II OSK 2193/15

Dnia 28 kwietnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) sędzia del. WSA Mirosław Gdesz Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 378/15 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 11 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 378/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę T. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Jędrzejowie przeprowadził w dniu [...] maja 2007 r. oględziny na działce zagrodowej nr ewid. gr. [...] w miejscowości S. gm. S. stwierdzając, że na działce tej w granicy z działką nr [...], stanowiącej wówczas własność S. C. (aktualnie uczestniczki postępowania A. A.) i w odległości ok. 1,0 m od strony północnej budynku gospodarczo-inwentarskiego zlokalizowany jest gnojownik o wym. ok. 4,70 x 4,10 m. Podczas oględzin ustalono, że odległość przedmiotowego gnojownika od okna budynku mieszkalnego S. C. wynosi ok. 21,95 m. W dniu kontroli stwierdzono, że gnojownik był użytkowany, wypełniony częściowo obornikiem. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Jędrzejowie decyzją z dnia [...] września 2011 r. znak [...] na podstawie art. 37 ust.1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 1981 r. Nr 38, poz. 229) w zw. z art. 103 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nakazał T. K. rozbiórkę gnojownika o wymiarach 4,70 x 4,10 m zlokalizowanego w S. na działce nr ew. [...]. Po rozpatrzeniu odwołań T. K. i A. A. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. znak [...] uchylił decyzję PINB w Jędrzejowie z dnia [...] września 2011 r. i umorzył postępowanie w sprawie przedmiotowego gnojownika. Decyzja ta została zaskarżona przez A. A. do WSA w Kielcach, który to Sąd wyrokiem z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 12/12 uchylił decyzję organu odwoławczego z dnia [...] listopada 2011 r. oraz decyzję PINB w Jędrzejowie z dnia [...] września 2011 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Jędrzejowie decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...] na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazał skarżącej rozbiórkę przedmiotowego gnojownika. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję PINB w Jędrzejowie z dnia [...] lipca 2012 r. i na podstawie art., 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego nałożył na T. K. obowiązek doprowadzenia płyty do składowania obornika o wymiarach 4,70 x 4,10 m do stanu zgodnego z przepisami obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez rozbiórkę całości tej płyty w pasie o szerokości 2 m wzdłuż granicy z działką sąsiednią nr ewid. [...] i wymurowanie z bloczków betonowych nowej ściany płyty gnojowej do wysokości 1 m, w odległości min. 2 m od strony tej granicy, zachowując warunki nieprzepuszczalności dna i wykonanej ściany. W wyniku rozpoznania skarg A. A. i T. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 838/12 uchylił decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. Sąd wskazał, że już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 12/12 przesądził, iż skoro w sprawie nie miał miejsca przypadek z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., a organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie administracyjne "w sprawie gnojownika", przy którym po 1 stycznia 1995 r. wykonywano określone roboty budowlane, należało "rozważyć" zastosowanie przepisów obecnie obowiązujących, tj. § 35 i § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zadaniem organu było zatem dokonanie oceny, czy w stanie faktycznym sprawy ma zastosowanie jeden z przypadków, o jakich mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowanego, a jeśli tak – przeprowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 51 tej ustawy. Organ odwoławczy takie postępowanie przeprowadził, lecz zakres nałożonych obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie odpowiada wymaganiom, jakie ustala przepis § 35 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Brak jest bowiem wskazania przeróbek w odniesieniu do zawartych w § 35 rozporządzenia wymagań, co do przekrycia obiektu oraz jego odpowietrzenia. Sąd zwrócił także uwagę na sprzeczność w sentencji zaskarżonej decyzji. Organ zastosował bowiem przepisy dotyczące zbiorników do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego, o których mowa jest w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a przedmiotem rozstrzygnięcia jest "płyta do składowania obornika", do której stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, które płyty do składowania obornika zalicza do budowli rolniczych. Kwestia ustalenia, z jakim rodzajem budowli mamy do czynienia w niniejszej sprawie, nie była przedmiotem analizy Sądu w wyroku z 2 lutego 2012 r., bowiem Sąd ten nie przesądził, że w sprawie mogą mieć zastosowanie jedynie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. Rozpoznając skargę kasacyjną Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 stycznia 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1081/13 ją oddalił. Rozpoznając ponownie odwołanie T. K. od decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach decyzją z dnia [...] marca 2015 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i nakazał T. K., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1, w związku z art. 51 ust. 7, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane rozbiórkę płyty do składowania obornika posiadającej wymiary ok. 4,70 x 4,10 m, zlokalizowanej na działce nr ewid. [...] w S., gm. S. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy obiekt, nazywany dotychczas przez organy nadzoru budowlanego "gnojownikiem", to płyta do składowania obornika, czyli płyta przeznaczona do składowania nawozu naturalnego składającego się z przefermentowanego kału, moczu zwierząt i ściółki. Wymagania stawiane budowlom rolniczym służącym do magazynowania obornika, gnojowicy i gnojówki określa ustawa z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz.U. z 2007 r. Nr 147, poz. 1033). W myśl art. 25 ust. 1 tej ustawy, gnojówkę i gnojowicę przechowuje się wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tego nawozu, które powinny być zbiornikami zamkniętymi. Natomiast w myśl art. 25 ust. 2 ustawy o nawozach i nawożeniu, podmioty, o których mowa w art. 18 ust. 1, przechowują nawozy naturalne inne niż wymienione w ust. 1 (tj. inne niż gnojówkę i gnojowicę, czyli obornik) na nieprzepuszczalnych płytach, zabezpieczonych w taki sposób, aby wycieki nie przedostawały się do gruntu. W związku z tym organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem sprawy jest "płyta do składowania obornika", a nie zbiornik. Przedmiotowy obiekt był od czasu jego powstania kilkakrotnie przebudowywany, na co również zwrócił uwagę WSA w Kielcach w wyroku z dnia 2 lutego 2012 r. Sąd wskazał, że co prawda strony i powołani przez nich świadkowie podają różne daty i zakres wykonanych prac, jednak nie ulega wątpliwości, że po 1 stycznia 1995 r. przy gnojowniku wykonywano określone roboty budowlane. Organ odwoławczy podkreślił, że w niniejszej sprawie zachodzi przypadek określony w przepisie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, ponieważ obiekt został wykonany w sposób odbiegający od obowiązujących obecnie przepisów. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż lokalizacja przedmiotowego obiektu, uniemożliwia doprowadzenie go do zgodności z obowiązującymi przepisami i w związku z tym zasadnie w drodze zaskarżonej decyzji nakazano jego rozbiórkę w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowa płyta do składowania obornika usytuowana 0,42 m od granicy, co wynika ze szkicu przebiegu części granicy działki nr [...] sporządzonego w grudniu 2011 r. przez geodetę uprawnionego narusza obecnie obowiązujący przepis § 6 ust. 5 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2014 r. poz. 81) stanowiący o tym, że odległość płyt do składowania obornika powinna wynosić co najmniej 4,0 m od granicy działki sąsiedniej. Ponadto, jak wynika z oględzin organu I instancji z dnia 29 maja 2007 r. przedmiotowa płyta do składowania obornika jest usytuowana w odległości 21,95 m od otworów okiennych budynku mieszkalnego A. i D. A. (otwory od kuchni i pokoju), a zatem nie jest zachowany wymóg określony w przepisie § 6 ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., który stanowi, iż odległość płyt do składowania obornika powinna wynosić co najmniej 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach. W związku z tym, organ odwoławczy stwierdził, iż nie ma możliwości doprowadzenia przedmiotowej płyty w drodze przeróbek do zgodności z obowiązującymi przepisami ww. rozporządzenia i prawidłowa jest ocena organu I instancji, że doprowadzenie spornego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, tj. obecnie obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. jest równoznaczne z rozbiórką całej płyty o szerokości 4,10 m. Organ odwoławczy podkreślił także, że przekształcenie przedmiotowej płyty do składowania obornika na zamknięty zbiornik na płynne odchody, na co wskazała skarżąca w odwołaniu, nie jest możliwe w trybie przepisów art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż stanowiłoby to budowę nowego obiektu od podstaw i wymagałoby dokonania zgłoszenia zamiaru jego budowy właściwemu organowi. W myśl § 6 ust. 2 obowiązującego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. zamknięte zbiorniki na płynne odchody zwierzęce powinny mieć: 1) dno i ściany nieprzepuszczalne, 2) szczelne przykrycie, z wyłączeniem zbiorników na płynne odchody zwierzęce lub ich części znajdujących się pod budynkiem inwentarskim, stanowiących technologiczne wyposażenie budynku inwentarskiego, 3) wylot wentylacyjny i zamykany otwór wejściowy. Zgodnie zaś z § 6 ust. 4 odległość zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce, mierzona od pokryw i wylotów wentylacyjnych, powinna wynosić co najmniej 4 m od granicy działki sąsiedniej. W związku z tym przekształcenie przedmiotowej płyty do składowania obornika na zamknięty zbiornik na płynne odchody, z zachowaniem powyższych warunków technicznych, wiązałoby się z budową od podstaw nowego obiektu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] marca 2015 r. wniosła T. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 11 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 378/15 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że istotne znaczenie przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji było to, że została ona wydana po ponownym rozpoznaniu odwołania T. K. od decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2012 r. w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Ke 838/12, od którego skarga kasacyjna została oddalona przez NSA (sygn. akt II OSK 1081/14). Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Sąd polecił organowi nadzoru budowlanego przy ponownym rozpoznaniu odwołania ustalenie, jaki rodzaj budowli jest przedmiotem postępowania nadzorczego, od tego bowiem zależy zastosowanie właściwego rozporządzenia i prawidłowe rozstrzygnięcie w zakresie możliwości legalizacji obiektu, bądź jego rozbiórki w trybie art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Sądu Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2012 r. sprecyzował, że przedmiotowy obiekt, nazywany dotychczas w sprawie przez organy nadzoru budowlanego "gnojownikiem", to płyta do składowania obornika o wym. ok. 4,70 x 4,10 m, czyli płyta przeznaczona do składowania nawozu naturalnego składającego się z przefermentowanego kału, moczu zwierząt i ściółki. Płyta do składowania obornika, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2014 r. poz. 81) zaliczona jest do budowli rolniczych. Zatem mają do niej zastosowanie przepisy tego rozporządzenia, a nie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, na co wskazał Sąd w sprawie II SA/Ke 838/12, że kwestia ustalenia z jakim rodzajem budowli mamy do czynienia w niniejszej sprawie, nie była przedmiotem analizy Sądu w wyroku z dnia 2 lutego 2012 r.; Sąd ten nie przesadził bowiem, że w sprawie mogą mieć zastosowanie jedynie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zdaniem Sądu słusznie organ nadzoru budowlanego wskazał na treść § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r., który stanowi, że odległość płyt do składowania obornika powinna wynosić co najmniej 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach (pkt 1) oraz 4 m od granicy działki sąsiedniej (pkt 4). W niniejszej sprawie organ, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym oględzin ustalił, niekwestionowaną przez strony okoliczność, że przedmiotowa płyta do składowania obornika jest usytuowana w odległości 21,95 m od otworów okiennych budynku mieszkalnego A. i D. A. (otwory od kuchni i pokoju). Nie jest zatem zachowany wymóg określony w przepisie § 6 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. Nie jest także zachowany drugi wymóg, czyli odległość od granicy działki sąsiedniej, która wynosić powinna 4 m. Przedmiotowa płyta położona jest w odległości 0,42 m od granicy, co wynika ze szkicu przebiegu części granicy działki nr [...] sporządzonego w grudniu 2011 r. przez geodetę uprawnionego inż. Z. H. Skarżąca kwestionuje określenie przez organ przebiegu tej granicy, jednak zauważyć należy, że nie wskazała żadnego dokumentu, z którego wynikałby inny przebieg granicy. Jednocześnie wskazać trzeba, że w § 6 ust. 6 rozporządzenia z dnia 7 października 1997 r. ustawodawca dopuścił możliwość sytuowania płyt do składowania obornika w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki sąsiedniej lub na granicy działek, ale jedynie w przypadku, gdy będą one przylegać do tego samego rodzaju budowli rolniczych na działce sąsiedniej, co w niniejszej sprawie nie występuje. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ słusznie uznał, że lokalizacja przedmiotowego obiektu uniemożliwia doprowadzenie go do zgodności z obowiązującymi przepisami i w związku z tym zasadnie w drodze zaskarżonej decyzji nakazał jego rozbiórkę w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Kielcach z dnia 11 czerwca 2015 r. wniosła T. K. zaskarżając wyrok w zakresie całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego: 1. § 6 ust. 4 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. poprzez jego pominięcie w sytuacji, gdy odległość przedmiotowego obiektu od otworów okiennych budynku na sąsiedniej działce jest wystarczająca w świetle tegoż przepisu po uwzględnieniu możliwości zabudowania przedmiotowego obiektu; 2. art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez ich pominięcie w toku postępowania mającego na celu ocenę, czy organy administracyjne zastosowały je poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, iż wynik toczącego się postępowania rozgraniczeniowego pomiędzy T. K. a sąsiadami małżonkami A. nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia postępowania w sytuacji kiedy z mapki sporządzonej w grudniu 2011 r. przez geodetę wynika, iż wymóg odległości od granicy do przedmiotowej płyty był i jest spełniony. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Kielcach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu. W pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzuca się naruszenie § 6 ust. 4 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. poprzez pominięcie tego przepisu. Zarzut ten nie jest uzasadniony w stanie faktycznym tej sprawy, bowiem powyższe przepisy dotyczą innego obiektu, niż ten którego dotyczy zaskarżony wyrok. Sprawa, w której wydano zaskarżony wyrok dotyczy płyty do składowania obornika, która z uwagi na swoje usytuowanie narusza przepisy § 6 ust. 5 pkt 1 i 4 rozporządzenia z 7 października 1997 r. i dlatego nakazano jej rozbiórkę na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Pr. bud., gdyż nie było innej możliwości doprowadzenia tej budowli do stanu zgodnego z prawem. Natomiast powołane w pkt 1 skargi kasacyjnej przepisy rozporządzenia dotyczą "zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce oraz zamkniętych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej", są to zupełnie inne budowle, niż ta, której dotyczy postępowanie. Dlatego też nie można mówić w tym przypadku o naruszeniu przepisów prawa materialnego przez ich pominięcie. Jeżeli skarżąca chce sobie wybudować obiekt, o którym mowa w § 6 ust. 4 rozporządzenia to musi wystąpić do właściwego organu z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę bądź dokonać zgłoszenia, nie może jednak być to sposób na doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem istniejącej płyty do składowania obornika. Nie naruszono również w tym postępowaniu przepisów art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez ich pominięcie, jak podnosi się w pkt 2 skargi kasacyjnej. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, charakter budowli, jej parametry i odległości od innych obiektów nie budzą wątpliwości i nie są kwestionowane. Postępowanie administracyjne w tej sprawie toczy się od 2007 r., było więc dostatecznie dużo czasu aby zakończyć spór graniczny z sąsiadami, tym bardziej że wyjaśnienie tej sprawy leży w interesie stron postępowania. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika też na czym by miało polegać naruszenie "art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez ich pominięcie", skoro nie kwestionuje się konkretnych ustaleń stanu faktycznego sprawy. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.