II SA/Wa 1962/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca) Sławomir Fularski Protokolant straszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2015 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji – oddala skargę – Minister Finansów decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania W. Z. od decyzji Szefa Służby Celnej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na stopień służbowy [...] w korpusie podoficerów Służby Celnej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji podano, iż w dniu [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] działając na podstawie art. 223 ust. 1 i 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej mianował W. Z. z dniem [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy [...] w korpusie podoficerów Służby Celnej. Pismem z dnia 12 marca 2014 r. W. Z. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji (aktu mianowania) jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa wskazując jednocześnie rażące naruszenie norm społecznych i wydanie decyzji, która może być odbierana jako próba mobbingu, dyskryminacji i deprecjacji osiągnięć zawodowych i osobistych. Dodatkowo zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie: 1. art. 107 § 1 k.p.a., poprzez nieumieszczenie danych, które winna zawierać decyzja, 2. art. 107 § 3 k.p.a., w skutek niezamieszczenia w decyzji uzasadnienia, a w szczególności niewskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, 3. art. 6 i 7 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie czynności, celem ustalenia stanu faktycznego, 4. art. 11 k.p.a. w skutek niewyjaśnienia przesłanek, jakimi kierował się organ dokonując kluczowych dla sprawy ustaleń faktycznych, 5. art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, w następstwie niepoinformowanie o możliwości zapoznania się z aktami przed wydaniem decyzji, co miało istotny wpływ na treść ww. decyzji, jako, że strona pozbawiona została możliwości przedstawienia argumentów wskazujących na okoliczności, iż nieprzeprowadzono mianowania na stopień służbowy zgodnie z obowiązującymi przepisami, 6. "art. 78 Konstytucji RP do zaskarżania decyzji i orzeczeń do organu wyższej instancji", 7. art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez ograniczenie prawa do sądów. Szef Służby Celnej decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji (aktu mianowania) Dyrektora Izby Celnej w [...]. W uzasadnieniu decyzji Szef Służby Celnej wyjaśnił, że akt mianowania z dnia [...] listopada 2009 r. wydany przez Dyrektora Izby Celnej w [...] zawiera minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji, a mianowicie: oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie oraz podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji oraz datę. W sprawie mianowania Szef Służby Celnej nie dopatrzył się również naruszenia przepisów materialnych i proceduralnych, które skutkowałoby wadliwością decyzji i koniecznością zmiany jej treści w trybie art. 156 § 1 k.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji W. Z. wniósł o ponowne rozpatrzenia sprawy wskazując, że w prowadzonym postępowaniu nie tylko nie ustalono stanu faktycznego sprawy, ale również pozbawiono stronę czynnego udziału w sprawie, poprzez niepoinformowanie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Nadto w kolejnych pismach kierowanych do organu wskazał, iż nieprawidłowo zostały mu policzone punkty za wykształcenie. W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister Finansów stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego. Organ wskazał, że W. Z. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej zajmował stanowisko [...] i posiadał stopień służbowy [...]. Zgodnie z art. 223 ust. 5 ww. ustawy, funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy pełnił służbę w stopniu młodszego dyspozytora celnego, starszego rewidenta celnego, rewidenta celnego albo młodszego rewidenta celnego określa się stopień w korpusie podoficerów Służby Celnej. Natomiast przypisanie funkcjonariuszom stopni w poszczególnych korpusach, uregulowano przepisami art. 223 ust. 2-6 ww. ustawy. W świetle tych przepisów zadaniem organu było przyporządkowanie danego funkcjonariusza, który w dniu wejścia w życie ustawy pełnił służbę w Służbie Celnej do właściwego korpusu, precyzyjnie wskazanego w ustawie, w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska bądź pełnionych obowiązków. Określenie stopni służbowych zaś, o których mowa w ust. 2 - 6, uzależnione było od okresu służby w Służbie Celnej albo zatrudnienia w administracji celnej lub skarbowej oraz posiadanego doświadczenia i wykształcenia w sprawach z zakresu zadań Służby Celnej. Nadto ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej wprowadziła m.in. zmianę nazw stopni służbowych funkcjonariuszy i pogrupowała je w określone korpusy, odpowiednio: oficerów starszych Służby Celnej, oficerów młodszych Służby Celnej, aspirantów Służby Celnej, podoficerów Służby Celnej i szeregowych Służby Celnej, ustalając odpowiednio w ramach korpusów poszczególne nowe stopnie służbowe (art. 115 ustawy). Z akt sprawy i w tym, znajdującego się w aktach sprawy, formularza pomocniczego do określenia stopnia służbowego wynika, że skarżący zajmował stanowisko – [...], posiadał staż w administracji celnej, skarbowej od [...].11.1993 r., wykształcenie wyższe, studia podyplomowe kierunek [...] i stopień – [...]. Po uwzględnieniu ww. warunków, zgodnie z kryteriami punktowymi mianowania funkcjonariuszy celnych na stopnie służbowe w poszczególnych korpusach (pismo Szefa Służby Celnej nr [...] z dnia [...].10.2009 r.), skarżący otrzymał 15 punktów. Zgodnie więc z kryteriami punktowymi stosowanymi do wszystkich funkcjonariuszy celnych we wszystkich korpusach, w przypadku uzyskania od 13 do 15 punktów funkcjonariuszowi celnemu określa się stopień służbowy [...] w korpusie podoficerów Służy Celnej. Wobec powyższego, mając na uwadze dyspozycję art. 223 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej, aktem mianowania z dnia [...].11.2009 r. należało, działając na podstawie art. 223 ust. 1 i 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 lit. "e" ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej określić W. Z. stopień służbowy [...] w korpusie podoficerów Służby Celnej. Organ wskazał, iż podnoszony przez skarżącego zarzut zaniżenia punktacji jest bezpodstawny. Organ nie kwestionował ukończenia kilku kierunków studiów podyplomowych przez funkcjonariusza, które są wymienione na formularzu pomocniczym w aktach sprawy niemniej do określenia stopnia służbowego zgodnie z ww. kryteriami były uwzględniane jedynie kierunki związane z zakresem działania Służby Celnej - 1 pkt za każde studia (karta 19 akt). Wnioskujący zatem za studia podyplomowe w kierunku administracja, otrzymał 1 pkt, co też wynika z ww. formularza. Natomiast za wykształcenie funkcjonariusz otrzymał 3 punkty. Zgodnie bowiem z "Kryteriami punktowymi mianowania funkcjonariuszy celnych na stopień służbowy w poszczególnych korpusach" w przypadku posiadania studiów wyższych magisterskich funkcjonariusz otrzymywał 3 punkty. Na dzień wejścia w życia ww. ustawy funkcjonariusz zajmował stanowisko – [...] w Urzędzie Celnym w [...] – [...]. Posiadane przez funkcjonariusza wykształcenie rolnicze nie było związane z realizacją zadań na tym stanowisku, stąd nie otrzymał 4 punktów. Niemniej posiadane przez funkcjonariusza wykształcenie zostało zgodnie z art. 223 ust. 7 ww. ustawy uwzględnione przy określaniu stopnia służbowego. Powyższe dane znajdujące się na formularzu były znane funkcjonariuszowi, co potwierdził swoim podpisem i pieczęcią. Nie można zatem w ocenie organu mówić o naruszeniu prawa tym bardziej o naruszeniu kwalifikowanym, w sytuacji gdy przy określaniu stopnia służbowego uwzględniono Skarżącemu posiadane przez niego wykształcenie. Odnosząc się do podnoszonej przez Skarżącego kwestii pozbawienia go jako strony czynnego udziału w sprawie poprzez niepoinformowanie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy organu wskazał, iż zgodnie z orzecznictwem sądowym do postawienia organowi administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, koniecznym jest wykazanie, czy strona w przypadku dokonania takiego zawiadomienia, miała zamiar zgłaszania jakiś wniosków dowodowych oraz jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenia przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niezawiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem miało wypływ na wynik sprawy, daje podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Organ podniósł, że jego obowiązkiem rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności aktu mianowania była ocena prawidłowości tego aktu z punktu widzenia wymogów zawartych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w kontekście podniesionych zarzutów odnoście wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Jak wynika z zaskarżonej decyzji, Szef Służby Celnej zastosował się do powyższego obowiązku i poddał szczegółowej analizie przepisy, których niezastosowanie i nieuwzględnienie przemawiało, zdaniem odwołującego, za stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. Jednakże w wyniku przeprowadzonej analizy, Szef Służby Celnej doszedł do przekonania, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności ww. aktu mianowania. Z kolei przeprowadzone przez Ministra Finansów postępowanie wykazało, że stanowisko Szefa Służby Celnej wyrażone w zaskarżonej decyzji jest słuszne. Dlatego też należy uznać, że zarzuty zawarte w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Stwierdzenie zaś w postępowaniu odwoławczym zgodności skarżonej decyzji z prawem obliguje do utrzymania jej w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. Z. zarzucił zaskarżonej decyzji niezasadną odmowę unieważnienia decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. pomimo wystąpienia określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłanki wydania tej decyzji z rażącym naruszeniem prawa wyrażającym się w tym, iż zaskarżona decyzja nie zawierała pełnego i wymaganego prawem uzasadnienia prawnego i faktycznego (naruszała zatem przepis art. 107 § 1 k.p.a.) a także w tym, iż skarżący został pozbawiony prawa do aktywnego udziału jako strona w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym wydanie ww. decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. (w tym również nie zapoznano go końcowo z aktami sprawy), a nadto skarżącemu rażąco niewłaściwie wyliczono punkty na podstawie kryteriów Szefa Służby Celnej wskazanych w piśmie [...] z dnia [...] października 2009. r w ten sposób, że obliczono mu o 4 punkty mniej (dostał 15 punktów, a powinien 19) i w efekcie mianowano na niewłaściwy (bo niższy niż należny) stopień służbowy, w który to sposób obrażono przepisy prawa materialnego ustawy o Służbie Celnej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Istotą sądowej kontroli administracji publicznej jest ocena legalności zaskarżonego do sądu aktu, według stanu faktycznego i prawnego sprawy z dnia podjęcia tego aktu. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zasadność skargi w świetle powyższych zasad należy uznać, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Należy wskazać, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest ustalenie, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku z tym bezpośredniego ustalenia, że ostateczna decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie rozpatruje sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym, lecz rozstrzyga wyłącznie co do ważności decyzji. Zgodnie natomiast ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego o rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność (vide: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r., sygn. akt III SA 565/95). Nie chodzi tu zatem o przypadki błędów w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jeżeli więc przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą (vide: wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997 r. sygn. akt III SA 422/96). O rażącym naruszeniu prawa możemy więc mówić wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest legalność decyzji Ministra Finansów i Szefa Służby Celnej odmawiające stwierdzenia nieważności aktu mianowania skarżącego decyzją Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. na stopień służbowy [...] w korpusie podoficerów Służby Celnej. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej wprowadziła w Służbie Celnej korpusy (szeregowych Służby Celnej, podoficerów Służby Celnej, aspirantów Służby Celnej, oficerów młodszych Służby Celnej oraz oficerów starszych Służby Celnej) oraz odpowiednio w ramach korpusów nowe stopnie służbowe (art. 115 ustawy). Przyporządkowanie do właściwego korpusu i kryteria uzyskania nowego stopnia służbowego w tym korpusie, funkcjonariuszy, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pełnili służbę w Służbie Celnej, regulują przepisy art. 223 zawarte w Rozdziale 14 ustawy zatytułowanym "Przepisy przejściowe". Kryteria zawarte w art. 223 ust. 2-6 precyzyjnie określają sposób ustalenia przynależności funkcjonariuszy do określonego korpusu Służby Celnej. W świetle ww. przepisów zadaniem organu było umieścić danego funkcjonariusza w odpowiednim korpusie, precyzyjnie wskazanym w ustawie, w zależności od dotychczasowego stopnia lub zajmowanego stanowiska bądź pełnionych obowiązków. Zgodnie z art. 223 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej funkcjonariuszowi celnemu, który przed dniem wejścia w życie ustawy pełnił służbę w stopniu młodszego dyspozytora celnego (tak jak odwołujący), starszego rewidenta celnego, rewidenta celnego albo młodszego rewidenta celnego stopień określa się w korpusie podoficerów Służby Celnej. W dniu wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, tj. w dniu 31 października 2009 r. W. Z. pełnił służbę w stopniu [...]. Mając na uwadze dyspozycję art. 223 ust. 5 ustawy o Służbie Celnej należało skarżącemu określić stopień służbowy w korpusie podoficerów Służby Celnej. Aktem mianowania z dnia [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w [...], działając na podstawie art. 223 ust. 1 pkt 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 lit. e ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej określił W. Z. stopień służbowy [...] w korpusie podoficerów Służby Celnej. Badając zarzuty podniesione przez stronę w przedmiocie wadliwości aktu mianowania jako decyzji administracyjnej prawidłowo wskazał organ, iż decyzja (akt mianowania) z dnia [...] listopada 2009 r., została wydana przez właściwy organ - Dyrektora Izby Celnej w [...], w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej. Decyzja zawiera oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata, rozstrzygnięcie oraz podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji oraz datę. Należy mieć na uwadze, iż zakwalifikowanie danego pisma jako decyzji nie wymaga, aby pismo to zawierało wszystkie składniki decyzji przewidziane w art. 107 k.p.a. Jako decyzję administracyjną należy traktować każdy wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa, władczy i jednostronny akt organu administracyjnego, rozstrzygający konkretną sprawę i skierowany do indywidualnego adresata, niezwiązanego z organem węzłem zależności organizacyjnej czy podległości służbowej. Obligatoryjne składniki treści decyzji określa art. 107 § 1 k.p.a. Cztery spośród wymienionych elementów są traktowane jako konstytutywne, to jest takie, których istnienie decyduje o tym, że w danym przypadku mamy do czynienia z decyzją administracyjną. Należą do nich - oznaczenie organu administracji wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji publicznej. Tak więc brak jednego z powyższych elementów powoduje, że dany akt nie może być uznany za decyzję administracyjną. Treść a nie forma przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Tak więc akt zawierający określenie autora, adresata, rozstrzygnięcie, podpis osoby reprezentującej organ, zawiera to minimum elementów, które przesądzających o tym, iż mamy do czynienia z decyzją administracyjną, (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 września 1981 r., sygn. akt SA 791/81, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z siedzibą w Warszawie z 22 listopada 2011, sygn. akt VII SA/Wa 1372/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1567/11). Zgodzić się należy również z organem, iż zarzut zaniżenia punktacji jest bezpodstawny. Organ nie kwestionował ukończenia kilku kierunków studiów podyplomowych przez funkcjonariusza, które są wymienione na formularzu pomocniczym w aktach sprawy, niemniej do określenia stopnia służbowego zgodnie z ww. kryteriami były uwzględniane jedynie kierunki związane z zakresem działania Służby Celnej - 1 pkt za każde studia (karta 19 akt). Wnioskujący zatem za stadia podyplomowe z kierunku [...], otrzymał 1 pkt, co też wynika z ww. formularza. Natomiast za wykształcenie funkcjonariusz otrzymał 3 punkty. Zgodnie bowiem z "Kryteriami punktowymi mianowania funkcjonariuszy celnych na stopień służbowy w poszczególnych korpusach" w przypadku posiadania studiów wyższych magisterskich funkcjonariusz otrzymywał 3 punkty. Na dzień wejścia w życia ww. ustawy funkcjonariusz zajmował stanowisko – [...] w Urzędzie Celnym w [...] – [...]. Posiadane przez funkcjonariusza wykształcenie rolnicze nie było związane z realizacją zadań na tym stanowisku, stąd nie otrzymał 4 punktów. Niemniej posiadane przez funkcjonariusza wykształcenie zostało zgodnie z art. 223 ust. 7 ww. ustawy uwzględnione przy określaniu stopnia służbowego. Powyższe dane znajdujące się na formularzu były znane funkcjonariuszowi, co potwierdził swoim podpisem i pieczęcią. Nie można zatem w ocenie organu mówić o naruszeniu prawa tym bardzie o naruszeniu kwalifikowanym, w sytuacji gdy przy określaniu stopnia służbowego uwzględniono Skarżącemu posiadane przez niego wykształcenie. Nadto wskazać należy zdaniem Sądu odnosząc się do zarzutów skarżącego, że do postawienia organowi zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań koniecznym jest wykazanie, czy strona w przypadku dokonania takiego zawiadomienia, miała zamiar zgłaszania jakiś wniosków dowodowych oraz jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenia przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niezawiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem miało wpływ na wynik sprawy daje podstawę do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2012 r. sygn. akt II GSK 1207/11). W rozpatrywanej sprawie natomiast same twierdzenia Skarżącego, że nie był stroną postępowania administracyjnego a jedynie odbiorcą komunikatów Dyrektora Izby Celnej w [...], nie mogą być wystarczającą podstawą do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego, w sytuacji gdy nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa a wszelkie wątpliwości i zarzuty strony co do mianowania na stopień służbowy, zostały wyjaśnione w toku postępowania. Z tych względów, zarzuty skargi należy uznać za nieuzasadnione i dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w wyroku.