VII SAB/Wa 41/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2014 r. sprawy ze skargi A. S. G. na bezczynność Prezydenta [...] skargę oddala Dla uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia wskazać należy na następujące okoliczności sprawy. W dniu 23 września 2013 r. A.S. G. i A.W.G. złożyli Urzędzie [...] – Biuro Administracji i Spraw Obywatelskich Delegatura w [...] wniosek o rejestrację samochodu osobowego marki [...], rok produkcji [...], nr VIN [...] o dotychczasowym numerze rejestracyjnym [...] wraz z załącznikami w postaci dowodu rejestracyjnego, karty pojazdu, upoważnienia, odpisu notarialnego wyroku, pełnomocnictwa oraz 2 sztuk tablic rejestracyjnych. Organ wniosek pozostawił bez rozpoznania wobec nienadesłania przez pełnomocników wnioskodawców odpisu wyroku (złożono przy wniosku odpis notarialny), do czego byli skutecznie wzywani pod rygorem określonym w art. 64 § 2 k.p.a. Pismem, datowanym na dzień [...] maja 2014 r., pełnomocnik A.S.G. złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy przez Prezydenta [...] na skutek opisanego na wstępie wniosku. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznało zażalenie za zasadne i wyznaczyło Prezydentowi [...] termin 14 dni od dnia doręczenia postanowienia na załatwienie sprawy, stwierdzając, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W dniu [...] czerwca 2014 r. (data wpływu do Biura Administracji i Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta [...] – Delegatury w Dzielnicy [...]) A.S. G. złożył skargę na bezczynność Prezydenta [...], wnosząc o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku uwzględniającego skargę, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienie sprawy w terminie, orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie organowi grzywny. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, twierdząc, że skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a., ponadto skarga o identycznej treści została już przez Sąd prawomocnie osądzona w sprawie VII SAB/Wa 8/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zarzutom skargi, organ nie pozostaje w bezczynności w związku z wnioskiem skarżącego datowanym na [...] września 2013 r. o zarejestrowanie pojazdu marki [...] nr VIN [...]. Powtórzmy - po tym jak wpłynął ww. wniosek, organ w trybie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał do jego uzupełnienia przez przedłożenie dowodu własności pojazdu -oryginalnego odpisu wyroku (skarżący złożył odpis notarialny). W wezwaniu organ zakreślił termin 7 dni pouczając, że jego uchybienie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Obowiązek nie został wykonany, zatem organ wniosek pozostawił bez rozpoznania. Wskazać także należy, że w związku z wcześniejszą skargą na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania ww. wniosku zapadło postanowienie tutejszego Sądu z dnia 26 marca 2014 r. w sprawie o sygnaturze akt VII SAB/Wa 8/14, którym odrzucono skargę na bezczynność organu wobec nie wyczerpania trybu z art. 37 k.p.a. W tym miejscu Sąd wskazuje, że wbrew stanowisku organu, przedstawionemu w odpowiedzi na skargę, ww. postanowienie pozostaje bez wpływu na rozpoznanie niniejszej skargi. Po tym postanowieniu bowiem skarżący wyczerpał właściwie tryb warunkujący dopuszczalność niniejszej skargi sądowej na bezczynność organu. Złożył zażalenie na organ do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], a następnie skargę niniejszą na bezczynność. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zażalenie uwzględniło w dniu [...] lipca 2014 r. Skarga do Sądu mogła zostać skutecznie wniesiona bez oczekiwania na orzeczenie organu drugiej instancji. Rozpoznając niniejszą skargę Sąd miał na uwadze to, że w przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, spośród wymienionych w przepisach art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Stąd też sformułowane w skardze zarzuty dotyczące błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania prawa materialnego nie mogły być skuteczne w postępowaniu ze skargi na bezczynność. Kluczowe znaczenie dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie doszło do bezczynności organu, ma natomiast udzielenie odpowiedzi na pytanie, jaki charakter ma czynność pozostawienia wniosku (podania) bez rozpatrzenia, dokonana w trybie art. 64 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu, czynność podjęta w sprawie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. – pozostawienie wniosku bez rozpoznania, jest to czynność z zakresu administracji publicznej. Pozostawiając wniosek strony bez rozpoznania, organ administracji wypowiada się na temat przeszkód w realizacji wynikającego wprost z prawa uprawnienia strony do żądania merytorycznego załatwienia jej sprawy. Czynność z art. 64 § 2 k.p.a. jest czynnością jednostronną i władczą w tym sensie, że zamyka drogę do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, jest wreszcie podejmowana w sprawie indywidualnej. Posiada zatem wszystkie cechy pozwalające na zakwalifikowanie do aktów lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. - ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r.(t.j. Dz.U. 2012 poz. 270 ze zm.). Na takie właśnie cechy aktów i czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wskazuje się w doktrynie (porównaj - Jan Paweł Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. 3 str. 31-32). Sąd podziela stanowisko zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 marca 2011 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2624/10, iż pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. mieści się w grupie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (innych niż decyzje i postanowienia), dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - tj. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (LEX nr 842886). Skoro czynność pozostawienia podania (wniosku) bez rozpoznania podlega zaliczeniu do aktów i czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to ze wszystkimi konsekwencjami w postaci możliwości uczynienia jej przedmiotem skargi do sądu wnoszonej w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie organ pozostawiając wniosek bez rozpoznania dokonał czynności podlegającej zaskarżeniu do sądu i nie można mówić o bezczynności po stronie organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Wbrew zarzutom skargi w postępowaniu w przedmiocie bezczynności organu brak też możliwości badania przez sąd zgodności z prawem tej czynności. Badanie takie podlegałoby przeprowadzeniu w postępowaniu dotyczącym skargi na tę czynność – pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Reasumując, w świetle argumentacji przedstawionej powyżej, w warunkach dokonania przez organ czynności z art. 64 § 2 k.p.a. – pozostawienia wniosku skarżącego bez rozpoznania, nie można skutecznie zarzucić organowi bezczynności w sprawie (por. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie o sygnaturze akt II GSK 873/10 z dnia 14 września 2011 r.). W odniesieniu do wniosku doszło do czynności administracyjnej, w przedmiocie której przysługuje skarga do sądu wnoszona w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a., który stanowi -jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a.