I OSK 1354/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Wiśniewska, Sędzia NSA Irena Kamińska (spr.), Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński, Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk, po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt II SAB/Op 8/14 w sprawie ze skargi A.S. na bezczynność P. w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną Pismem z dnia 27 grudnia 2013 r. A.S., zwrócił się do Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z o.o. w A. (dalej: PGKiM) o udzielenie informacji. Powołując się na zapis § 3 pkt 1a umowy o przyłączenie do sieci kanalizacyjnej, zobowiązujący PKGiM do wykonania powykonawczych pomiarów geodezyjnych, żądał udzielenia informacji, czy przedmiotowe pomiary PGKiM wykonało we własnym zakresie, czy zleciło ich wykonanie firmie zewnętrznej, a w razie takiego zlecenia – o udzielenie informacji w jakim trybie udzielono zamówienia o ich wykonanie. We wniesionej skardze, datowanej na dzień 27 stycznia 2014 r., A.S. domagał się zobowiązania PGKiM do udzielenia informacji publicznej, ukarania grzywną Prezesa PGKiM za nieudzielenie w ustawowym terminie informacji publicznej oraz o zwrot kosztów. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w spółce PGKiM wszystkie udziały posiada Gmina O., w związku z czym spółka ta jest obowiązana do udostępnienia informacji publicznej. Dalej wskazał, że pismo z dnia 23 grudnia 2013 r. zostało doręczone PGKiM w dniu 30 grudnia 2013 r., na co przedłożył dowód doręczenia. Stwierdził, że do dnia sporządzenia skargi Prezes PGKiM nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi, w związku z czym pozostaje w bezczynności, co nie może być tolerowane i uzasadnia też wniosek o ukaranie grzywną. W odpowiedzi na skargę Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z o.o. w A., reprezentowane przez pełnomocnika - r. pr. N.K., wniosło o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. PGKiM wskazało, że jest samorządową osobą prawną podlegającą ustawie o dostępie do informacji publicznej, jednak przede wszystkim jest spółką prawa handlowego funkcjonującą na zasadach gospodarki wolnorynkowej i nie jest wyposażone w atrybut władztwa administracyjnego. Odnosząc się do treści skargi pełnomocnik podniósł, że w związku z wcześniejszymi pismami A.S., tj. z dnia 25 października 2013 r., z dnia 7 listopada 2013 r. oraz z dnia 26 listopada 2013 r., skarżącemu udzielono wyczerpujących informacji i wyjaśniono, że PGKiM nie jest w posiadaniu informacji, których domagała się strona, zaś w pozostałym zakresie wskazano precyzyjnie gdzie informacje publiczne posiadane przez PGKiM może strona uzyskać. Skarżący natomiast ponownie zwrócił się pismem z dnia 27 grudnia 2013 r. o udzielenie informacji odnośnie umowy nr [...] z dnia 2 maja 2013 r., jednak z uwagi na wcześniej udzielone rzetelne i wyczerpujące odpowiedzi, PGKiM nie pozostaje w bezczynności. PGKiM wyjaśniło ponadto, że nie pozostaje także w zwłoce z udzieleniem żądanej informacji publicznej, gdyż takowej nie posiada, albowiem żadnej firmie zewnętrznej nie zlecało wykonania pomiarów geodezyjnych ani też sam ich nie wykonywało w związku z umową nr [...] z dnia 2 maja 2013 r. Stosownie do art. 8 ust. 3 u.d.i.p. PGKiM jest obowiązane do udostępniania informacji publicznych w BIP i skoro informacja żądana przez skarżącego nie znajdowała się w BIP i nadal się tam nie znajduje, to należało uznać, że PGKiM nie jest w posiadaniu takiej informacji. Tym samym informacja żądana przez skarżącego nie istnieje, stąd nie mogła zostać udostępniona w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W piśmie procesowym z dnia 12 marca 2014 r. skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę i wyjaśnił, że korespondencja, jaka miała miejsce od 15 października 2013 r., nie ma żadnego związku z obecnie wniesioną skargą. Nie wykluczył, że może być ona natomiast w przyszłości przedmiotem odrębnej skargi. Skarżący podniósł, że wbrew twierdzeniom PGKiM, nie wspominał w piśmie z dnia 27 grudnia 2013 r. o umowie z dnia 2 maja 2013 r., natomiast ta okoliczność świadczy tylko o niewywiązywaniu się przez PGKiM z zawieranych umów cywilnoprawnych. Z kolei twierdzenie, że fakt braku w BIP informacji może świadczyć o tym, że PGKiM nie jest w posiadaniu informacji, nie ma umocowania w przepisach prawa, gdyż żaden przepis nie zobowiązuje osobę wnioskująca o udzielenie informacji publicznej do snucia takich domysłów. Skarżący podniósł, że w jego ocenie nie jest prawdziwe twierdzenie, iż PGKiM nie zlecił wykonania namiarów geodezyjnych, gdyż przeczy temu treść wypowiedzi Prezesa z dnia 3 stycznia 2014 r., zamieszczonej w prasie lokalnej, której kserokopię dołączył do pisma procesowego. Przedłożył też kopię umowy z dnia 2 maja 2013 r., nr [...], zawartej z PGKiM o przyłączenie do sieci kanalizacyjnej. Na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. pełnomocnik PGKiM podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę, a dodatkowo wskazał, że pismo procesowe skarżącego porusza zupełnie nowe, cywilnoprawne aspekty sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 18 marca 2014 r. o sygn. akt II SAB/Op 8/14, zobowiązał Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z o.o. w A. do wydania aktu lub podjęcia czynności w związku z wnioskiem A.S. z dnia 27 grudnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Ponadto Sąd stwierdził, że bezczynność, o której mowa w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, oddalił wniosek o wymierzenie grzywny, oraz zasądził od Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z o.o. w A. na rzecz skarżącego A.S. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w rozpoznawanej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia oraz dotyczył informacji udostępnianej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z o.o. w A. jest bowiem spółką prawa handlowego, w której 100% udziałów posiada Gmina O. Spółka powołana przez gminę w celu realizacji zadań z zakresu użyteczności publicznej jest gminną osobą prawną, a zatem podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ud.i.p. Kwestia ta została już wyjaśniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 24 stycznia 2012 r., jaki zapadł na tle bezczynności PGKiM w związku ze skargą A.S. w sprawie o sygn. akt II SAB/Op 68/11. Sąd pierwszej instancji dodał, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, z późn. zm.) w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. Zasady i formy prowadzenia gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej, określa ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2011 r., nr 45, poz. 236). Zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 2 tej ustawy, gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych i może być ona prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formach samorządowego zakładu budżetowego lub spółek prawa handlowego. Nie ulega kwestii, że w sytuacji gdy jednostka samorządu terytorialnego zaangażowała w spółkę środki publiczne w wysokości 100% kapitału, to majątek spółki ma charakter publiczny, a sposób jego wykorzystania związany z wykonywaniem zadań o charakterze użyteczności publicznej nie może być wyłączony spod społecznej kontroli. Bezsprzecznie zatem, zdaniem WSA, PGKiM jest podmiotem zobowiązanym z mocy art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji, mających charakter informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. W rozpoznawanej sprawie nie budziło wątpliwości Sądu pierwszej instancji, że po otrzymaniu wniosku skarżącego z dnia 29 grudnia 2013 r. PGKiM nie podejmował żadnych czynności, nie zajął też na piśmie stanowiska wobec złożonego wniosku, co potwierdza zarówno treść odpowiedzi na skargę, będącej jedynie pismem procesowym skierowanym do Sądu, jak i stanowisko pełnomocnika na rozprawie w dniu 18 marca 2014 r. Sąd zauważył, że treść wniosku sformułowana została przez skarżącego precyzyjnie. Żądanie dotyczyło odpowiedzi na pytanie: czy i przez kogo zrealizowano powykonawcze pomiary geodezyjne, jakie powinny być przeprowadzone w związku z przyłączeniem do sieci kanalizacyjnej. Obowiązek inwestora sprowadzający się do zapewnienia przeprowadzenia prac polegających na dokonaniu geodezyjnych pomiarów powykonawczych i sporządzeniu związanej z tym dokumentacji w odniesieniu do sieci uzbrojenia terenu, do jakich należy też sieć kanalizacyjna, wynika wprost z treści art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287, z późn. zm.). Nie sposób przyjąć, zdaniem WSA w Opolu, że PGKiM nie posiada wiedzy w zakresie realizacji tego obowiązku. Dalsze pytania skarżącego dotyczyły natomiast sytuacji, gdyby wykonanie pomiarów zlecone zostało firmie zewnętrznej. Sąd podał, że fakt oraz tryb zawarcia przez organy władzy publicznej, lub przez podmioty pełniące funkcje publiczne, umów cywilnoprawnych dotyczących spraw publicznych, a nawet treść tych umów, stanowi niewątpliwie informację publiczną. Ich zawarcie wiąże się bowiem z realizacją przez gminę jej ustawowych kompetencji oraz wydatkowaniem środków publicznych. Do takiej kategorii należą umowy zawierane w związku z realizacją sieci kanalizacyjnej, a zatem domaganie się dostępu do tego rodzaju informacji jest w pełni uprawnione na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wskazał Sąd, nie jest sporne w niniejszej sprawie, że żądana we wniosku informacja jest informacją publiczną. Przyłączenie do sieci kanalizacyjnej i przewidziane prawem powykonawcze pomiary geodezyjne stanowią realizację przez przedsiębiorstwo zadania w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę, które należy do zakresu zadań publicznych. Z tego względu informacja o wykonywaniu i sposobie wykonywania przez PGKiM takich zadań mieści się w zakresie pojęcia informacji publicznej zakreślonego ustawą. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę Sąd zauważył, że z lektury akt sprawy wynika, iż powoływana przez PGKiM korespondencja dotyczyła wniosku zawartego w piśmie A.S. z dnia 15 października 2013 r. o wskazanie adresu BIP, gdzie zostały zamieszczone informacje objęte treścią art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na skutek tego PGKiM w piśmie z dnia 25 października 2013 r. podało adresy poszczególnych stron internetowych, wskazując jednocześnie na ogólnikowość żądania. Reakcją skarżącego było pismo z dnia 7 listopada 2013 r., w którym podtrzymał treść żądania, natomiast w piśmie z dnia 26 listopada 2013 r. PGKiM zarzuciło, że wnioskodawca nie doprecyzował wniosku i nie wskazał, o jaki dokument chciałby uzyskać. Natomiast w piśmie z dnia 29 grudnia 2013 r. A.S. wyraźnie sprecyzował zakres żądania, który dotyczył konkretnych informacji na temat przeprowadzenia powykonawczych pomiarów geodezyjnych w związku z przyłączeniem odbiorcy do sieci kanalizacyjnej. W związku z powyższym, Sąd zgodził się z twierdzeniem, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy (nie ma także innego trybu dostępu do niej - art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji. Wskazał jednak, że (z zastrzeżeniem ograniczeń określonych w art. 5 ust. 1 i 2) z treści art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że podmiot tylko wówczas zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji publicznej w formie i w sposób wskazany we wniosku, gdy znajduje się ona w Biuletynie Informacji Publicznej. Zgodnie ze słusznym poglądem wyrażanym w orzecznictwie i aprobowanym w literaturze, wskazanie podmiotowi żądającemu udzielenia informacji publicznej Biuletynu Informacji Publicznej nie zawsze wyłącza obowiązek udzielenia informacji na wniosek. Odesłanie do Biuletynu Informacji Publicznej zwalnia podmiot zobowiązany z udostępnienia informacji na wniosek, tylko wówczas gdy informacje tam zawarte odnoszą się bezpośrednio i konkretnie do meritum żądania, a zatem zwierają dane istotne z punktu widzenia pytającego, a ich uzyskanie nie wymaga przedsięwzięcia dodatkowych czynności. W ocenie WSA, jeśli zatem, według PGKiM należało powiązać treść wniosku z dnia 29 grudnia 2013 r. z poprzednimi zapytaniami wnioskodawcy, to aby wykazać, że będąc dysponentem informacji żądanych we wniosku z dnia 29 grudnia 2013 r. nie było zobowiązane do ich udostępnienia, PGKiM winno było dokonać porównania zakresu zgłoszonego aktualnie żądania z zakresem informacji umieszczonych w Biuletynie Informacji Publicznej, na stronach wskazywanych w poprzedniej korespondencji i wykazać, że opublikowane tam i powszechnie dostępne treści są tożsame z żądanymi przez wnioskodawcę. Sąd zauważył, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie uregulowano zasad postępowania w sprawie wielokrotnie ponawianych wniosków o udostępnienie tej samej informacji publicznej przez tego samego wnioskodawcę. W tym zakresie zaaprobował pogląd, iż w takiej sytuacji na podmiocie nie spoczywa obowiązek udzielenia informacji, jednak w razie uznania wniosku za powtarzający się, pochodzący od tej samej osoby i dotyczący wcześniej przekazanych informacji, zasadne jest jedynie powiadomienie o tym fakcie wnioskodawcy, co będzie równoznaczne z merytorycznym załatwieniem wniosku. Odróżnić też należy brak posiadania informacji publicznej, np. dokumentów stanowiących informację publiczną, od odmowy udostępnienia tej informacji jeśli obowiązany podmiot ją posiada, ale nie chce jej udostępnić. Nie może być też mowy o tym, że żądana informacja nie istnieje, jeśli pomimo nieutrwalenia jej na dostępnym nośniku informacji jest ona wiadomym i znanym organowi faktem. W realiach rozpoznawanej sprawy, mając na względzie treść wniosku skarżącego z dnia 29 grudnia 2013 r., nie sposób natomiast zdaniem WSA przyjąć, że PGKiM nie posiada wiedzy w zakresie informacji publicznej odnośnie zrealizowania powykonawczych pomiarów geodezyjnych w związku z przyłączeniem do sieci kanalizacyjnej. Sąd pierwszej instancji podsumował, że w przewidzianym prawem terminie PGKiM nie udzieliło odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 29 grudnia 2013 r. Nie odniosło się do tego żądania w żaden ze sposobów określonych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej. Nie udzieliło też wnioskodawcy pisemnych wyjaśnień w związku ze złożonym wnioskiem. Z przedstawionych wyżej względów, w ocenie Sądu, PGKIM pozostawało w bezczynności zarówno w dacie wniesienia skargi, jak i w dniu wydania niniejszego wyroku. Wniesioną skargę na bezczynność uznał zatem za zasadną, stąd na podstawie art. 149 P.p.s.a. zobowiązał PGKiM do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 29 grudnia 2013 r. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a., Sąd stwierdził, że bezczynność Spółki w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu, rażące naruszenie prawa zachodzi w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistym lekceważenia wniosków skarżącego i jawnym natężeniu braku woli do załatwienia sprawy. Dokonując oceny w tym kontekście Sąd wziął pod uwagę wszystkie aspekty sprawy, w tym fakt, że zachowanie PGKiM w istocie wynikało z wadliwego odczytania i zakwalifikowania wniosku skarżącego oraz błędnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych względów, w ocenie Sądu, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o wymierzenie grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi, rozstrzygnięto na wniosek skarżącego, po myśli art. 200 P.p.s.a. w zw. z 205 § 1 P.p.s.a. Skargę kasacyjną od pkt 1 i 4 powyższego wyroku wniosło Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z o.o. w O. Postawiła w niej wyrokowi dwa zarzuty. Po pierwsze, naruszenie art. 6 w zw. z art. 1 u.d.i.p. przez uznanie, że żądana przez skarżącego informacja dotycząca powykonawczych pomiarów geodezyjnych ma charakter informacji publicznej udostępnianej w trybie u.d.i.p., podczas gdy żądana informacja w ogóle nie istnieje, co powoduje niemożność jej udostępnienia i w konsekwencji brak podstaw do wydania aktu lub podjęcia czynności innych niż te już poczynione. Po drugie, naruszenie art. 14 § 1 k.p.a. przez niezastosowanie i nieuznanie wniosku za rozpatrzony i załatwiony, mimo że wniosek skarżącego z dnia 27 grudnia 2013 r. został przez PGKiM załatwiony w formie pisemnej w toku postępowania przed WSA w Opolu, o czym świadczy udzielona skarżącemu informacja o nieistnieniu żądanej informacji publicznej, zamieszczona w odpowiedzi na skargę. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A.S. wniósł o jej oddalenie. Jego zdaniem pełnomocnik Przedsiębiorstwa chce wprowadzić Sąd w błąd. Podkreślił też, że gdyby przyjąć, iż nie ma ono w ogóle wiedzy w temacie żądanej informacji, to tym samym należałoby przyjąć, że doszło do naruszenia art. 27 ust. 2 pkt 2 ustawy z 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do pierwszego zarzutu – naruszenia art. 6 w zw. z art. 1 ustawy z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) – Naczelny Sąd Administracyjny uznaje ten zarzut za niezasadny. Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Sp. z o.o. twierdzi w sprawie, że nie posiada żądanych informacji, a zatem, że wniosek skarżącego dotyczy informacji nieistniejących. Wniosek ten dotyczył tego, czy Przedsiębiorstwo wykonało powykonawcze pomiary geodezyjne we własnym zakresie, czy zleciło ich wykonanie formie zewnętrznej, a wówczas wniosek obejmował informację o trybie, w jakim udzielono zamówienia na ich wykonanie. W tym kontekście należy zwrócić uwagę, że stosownie do art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287, z późn. zm.) w brzemieniu z dnia złożenia wniosku w sprawie, sieć uzbrojenia terenu podlega inwentaryzacji i ewidencji. Inwestorzy są zaś obowiązani uzgadniać usytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu z właściwymi starostami oraz zapewnić wyznaczenie, przez jednostki uprawnione do wykonywania prac geodezyjnych, usytuowania obiektów budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, a po zakończeniu ich budowy – dokonanie geodezyjnych pomiarów powykonawczych i sporządzenie związanej z tym dokumentacji. Ust. 3 tego przepisu wskazuje, że geodezyjne pomiary powykonawcze sieci podziemnego uzbrojenia terenu, układanej w wykopach otwartych, należy wykonać przed ich zakryciem. Z akt sprawy wynika, że Przedsiębiorstwo nie zlecało żadnej firmie zewnętrznej wykonania pomiarów geodezyjnych ani też sam ich nie wykonał w związku z umową [...] z dnia 2 maja 2013 r. Nie jest jednak jasne, czy Przedsiębiorstwo w ogóle nie wykonało tych pomiarów bądź zleciło ich przeprowadzenie podmiotowi zewnętrznemu, niezależnie od ww. umowy. Jak zaś wynika z przytoczonych wyżej przepisów ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, Przedsiębiorstwo – jako inwestor – powinno być w posiadaniu geodezyjnych pomiarów powykonawczych sieci podziemnego uzbrojenia teren. Trafnie ocenił to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, wskazując, że trudno przyjąć, aby Spółka nie posiadała wiedzy w zakresie realizacji ciążącego na niej obowiązku. Ewentualne niedopełnienie zaś obowiązków w zakresie wytworzenia informacji, wynikających z przepisów prawnych, przez Spółkę – nie może negatywnie odbijać się na uprawnieniach osoby, pragnącej skorzystać z przysługujących jej praw do informacji publicznej. Godzi się zauważyć przy tym, że skarżący przedstawił w toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji informację prasową mogącą sugerować posiadanie żądanej informacji przez Przedsiębiorstwo (k. 21 akt sądowych). Wypada w tym kontekście poinformować, że ewentualne zatajenie przez osoby reprezentujące Spółkę posiadania żądanych informacji w celu ich nieudostępnienia może spełniać hipotezę art. 23 u.d.i.p., zgodnie z którym kto, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi, nie udostępnia informacji publicznej, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku. Jest to jednak materią ewentualne postępowania karnego, nie zaś przed sądem administracyjnym. Z powyższych względów nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 14 § 1 k.p.a. Po pierwsze bowiem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje sąd administracyjny, lecz kontroluje ich stosowanie przez organy administracji, zaś NSA nadzoruje orzecznictwo sądu pierwszej instancji. Tymczasem wskazany zarzut nie został powiązany z przepisami p.p.s.a. Nawet jednak, gdyby odnieść ten zarzut do postępowania Spółki, to należy stwierdzić, że jest on niezasadny, gdyż w sprawie nie wydano decyzji administracyjnej ani nie toczyło się postępowanie w trybie k.p.a., lecz wyłącznie u.d.i.p., w którym nie stosuje się art. 14 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.