II SA/Ol 1117/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2014r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w A po rozpoznaniu zgłoszenia choroby zawodowej stwierdził u J. K. przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstków. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263 ze zm.) dalej: PIS. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że z analizy danych dotyczących narażenia zawodowego związanego z obciążeniem narządu ruchu wynika, że J. K. wykonywał prace charakteryzujące się powtarzalnością ruchów zginania i prostowania kończyn górnych w stawach nadgarstkowych oraz monotypowością na następujących stanowiskach pracy: szlifierz szkła w zakładzie A; elektromonter samochodowy, składacz wiązek przewodów oraz zalewacz form w Zakładzie B. Strona w okresie od 28 stycznia 1986r. do 10 czerwca 1986r. zatrudniona była w zakładzie A. Do obowiązków pracownika na stanowisku pracy należało szlifowanie krawędzi tafli szklanych na kole szlifierskim. Podczas pracy pracownik obciążał stawy nadgarstkowe kończyn górnych, w szczególności w czasie pobierania tafli szklanych o różnej wielkości i różnej wadze ustawiania ich na powierzchni szlifierskiej koła szlifierskiego oraz podczas ustawiania szkła pod różnym kątem w czasie szlifowania krawędzi. W okresie od 10 maja 1984r. do 16 września 1985r. strona zatrudniona była w Zakładzie B kolejno na takich stanowiskach pracy jak: elektromonter samochodowy oraz składacz wiązek przewodów. Do obowiązków pracownika na tych stanowiskach pracy należało zamiennie obkurczanie rurek na przewodach, obsługa pras mimośrodowych do wycinania otworów w rurkach PVC, wciąganie rurek PVC na końcówki przewodów na gorąco lub wciąganie przewodów na rurki PVC. Podczas tych czynności pracownik wykonywał liczne ruchy palców prawej reki oraz nadgarstka. W okresie od 12 marca 1992r. do 31 sierpnia 2001r. J. K. zatrudniony był w Zakładzie B na stanowisku zalewacza form. W tym czasie wykonywał zróżnicowane prace, do których należały m.in.: obsługa automatów Komax do cięcia przewodów, zakładanie miedzianych końcówek na odizolowane końce przewodów, odizolowywanie przewodów, ręczne wyginanie przewodów pod wymiar, zaciskanie i taśmowanie, montaż prostych podzespołów, skręcanie klemy, obtrysk klemy ołowianej na przewodach, wykonywanie cynowania zanurzeniowego, cynowania zanurzeniowego taśmy masy, zakładanie blaszek na miedzianą taśmę, nakładanie rurek karbowanych na przewody, taśmowanie rurek karbowanych na przewodach, cięcia rurek karbowanych na ręcznej gilotynie, obkurczanie rurek termokurczliwych na przewodach oraz obsługa pras mimośrodowych do płaszczenia końcówek miedzianych na końcach przewodów, pras do okrawania końcówek przewodów, do nacinania przewodów pod wymiar, do zaciskania końcówek na przewodach oraz do zaciskania płytki masy na końcach przewodów. W czasie wykonywania większości z ww. prac pracownik musiał zginać ręce w stawach nadgarstkowych, wykonywać liczne ruchy zginania i prostowania palców, liczne ruchy kończyn górnych ugiętych w stawach łokciowych, szybkie ruchy nadgarstka podczas podawania i odbierania przewodów z pras, ruchy półokrężne nadgarstków w czasie odizolowywania przewodów, szybkie rotacyjne ruchy dłoni nadgarstka podczas taśmowania przewodów oraz podnoszenie kończyn górnych na wysokość klatki piersiowej. Praca była powtarzalna, a stopień powtarzalności uzależniony od normy wskazanej w dokumentacji technologicznej. Jako składacz wiązek przewodów od 1 września 2001r. do końca pracy zawodowej J. K. zestawiał przewody elektryczne i podzespoły w wiązki elektrycznych instalacji do samochodów na różnych liniach technologicznych, do których należały m.in.: linia produkcji wiązki Floor, linia produkcji wiązki silnikowej, linia produkcji wiązki ABS. Praca składacza wiązek na linii technologicznej polegała na zestawieniu przewodów elektrycznych i podzespołów w wiązki elektrycznych instalacji do samochodów na stołach przesuwających się ze stałą prędkością, poziomo po linii technologicznej. Wiązka zestawiana jest zespołowo, a każdy pracownik wykonuje określone, powtarzalne czynności takie jak: pobieranie przewodów i podzespołów regału lub wieszaka, rozprowadzanie ich po stole montażowym pomiędzy wspornikami i uchwytami technologicznymi zgodnie z określonym wzorcem, podłączenie końcówek i końców przewodów do złączy i uchwytów, zakładanie osprzętu oraz taśmowanie wiązki taśmą samoprzylepną. Podczas taśmowania wiązki taśmą izolacyjna wykonywane są bardzo szybkie, liczne rotacyjne ruchy prawej dłoni i prawego nadgarstka obciążające mięśnie i ścięgna szczególnie w okolicy nadgarstków. W czasie składania wiązek na liniach technologicznych czynności wykonywane są w pozycji stojącej, lekko pochylonej do przodu, bez możliwości zmiany pozycji ciała na siedzącą. Stanowiska pracy charakteryzują się wymuszoną pozycją ciała związaną z podnoszeniem obu kończyn górnych, wykonywaniem licznych rotacyjnych ruchów dłoni i nadgarstka, ruchów palców rąk, oraz ruchów kończyn górnych (ugiętych w stawie łokciowym), dużym stopniem powtarzalności operacji technologicznych i monotypowością oraz dużym obciążeniem statycznym. Organ wskazał, że z przeprowadzonego wywiadu i dokumentacji wynika, że pierwsze objawy chorobowe pod postacią bólu i drętwienia nadgarstka prawej ręki oraz mrowienia w palcach prawej ręki, pojawiły się w 2005r. W kwietniu 2012r. nasiliły się dolegliwości bólowe prawej kończyny górnej takie jak: bóle kończyny prawej od palców do łokcia, drętwienie, uczucie prądu w palcach, trudności z zaciskaniem palców oraz osłabiony uchwyt dłoni. Ponadto pojawiły się bóle i drętwienie palców ręki lewej. Szczególnie uciążliwe okazały się nocne bóle kończyn górnych. Z powodu tych dolegliwości J. K. rozpoczął leczenie W Poradni Urazowo-Ortopedycznej. Orzeczeniem lekarskim z lipca 2013 r. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych, w oparciu o wyniki przeprowadzonych badań konsultacyjnych (neurologicznych, ortopedycznych), po analizie dokumentacji medycznej oraz danych dotyczących oceny narażenia zawodowego, rozpoznano u strony przebyty zespół cieśni w obrębie nadgarstków. Organ wskazał, że charakter pracy, jaką wykonywał J. K., tj. praca ręczna wymagająca wykonywania powtarzalnych w długich przedziałach czasowych ruchów zginania i prostowania w stawach nadgarstkowych, stwarzał ryzyko powstania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespołu cieśni w obrębie nadgarstków. Od tej decyzji Zakład B wniósł odwołanie domagając się jej zmiany poprzez odmowę stwierdzenia u J. K. choroby zawodowej oraz przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego lekarza z dziedziny medycyny pracy w celu stwierdzenia, czy pomiędzy rozpoznanym schorzeniem u J. K., a charakterem wykonywanej przez niego pracy zachodzi związek przyczynowy i czy rozpoznane schorzenie mogło powstać w trakcie świadczenia pracy u poprzednich pracodawców. Zdaniem strony odwołującej, organ I instancji jedynie pobieżnie ocenił warunki pracy strony w poprzednich zakładach pracy, jakby z góry przesądzając, że stwierdzone schorzenie ma związek wyłącznie z pracą w Zakładzie A. Decyzją z dnia "[...]" Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego. Orzeczenia lekarskie w sprawie chorób zawodowych stanowią dowód z opinii biegłego, a Inspektor Sanitarny jest związany takim orzeczeniem lekarskim w zakresie rozpoznawania choroby zawodowej, polegającej na diagnozie, że dane schorzenie znajduje się (bądź nie) w wykazie chorób zawodowych. Organ zauważył, że strona pracowała w dwóch zakładach, w których występowało narażenie mogące spowodować skutki zdrowotne uzasadniające postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej, tj. w Zakłądzie A i w Zakładzie B. Organ wskazał, że istotna w rozpatrywanej sprawie jest okoliczność, iż pracownik w obydwu zakładach pracy wykonywała czynności, które były ruchami wielokrotnie powtarzalnymi, monotypowymi, znacznie obciążającymi narząd ruchu - kończyny górne. Organ odwoławczy wskazał również, że z karty oceny narażenia zawodowego oraz z pozostałej dokumentacji jednoznacznie wynika, że wykonywana przez stronę praca w Zakładzie B wiązała się z obciążeniem obu rąk. W rozpoznawanej sprawie wystąpiły zatem obie przesłanki do stwierdzenia choroby zawodowej - rozpoznano bowiem chorobę ujętą w wykazie chorób zawodowych, która według jednostki orzeczniczej powstała w związku ze sposobem wykonywania pracy przez cały okres jej zatrudnienia. Odnośnie zawartego w odwołaniu wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego organ odwoławczy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej. Na powyższą decyzję Zakład B wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (t.j. Dz.U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm.) oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. poprzez uznanie, że u J. K. występuje choroba zawodowa; - art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267) zwanej dalej: kpa., poprzez niedostateczne zbadanie materiału dowodowego oraz zaniechanie wystąpienia do lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie o dodatkowe uzupełnienie tego orzeczenia oraz zaniechanie wystąpienia do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację. Zdaniem strony skarżącej, w rozpoznawanej sprawie nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i stwierdzono chorobę zawodową u J. K., jedynie pobieżnie uwzględniając warunki jego pracy w poprzednim zakładzie pracy, koncentrując się niemal wyłącznie na pracy wykonywanej u strony skarżącej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala bezspornie i z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, że chorobę spowodowało działanie czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Konieczny do stwierdzenia choroby zawodowej związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy schorzeniem, a charakterem wykonywanej pracy w zakładzie skarżącego nie został udowodniony. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.nr153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną. W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.U. z 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235 ² powołanej ustawy). Wykaz chorób zawodowych, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, a także podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 105 poz. 869, ze m). Zgodnie z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz.U. z 2004r. Nr 125, poz. 1317 ze zm.), zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych wskazanych w tym rozporządzeniu. Orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje się na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. W niniejszej sprawie podstawą do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej było orzeczenie lekarskie wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy z lipca 2013r., w którym stwierdzono u J. K. chorobę zawodową w postaci przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanego sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstków, znajdującą się w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 20 w punkcie 1. Przy czym w uzasadnieniu tego orzeczenia wskazano, że rozpoznanie to uwzględnia zarówno dane dotyczące przebiegu pracy zawodowej, narażenia związanego z obciążeniem narządu ruchu podczas pracy na stanowiskach: szlifierz szkła w zakładzie A; elektromonter samochodowy, składacz wiązek przewodów oraz zalewacz form w Zakładzie B. W wyniku przeprowadzonych badań konsultacyjnych (neurologicznych, ortopedycznych) i badań dodatkowych ENeG rozpoznano: przebyty zespół cieśni w obrębie nadgarstków, w przypadku nadgarstka prawego o etiologii zawodowej po leczeniu operacyjnym (18.07.2012r.) Wskazano również, że analiza narażenia zawodowego potwierdza istotne narażenie na ruchy monotypowe w obrębie stawów nadgarstka (praca ręczna wymagająca wykonywania powtarzalnych w długich przedziałach czasowych ruchów prostowania i zginania w nadgarstku) i wywiad chorobowy oraz wyniki przeprowadzonych badań również pozwalają na rozpoznanie przebytego zespołu cieśni w obrębie nadgarstka prawego po korekcji chirurgicznej bez istotnych następstw klinicznych ww. schorzenia i zespołu cieśni w obrębie nadgarstka lewego. Ponadto organy inspekcji sanitarnej dokonały oceny warunków pracy, stwierdzając iż rozpoznane schorzenie z wysokim prawdopodobieństwem zostało spowodowane charakterem i sposobem wykonywania pracy. W ocenie Sądu stanowisko organów w świetle zgromadzonego materiału dowodowego jest uzasadnione. Przede wszystkim podnieść należy, że powołane wyżej rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych ściśle określa tryb postępowania w sprawie stwierdzenia istnienia bądź braku istnienia choroby zawodowej. Warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest rozpoznanie przez uprawnioną jednostkę choroby określonej w wykazie chorób zawodowych, zawartym w załączniku do powołanego rozporządzenia, oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą a czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi w środowisku pracy. Decyzję taką wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia). Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Należy podkreślić, że organ administracji nie ma wiedzy specjalistycznej i nie może dokonać samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Oznacza to, że ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści orzeczenia lekarskiego wydanego przez specjalistyczną jednostkę orzeczniczą. Orzeczenie takie, co wynika z mechanizmu postępowania w sprawie chorób zawodowych, stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Przy czym stanowisko specjalistycznej jednostki orzeczniczej winno być zupełne, logiczne i wszechstronnie uzasadnione, wyjaśniające wszelkie wątpliwości. Należy przy tym podkreślić, iż orzeczenia lekarskie jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych nie są aktami (administracyjnymi), wymienionymi w art. 3 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z czym nie podlegają kontroli działalności administracji publicznej. Kontroli sądów administracyjnych podlegają jedynie decyzje inspektora sanitarnego stwierdzające chorobę zawodową lub decyzje orzekające o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Badając legalność takiej decyzji Sąd może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym orzeczenia lekarskiego, np. że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnioną jednostkę organizacyjną, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Można również dopuścić zakwestionowanie orzeczeń lekarskich przez organ (inspektora sanitarnego) lub sąd administracyjny w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarskie uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak i w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnione do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej można żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowisk (wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydaje decyzję na podstawie orzeczenia lekarskiego i jest związany treścią tego orzeczenia, a więc nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (por. wyrok NSA w Warszawie z dn. 09 lipca 1998 r. sygn. akt II SA 634/98 Pr. Pracy 1998/12/38, wyrok z 24 lutego 1998 r. NSA 1520/97 publ. ONSA 1998/4/150). W niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie pod względem formalnym nie budzi - wbrew twierdzeniom skarżącego wyrażonym w odwołaniu - żadnych wątpliwości. Zupełnie chybione są zarzuty strony skarżącej dotyczące braków w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym, które to nie pozwalały stwierdzić z wysokim prawdopodobieństwem, że schorzenie rozpoznane u pracownika ma związek ze sposobem wykonywana pracy w skarżącej Spółce. Należy bowiem wskazać, że oceny tego związku przyczynowego dokonuje organ inspekcji sanitarnej nie tylko na podstawie orzeczenia lekarskiego, ale także formularza oceny narażenia zawodowego pracownika. W związku z tym stwierdzenie zawarte w orzeczeniu lekarskim dotyczącym przyczyn powstania choroby zawodowej jest jednym z dowodów. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że przepis art. 235¹ Kodeksu pracy wprost zakłada występowanie związku przyczynowo - skutkowego między warunkami pracy, a występującym schorzeniem. Oznacza to, że zdiagnozowana u osoby zatrudnionej w warunkach szkodliwych dla zdrowia choroba nie zostanie uznana za chorobę zawodową tylko w przypadku, gdy zostanie wykazane bezspornie, że jej etiologia ma charakter pozazawodowy. Jednocześnie należy wskazać, iż jeszcze na gruncie poprzednio obowiązującego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych ugruntowany został pogląd, że w przypadku pozytywnego ustalenia, iż stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie oraz że praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie, istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie (por. wyrok SN z dnia 3 lutego 1999r., sygn. akt III RN 110/98 OSNAP i US 1999r./22 poz. 709). Biorąc zatem pod uwagę zebrany materiał dowodowy organ dokonał prawidłowej oceny związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy, a stwierdzoną chorobą zawodową. Przy czym podnieść należy - na co zwrócił uwagę organ odwoławczy - iż organy inspekcji sanitarnej nie rozstrzygają kwestii tego, w którym miejscu pracy doszło do powstania schorzenia mającego związek z narażeniem zawodowym lecz jedynie mają za zadanie ocenić, w których zakładach pracy doszło do narażenia z uwagi na warunki wykonywania pracy, czy też doszło do narażenia zawodowego w związku ze sposobem wykonywania pracy. Ze sporządzonej zaś przez Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną w dniu "[...]" karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej w sposób bardzo szczegółowy oraz wyczerpujący przedstawiono wszelki rodzaj czynności oraz harmonogram ich wykonywania przez J. K. w Zakładzie A oraz w innych zakładach pracy. Dlatego też zarzut skarżącej co do braku dokładnie poczynionych ustaleń w tym zakresie jest całkowicie chybiony i niezasadny. Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego, jak również decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W związku z powyższym, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.