I SA/Sz 431/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi Sz. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 rok oddala skargę. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] r., nr [...], którą określono [...] Kopalniom Surowców Mineralnych Spółka Akcyjna z siedzibą w S. (zwanej dalej "Spółką", "podatnikiem" lub "skarżącą") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. w łącznej kwocie [...] zł. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w dniu 29 stycznia 2013 r. do Urzędu Miejskiego w B. wpłynęła deklaracja na podatek od nieruchomości za 2011 r. złożona przez [...] Kopalnie Surowców Mineralnych S.A. W deklaracji tej wykazano do opodatkowania [...] m² powierzchni gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, [...]m² powierzchni gruntów pozostałych oraz budowle o wartości [...] zł. W dniu 25 marca 2014 r. organ podatkowy wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2013 rok, a następnie wydana została przez organ pierwszej instancji decyzja z [...] r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł. W jej uzasadnieniu wskazano, że [...] Kopalnie Surowców Mineralnych Spółka Akcyjna, jest osobą prawną, posiadającą formę organizacyjną spółki akcyjnej. Podatnik jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie wydobycia kopalin. Organ I instancji ustalił, że na podstawie koncesji przyznanej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] r., nr [...] o przyznaniu koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego w kopalni "[...]"; decyzji Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...], o przyznaniu koncesji na wydobycie kruszywa naturalnego w kopalni "[...]", zmienionej decyzją Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...], oraz decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] oraz wygaszonej decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. o nr [...]; podatnik eksploatował na terenie Gminy B. zakład górniczy "[...]" oraz "[...]" oraz rekultywował tereny poeksploatacyjne obu tych zakładów. Tereny poeksploatacyjne były stopniowo poddawane procesowi rekultywacji i przywracane do funkcji rolnej lub leśnej, co wynika z decyzji Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu kierunku i terminu rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni "[...]" na działce [...]; decyzji Wojewody [...] z dnia [..] r. o zatwierdzeniu Dodatku nr 1-rozliczeniowego złoża kruszywa "[...]"; decyzji Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] r. nr [...] określającej kierunek rekultywacji oraz o uznaniu za zakończoną rekultywacji terenów poeksploatacyjnych położonych na działkach nr ew. [...] o łącznej powierzchni [..] ha; decyzji Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia [...] r. nr [...] o czasowym wyłączeniu z produkcji leśnej części działki nr [...] o powierzchni [..] ha, Karty Ewidencyjnej obiektu podlegającego rekultywacji i zagospodarowaniu w 2011 i 2012 r. złożonej przez podatnika Staroście M., pisma podatnika z 26 października 2009 r. znak DGŚ/5450/w/09 do Starosty M., decyzji Starosty M. z [...] r. znak [...] oraz z [...] r. znak: [...] zmieniających decyzję z dnia [...] r. nr [...] oraz ustalającej kierunek i podmiot zobowiązany do rekultywacji, pisma podatnika do Burmistrza B. i Starosty M. z 15 września 2011 r. znak: [...], decyzji Starosty M. z [...] r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną, protokołu sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w dniu 14 maja 2013 r. znak: [...] z lustracji gruntów położonych w obrębie P., z decyzji Starosty M. z [..] r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną oraz z pisma Starostwa Powiatowego w M. z [..] r. znak [...]. Dalej organ wskazał, że podatnik był w 2013 roku właścicielem działek: [...] o pow. [...] ha, [..] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...]ha, [.. .] o pow. [...] ha, [...] o pow. [...] ha oraz [...] o pow. [..] ha, położonych w obrębie P. Organ podatkowy dokonał ustaleń odnośnie powierzchni gruntów będących, jak ustalono, w posiadaniu podatnika, a równocześnie w roku 2013 wyłączonych z produkcji rolnej lub leśnej i objętych działalnością gospodarczą w zakresie wydobywania kruszywa, będących w trakcie procesu rekultywacji na podstawie: - decyzji Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu kierunku i terminu rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni "[...]" obejmującego działki nr ew. [...] zmienionej - po uwzględnieniu dokonanych podziałów geodezyjnych decyzją Starosty M. z dnia [...] r. znak: [...] obejmującą działki nr ew. [...], oraz ustalającą podatnika jako jednostkę zobowiązaną do rekultywacji gruntów rolnych całej powierzchni [...] ha działki nr [...], oraz zmienionej decyzją z [...] r, znak: [...], - decyzji Starosty M. z [...] r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną, - decyzji Starosty P. z [...] r., znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną, - decyzji Starosty M. z [...] r., znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną, - pisma Starostwa Powiatowego w M. z 25 czerwca 2013 r., znak [...] oraz kart ewidencyjnych obiektu podlegającego rekultywacji za lata: 2011 i 2012 składanych Staroście M. w trybie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). Organ podkreślił, że odnośnie działki nr 223/12 o powierzchni [...] ha podatnik wykazał w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2008 i 2009 część powierzchni tej działki jako związaną z działalnością gospodarczą ([...] ha), a część jako rolną ([...] ha). Organ podatkowy zważył jednak, że jak wynika z decyzji Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] r, nr [...] o ustaleniu kierunku i terminu rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni "[...]" obejmującego działki nr ew. [...], zmienionej decyzją Starosty M. z dnia [...] r., znak: [...], która w pkt II sentencji ustaliła podatnika jako jednostkę zobowiązaną do rekultywacji gruntów rolnych całej powierzchni [...] ha działki nr [...], decyzji Starosty M. z [...] r., znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną, protokołu sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w dniu 14 maja 2013 r., znak: [...] z lustracji gruntów położonych w obrębie P. oraz z decyzji Starosty M. z [...] r., znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną oraz pisma Starostwa Powiatowego w M. z 26 czerwca 2013 r., znak [...] zakończenie rekultywacji działki nr [...] na całej powierzchni nastąpiło dopiero w czerwcu 2013 r. A zatem, pominięcie tej działki w deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2013 było bezpodstawne, cała bowiem działka w 2013 r. od stycznia do czerwca była objęta procesem rekultywacji w związku z czym należy uznać ją za działkę zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej. Podatnik wykazał w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2013 r. nieprawidłowo do opodatkowania tylko część powierzchni działki [...] oraz [...] jako grunty pozostałe o pow. łącznej [...] ha, a także część powierzchni działki [...] o powierzchni [...] ha jako grunty zajęte na działalność gospodarczą. Tymczasem, organ I instancji, w oparciu o decyzję Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...] r. nr [...] o ustaleniu kierunku i terminu rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni "[...]" obejmującego działki nr ew. [...], zmienioną decyzją Starosty M. z dnia [...] r. nr [...], która w pkt II sentencji ustaliła podatnika jako jednostkę zobowiązaną do rekultywacji gruntów rolnych całej powierzchni działki [...] (z tego [...] ha w kierunku rolnym i [...] ha w kierunku leśnym oraz większość powierzchni działki [...] czyli [...] ha (z tego [...] ha w kierunku rolnym i [...] w kierunku leśnym), a następnie zmienionej na wniosek podatnika decyzją z [..] r, znak: [...], w której Starosta w pkt 2 zmienił punkt II podpunkt 1 i 2 sentencji decyzji pierwotnej wskazując powierzchnie do rekultywacji jako część działki nr [...] o pow. [...] ha oraz część działki nr [...] o pow. [...]ha i kierunek rekultywacji obu tych części działek: inny, tj. zagospodarowanie poprzez zadrzewienie - zakrzewienie z możliwością turystycznego rekreacyjnego, wykorzystania oraz zalesień oraz powierzchnie do rekultywacji jako część działki nr [...] o pow. [...] ha oraz część działki nr [...] o pow. [...] ha i kierunek rekultywacji obu działek: powierzchnie do rekultywacji jako część działki nr [...] o pow. [...] ha oraz część działki nr [...] o pow. [...] ha i kierunek rekultywacji obu działek: leśny - powierzchnie obu działek poddane obowiązkowi rekultywacji w roku 2011 są inne niż wskazał podatnik. Ponadto, również z decyzji Starosty M. z [...] r. o uznaniu rekultywacji za zakończoną, protokołu sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w dniu 14 maja 2013 r. z lustracji gruntów położonych w obrębie P., z decyzji Starosty M. z [...] r. o uznaniu rekultywacji za zakończoną oraz pisma Starostwa Powiatowego w M. z [...] r. nr [...] wynika jednoznacznie, że rekultywacja działki nr [...] w zakresie powierzchni [...] ha dopiero przed wydaniem tej decyzji została zakończona, natomiast w odniesieniu do pozostałej części działki toczy się postępowanie o uznanie rekultywacji za zakończoną części działki nr [..] o pow. [...] ha oraz części działki nr [...] o pow. [...] ha, co ustalono w oparciu o informacje zawarte w piśmie Starosty M. z 9 kwietnia 2014 r. Organ podatkowy I instancji ustalił zatem na podstawie wymienionych powyżej dokumentów, jak również pisma podatnika do Starosty z dnia 26 października 2009 r. oraz wyjaśnienia Starosty zawartego w jego piśmie z 25 lutego 2013 r., że działki nr [...] - w całości do końca czerwca 2013 r. oraz nr [...] - większość powierzchni działki, czyli [...] ha, były w całym roku 2013 objęte działalnością wydobywczą lub obowiązkiem i procesem rekultywacji, a w konsekwencji zajęte były na prowadzenie działalności gospodarczej i podlegały w roku podatkowym 2013 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Z kolei, działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha oraz [...] o pow. [...] ha nie były w ogóle przez podatnika wskazane w deklaracji na podatek od nieruchomości za dany rok. Również w tym przypadku organ podatkowy zważył, iż z decyzji Urzędu Rejonowego w M. z dnia [...]r. nr [...] o ustaleniu kierunku i terminu rekultywacji terenów poeksploatacyjnych kopalni "[...]" obejmującego działki nr ew. [...], zmienionej decyzją Starosty M. z dnia [...] r. nr [...], która w pkt II sentencji ustaliła podatnika jako jednostkę zobowiązaną do rekultywacji gruntów rolnych całej powierzchni działki nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] oraz nr [..] o pow. [...] ha, z decyzji Starosty M. z [...]r., nr [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną w oczywisty sposób wynika, że wszystkie trzy wymienione powyżej działki były w roku podatkowym 2011 objęte procesem rekultywacji, która dopiero na podstawie decyzji z [...] r. została zakończona w odniesieniu do całej powierzchni działek nr [...] o pow. [...] ha, nr [..] o pow. [...] natomiast w odniesieniu do całej nr [...] o pow. [...] ha odmówiono uznania rekultywacji za zakończoną zatem rekultywacja w tym zakresie trwała dalej po dacie wydania decyzji. W decyzji Starosty z [...] r. nr [...] zmieniono natomiast punkt II podpunkt 1 i 2 sentencji wskazując powierzchnie do rekultywacji jako działkę nr [...] o pow. [...] ha i kierunek rekultywacji całej powierzchni tej działki: inny, tj. zagospodarowanie poprzez zadrzewienie-zakrzewienie z możliwością turystycznego rekreacyjnego, wykorzystania oraz zalesień. Dopiero z decyzji Starosty M. z [...]r. znak [...] o uznaniu rekultywacji za zakończoną wynika zakończenie rekultywacji działki nr [...] na powierzchni [...]ha. Rekultywacja działki nr [...] o pow. [...] ha została zakończona na mocy decyzji z dnia [...] r. W dalszej części decyzji przedstawiono w formie tabelarycznej stan prawny będących w posiadaniu podatnika nieruchomości, tj. wymieniono poszczególne działki, ich powierzchnie całkowite oraz powierzchnie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, w tym na rekultywację w rozbiciu na dwa okresy, tj. od stycznia do czerwca 2013 r., a także od lipca do grudnia 2013 r. Wartość budowli w kwocie [...] zł wynikająca deklaracji podatnika została ustalona przez organ na podstawie danych podanych przez podatnika w deklaracji na podatek od nieruchomości za rok 2013 r. i piśmie z 14 stycznia 2009 r., ponieważ informacje podawane przez podatnika nie budziły w tym zakresie wątpliwości. W uzasadnieniu prawnym powołano m.in. brzmienie art. 2 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), dokonując jednocześnie wykładni tego przepisu. Organ podkreślił także, że zgodnie z art. 20 ust. 1-3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2004 r. Nr 121 poz. 1266) osoba powodująca utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów jest obowiązana do ich rekultywacji na własny koszt, a tylko w przypadkach szczególnych - gruntów zdewastowanych lub zdegradowanych przez nieustalone osoby, w wyniku klęsk żywiołowych lub ruchów masowych ziemi, rekultywacji dokonuje właściwy organ wymieniony w art. 5 tej ustawy. Zatem, rekultywację przedmiotowego gruntu powinien aż do końca przeprowadzić podatnik. Zgodnie natomiast z art. 22 ust. 1 pkt 4 wymienionej ustawy niezbędne jest wydanie decyzji przez starostę o uznaniu rekultywacji za zakończoną i dopiero wówczas rekultywacja jest prawnie zakończona. Postępowanie w tym przedmiocie było prowadzone przez Starostę M. w odniesieniu do części przedmiotowego terenu. Zatem, jak już wyżej ustalono, w obrocie prawnym funkcjonowały ostateczne decyzje o uznaniu rekultywacji za zakończoną w odniesieniu do następujących gruntów objętych podatkiem od nieruchomości w Gminie B.: działka nr ew. [...] o pow. [...] ha (decyzja z dnia [...] r.) działek nr ew. [...] (decyzja z dnia [...] r.), w trakcie roku podatkowego zostały wydane kolejne decyzje na działki [...] pow. [...] ha (decyzja Starosty P. z [...] r.), działki [...] (decyzja [...] r.), a po upływie roku podatkowego działki [...] (decyzja Starosty M. z [...] r.). W tej sytuacji, skoro, zgodnie z ustalonym stanem faktycznym, grunty podatnika były w roku podatkowym 2013 wykorzystywane do prowadzenia działalności poeksploatacyjnej, w szczególności rekultywacji, organ pierwszej instancji uznał, że należy ustalić charakter gruntów nie na podstawie ewidencji gruntów, ale w oparciu o dane wynikające z innych dokumentów. W danym przypadku należało zastąpić dane z wypisów w ewidencji gruntów ustaleniami z dokumentów urzędowych i innych, z których wynikało, że w rzeczywistości na danych działkach znajdują się tereny poeksploatacyjne, rekultywowane, które również należy traktować jako zajęte na działalność gospodarczą. Dlatego ustalono, że podatnik podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w odniesieniu do gruntów zakładu górniczego "[...]" oraz "[...] " o powierzchni [...] m². Organ, uzasadniając swoje stanowisko powołał również poglądy wyrażone w orzecznictwie sadowoadministracyjnym i podsumowując wskazał, że grunty o łącznej powierzchni [...] m² w okresie od stycznia 2013 r. do końca czerwca 2013 r. oraz o pow. [...] ha w okresie od lipca do grudnia 2013 r. podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jako zajęte na działalność gospodarczą prowadzoną podatnika i w związku z tym z tym nie podlegają opodatkowaniem podatkiem rolnym bądź leśnym. Oznacza to, że takie grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, przy czym, ze względu na to, iż są zajęte na działalność gospodarczą to podlegają opodatkowaniu według stawek przewidzianych w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, czyli jako związane z działalnością gospodarczą, Spółka wniosła odwołanie od wskazanej powyżej decyzji, w którym zarzuciła organowi I instancji: - podawanie informacji i faktów nieprawdziwych, - wadliwe definiowanie przedmiotu sporu, - naruszenie art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich działań zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, - mylne twierdzenie, iż wszystkie grunty wymienione w decyzji były objęte obowiązkiem rekultywacji, - naruszenie art. 210 Ordynacji podatkowej przez wadliwe uzasadnienie decyzji w zakresie stanu faktycznego i prawnego, - wadliwe przyjęcie do opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej całej działki nr [...] podczas, gdy tylko jej część była deklarowana jako przeznaczona na cele działalności gospodarczej, - naruszenie art. 22 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W obszernym uzasadnieniu odwołania podatnik podniósł m.in., że: Spółka przeprowadziła rekultywację na terenach działek wymienionych w decyzji, ale zakończyła ją znacznie wcześniej niż to wynika z decyzji Starosty, a opóźnienie wydania decyzji wynika z braku uzgodnień z Burmistrzem B. Spółka poniosła że tylko część działki nr [...] o pow. [...] ha była przeznaczona na prowadzenie działalności gospodarczej, pozostałą część stanowiły grunty rolne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpoznaniu odwołania uznało, że nie zasługuje ono na uwzględnienie, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, jako zgodnej z przepisami prawa i wydanej w następstwie prawidłowo przeprowadzonego postępowania i ustalonego stanu faktycznego, a także jego oceny. Powołując przepisy art. 1 ust. 1 pkt 4 i ust. 2, art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, art. 102 ust. 1. ust. 6, art. 102 ust. 6, art. 103 ust. 1, art. 106 ust. 1 i 2ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), art. 4 pkt 18 i 26, art. 20 ust. 1 i 3 i 4, art. 22 ust. 1 z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. Nr 16, poz. 78 ze zm.), art. 15 ust. 1, art. 20 ust. 2, art. 26 c ustawy z Prawo geologiczne i górnicze (art. 20 ust. 2), § 2 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 27 czerwca 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać projekt zagospodarowania złóż (Dz. U. nr 128, poz. 1075 ze zm.) – a nadto uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 kwietnia 1994 r., sygn. akt III AZP 5/94 (OSNP 1999/13/154) oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2007 r., sygn. akt II FSK 75/06 i z 6 kwietnia 2007 r., sygn. akt II FSK 492/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Sz 180/05) organ wskazał, że [...] Kopalnie Surowców Mineralnych S.A. są podatnikiem podatku od nieruchomości i że należy zastosować do nich stawkę przewidzianą jak dla nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Ustaleń, co do stawki opodatkowania działek wyszczególnionych w decyzji organu pierwszej instancji dokonano - wbrew temu, co twierdzi pełnomocnik podatnika w odwołaniu - nie na podstawie wypisu z ewidencji gruntów i budynków lecz na podstawie całości dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, które zostały po raz kolejny przez organ odwoławczy wskazane i opisane. Z tego też względu Samorządowe Kolegium odwoławcze wskazało, że organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i objął opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości działki o łącznej powierzchni [...] m² w okresie od stycznia 2013 r. do końca czerwca 2013 r. oraz o pow. [...] m² w okresie od lipca 2013 r. do końca grudnia 2013 r. Odnosząc się do zarzutu podatnika wskazującego na wcześniejsze zakończenie rekultywacji niż wynika to z decyzji właściwych organów Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że proces rekultywacji jest uznawany za zakończony dopiero od dnia wydania ostatecznej decyzji organu w tej sprawie, w tym przypadku Starosty M.. W sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych rozstrzyga starosta w drodze decyzji, która określa stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej tych gruntów, osobę obowiązaną do ich rekultywacji, kierunek i termin wykonania tej rekultywacji oraz uznanie rekultywacji za zakończoną. A zatem o zakończeniu rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych można mówić jedynie w przypadku wydania przez właściwy organ (starostę) i we właściwym trybie (po uzyskaniu opinii wskazanych podmiotów) decyzji uznającej, że rekultywacja została zakończona. W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przeprowadzenie dowodu z dokumentów wym. w treści skargi na okoliczności tamże podane, obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania, zarzucając: 1) podawanie faktów i informacji nieprawdziwych lub niezgodnych ze stanem faktycznym oraz wzajemnie sprzecznych, w tym nie dotyczących roku, którego decyzja dotyczy, 2) wadliwe i nie odpowiadające stanowi faktycznemu definiowane przedmiotu sporu, 3) art. 122 i 187 O.p. przez nie podjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności przez: - nie przeprowadzenie żadnego postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie czy grunty posiadane przez Spółkę były czy też nie były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a jeśli tak to jaki obszar był na ten cel zajęty, - nie przeprowadzenie dowodu, o którym mowa w art. 198 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. oględzin, pomimo że dowód ten miałby istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, 4) mylne i nie odpowiadające ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ustalenie i twierdzenie, że dz. nr [...], wym. w decyzji, objęta rekultywacją poeksploatacyjną, w roku którego dot. decyzja była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej, 5) art. 210 §1 pkt 6 Ordynacji podatkowej przez to, że decyzja została wadliwie uzasadniona w zakresie faktycznym jak i prawnym, a ponadto uzasadnienie to w wielu przypadkach jest lakoniczne, nie wyczerpujące i bardzo często - całkowicie niezrozumiałe, 6) wadliwe przyjęcie do opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawki dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej całej działki [...] w sytuacji gdy tylko część jej była deklarowana i przeznaczona na cele prowadzonej działalności przez Spółkę, 7) art. 22 ust. 2 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne przez niewłaściwe zastosowanie wymienionego przepisu i nie odniesienie się do tego zarzutu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi z argumentacją jak w rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie u z n a ł, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji w przedstawionym wyżej zakresie, Sąd uznał, że skarga jest niezasadna, brak bowiem podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza w rozpoznawanej sprawie przepisy prawa w stopniu mającym wpływ na jej wynik. Spór w niniejszej sprawie dotyczy w istocie ustalenia stanu faktycznego i jego oceny, prowadzącej do uznania Spółki za podatnika podatku od nieruchomości odnoście gruntów znajdujących się w jej posiadaniu stawkami jak od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ocenie strony skarżącej, organ dopuścił się w niniejszej sprawie zarówno naruszenia przepisów proceduralnych jak i materialnych dokonując ustalenia charakteru gruntów na podstawie ewidencji gruntów, która jest nieaktualna, nie opierając się na danych wynikających z dokumentów, co nakazuje art. 194 Ordynacji podatkowej, a nadto nie wyjaśnił dlaczego działki o nr [...] podlegały w 2013 r. rekultywacji, skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazuje, że zakończyła się ona w 2012 r. oraz w maju 2013 r. Na wstępie wskazać należy, że skład orzekający w sprawie nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się do naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania. Zdaniem Sądu, zebrany materiał dowodowy jest kompletny, a jego ocena zgodna jest z art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej w skrócie "O.p."). Organy podatkowe prowadziły postępowanie podatkowe w sprawie zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w art. 122 i art. 187 § 1 O.p. w zakresie niezbędnym do podjęcia rozstrzygnięcia, zebrany zaś materiał dowodowy został należycie rozpatrzony, a wydana w sprawie decyzja, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 O.p., zawiera właściwe uzasadnienie faktyczne i prawne. O wadliwości kontrolowanej decyzji nie przesądzają także oczywiste omyłki bowiem bezspornym jest, że Spółka złożyła deklarację w dniu 29 stycznia 2013 r. i dotyczyła ona 2013 a nie 2011 r. Nadto nie ulega wątpliwości, że organ podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, co do powierzchni gruntów podlegających opodatkowaniu w 2013 r. W szczególności na uwzględnienie nie zasługuje podniesiony przez skarżącą zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z oględzin. Zgodnie z art. 198 § 1 O.p., organ podatkowy może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Przytoczony przepis pozostawia organowi podatkowemu pewną swobodę w zakresie podjęcia decyzji o przeprowadzeniu oględzin. Zostało to wyrażone przez użycie zwrotu "może", jednakże granice tej swobody są wyznaczone przez zasadę prawdy materialnej. A zatem, potrzeba przeprowadzenia wskazanych dowodów każdorazowo podlega ocenie organu podatkowego w zależności od okoliczności występujących w konkretnej sprawie. W ocenie Sądu, organ podatkowy, nie przekraczając granic wyznaczonych zasadą prawdy materialnej, zasadnie odstąpił w przedmiotowej sprawie od dokonania oględzin nieruchomości skarżącej. Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie błędu organu albowiem oględziny nie są konieczne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, choćby z uwagi na to, że nie jest możliwe w chwili obecnej ustalenie w terenie stanu faktycznego sprzed lat (decyzję organ odwoławczy wydał w 2015 r.), zaś zgromadzone w sprawie dowody z dokumentów są wystarczające dla dokonania odpowiednich i wiarygodnych ustaleń w zakresie niezbędnym dla określenia skarżącej zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. Ustosunkowując się do zarzutu nie odniesienia się przez organ odwoławczy do podniesionych w odwołaniu zarzutów co do naruszenia art. 22 ust. 2 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne przez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu - Sąd zauważa, że wyrażone w art. 120 i w art. 127 O.p. zasady działania organów podatkowych na podstawie przepisów prawa i zasada dwuinstancyjności oznaczają, iż w przypadku wniesienia przez podatnika odwołania od decyzji organu I instancji, rozpoznający to odwołanie organ II instancji ma obowiązek ponownie rozpatrzeć daną sprawę. Zgodnie z art. 210 § 4 O.p., w uzasadnieniu decyzji musi być - między innymi - zawarte uzasadnienie prawne, czyli wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa oraz uzasadnienie faktyczne. Podkreślić jednocześnie należy, że uzasadnienie decyzji nie jest rozprawą polemiczną. Jeżeli zatem zawiera ono wyczerpujące wyjaśnienie podstaw faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia, to nieodniesienie się do niektórych tez i orzeczeń przedstawionych przez stronę nie stanowi o wadliwości decyzji uzasadniającej jej uchylenie przez Sąd. W rozpoznawanej sprawie, organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji przytoczył przepisy prawa materialnego (a także i procesowego) i uzasadnił ich zastosowanie - a więc wyjaśnił przesłanki swego rozstrzygnięcia. Przedstawił także uzasadnienie faktyczne. Organ odniósł się przy tym do wskazanych na wstępie zarzutów Spółki. Skoro Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji co do prawidłowości opodatkowania gruntów znajdujących się w posiadaniu Spółki, to tym samym wskazało na niezasadność zarzutu Spółki podniesionego w odwołaniu. Odnosząc się natomiast do zarzutu skargo w tym zakresie podnieść jeszcze należy, że skład orzekający sprawie uznał, że słusznie organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, zaakceptował przeprowadzone postępowanie dowodowe i podjęte ustalenia w zakresie sposobu korzystania i przeznaczenia poszczególnych działek w 2013 r. Ponadto, zdaniem Sądu, mając dodatkowo na względzie brzmienie przepisu art. 180 O.p., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, należy uznać, że w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe przyjęto w efekcie prawidłowe ustalenia dla opodatkowania poszczególnych działek znajdujących się w posiadaniu strony skarżącej. Wbrew zarzutom skargi, organy podatkowe nie oparły się wyłącznie na nieaktualnych, co podnosi także strona skarżąca, zapisach ewidencji ale także na zgromadzonych dokumentach urzędowych, które nie pozostawiają wątpliwości, co do charakteru działek wykorzystywanych przez stronę skarżącą w prowadzonej działalności gospodarczej. W tym miejscu wskazać należy, że zarówno orzecznictwo sądowoadministracyjne, jak i doktryna akcentują wyłącznie techniczno-deklaratoryjny charakter zapisów w ewidencji gruntów, co wynika z treści art. 20 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027), zgodnie z którym ewidencja gruntów i budynków jest jedynie zbiorem informacji o gruntach i budynkach. Co do gruntów zawiera ona dane o ich położeniu, granicach, powierzchni, rodzajach użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ich ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, właścicielach i władających. Podkreślić także należy, że sądowa kontrola decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości nie może obejmować badania kwestii związanych z wywiązywaniem się właściwego organu z obowiązków wynikających z przepisów dotyczących prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, a także oceny realizacji obowiązków nałożonych na określone podmioty poprzez art. 22 ust. 2 i art. 23 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Kwestie te mogą być bowiem elementem odrębnego (pozapodatkowego) postępowania, w ramach którego stronie przysługują środki zaskarżenia oraz prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zagadnienia te, przy spełnieniu określonych warunków mogą także, co do zasady, stanowić przedmiot skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Zaakcentować jednakże warto, że (zgodnie z § 46 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków) dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek, o których mowa w § 10 i 11. Nadto, wskazać należy, że szczególny charakter przewidzianej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych przesłanki związania gruntu z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazuje, że okoliczność ta nie może być ustalana w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Ustalenia w tym zakresie organ podatkowy czyni bowiem w oparciu o ogólne zasady postępowania dowodowego, gdyż w tym zakresie (w odróżnieniu od klasyfikacji gruntów) nie obowiązuje ustawowe założenie, że tę okoliczność można udowodnić wyłącznie określonymi środkami dowodowymi. Bezspornie, w niniejszej sprawie, fakt władania i sposób wykorzystywania przez Spółkę poszczególnych nieruchomości oraz ich charakter ustalono w oparciu o inne dokumenty, które znajdują się w aktach sprawy i zostały przeanalizowane przez organy obydwu instancji. I tak, dopiero decyzją z [...] r. o nr [...] uznano za zakończoną rekultywację gruntów położonych na terenach poeksploatacyjnych odkrywkowej kopalni kruszywa naturalnego "[...]" w obrębie P. na działce [...]o powierzchni [...] ha, na działce [...] o powierzchni [...] ha oraz na części działki nr [...] o powierzchni [..] ha. Decyzja ta stała się ostateczna w czerwcu 2013 r. Działkę [...] zatem bezpodstawnie podatnik pominął w złożonej deklaracji. W tym miejscu, odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, że działka [...] nie została ujęta do opodatkowania na 2013 r. co wynika wprost z decyzji organu pierwszej instancji. Także organ odwoławczy wskazał, że jej rekultywacja zakończyła się w 2012 r., podobnie, jak rekultywacja działki [...] o powierzchni [...], która również, nie została ujęta w tabeli sporządzonej w decyzji organu pierwszej instancji. Tak więc, zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie, bo pomimo pewnej niejasności sformułowań zaskarżonej decyzji nie ulega wątpliwości, że zarówno decyzja organu odwoławczego jak i decyzja Burmistrza B. nie odnoszą się do działek [...] oraz [...]. Jednocześnie wskazać należy, że z decyzji Starosty M. z [...] r. nr [...] bezspornie wynika, że nie uznano nią, iż rekultywacja na całej powierzchni działki [...] ([..] ha) oraz na całej powierzchni działki [...] ([...] ha) została zakończona. Sąd podziela stanowisko organów podatkowych zaprezentowane w zaskarżonej decyzji o prawidłowości objęcia podatkiem od nieruchomości gruntów poeksploatacyjnych posiadanych przez Spółkę poddanych rekultywacji stawką jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem Sądu, należy wskazać, że zasadniczo grunty, obok budynków lub ich części oraz budowli lub ich części, są przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, w jej brzmieniu obowiązującym w 2012 r. z opodatkowania tego wyłącza bowiem grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem takich, które zajęte zostały na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 3), przez którą rozumie ona działalność, o jakiej mowa w przepisach Prawa działalności gospodarczej, z wyłączeniem działalności rolniczej lub leśnej i wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych w określonych, szczególnych warunkach (art. 1 ust. 1 pkt 4 i ust. 2). Czyniąc określone grunty przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości, omawiana ustawa dokonuje też podziału tego przedmiotu opodatkowania ze względu na jego cechy funkcjonalne, wyróżniając pośród nich grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków), grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych oraz grunty pozostałe (art. 5 ust. 1 pkt 1). Z podziałem takim związane jest też zróżnicowanie reglamentowanych ustawą stawek opodatkowania, których ostateczne ustalanie wysokości pozostawione zostało kompetencji właściwej terytorialnie rady gminy. Wyróżniając grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych uznaje za nie, jak to wynika z przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3, grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Stosownie do tego przepisu nie są też związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej takie grunty (podobnie jak budynki lub budowle), które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W tym miejscu nieodzownym staje się przywołanie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.), zgodnie z którymi, eksploatację złoża kopaliny prowadzi się w sposób gospodarczo uzasadniony, przy zastosowaniu środków ograniczających szkody w środowisku i przy zapewnieniu racjonalnego wydobycia i zagospodarowania kopaliny. Natomiast, podejmujący eksploatację złóż kopaliny lub prowadzący tę eksploatację jest obowiązany przedsiębrać środki niezbędne do ochrony zasobów złoża, jak również do ochrony powierzchni ziemi oraz wód powierzchniowych i podziemnych, sukcesywnie prowadzić rekultywację terenów poeksploatacyjnych oraz przywracać do właściwego stanu inne elementy przyrodnicze (art. 103 ust. 1). Zawierając przepisy o ochronie zasobów środowiska (Tytuł II), rozumianej jako podejmowanie lub zaniechanie działań umożliwiających zachowanie lub przywracanie równowagi przyrodniczej, a w szczególności polegających m.in. na przywracaniu elementów przyrodniczych do stanu właściwego (art. 3 pkt 13), ustawa - Prawo ochrony środowiska wskazuje równocześnie, że ochrona tych zasobów realizowana jest zarówno na podstawie jej przepisów, jak i na podstawie przepisów szczególnych (art. 81 ust. 1). I tak, w zakresie dotyczącym szczegółowych zasad gospodarowania złożem kopaliny i związanej z eksploatacją tego złoża ochroną środowiska odsyła ona do ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, zaś w zakresie dotyczącym szczegółowych zasad ochrony gruntów rolnych i leśnych - do ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów i leśnych. W świetle z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.), działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin ze złóż wymaga uzyskania koncesji. Wniosek o udzielenie takiej koncesji związany jest z obowiązkiem przedstawienia projektu zagospodarowania złoża, zaopiniowanego przez właściwy organ nadzoru górniczego (art. 20 ust. 2). Projekt ten winien m.in. zawierać - jak to wynika z obowiązującego w 2009 roku przepisu § 2 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska z dnia 27 czerwca 2005 r. w sprawie szczegółowych wymagań, jakim powinny odpowiadać projekt zagospodarowania złóż (Dz. U. nr 128, poz. 1075 ze zm.) - określenie przewidywanego sposobu likwidacji zakładu górniczego, ochrony pozostawionych zasobów w złożu po zakończeniu eksploatacji oraz przewidywanego sposobu rekultywacji gruntów i zagospodarowania terenów po działalności górniczej. Z przepisów art. 26c ustawy - Prawo geologiczne i górnicze wynika również, że obowiązkiem przedsiębiorcy, który uzyskał koncesje na działalność w zakresie wydobywania kopalin ze złóż, jest utworzenie funduszu likwidacji zakładu górniczego (o ile obowiązek taki nie wynika z odrębnych przepisów), którego środki gromadzone są na wyodrębnionym rachunku bankowym i pochodzą, w przypadku wydobywania kopaliny metodą odkrywkową, z odpisu 10% opłaty eksploatacyjnej, jaką przedsiębiorca obowiązany jest uiszczać za wydobytą kopalinę. Z kolei, z przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) wynika, że regulując zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów ustawa ta nakłada obowiązek dokonania ich rekultywacji na własny koszt na osobę powodującą utratę albo ograniczenie wartości użytkowej tychże gruntów (art. 20 ust. 1). Rekultywację i zagospodarowanie gruntów planuje się, projektuje i realizuje na wszystkich etapach działalności przemysłowej (art. 20 ust. 3), a więc działalności nierolniczej i nieleśnej, powodującej utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów (art. 4 pkt 26). Rekultywację gruntów prowadzi się w miarę jak grunty te stają się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia działalności przemysłowej oraz kończy w terminie 5 lat od zaprzestania tej działalności (art. 20 ust. 4). Przez rekultywację gruntów ustawa ta rozumie natomiast nadanie lub przywrócenie zdegradowanym lub zdewastowanym gruntom rolnym i leśnym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg (art. 4 pkt 18). W sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych rozstrzyga starosta w drodze decyzji, która określa stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej tych gruntów, osobę obowiązaną do ich rekultywacji, kierunek i termin wykonania tej rekultywacji oraz uznanie rekultywacji za zakończoną (art. 22 ust. 1). Z tego ostatniego przepisu wynika, że o zakończeniu rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych i leśnych można mówić jedynie w przypadku wydania przez właściwy organ (starostę) i we właściwym trybie (po uzyskaniu opinii wskazanych podmiotów) decyzji uznającej, że rekultywacja została zakończona. Wobec przedstawionych unormowań, określających obowiązki przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą polegającą na wydobywaniu metodą odkrywkową kopalin ze złóż zlokalizowanych na gruntach rolnych i leśnych, za w pełni uzasadnione uznać należy zapatrywanie, jakie legło u podstaw zaskarżonej decyzji podatkowej, że wyrobiska powstałe w wyniku takiej działalności stanowią grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, skoro prowadzenie na tych gruntach działań o charakterze rekultywacyjnym, zmierzających do rolniczego lub leśnego kierunku zagospodarowania tych gruntów, jest ściśle związane z prowadzeniem działalności wydobywczej, o jakiej mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Zasadnym jest także zwrócić uwagę, w ślad za organami podatkowymi, że kwestia związania z działalnością gospodarczą terenów poeksploatacyjnych podlegających rekultywacji była już przedmiotem orzecznictwa sądowego i to zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i późniejszego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym tereny te, pozostające we władaniu przedsiębiorstwa wydobywającego kopaliny, są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Jak już wyżej podkreślono, uznając za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy, ustawa podatkowa istnienia tego związku wprawdzie nie uzależnia od faktu rzeczywistego wykorzystywania tych przedmiotów opodatkowania w tej działalności, czyni jednakże w tym zakresie wyjątek, wskazując w art. 2a ust. 1 pkt 3, że nie są związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej te przedmioty opodatkowania, które nie są i nie mogą być w tej działalności wykorzystywane ze względów technicznych. Niemożność wydobywania kopaliny, wynikającą z jej braku na skutek wyczerpania się złoża, nie sposób uznać za niemożność uwarunkowaną technicznie, skoro sama obecność określonej kopaliny w danym miejscu, podobnie jak jej brak na skutek wyeksploatowania złoża, jest zjawiskiem przyrodniczym, a nie technicznym. Tak więc, grunt, będący w posiadaniu przedsiębiorcy, może być uznany za nie mogący być wykorzystywanym ze względów technicznych jedynie wówczas, gdy niemożność korzystania z niego wynikać będzie ze zdarzeń nadzwyczajnych, np. z katastrofy ekologicznej, a nie z naturalnego zdarzenia, jakim jest wyczerpanie się zasobów złoża. Przedstawione wyżej stanowisko składu orzekającego w sprawie zostało już zaprezentowane w innych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (np. z dnia 20 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 401/99; z dnia 11 marca 2009 r. o sygn. akt I SA/Sz 484/08, I SA/Sz 621/08, wyroku dostępne na stronie internetowej:www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia przywołane w sprawie), zaś Naczelny Sąd Administracyjny (w wyrokach z dnia 14 lipca 2010 r. o sygn. akt: II FSK 2002/09, II FSK 400/09, II FSK 1159/09) potwierdził jego słuszność. Wbrew twierdzeniom skargi wskazać należy, że organ prawidłowo, stosując niezbędną wobec braku wyjaśnienia w ustawie terminu "rekultywacja gruntów" wykładnię systemową zewnętrzną, odwołał się w sprawie do przepisów wskazanych wyżej ustaw. Rezultaty tej wykładni pozwoliły na ustalenie znaczenia terminu "rekultywacja gruntów", nie zmieniając zakresu znaczenia pojęcia działalność gospodarcza. Mając na uwadze powyższe rozważania, należało uznać, że nie doszło w sprawie ani do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, ani do naruszenia przepisów prawa materialnego, zatem na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić.