dłużnika oraz powołanie zarządcy. Art. 2 lit. b) Rozporządzenia definiuje pojęcie "zarządcy" jako "każdą osobę lub organ, którego zadaniem jest zarządzanie masą lub jej likwidacja lub nadzorowanie działalności gospodarczej dłużnika. Wykaz tych osób lub organów znajduje się w załączniku C" i w odniesieniu do Austrii obejmuje między innymi zarządcę szczególnego (Besonderer Verwalter). Z regulacji art. 18 ust. 1 wynika, że zarządca powołany w głównym postępowaniu upadłościowym może wykonywać na terytorium innego państwa członkowskiego wszystkie uprawnienia przysługujące mu na podstawie prawa państwa wszczęcia postępowania (lex forum concursus). Prawo to określa w szczególności sposób powołania i odwołania zarządcy, zakres jego czynności i sposób ich wykonywania, zasady przyznawania wynagrodzenia, zasady i tryb nadzoru sprawowanego nad czynnościami zarządcy przez inne organy postępowania upadłościowego (sąd, sędziego komisarza) lub organy wierzycieli (radę wierzycieli, zgromadzenie wierzycieli). Oprócz uprawnień, które wynikają z prawa państwa wszczęcia głównego postępowania upadłościowego, niektóre uprawnienia i obowiązki zarządcy są wprost określone w Rozporządzeniu (zob. art. 21, 22, 29, 31, 32 ust. 2, art. 33, 34 ust. 1 i 3, art. 35, 37, 40 Rozporządzenia). Uprawnienia zarządcy powołanego w głównym postępowaniu upadłościowym do wykonywania na terenie innych państw członkowskich (z wyjątkiem Danii) wszelkich uprawnień przyznanych mu przez prawo państwa wszczęcia postępowania mogą zostać ograniczone wskutek wszczęcia na terenie tego innego państwa kolejnego postępowania upadłościowego lub zastosowania, w toku postępowania o wszczęcie kolejnego postępowania upadłościowego, środka zabezpieczającego. Kolejne postępowanie upadłościowe - postępowanie wtórne obejmuje majątek znajdujący się na terenie państwa jego wszczęcia, co jednocześnie oznacza wyłączenie tego majątku spod władzy zarządcy ustanowionego w postępowaniu głównym. Od momentu wszczęcia wtórnego postępowania upadłościowego zarządca ustanowiony w postępowaniu głównym nie może wykonywać na terenie państwa wszczęcia postępowania wtórnego czynności, do których jest upoważniony na podstawie lex concursus. Uprawnienia te w zakresie przedmiotów majątkowych dłużnika położonych na terytorium tego państwa przechodzą w tym momencie na zarządcę tego postępowania (wtórnego postępowania upadłościowego). W takiej sytuacji zarządca głównego postępowania upadłościowego nie ma bezpośrednich uprawnień w odniesieniu do tego majątku. Nie oznacza to jednak, że od chwili wszczęcia postępowania wtórnego główny zarządca traci wszelkie uprawnienia w stosunku do majątku objętego postępowaniem wtórnym, a jedynie, że traci uprawnienia wynikające z prawa państwa wszczęcia postępowania głównego. Dalsze uprawnienia zarządcy w postępowaniu głównym względem majątku objętego postępowaniem wtórnym nie wynikają bowiem z prawa krajowego, ale bezpośrednio z Rozporządzenia. I tak, Rozporządzenie przyznaje zarządcy w głównym postępowaniu prawo do: 1) wnioskowania o wstrzymanie likwidacji w postępowaniu wtórnym (art. 33 ust. 1), 2) przedstawienia propozycji dotyczących likwidacji lub jakiegokolwiek sposobu wykorzystania masy upadłości we wtórnym postępowaniu upadłościowym (art. 31 ust. 3), 3) zaproponowania ukończenia wtórnego postępowania bez likwidacji w drodze planu naprawczego, układu albo w inny porównywalny sposób (art. 34 ust. 1), 4) otrzymania nadwyżki pozostałej po likwidacji masy upadłości w postępowaniu wtórnym (art. 35). Co do relacji między zarządcami ustanowionymi w postępowaniu głównym oraz postępowaniu wtórnym art. 31 Rozporządzenia reguluje obowiązek współpracy i udzielania informacji pomiędzy zarządcami, w ten sposób, że: “ Z zastrzeżeniem przepisów o ograniczeniu przekazywania informacji, zarządca w głównym postępowaniu upadłościowym oraz zarządcy w postępowaniach wtórnych są zobowiązani do wzajemnego udzielania sobie informacji. Powinni oni niezwłocznie przekazywać sobie informacje mogące mieć znaczenie dla innego postępowania, w szczególności o przebiegu zgłaszania i sprawdzania wierzytelności, jak również o wszystkich środkach mających na celu ukończenie postępowania upadłościowego (ust. 1). Z zastrzeżeniem przepisów dotyczących poszczególnych postępowań, zarządca w głównym postępowaniu upadłościowym oraz zarządcy w postępowaniach wtórnych są zobowiązani do wzajemnej współpracy (ust. 2). Zarządca we wtórnym postępowaniu upadłościowym jest zobowiązany do umożliwienia w odpowiednim czasie zarządcy w postępowaniu głównym przedstawienia propozycji dotyczących likwidacji lub jakiegokolwiek innego sposobu wykorzystania masy w postępowaniu wtórnym (ust. 3). ’’ Jak wynika z powyższych przepisów Rozporządzenia, wraz z wszczęciem przed polskim sądem upadłościowym wtórnego postępowania upadłościowego wobec A, powołana przez Sąd Handlowy w W. jako zarządca szczególny adw. U. R. nie utraciła wobec majątku objętego postępowaniem wtórnym a znajdującego się na terenie Polski wszelkich uprawnień, ale zachowała uprawnienia, które przewidują postanowienia Rozporządzenia. Rozporządzenie nie przewiduje wprost skutków wszczęcia postępowania wtórnego dla czynności dokonanych uprzednio przez zarządcę powołanego w postępowaniu głównym. Nie przewiduje jednak, aby czynności takie były nieważne, wygasały czy też wymagały potwierdzenia przez zarządcę powołanego w postępowaniu wtórnym. Stąd błędne jest stanowisko organów, że z dniem wszczęcia wtórnego postępowania upadłościowego pełnomocnictwo udzielone przez zarządcę szczególnego w głównym postępowaniu upadłościowym, wygasło. Biorąc jednak pod uwagę, że Rozporządzenie przewiduje, że co do zasady uprawnienia w stosunku do majątku upadłego znajdującego się na terenie państwa, w którym wszczęto wtórne postępowanie upadłościowe przechodzą na zarządcę - syndyka ustanowionego w tym postępowaniu (za wyjątkiem uprawnień jakie Rozporządzenie wprost przewiduje w takiej sytuacji dla zarządy ustanowionego w postępowaniu głównym), to od momentu ustanowienia syndyka w polskim postępowaniu wtórnym, to syndyk, a nie zarządca w postępowaniu głównym, będzie uprawniony do występowania w postępowaniu administracyjnym dotyczącym majątku upadłego znajdującego się w Polsce. Przepisy Rozporządzenia regulujące uprawnienia zarządcy w postępowaniu głównym w stosunku do postępowania wtórnego mają charakter przepisów szczególnych i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Sformułowany wyżej wniosek dotyczący zakresu uprawnień zarządcy w postępowaniu głównym i syndyka w postępowaniu wtórnym potwierdza również brzmienie przepisu art. 410 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jednolity Dz. U. z 20012 r., poz. 1112, z późn. zm.) , zgodnie z którym "Jeżeli wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego nastąpiło po uznaniu zagranicznego postępowania upadłościowego: 1) zarząd majątkiem upadłego położonym w Rzeczypospolitej Polskiej wykonywany dotychczas przez zarządcę zagranicznego przejmuje syndyk albo zarządca ustanowiony we wtórnym postępowaniu upadłościowym, 2) syndyk albo zarządca wchodzi do spraw sądowych lub administracyjnych prowadzonych przez zarządcę zagranicznego". Tym samym brak podstaw do rozstrzygania kolizji pomiędzy prawem krajowym i unijnym, ponieważ taka kolizja nie występuje. Podsumowując ten fragment wywodu Sąd stwierdza, że w dacie wszczęcia postępowania w sprawie potrącenia wierzytelności stroną w sensie formalnym był syndyk ustanowiony w postępowaniu wtórnym. W sytuacji gdy ten syndyk nie potwierdził pełnomocnictwa A. J., pełnomocnictwo to co prawda nie wygasło, lecz nie obejmowało możliwości reprezentowania strony w sensie materialnym (dużnika) w postępowaniu podatkowym toczącym się w stosunku do majątku upadłego znajdującego się w Polsce. Żądanie dokonania potrącenia wierzytelności nie jest bowiem objęte zakresem uprawnień zarządcy w głównym postępowaniu upadłościowym w stosunku do postępowania wtórnego, wynikającym z Rozporządzenia. Chybione jest wywodzenie przez skarżącą przedmiotowych uprawnień zarządcy szczególnego w postępowaniu wtórnym z motywu 20 preambuły Rozporządzenia oraz z art. 2 lit. f) Rozporządzenia i art. 32 ust. 3 Rozporządzenia. Zgodnie z motywem 20 preambuły Rozporządzenia: “Główne i wtórne postępowanie upadłościowe mogą jednakże przyczynić się efektywnej likwidacji masy tylko wówczas, jeżeli prowadzone równolegle postępowania będą ze sobą skoordynowane. Zasadniczą przesłanką jest tutaj ścisła współpraca poszczególnych zarządców, w szczególności poprzez wystarczającą wymianę informacji. W celu zapewnienia dominującej roli głównego postępowania upadłościowego, zarządca w takim postępowaniu powinien posiadać szereg możliwości wpływu na toczące się w tym samym czasie wtórne postępowanie upadłościowe. Przykładowo, powinien on móc zaproponować plan naprawczy lub układ, jak i wystąpić o wstrzymanie likwidacji masy we wtórnym postępowaniu upadłościowym". Obowiązki dotyczące współpracy zarządców w obydwu postępowaniach zostały wyżej opisane, a szczególny charakter uprawnień zarządcy w postępowaniu głównym w stosunku do postępowania wtórnego wynika z cytowanych przepisów rozporządzenia podlegających wykładni ścisłej. Motyw 20 preambuły nie daje żadnych podstaw do ich rozszerzenia. Natomiast wskazany przez skarżącą art. 2 lit. f) Rozporządzenia definiuje chwilę wszczęcia postępowania, a art. 32 ust. 3 Rozporządzenia reguluje wykonywanie praw wierzycieli. Obydwa wskazane przez skarżącą przepisy nie mają znaczenia dla analizowanych uprawnień zarzący szczególnego w okolicznościach sprawy. W świetle powyższego wywodu odnieść się trzeba do kluczowej w sprawie kwestii dopuszczalności/ niedopuszczalności odwołania od decyzji organu pierwszej instancji umarzającej postępowanie. Decyzja ta została doręczona wnioskującemu o potrącenie pełnomocnikowi zarządcy szczególnego oraz “do wiadomości" syndykowi ustanowionemu we wtórnym postępowaniu upadłościowym. Na etapie badania wstępnego odwołania wniesionego przez pełnomocnika zarządcy szczególnego organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność odwołania ze względu na brak przedmiotu zaskarżenia; wywodząc, że decyzja umarzająca postępowanie nie weszła do obrotu prawnego wskutek nieprawidłowego doręczenia. Zgodnie z art. 145 § 1 i § 2 O.p. pisma doręcza się stronie; a jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jak wyżej wskazano stroną w sensie formalnym w postępowaniu podatkowym był syndyk ustanowiony we wtórnym postępowaniu upadłościowym, natomiast pełnomocnictwo udzielone przez zarządcę szczególnego nie obejmowało możliwości reprezentowania w tym postępowaniu strony w sensie materialnym. Decyzję doręczono pełnomocnikowi zarządcy szczególnego oraz syndykowi ustanowionemu w postępowaniu wtórnym. Okoliczność, iż organ pierwszej instancji w rozdzielniku decyzji w tym drugim przypadku pomieścił dopisek “do wiadomości" nie zmienia faktu, że do doręczenia decyzji stronie doszło, a decyzja weszła do obrotu prawnego. Doręczenie jest czynnością formalno-techniczną i nie może podmiotu kreować na stronę, ani go pozbawić tego statusu. Pojęcie strony zostało zdefiniowane w art. 133 O.p. w oparciu o kryterium interesu prawnego, a w okolicznościach sprawy doznaje szczególnego doprecyzowania na mocy przepisów regulujących postępowanie upadłościowe. Zróżnicowanie w rozdzielniku decyzji na adresatów, którzy “otrzymują" orzeczenie i podmioty, do których kieruje się to orzeczenie “do wiadomości" nie stanowi kryterium zastępującego, uzupełniającego czy modyfikującego kryteria kwalifikacji do kategorii stron postępowania, wynikające ze wskazanych przepisów (por. też poglądy prezentowane w wyrokach sądów administracyjnych w zakresie zbliżonego problemu rozpatrywanego na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego: wyrok NSA z dnia 5 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 453/08, LEX nr 529931, wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2259/12, wyrok WSA w Opolu z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Op 459/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 286/14, wyrk WSA w Gdańsku z dnia 25 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 765/14; dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, że stanowisko organu odwoławczego jest błędne. Brak podstaw do twierdzenia, że decyzja z dnia [...] r. nie weszła do obrotu prawnego w sytuacji, gdy została doręczona syndykowi ustanowionemu we wtórnym postępowaniu upadłościowym. Konsekwencją błędnego założenia organu, że decyzja nie weszła do obrotu prawnego było naruszenie art. 228 § 1 pkt 1 O.p., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Owej niedopuszczalności odwołania organ dopatrzył się bowiem w okoliczności, iż decyzji organu pierwszej instancji nie ma w obrocie prawnym; nie weszła do obrotu, ponieważ nie została doręczona stronie. Jak wyżej wykazano stanowisko w kwestii braku doręczenia i nieistnienia decyzji w obrocie prawnym było wadliwe. Sąd stwierdza, że naruszenie art. 228 § 1 pkt 1 O.p. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy bowiem organ odwoławczy zakończył postępowanie na etapie badania wstępnego odwołania, tamując możliwość przejścia do fazy rozpoznawczej postępowania - wyłącznie z powodu stwierdzenia niedopuszczalności przedmiotowej opartej na błędnym ustaleniu braku przedmiotu zaskarżenia. W tym miejscu – odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd wskazuje stronie skarżącej, że w fazie wstępnej postępowania odwoławczego organ nie jest uprawniony do dokonania merytorycznej oceny decyzji organu pierwszej instancji. Taka ocena, dokonana w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, może zostać sformułowana jedynie w przypadku przejścia przez organ odwoławczy do fazy rozpoznawczej postępowania. Etap badania wstępnego, to etap w trakcie którego dochodzi wyłącznie do badania formalnego, w wyniku którego organ odwoławczy stwierdza, czy jest uprawniony do przejścia do fazy rozpoznawczej. Jeżeli rozparzenie odwołania jest dopuszczalne (nie zachodzi żadna z przeszkód wynikających z art. 228 § 1 O.p.) organ przechodzi do fazy rozpoznawczej bez wydawania jakiegokolwiek aktu. Jeżeli natomiast stwierdzi, że nie jest uprawniony do rozpoznania odwołania i sprawy, ma obowiązek zakończyć postępowanie formalnoprawnym postanowieniem ostatecznym opartym na podstawie art. 228 O.p. W niniejszej sprawie organ odwoławczy dopatrzył się okoliczności tamującej merytoryczne rozpoznanie. Tym samym nie oceniał decyzji organu pierwszej instancji również pod kątem dochowania przepisów o własciwości. Z tego względu zarzut skargi sformułowany w tym zakresie nie podlega rozpatrzeniu w niniejszym postępowaniu sądowym jako przedwczesny. Natomiast Sąd podzielił pogląd strony skarżącej co do niedostatków uzasadnienia skarżonego postanowienia, jednocześnie stwierdzając, że jest to uchybienie art. 210 § 4 w związku z art. 217 § 2 O.p., które nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ z treści tego uzasadnienia można jednoznacznie ustalić, z jakiego powodu organ stwierdził niedopuszczalność odwołania. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy przeprowadzi kompleksowe badanie wstępne odwołania, z uwzględnieniem oceny prawnej sformułowanej w niniejszym wyroku i stosownie do wyników tego badania zakończy postępowanie w fazie wstępnej lub przejdzie do fazy rozpoznawczej postępowania. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Ze względu na charakter zaskarżonego aktu Sąd nie wstrzymał jego wykonania. Natomiast rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania zostało oparte na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 ustawy p.p.s.a.