I SA/Kr 323/15

|Sygn. akt I SA/Kr 323/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 maja 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 maja 2015 r., sprawy ze skargi P.K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 31 października 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, - skargę oddala - W wydanej dnia 31 października 2014r. interpretacji indywidualnej znak [...] Minister Finansów uznał stanowisko P.K., przedstawione we wniosku z 24 lipca 2014r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych sprzedaży działek za nieprawidłowe. W podstawie prawnej organ wskazał art. 14b § 1 i § 6 o.p. oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) W uzasadnieniu przedmiotowej interpretacji organ opisał następująco przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca zamierza sprzedać jednemu nabywcy działki, będące jego własnością. Nieruchomość wraz z małżonką nabył jako jedną działkę rolną w roku 2002 w celu wybudowania domów dla siebie i dzieci. W roku 2012 teren ten objął plan miejscowy, przewidując na tym obszarze zabudowę mieszkaniową. Wnioskodawca uzyskał podział nieruchomości na 17 działek, a następnie pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych na 10 z nich. W listopadzie 2013r. wnioskodawca rozpoczął budowę jednego z budynków. Działki są częściowo uzbrojone, niektóre posiadają przyłącze energii elektrycznej. W roku 2013 wnioskodawca ustanowił odrębność majątkową z małżonkiem, nie dokonując podziału nieruchomości. Wobec zmiany planów rodzinnych, wnioskodawca zamierza jednorazowo sprzedać jednemu nabywcy wszystkie działki (objęte jedną księgą wieczystą). Uzupełniając na wezwanie organu wniosek, P.K. wskazał, że prowadził działalność gospodarczą w zakresie handlu hurtowego artykułami spożywczymi w latach 1991-2003 w formie działalności indywidualnej, spółki cywilnej, spółki jawnej, a następnie jako wspólnik spółki jawnej (do 2010r.) (jest komandytariuszem w spółce komandytowej prowadzącej działalność w zakresie zarządzania wartościami niematerialnymi. Nie posiada innych nieruchomości do sprzedaży, chociaż sprzedawał wcześniej udział w nieruchomości gruntowej oraz mieszkanie. Przedmiotowa nieruchomość była do 2005r. nieużytkowana, później została oddana w użytkowanie nieodpłatne. Do 2012r. nie były na niej czynione żadne nakłady. Wnioskodawca zwracał się o opracowanie miejscowego planu oraz podział nieruchomości i wystąpił o 10 pozwoleń na budowę (budynków jednorodzinnych). Jedną z działek planował przeznaczyć na drogę wewnętrzną, drugą do przekazania gminie celem poszerzenia drogi gminnej, trzecią na stworzenie ewentualnego gospodarstwa agroturystycznego, zaś pozostałe cztery pozostawić jako działki budowlane przeznaczone do ewentualnej zabudowy w przyszłości. Wnioskodawca posiada pięcioro dzieci. Decyzję podjął o sprzedaży działek w lipcu 2014 r., dotychczas nie poszukiwał nabywcy, nie podejmował działań marketingowych, nie ogłaszał zamiaru sprzedaży. Ewentualne środki ze sprzedaży działek na potrzeby własne rodziny. W związku z powyższym wnioskodawca zadał pytanie, czy sprzedaż 17 działek budowlanych powstałych w wyniku podziału oraz przekształcenia nieruchomości rolnej z majątku wspólnego na prawach współwłasności ustawowej małżeńskiej jednorazowo jednemu nabywcy jest wyłączona z opodatkowania w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zdaniem wnioskodawcy, nie ma podstaw aby stwierdzić, że jednorazowa sprzedaż nawet kilkunastu działek wydzielonych z działki rolnej stanowi działalność gospodarczą w myśl art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem sprzedaż podzielonej i przekształconej na budowlaną nieruchomości jednorazowo jednemu nabywcy nie ma charakteru działalności gospodarczej i w związku z upływem pięcioletniego terminu od końca roku, w którym nastąpiło nabycie nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym w myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Po przedstawieniu stanowiska wnioskodawcy, Minister Finansów wskazał na treść art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, oraz 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i zaznaczył, że przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki: odpłatne zbycie nieruchomości lub prawa nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej oraz następuje po upływie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie. Natomiast działalność gospodarcza to taka działalność, która jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu, przy czym nawet ewentualna strata będąca wynikiem tej działalności nie pozbawia jej statusu działalności gospodarczej, bowiem istotny jest sam zamiar osiągnięcia dochodu. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności. Musi być wykonywana w sposób ciągły. Jednakże przesłanki tej nie należy rozumieć jako konieczność wykonywania działalności bez przerwy. Istotny jest zamiar powtarzalności określonych czynności celem osiągnięcia dochodu np. powtarzalna sprzedaż przedmiotów własności posiadających tożsamy charakter. Musi też być prowadzona w sposób zorganizowany, co oznacza, że podejmowane działania są podporządkowane obowiązującym regułom, normom i służą osiągnięciu celu, mają wpływ na racjonalność gospodarowania posiadanymi środkami, a tym samym uczestnictwa w obrocie gospodarczym. Jeżeli rozmiar, powtarzalność, zarobkowy charakter oraz sposób zorganizowania wskazują na znamiona działalności gospodarczej, to w takim przypadku sprzedaż nieruchomości spełnia przesłanki uznania jej za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i winna zostać rozliczona na zasadach właściwych dla tej działalności. Zdaniem Ministra Finansów, w celu ustalenia czy planowana sprzedaż będzie stanowiła dla wnioskodawcy przychód z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości, określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czy też stanowić będzie przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej należy mieć na uwadze zamiar, okoliczności i cel działań związanych z odpłatnym zbyciem nieruchomości. Z okoliczności sprawy wynika, że wnioskodawca podjął zorganizowane i ciągłe działania związane z przygotowaniem sprzedaży nieruchomości, a następnie z samą sprzedażą. Działania te nie są działaniami incydentalnymi i sporadycznymi, lecz powtarzalnymi i nakierowanymi na osiągnięcie określonego dochodu. Organ podkreślił, iż wnioskodawca argumentuje wprawdzie, że działkę nabył na potrzeby osobiste swoje i rodziny, ale przeczą temu okoliczności sprawy. W ocenie Ministra Finansów zakup ponad 2 ha ziemi służył lokacie kapitału a nie celom rekreacyjnym rodziny. Wskazują na to kolejne kroki podejmowane przez wnioskodawcę – wystąpienie o uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego, starania o jej podział oraz o wydanie pozwoleń na budowę. Żadne z tych okoliczności nie wskazują, żeby wnioskodawca w którymkolwiek momencie miał realizować osobiste potrzeby swojej rodziny. Działania podejmowane przez wnioskodawcę przypominają działalność deweloperską – budowę budynków jednorodzinnych z przeznaczeniem do odsprzedaży. Organ uznał, że czynności podejmowane przez wnioskodawcę nie miały charakteru okazjonalnego i przypadkowego. Całokształt tych czynności świadczy bowiem o celowym działaniu, które ujawnia zamiar zbycia nieruchomości. Działaniom podejmowanym przez wnioskodawcę można przypisać cechy ciągłości, albowiem najpierw wystąpił o opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, następnie o podział nieruchomości na 17 działek, w dalszej kolejności następuje zbrojenie działki, a finalnie wystąpił o 10 pozwoleń na budowę. Od samego początku działaniom wnioskodawcy towarzyszy zamiar zarobkowania, który wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. W konsekwencji nie znajdzie w zaprezentowanym zdarzeniu zastosowania przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 stawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż dochód uzyskany ze sprzedaży działek – w okolicznościach wskazujących na to, że sprzedaż ta wykonywana jest w ramach prowadzonej działalności – winien być opodatkowany zgodnie z zasadami przewidzianymi dla tego właśnie źródła, tj. pozarolniczej działalności gospodarczej, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Po bezskutecznym wezwaniu Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa, P.K. wniósł w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się w niej uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. W wywiedzionej skardze skarżący zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzucił naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie na skutek uznania, że zawarcie jednej umowy sprzedaży z jednym nabywcą siedemnastu działek budowlanych, powstałych w wyniku podziału oraz przekształcenia nieruchomości rolnej, nabytej z majątku wspólnego na prawach współwłasności ustawowej małżeńskiej, które to działki stanowią jedną nieruchomość wieczystoksięgową, stanowi działalność gospodarczą, prowadzoną w sposób ciągły dla celów zarobkowych, a nie czynność wykonywaną w ramach zarządu majątkiem prywatnym. P.K. zarzucił nadto naruszenie art. 120 i art. 121 § 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia, wydanego z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu pierwszego zarzutu skarżący podkreślił, że podstawową i zasadniczą przesłanką uznania przychodów za przychody z działalności gospodarczej jest element ciągłości i wielokrotności tych przychodów. W orzecznictwie wskazuje się na zamiar powtarzalności określonych czynności celem osiągnięcia dochodu, tj. stałego zarobkowania. Akcentuje się również takie okoliczności jak niejedno razowe działanie. Skarżący podniósł, iż nie będzie wykonywał działań ciągłych, ponieważ zbędzie nieruchomość jednemu nabywcy, osiągnie tylko jeden przychód. Podniósł też, że sprzedaż mienia osobistego nie jest ukierunkowana na osiągnięcie zysku, tylko na uzyskanie ekwiwalentu ekonomicznego (co nie wyklucza uzyskania ceny sprzedaży wyższej od ceny zakupu, ale rachunek ekonomiczny nie ma znaczenia zasadniczego), czynności z nią związane nie są uporządkowane według określonego i planowanego, uzasadnionego racjami ekonomicznymi porządku, nie ma cechy powtarzalności. Odnośnie drugiego z podniesionych zarzutów skarżący wskazał, że organ naruszył zasadę praworządności i zasadę budzenia zaufania poprzez pozostawienie w obrocie pranym postanowienia wydanego z rażącym naruszeniem przepisów prawa (art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług). Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przedstawiając stanowisko zbieżne z argumentacją zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity : Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę, uchyla interpretację. W razie braku podstaw do uwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Skarga P.K. nie jest zasadna i jako taka podlega oddaleniu . W niniejszej sprawie spór sprowadza się do tego, czy zamierzona przez skarżącego sprzedaż nieruchomości będzie posiadała cechy, które skutkują uznaniem jej za czynność dokonaną w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012r., poz. 361 ze zm., dalej oznaczona jako u.p.d.o.f.). Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., źródłem przychodów jest m. in. pozarolnicza działalność gospodarcza. Wśród źródeł przychodów ustawa wymienia również (art. 10 ust. 1 pkt 8) odpłatne zbycie (a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, (b) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, (c) prawa wieczystego użytkowania gruntów oraz (d) innych rzeczy, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, że sprzedaż będzie miała miejsce po upływie pięciu lat od końca roku, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości. Wobec tego jedyną możliwością, aby planowana sprzedaż nieruchomości stanowiła źródło przychodów, jest zakwalifikowanie jej do działań, podejmowanych w ramach działalności gospodarczej. Definicję działalności gospodarczej zawiera art. 5a ust. 6 u.p.d.o.f., zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową (a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, (b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż lub (c) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych, prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. u.p.d.o.f., Zaznaczyć wypada, że pozarolnicza działalność gospodarcza to zjawisko obiektywne. Zamiar prowadzenia takiej działalności uzewnętrznia się poprzez dokonywanie czynności faktycznych i prawnych o określonym charakterze. Rzeczywisty charakter tych czynności, a nie subiektywne przekonanie podatnika decyduje o tym czy wykonywane przez daną osobę działania stanowią działalność gospodarczą (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Po 778/14, Lex Omega nr 1583882). Bez wątpienia planowana przez skarżącego sprzedaż może być uznana za działalność zarobkową i handlową. Będzie też dokonana we własnym imieniu. Rozstrzygnąć należy zatem, czy działanie skarżącego nosi cechy działania zorganizowanego oraz prowadzonego w sposób ciągły. W szczególności trzeba odpowiedzieć na pytanie, czy powtarzalność, wielokrotność czynności jest niezbędnym warunkiem, by można jej przypisać cechy ciągłości. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że podejmowane działania, polegające na wielokrotnej sprzedaży nieruchomości, które to transakcje poprzedza przeprowadzenie szeroko zakrojonych działań przygotowawczych o charakterze inwestycyjnym, a z którymi to nieruchomościami podatnik nie wiązał celu polegającego na zaspokojeniu jego potrzeb mieszkaniowych lub innych potrzeb niezwiązanych z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej - z zastrzeżeniem regulacji art. 10 ust. 3 u.p.d.o.f. - skutkują tym, iż przychodów z takiej sprzedaży nie można kwalifikować do przychodów ze źródła wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 lipca 2013 r. II FSK 2110/11, Lex Omega nr 1342090). Co prawda w opisanym, przyszłym zdarzeniu nie dojdzie do sprzedaży wielokrotnej, ale zwrócić trzeba uwagę, że w powołanym poglądzie zwraca się uwagę na działania przygotowawcze o charakterze inwestycyjnym, które nie miały na celu zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych czy innych, które nie byłyby powiązane z działalnością gospodarczą. Stanowisko, wyrażone w tym orzeczeniu nie zawiera jednak wprost odpowiedzi na zagadnienie, czy tego rodzaju sprzedaż może być uznana za działalność gospodarczą, jeżeli następuje jednorazowo. Zorganizowany sposób działania w obrocie gospodarczym oznacza prowadzenie działalności w sposób metodyczny, systematyczny i uporządkowany, który wiąże się z planowanym charakterem działań i realizacją poszczególnych zamierzeń w sposób ciągły. Tego rodzaju działania, nie mogą mieć ze swej istoty charakteru przypadkowego, incydentalnego. Wymagają one podejmowania szeregu zaplanowanych i przemyślanych działań oraz czynności. Ponadto cechą charakterystyczną działalności gospodarczej jest również jej ukierunkowanie na zbyt (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w powołanym wyżej wyroku sygn. akt I SA/Po 778/14 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 16 października 2013 r., I SA/Sz 331/13, Lex Omega nr 1389714). Słusznie zwraca się w orzecznictwie uwagę, że jeśli skala podjętych przez podatnika czynności dotyczących nieruchomości (w tym formalnych, inwestycyjnych i innych faktycznych działań) wykracza w sposób ewidentny poza normalne czynności, jakie podejmuje rozsądnie działający właściciel, dążący do uzyskania optymalnego - z jego punktu widzenia - przychodu ze zbycia poszczególnych składników majątku osobistego, a nadto że działania te nacechowane są fachowością oraz ciągłym (trwałe źródło zarobkowania), nieamatorskim i nieokazjonalnym charakterem, to zasadne jest uznanie, że przychody uzyskane ze zbycia nieruchomości (lub jej poszczególnych części) stanowią przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej. Takie wnioski można wysnuć, jeżeli zbywanej nieruchomości nadano zupełnie nową (i całkowicie odmienną od pierwotnej) jakość faktyczną i ekonomiczną, przy czym było to skutkiem działań podatnika, które znacząco wykraczały poza normalne czynności cechujące pozagospodarczy, nieprofesjonalny obrót nieruchomościami. Wymienia się w tym zakresie np. zainicjowanie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w kierunku przekształcenia gruntów rolnych w budowlane, przeprowadzenie profesjonalnego podziału nieruchomości i to w sposób de facto kreujący samodzielny projekt urbanistyczny osiedla, czynności związane uzbrojeniem terenu (zob. powołany wyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 778/14; podobnie w wyroku z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Po 804/12, Lex Omega nr 1286903 oraz w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 4/14, Lex Omega nr 1437084). W ocenie Sądu, jeżeli działalność podatnika nie mieści się w zakresie czynności, które podejmuje rozsądny właściciel, który chce zbyć majątek z optymalnym zyskiem, ale polega na szeregu następujących po sobie czynnościach faktycznych i prawnych, rozłożonych w czasie, a dokonywanych od samego początku w wykonaniu zamiaru odsprzedaży nieruchomości w takich warunkach, by zysk był maksymalny, to wówczas można uznać, że działalność ta jest zorganizowana i ciągła. Dla przyjęcia, że ma charakter ciągły, nie jest niezbędne, by powtarzane były konkretne czynności; możliwe, że dana czynność (np. sprzedaż) będzie dokonana jednorazowo, natomiast wraz z poprzedzającymi ją czynnościami przygotowawczymi będzie tworzyła ciąg działań, który uznać należy za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 5a ust. 6 u.p.d.o.f. Według treści wniosku wraz z uzupełniającymi informacjami, P.K.przez szereg lat (od 2002 r. do 2012r.) nie wykorzystywał spornej działki. Nie stanowiła ona zatem dla niego miejsca, gdzie planowałby zbudować domy dla siebie oraz dzieci, a jedynie była lokatą kapitału. Począwszy od roku 2011 podjął szereg czynności, które uznać można za działania zorganizowane i ciągłe. Wystąpił o uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki. Po jego uzyskaniu, wystąpił o podział geodezyjny na 17 nowych działek oraz złożył wniosek o 10 pozwoleń na budowę. Wyodrębnił drogę wewnętrzną. Część działek została uzbrojona, a w roku 2013 przystąpił do realizacji pierwszego z budynków. Opisany stan faktyczny wyklucza przyjęcie, aby skarżący działał z zamiarem zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych swoich oraz swojej rodziny, ponieważ budynków i wydzielonych działek jest znacznie więcej niż osób, ze względu na które takie działania byłyby racjonalne (skarżący ma żonę oraz pięcioro dzieci). Wyraźnie było to działanie, ukierunkowane na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych osób trzecich. Zdaniem Sądu, uznaniu takiego działania za działalność gospodarczą nie stoi na przeszkodzie fakt, że całość nieruchomości wieczystoksięgowej (obejmującej już wyodrębnione geodezyjnie działki) ma zostać sprzedana w ramach jednej transakcji jednemu nabywcy. Nie ma bowiem żadnego powodu, dla którego należałoby różnicować taki sposób zbycia nieruchomości od sytuacji sprzedaży poszczególnych działek różnym nabywcom. W obu wypadkach sprzedawca podejmowałby dokładnie takie same działania przygotowawcze, w celu osiągnięcia porównywalnego zysk. Zaskarżona interpretacja indywidualna odpowiada zatem prawu, a pierwszy z zarzutów podniesionych w skardze nie jest zasadny. Odnosząc się do drugiego z zarzutów skargi - naruszenia art. 120 i art. 121 § 1 o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia, wydanego z rażącym naruszeniem prawa wypada zauważyć, że nie jest on zrozumiały. W niniejszej sprawie kontroli nie podlega typowe postępowanie jurysdykcyjne, ale indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego. Żadne postanowienie nie zostało w sprawie ani wydane, ani tym bardziej utrzymane w mocy. W uzasadnieniu skargi w zakresie tego zarzutu wskazano na ustawę o podatku od towarów i usług, co pozwala przypuszczać, że zarzut ten nie dotyczy w ogóle niniejszej sprawy. Stąd też szersze odniesienie się do niego nie jest możliwe. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.