IV SA/Wa 733/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara,, sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant ref. staż. Krystyna Stępniak-Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2015 r. sprawy ze skargi T. P. na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązanie do zagospodarowania odpadów oddala skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] listopada 2014 r. – zaskarżonym skargą przez T. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] września 2014 r. wzywające wymienionego skarżącego do zagospodarowania odpadów. Stan sprawy przedstawia się następująco: Postanowieniem z [...] września 2014 r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska: 1) wezwał T. P. - prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] pod adresem ul. [...] w O. - do zastosowania procedur określonych w art. 24 ust. 3 rozporządzenia Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, przez zagospodarowanie odpadu o kodzie 16 01 04* w postaci uszkodzonego pojazdu marki DACIA DUSTER, o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...] oraz odpadów o kodzie 16 01 06 w postaci karoserii pojazdu marki RENAULT o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], a także 13 sztuk fragmentów karoserii pojazdów marki: CITROEN o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], OPEL o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], RENAULT o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], nieznana marka o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], nieznana marka o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], nieznana marka o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], CITROEN o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], nieznana marka o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], RENAULT o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], nieznanej marki o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], RENAULT o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], nieznana marka o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], nieznana marka o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], wysłanych z Francji na terytorium Polski, przez przedsiębiorcę prowadzącego stację demontażu pojazdów lub punkt zbierania pojazdów, posiadającego decyzję właściwego organu w zakresie gospodarki odpadami, wymaganą w związku z prowadzeniem stacji demontażu pojazdów; 2) wskazał na możliwość wykonania obowiązku określonego w pkt 1 za pośrednictwem przedsiębiorcy posiadającego decyzję właściwego organu na prowadzenie działalności w zakresie punktu zbierania odpadów; 3) określił termin realizacji działań określonych w pkt 1 na 30 dni od daty otrzymania niniejszego postanowienia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ przytoczył okoliczności, które w jego ocenie dowodzą, iż przedmiotowy pojazd, karoseria oraz 13 sztuk fragmentów karoserii stanowią odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, ze zm.). Ponadto organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 pkt 35a ww rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, międzynarodowe przemieszczenie przedmiotowych odpadów jest przemieszczeniem nielegalnym. Powyższe postanowienie T. P. zaskarżył zażaleniem. Główny Inspektor Ochrony Środowiska – w wyniku rozpatrzenia środka zaskarżenia wniesionego przez wyżej wymienionego – postanowieniem z [...] listopada 2014 r.: 1) uchylił pkt 3 postanowienia z [...] września 2014 r. i określił termin wykonania niniejszego postanowienia jako nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia postanowienia; 2) w pozostałej części utrzymał w mocy postanowienie z [...] września 2014 r. W uzasadnieniu postanowienia Główny Inspektor Ochrony Środowiska podał, że w dniach od [...] czerwca do [...] lipca 2014 r. inspektorzy Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska Delegatury w K. przeprowadzili kontrolę w firmie [...] pod adresem: ul. [...],[...] O., ujawniając nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów. Zgodnie z protokołem kontroli nr [...] z [...] lipca 2014 r. na terenie prowadzonej przez stronę działalności stwierdzono magazynowanie: uszkodzonego pojazdu marki DACIA DUSTER, o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], kompletnej karoserii pojazdu marki RENAULT o numerze identyfikacyjnym nadwozia [...], ww 13 sztuk fragmentów karoserii pojazdów posiadających numery identyfikacyjne, a także znacznej ilości części samochodowych w postaci m. in. drzwi, foteli, tłumików układu wydechowego, kół, elementów karoserii (masek, błotników, zderzaków), elementów zawieszeń i układu napędowego, poduszek powietrznych i lamp. Strona wyjaśniła, że ww przedmioty zostały zakupione od firmy [...] we Francji. Firma ta w oświadczeniu złożonym [...] lipca 2014 r. poinformował, że firma [...] dokonuje zakupu pojazdów powypadkowych z przeznaczeniem na części, które są rozbierane i cięte na placu należącym do sprzedawcy, na terenie Francji; w oświadczeniu złożonym [...] września 2014 r. poinformowała, że dokonuje sprzedaży części i pojazdów używanych, pozyskiwanych od firm ubezpieczeniowych, a nie odpadów. Biorąc powyższe pod uwagę uznano wyżej wymienione przedmioty za odpady. Firma [...] na terenie Francji poddała ww pojazdy częściowemu demontażowi i w takim stanie zostały przekazane na rzecz strony. Stąd też organ stwierdził, że omawiane przedmioty uzyskały status pojazdów wycofanych z eksploatacji jeszcze na terenie Francji i w takim stanie zostały sprowadzone na terytorium Polski. Sprzedawca sam oświadczył, że rozbiera i tnie pojazdy na terenie prowadzonej działalności. W kontekście powyższego organ uznał za niezrozumiałe stwierdzenie sprzedawcy, zawarte w oświadczeniu z [...] września 2014 r., iż nie dokonuje sprzedaży odpadów. Firma [...] kupując pojazdy od ubezpieczycieli, a następnie rozbierając je na części lub tnąc na fragmenty, przeprowadza (legalnie bądź nie) demontaż pojazdów. Nie można się zgodzić z twierdzeniem strony, iż elementy powstałe w wyniku takiego działania są częściami zamiennymi gotowymi do bezpośredniego ponownego użycia poprzez montaż w całości w innych pojazdach. Nie można bowiem uznać fragmentów karoserii nadwozia pojazdu (połówek lub ćwiartek, zawierających elementy wyposażenia oraz posiadających różnego rodzaju części samochodowe, a także fragmenty pozbawione takich części), za części zamienne, ponieważ nie są to części mogące zostać bezpośrednio użyte w całości jako części zamienne w innym pojeździe, bez konieczności uprzedniego, odpowiedniego ich przygotowania. Jednocześnie organ podkreślił, że nie istnieje taki proces technologiczny, w którym wytwarza się części pojazdów (fragmenty karoserii), jako części samochodowe nadające się do bezpośredniego zamontowania. W związku z powyższym ww fragmenty pojazdów oraz inne części pochodzące z demontażu pojazdów nie będą mogły być wykorzystane zgodnie ze swoim przeznaczeniem w innym pojeździe i zajdzie konieczność poddania ich procesowi odzysku. Ponadto wszystkie wymienione w zaskarżonym postanowieniu elementy posiadają numery identyfikacyjne nadwozi. Zgodnie z art 66 ust. 4 pkt 5 ustawy prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137, ze zm.) zabrania się wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne. W kontekście ww przepisu nie jest możliwe ponowne bezpośrednie zamontowanie takiego fragmentu (np. połowy) karoserii w innym pojeździe. Co więcej wstawienie fragmentów karoserii pojazdu z naniesionymi numerami identyfikacyjnymi do karoserii innego pojazdu byłoby w istocie niedozwoloną ingerencją w znak identyfikacyjny uszkodzonego pojazdu. Takie działanie w myśl art. 306 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. poz. Nr 88 poz. 553 ze zm.) nosiłoby znamiona czynu zabronionego. W okolicznościach niniejszej sprawy zaszły więc przesłanki konieczne do uznania przedmiotów za odpady, tj. zmiana przeznaczenia przedmiotów, a co za tym idzie "pozbycie", przywołane zarówno przez organ, jak i przez stronę w "zażaleniu". Niewątpliwie firma [...], kupując pojazdy od firm ubezpieczeniowych w celu dokonania ich rozbiórki na części lub pocięcia na fragmenty, dokonała zmiany przeznaczenia przedmiotów. Sprzedając następnie te przedmioty T. P. dokonała sprzedaży odpadów, których jak wykazano powyżej, wbrew twierdzeniom strony, nie można używać jako części zamiennych, a które należy poddać dalszemu demontażowi. Przy tym w myśl art. 5 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r, o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, demontaż pojazdów wycofanych z eksploatacji może być prowadzony wyłącznie w stacjach demontażu pojazdów. Powyższe musiało skutkować wszczęciem z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia sposobu gospodarowania wyżej opisanymi odpadami przez T. P., prowadzącego działalność gospodarczą pn. [...], będącego odbiorcą odpadów, odpowiedzialnym za ich nielegalne międzynarodowe przemieszczenie z terytorium Francji na terytorium Polski. W konsekwencji wydaniem postanowienia z [...] września 2014 r. Odnosząc się zarzutów "zażalenia" Główny Inspektor Ochrony Środowiska podkreślił, że odpady mogą być i są przedmiotem swobodnego handlu i w wielu przypadkach posiadają określoną wartość rynkową, lecz ten fakt nie powoduje, że wraz z zawarciem transakcji handlowej tracą one status odpadu. Liczne orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (połączone sprawy C-418/97 i C-419/97) wskazują, iż przedmiot poddawany procesom odzysku jest odpadem (wyrok Trybunału z 15 czerwca 2000 r.), a pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania (wyrok z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie C-235/02). Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpadami są także materiały podlegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, będące przedmiotem transakcji lub wymienione na listach handlowych, nawet, gdy zostaną poddane procesom dezaktywacyjnym mającym na celu unieszkodliwienie potencjalnych zagrożeń (wyrok Trybunału z dnia 25 czerwca 1997 r. w połączonych C-304/94, C-330/94, C-342/94, C-224/95). W wyroku z dnia 28 marca 1990 r. w sprawie C-359/88 Trybunał orzekł, że ustawodawstwo krajowe, w którym definicja odpadów wyłącza substancje i przedmioty, które są zdatne do powtórnego wykorzystania, jest niezgodna z prawem wspólnotowym. Biorąc pod uwagę powyższe orzeczenia, wskazać należy, iż w kategorii odpadów nie mogą być traktowane jedynie przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się pozbyć, ale też przedmioty podlegające powtórnemu gospodarczemu wykorzystaniu, po poddaniu ich procesowi odzysku. Strona w trakcie ww kontroli przedstawiła faktury o numerach [...],[...],[...],[...], [...],[...][...],[...],[...] oraz [...], które - poza fakturą nr [...] i [...] - dotyczyły zakupu pojazdów przeznaczonych na części. Przedstawione przez stronę faktury nie odpowiadają jednak przedmiotom stwierdzonym w trakcie ww kontroli, a następnie wskazanym w zaskarżonym postanowieniu. W związku z powyższym nie można zgodzić się z twierdzeniem strony, że wszystkie objęte zaskarżonym postanowieniem przedmioty zostały zakupione za konkretne kwoty, a wolą sprzedawcy nie było wyzbycie się ich. Ponadto faktury te potwierdzają, że firma [...] dokonywała w różnym okresie czasu sprzedaży pojazdów przeznaczonych na części zamienne, a więc pojazdów, które miały zostać wykorzystane niezgodnie ze swoim pierwotnym przeznaczeniem. Wyżej wymienione faktury stanowią kolejny dowód świadczący o woli pozbycia się pojazdów przez firmę [...] na rzecz strony. Odnosząc się do pojazdu marki DACIA DUSTER organ podkreślił, że z racji mało czytelnego zapisu w postanowieniu z [...] września 2014 r. błędnie zidentyfikowano zapis na fakturze zakupu ww pojazdu. Z tłumaczenia faktury nr [...], sporządzonego przez tłumacza przysięgłego M. J. z [...] września 2014 r. wynika, iż została wystawiona przez sprzedawcę, tj. firmę [...], w dniu [...] czerwca 2014 r., a nie jak stwierdził organ w dniu [...] czerwca 2012 r. Niemniej przedmiotowy pojazd w trakcie ww. kontroli był w stanie uszkodzonym. Strona stwierdziła, że dokonała zakupu tego pojazdu w cenie zbliżonej do jego wartości rynkowej z uwzględnieniem kosztów zawiązanych z jego naprawą. Według ww faktury, strona zakupiła przedmiotowy pojazd za kwotę [...] euro, co stanowi kwotę ok. [...] zł (zgodnie ze średnim kursem NBP z [...] czerwca 2014 r.). Zgodnie z przeprowadzoną w dniu [...] listopada 2014 r. analizą rynku wtórnego sprzedaży pojazdów stwierdzono, że średnia cena rynkowa pojazdu marki DACIA DUSTER z rocznika 2011, wynosi ok. [...] zł. W związku z powyższym zauważono, że firma [...] sprzedała przedmiotowy, uszkodzony pojazd za ok. 10 % wartości pojazdu nieuszkodzonego. Jeśli uznać twierdzenie strony, iż pojazd został zakupiony w cenie zbliżonej do jego wartości rynkowej z uwzględnieniem kosztów zawiązanych z jego naprawą, za zgodne ze stanem faktycznym, oznaczałoby to aż 90 % spadek wartości pojazdu wynikający z powstałych uszkodzeń. Wartość handlowa, przełożona na cenę, za którą firma [...] zbyła przedmiotowy pojazd na rzecz strony de facto odpowiada pozostałości z ww pojazdu i ewentualnie stanowi równowartość części zamiennych nadających się do powtórnego użycia, a które można by pozyskać w wyniku demontażu ww pojazdu. Nadto analiza dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu wykazała, że pierwotnym właścicielem pojazdu był L. J., a pojazd został wyrejestrowany w dniu [...] stycznia 2013 r. i przekazany na rzecz firmy ubezpieczeniowej [...]. Wobec powyższego można stwierdzić, iż ww pojazd został uszkodzony w wyniku wypadku, a następnie właściciel ww pojazdu, przekazał go firmie ubezpieczeniowej [...], w stanie uszkodzonym, celem wypłaty odszkodowania. Firma [...] nie przeprowadziła napraw przedmiotowego pojazdu, nie zarejestrowała pojazdu i w stanie uszkodzonym przekazała go firmie [...]. Firma [...] również nie użytkowała pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem i nie dokonała jego napraw oraz rejestracji, po czym sprzedała ww pojazd na rzecz T. P. na podstawie ww faktury z [...] czerwca 2014 r. Zatem przedmiotowy pojazd był wyrejestrowany na terenie Francji od [...] stycznia 2013 r., w tym czasie nie został naprawiony przez żaden z podmiotów będących jego kolejnym właścicielem, w związku z czym nie mógł być użytkowany zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem. Podkreślono, że zgodnie z oświadczeniem sprzedawcy ww pojazdu z [...] lipca 2014 r. strona dokonuje zakupu pojazdów powypadkowych w celu pozyskania części zamiennych, również i w przypadku ww pojazdu wypełniona została przesłanka pozbycia się przedmiotu przez jego poprzedniego właściciela, co stanowi "pozbycie się" w rozumieniu przytoczonych już wyżej przepisów ustawy o odpadach. Powyższe okoliczności wskazują, że firma [...], z uwagi na uszkodzenia, brak rejestracji pojazdu oraz niską cenę sprzedaży, pozbyła się ww pojazdu marki DACIA DUSTER na rzecz T. P. Sporządzona w trakcie prowadzenia czynności kontrolnych dokumentacja fotograficzna wyraźnie wskazuje, że pojazd marki DACIA DUSTER posiada uszkodzenia przodu, tyłu i boków, a w szczególności dachu, tj. w zasadzie całego nadwozia pojazdu. Wszystko to potwierdza prawidłową kwalifikację spornego pojazdu do odpadu. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206) odpady w postaci ww fragmentów karoserii oraz karoserii pojazdu marki RENAULT, klasyfikowane są pod kodem 16 01 06 - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów". Według rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, ww. odpady klasyfikowane są pod kodem BI250 - "odpady pojazdów mechanicznych wycofanych z eksploatacji, niezawierające ani cieczy ani związków niebezpiecznych" (załącznik III ww. rozporządzenia). Z kolei odpad w postaci ww pojazdu marki DACIA DUSTER, z uwagi na fakt, iż przedmiotowy pojazd wyposażony jest w jednostkę napędową zawierającą płyny eksploatacyjne oraz inne niebezpieczne elementy, nadające mu właściwości odpadu niebezpiecznego, to zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206) należy go zaklasyfikować do odpadu o kodzie 16 01 04* - "zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy. Odpady sklasyfikowane pod kodem 16 01 04* nie zostały sklasyfikowane pod żadnym kodem w załącznikach III, HIB, IV lub IVA do rozporządzenia WE Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów. Przywóz do Polski odpadów wymienionych w załączniku III rozporządzenia 1013/2006 wymaga m. in. dołączenia do każdego transportu, dokumentu w postaci wypełnionego formularza określonego w załączniku VII ww rozporządzenia 1013/2006, przy czym obowiązek ten spoczywa na wysyłającym odpady. Natomiast przywóz odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załącznikach III, HIB, IV lub IVA do rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 w sprawie przemieszczania odpadów, zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b iii) ww rozporządzenia, wymaga zastosowania procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody. Według art. 2 pkt 35 lit. a oraz art. 2 pkt 35 lit. g iii) ww rozporządzenia, przemieszczenie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom oraz przemieszczanie realizowane w sposób, który nie został konkretnie określony w dokumencie, o którym mowa w załączniku VII, stanowi przemieszczenie nielegalne. W związku z faktem, iż ww odpady zostały sprowadzone na terytorium Polski bez zastosowania ww procedur, przemieszczenie to nosi znamiona przemieszczenia nielegalnego. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym międzynarodowym przemieszczaniu odpadów otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia Nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, na nie dłuższy niż 30 dni. Według art. 24 ust. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca, właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia, że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę lub, jeżeli jest to niewykonalne, przez właściwy organ albo osobę fizyczną lub prawną działającą w jego imieniu. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, przez odbiorcę odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady. Z protokołu kontroli nr [...] z [...] lipca 2014 r. oraz przedstawionych przez T. P. faktur wynika, że sprowadzał on do Polski ww pojazdy, w związku z czym odbiorcą przedmiotowych odpadów jest T. P., a dalej odpowiedzialnym za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie ww odpadów, wobec czego prawidłowo oparto zaskarżone postanowienie na przepisach art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Zgodnie z art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Wobec treści ww przepisu prawa, słusznie zobowiązano stronę postępowania do zagospodarowania sprowadzonych nielegalnie odpadów w sposób określony wyżej przytoczonym przepisem, a który w świetle prawnych regulacji daje gwarancję poddania tego odpadu odzyskowi lub unieszkodliwianiu w sposób racjonalny ekologicznie. Zgodnie z art. 2 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji przepisy tej ustawy stosuje się również do odpadów powstałych z pojazdów. W związku z powyższym prawidłowo zobowiązano stronę także do przekazania odpadów w postaci karoserii pojazdu marki RENAULT, a także 13 sztuk fragmentów karoserii pojazdów, do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Nietrafione jest twierdzenie strony kwestionującej postanowienie z [...] września 2014 r., że decydującym dla oceny przeznaczenia pojazdu winna być jednoznacznie wyrażona wola sprzedającego w postaci np. adnotacji Certificate of Destruction, For Parts Only, Non Rebuildable czy wreszcie Non Repairabłe. O woli sprzedającego decyduje bowiem szereg czynników takich jak m. in. oświadczenia sprzedawcy, stan techniczny oraz prawny pojazdu, czy cena sprzedaży. Powyższe czynniki wraz z pełnymi okolicznościami transakcji danego pojazdu, determinują czy doszło do "pozbycia się" pojazdu czy też nie. Niezaprzeczalnie wola "pozbycia się" jest jedyną konieczną przesłanką do uznania pojazdu za odpad. Wyżej przytoczone okoliczności niniejszej sprawy wskazują, iż firma [...] pozbyła się przedmiotowego pojazdu, a więc w chwili sprzedaży na rzecz T. P. pojazd ten stanowił odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie, a także okoliczności tej sprawy, nie pozostawiają żadnych wątpliwości, iż sprowadzone do Polski ww przedmioty to w rzeczywistości odpady. Przedstawione wyjaśnienie sprawy czyni bezzasadnym zarzut środka zaskarżenia dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a. W związku z powyższym organ nie znalazł podstaw do uwzględnienia "zażalenia". Wobec wykazanych okoliczności zobowiązano stronę do wykonania postanowienia z [...] września 2014 r. w terminie nie dłuższym niż 30 dni od daty jego doręczenia, a rozpatrzenie "zażalenia" na ww postanowienie nastąpiło po upływie przedmiotowego terminu, utrzymanie zaskarżonego postanowienia w mocy także w zakresie ww terminu skutkowałoby jego niewykonalnością. Z tej przyczyny postanowienie z [...] września 2014 r. należało uchylić w części dotyczącej terminu jego wykonania na podstawie art. 138 §1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 K.p.a. oraz art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a. i art. 3a ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, a nadto art. 29 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. T. P. w skardze wniesionej na postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2014 r., następnie uzupełnionej pismem z [...] lutego 2015 r., wskazał że zaskarża wymieniony akt w części, tj. w zakresie rozstrzygnięcia zawartego pkt 2 ww postanowienia i w całości poprzedzające postanowienie z [...] września 2014 r. Zarzucono wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniami: 1) przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj.: - art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz.21, ze zm.) przez przyjęcie, że używany pojazd osobowy marki Dacia Duster o numerze identyfikacyjnym nadwozia UU1HSDAC644427704, stanowiący przedmiot umowy kupna - sprzedaży dokonanej przez skarżącego w dniu 25 czerwca 2014 r. stanowi odpad oraz, że wolą sprzedającego było zbycie pojazdu, pomimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy powyższych ustaleń nie potwierdza, - art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach przez przyjęcie, iż wymienione w tym postanowieniu elementy pojazdów w postaci karoserii pojazdu marki Renault o nr identyfikacyjnym nadwozia [...] oraz pozostałe 13 sztuk elementów karoserii pojazdów wskazane w tym postanowieniu nabyte przez skarżącego na podstawie przedstawionych przez niego faktur stanowią odpady oraz, że wolą sprzedającego było ich zbycie, pomimo że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy powyższych ustaleń nie potwierdza, - art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. Nr 124, poz.859, ze zm.) w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 6 ww ustawy o odpadach, przez przyjęcie, że w sprawie miał miejsce nielegalny międzynarodowy obrót odpadami, - art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. z 2013 r, poz. 1162) polegającego na wezwaniu skarżącego do zagospodarowania wymienionych w tym postanowieniu elementów pojazdów przez ich oddanie do stacji demontażu pojazdów, podczas gdy przepis ten znajduje zastosowanie tylko do pojazdów wycofanych z eksploatacji; 2) naruszenie przepisów o postępowaniu w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 77 w zw. z art. 7 K.p.a. przez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie przez organ I instancji całego zebranego materiału dowodowego i całkowicie dowolne ustalenie przez organ, iż sprowadzony ww pojazd oraz wyszczególnione części samochodowe stanowiły odpady, pomimo nieprzeprowadzenia przez organ na tę okoliczność żadnego dowodu w postaci dowodu z opinii biegłego sądowego czy też nawet z oględzin pojazdów, - art. 77 w zw. z art. 7 K.p.a. przez dowolne i bezpodstawne przyjęcie woli sprzedawcy - spółki [...] przedmiotowych ruchomości i dowolne przyjęcie, iż poprzedni właściciel pozbył się ich, a nie dokonał sprzedaży na rzecz skarżącego i to ustaleń dokonanych wbrew literalnej treści umów łączących żalącego ze sprzedającym oraz jednoznacznego oświadczenia złożonego przez sprzedającego w tym zakresie, - art. 84 § 1 K.p.a. przez wydanie rozstrzygnięcia bez zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii, - art. 80 K.p.a. w zw. z uznaniem, iż w sprawie zostały udowodnione okoliczności sprowadzenia przez skarżącego uszkodzonego samochodu osobowego marki Dacia Duster oraz wymienionych elementów pojazdów jako odpadów, pomimo nieprzeprowadzenia przez organ na tę okoliczność żadnych dowodów, w szczególności dotyczących zamiaru "pozbycia się" pojazdów przez poprzedniego właściciela, - art. 107 § 3 K.p.a. przez nieprzedstawienie żadnego uzasadnienia przemawiającego za uznaniem pojazdu marki Dacia Duster oraz pozostałych wskazanych w tym postanowieniu przedmiotów za odpady w rozumieniu ww ustawy o odpadach. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie przedmiotowego postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skargi przedstawiono argumentację na poparcie postawionych zarzutów. Główny Inspektor Ochrony Środowiska – w odpowiedzi na skargę – wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji uznał, iż postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2014 r. i postanowienie z [...] września 2014 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. Tym samym nie stwierdzono przywołanych w zarzutach skargi naruszeń przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a i Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu. Przedmiotem kontroli pod względem zgodności z prawem było postanowienie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska uchylające własne postanowienie wzywające skarżącego do oddania opisanych w stanie sprawy odpadów w części dotyczącej terminu jego wykonania, a w pozostałym zakresie utrzymujące w mocy ww postanowienie oraz określające termin wykonania postanowienia jako nie dłuższy niż 30 dni od daty doręczenia postanowienia. Zaskarżone przez skarżącego w zakresie pkt 2. Materialnoprawną podstawę wymienionych postanowień stanowiły: art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów [(Dz. U. Nr 124, poz. 859, ze zm.) – dalej w skrócie: u.m.p.o.] w zw. art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów [(Dz. U. UE L z dnia 12 lipca 2006 r., Nr 190, ze zm.) – zwanego dalej: rozporządzeniem Nr 1013/2006] i art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (obecnie: t.j. z 2015 r., poz. 140). Stosownie do art. 25 ust. 1 pkt 2 u.m.p.o., w przypadku stwierdzenia nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów albo na podstawie powiadomienia o nielegalnym przemieszczeniu otrzymanego w trybie art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, Główny Inspektor Ochrony Środowiska wszczyna z urzędu postępowanie administracyjne i wzywa zgłaszającego lub, jeżeli nie dokonano zgłoszenia, odbiorcę odpadów - jeżeli za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów odpowiedzialność ponosi odbiorca odpadów - w drodze postanowienia, do zastosowania procedur określonych w art. 24 rozporządzenia nr 1013/2006, określając termin realizacji działań wynikających z tych procedur, nie dłuższy niż 30 dni. Nielegalne przemieszczanie – w myśl art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia Nr 1013/2006 – oznacza przemieszczanie odpadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom, zgodnie z tym rozporządzeniem. Jeżeli odpowiedzialność za nielegalne przemieszczanie ponosi odbiorca właściwy organ miejsca przeznaczenia zapewnia – zgodnie z art. 24 ust. 3 lit. a rozporządzenia Nr 1013/2006 – że przedmiotowe odpady zostaną poddane odzyskowi lub unieszkodliwieniu w sposób racjonalny ekologicznie przez odbiorcę. Właściciel pojazdu wycofanego z eksploatacji – według art. 18 ustawy z dnia 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (obecnie: t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 140) - przekazuje go wyłącznie do przedsiębiorcy prowadzącego stację demontażu lub przedsiębiorcy prowadzącego punkt zbierania pojazdów. Spór w kontrolowanej sprawie toczył się i toczy się wokół uznania organu, że pojazd, karoseria pojazdu i 13 sztuk fragmentów karoserii pojazdów opisanych w stanie sprawy spełniają definicję odpadu dającą podstawy do stwierdzenia, że skarżący dokonał nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów w rozumieniu przytoczonych regulacji prawnych. I tak, odpady – w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21, ze zm.) – oznaczają każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Odnośnie pojęcia "pozbycia się" wypowiadał się wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny. Przykładowo w wyroku z 9 czerwca 2009 r. (sygn. akt II OSK 960/08, publ. CBOIS) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że “pozbycie się", które stanowi konieczną przesłankę do uznania za odpad, w istocie oznacza zmianę sposobu użytkowania wskazanego przedmiotu, czyli użytkowanie w inny sposób aniżeli nakazuje to przeznaczenie danego przedmiotu, a nowy sposób użytkowania mógłby wywoływać niekorzystne oddziaływanie na środowisko (tak też NSA w wyroku z 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 157/11, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Zagadnienie odpadów było również przedmiotem licznych orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. W połączonych sprawach C-418/97 i C-419/97 Trybunał orzekł, że przedmiot poddawany procesom odzysku jest odpadem (wyrok ETS z 15 czerwca 2000 r., publ. Lex nr 82853). W kolejnym wyroku z 15 stycznia 2004 r. w spawie C-235/02 (ECR 2004/1B/I-1005) Trybunał stwierdził, że pojęcie odpadu nie wyłącza substancji i przedmiotów, które nadają się do dalszego gospodarczego wykorzystania. Odpadami według ETS są także materiały polegające ponownemu gospodarczemu wykorzystaniu, będące przedmiotem transakcji lub wymienione na listach handlowych nawet, gdy zostaną poddane procesom dezaktywacyjnym mającym na celu unieszkodliwianie potencjalnych zagrożeń (wyrok ETS z 25 czerwca 1997 r. w połączonych sprawach C-304/94,C-330/94,C-342/94,C-224/95 – publ. ERC 1997/6/I-03561). W wyroku z 28 marca 1990 r. w sprawie C-359/88 (publ. ERC 1990/3/I-01509) ETS orzekł, że ustawodawstwo krajowe, w którym definicja odpadów wyłącza substancje i przedmioty, które są zdatne do powtórnego wykorzystania, jest niezgodna z prawem wspólnotowym (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 157/11, publ. Orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć więc należy, że jako odpady traktowane są nie tylko przedmioty, które posiadacz uważa za zbędne i których chciałby się wyzbyć, ale także takie, które podlegają dalszym procesom odzysku w celu ich gospodarczego wykorzystania. Skarżący podnosił, że wszystkie przedmioty objęte zaskarżonym postanowieniem, czyli "uszkodzony pojazd marki DACIA DUSTER, kompletna karoseria pojazdu marki RENAULT i 13 sztuk fragmentów karoserii pojazdów", zostały nabyte w drodze umowy sprzedaży od ich właściciela, co nie odpowiada desygnatom określenia "pozbycie się"; wszystkie podlegające kontroli elementy pojazdów stanowią części zamienne lub zespoły części, które mogą być bezpośrednio użyte w całości jako części zamienne lub zespoły części, które mogą być bezpośrednio użyte w całości jako części zamienne w innym pojeździe, tzn. nadają się do bezpośredniego zamontowania. Prezentowanego stanowiska skarżącego nie podzielił organ i Sąd w całej rozciągłości stanowisko organu podziela. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika bowiem, że podczas oględzin przeprowadzonych na terenie prowadzenia działalności przez skarżącego stwierdzono magazynowanie kilkudziesięciu pojazdów w stanie zdekompletowanym, pociętym w postaci tzw. ćwiartek, z możliwością ustalenia numerów identyfikacyjnych VIN jedynie dla 15 z nich. Zdekompletowanie pojazdów stwierdzono przez brak silników, elementów wyposażenia wnętrza, elementów zawieszeń, powycinania strukturalnych elementów karoserii, itp. Ćwiartki pojazdów niezdolne do samodzielnego poruszania się i wykorzystania zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem, według oświadczenia skarżącego sprowadzone zostały z terenu Francji (protokół kontroli z [...] lipca 2014 r. i protokół z oględzin z [...] czerwca 2014 r., dokumentacja fotograficzna). Z oświadczeń spółki [...] z [...] lipca 2014 r. i [...] września 2014 r. oraz faktur wynika, że firma [...] kupuje u francuskiej spółki [...] (prowadzącej centrum złomowania pojazdów) pojazdy po wypadku na części. Te pojazdy są rozbierane i cięte przez wymienioną spółkę na jej placu we Francji. Spółka nabywa pojazdy po wypadkach i ich części w "ubezpieczalniach" celem dalszego odsprzedania. Nie wycina numerów serii z karoserii pojazdów po wypadku sprzedawanych dla [...] (oświadczenie z [...] września 2014 r.), gdyż numery te pozwalają na identyfikację i stanowią dowód niepochodzenia z kradzieży. Inaczej ujmując, pojazdy zbywane przez podmiot francuski na rzecz skarżącego są uprzednio przekazywane temu podmiotowi w celu dokonania rozbiórki (usuwania niektórych elementów pojazdów i przecinania pojazdów, doprowadzającej w istocie do ich trwałego zniszczenia – kasacji), do której ów podmiot ma stosowne zezwolenia, czyli trwałego wycofania z eksploatacji na terytorium Francji. Podmiot francuski nie prowadzi więc całkowitego demontażu pojazdów, w ramach którego dochodziłoby do pozyskiwania pojedynczych części zamiennych, nadających się do bezpośredniego montażu w innych pojazdach, ale procedura działania podmiotu francuskiego w istocie świadczy o dokonywaniu obrotu odpadami. Z powyższego wynika zatem wola pozbycia się i zmiana użytkowania wskazanych przedmiotów. Przedstawionym sposobem skarżący wszedł w posiadanie przedmiotów objętych niniejszym postępowaniem i były to przedmioty uzyskane w takim też procesie, a dla uznania danego przedmiotu za odpad istotne znaczenie ma zachowanie się, działanie poprzedniego ich posiadacza. W tym miejscu należy powtórzyć za organem, że nietrafne jest twierdzenie skarżącego, iż decydującym dla oceny przeznaczenia pojazdu winna być jednoznacznie wyrażona wola sprzedającego w postaci np. adnotacji Certificate of Destruction, For Parts Only, Non Rebuildable czy wreszcie Non Repairabłe. O woli sprzedającego decyduje bowiem szereg czynników takich jak m. in. oświadczenia sprzedawcy, stan techniczny oraz prawny pojazdu, czy cena sprzedaży. Powyższe czynniki wraz z pełnymi okolicznościami transakcji danego pojazdu, determinują czy doszło do "pozbycia się" pojazdu czy też nie. Niezaprzeczalnie wola "pozbycia się" jest jedyną konieczną przesłanką do uznania pojazdu za odpad. Wyżej przytoczone okoliczności sprawy wskazują, iż spółka [...] pozbyła się spornego uszkodzonego pojazdu, a więc w chwili sprzedaży na rzecz skarżącego pojazd ten stanowił odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Wszystko to bez wątpienia przemawia za stwierdzeniem, że przedmioty objęte niniejszym postępowaniem nie nadawały się do dalszego wykorzystania w stanie w jakim zostały sprowadzone do kraju bez poddania ich właściwym procesom odzysku charakterystycznym dla demontażu pojazdów. Zaś przedmiot poddawany procesom odzysku jest odpadem (orzeczenie TS UE połączone sprawy C-419/97 i C-419/97). W tym miejscu należy powtórzyć za organem, że fragmenty karoserii i pojazdów objęte postanowieniami nie mogły być rozpatrywane w kategorii części zamiennych, a jedynie jako źródło części zamiennych, których pozyskanie wymaga przeprowadzenia dalszego ich demontażu do stanu, w którym wymontowane elementy nadające się do dalszego użycia będą mogły być wykorzystane jako części zamienne w innych pojazdach, a elementy nienadające się do dalszego użycia przekazane uprawnionym odbiorcom odpadów w celu poddania ich procesom odzysku lub unieszkodliwiania. Nie mogą też być w całości wykorzystane do odbudowy innych pojazdów z racji istnienia prawnego zakazu wymiany nadwozia pojazdu posiadającego cechy identyfikacyjne (art. 66 ust. 4 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym i możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności karnej z art. 306 Kodeksu karnego. Stanowiska tego w żaden sposób nie może podważyć treść oświadczenia zbywającego z [...] września 2014 r., która wręcz przemawia za stwierdzeniem, że oba podmioty zaangażowane w przedmiotowe transakcje handlowe działały w sposób niezgodny z przepisami obowiązującymi w zakresie gospodarowania odpadami, w tym regulującymi międzynarodowe przemieszczanie odpadów. Nie sposób również zgodzić się z zarzutami skargi, jakoby w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Organ prawidłowo uznał przedmioty ujawnione podczas kontroli przeprowadzonej w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, a następnie objęte postanowieniem zobowiązującym do ich zagospodarowania, za odpady w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy o odpadach, jak też prawidłowo je sklasyfikował, tj. odpad w postaci uszkodzonego pojazdu marki DACIA DUSTER, z uwagi na fakt, że pojazd wyposażony jest w jednostkę napędową zawierającą płyny eksploatacyjne oraz inne niebezpieczne elementy, nadające mu właściwości odpadu niebezpiecznego, według klasyfikacji przyjętej w załączniku rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 27 września 2001 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. Nr 112, poz. 1206), do kodu 16 01 04* - zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy (odpady niebezpieczne); z kolei odpady w postaci karoserii pojazdu marki RENAULT i 13 sztuk fragmentów karoserii do kodu 16 01 06 – zużyte lub nienadające się do użytkowania pojazdy niezawierające cieczy i innych niebezpiecznych elementów. Postępowanie wyjaśniające, w tym i dowodowe, wbrew zarzutom skargi, organ przeprowadził zgodnie z dyspozycją art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. Wyczerpująco zebrany materiał dowodowy został oceniony w granicach zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 K.p.a. Następnie organ - stosownie do art. 107 § 3 w zw. z art. 11 K.p.a. - uzasadnił wydane rozstrzygnięcia, wskazując przesłanki faktyczne i prawne, jakie legły u podstaw ich wydania. Zatem ustalenia organu, że przedmiotem postępowania były odpady i że, podmiotem odpowiedzialnym za nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów był skarżący jako ich odbiorca, oparte zostały na szczegółowej i wnikliwej analizie materiału dowodowego zebranego w sprawie. Dalej podkreślić należy, iż oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie dokonał wyspecjalizowany organ administracji publicznej, powołany w myśl art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska, oraz badania i oceny stanu środowiska, do którego zadań należy m. in. wykonywanie zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Wobec tego za niezasadne należało uznać twierdzenie skarżącego zawarte w motywach skargi, że powołanie biegłego było w prowadzonym postępowaniu niezbędne, tym samym zarzut naruszenia art. 84 § 1 K.p.a. Ponadto należy zgodzić się z argumentacją organu przedstawioną w odpowiedzi na skargę, że biegły – rzeczoznawca samochodowy nie jest władny do formułowania opinii – czy dany pojazd lub jego fragmenty czy części stanowią odpad w rozumieniu przepisów o odpadach będący przedmiotem międzynarodowego przemieszczania. O takim bowiem statusie przesądza stan pojazdu w chwili przemieszczenia i wola jego poprzedniego posiadacza. Dlatego należy odnieść się jeszcze do uzupełnienia skargi, w którym skarżący wyjaśnił, że aktualnie pojazd marki DACIA DUSTER jest naprawiony i przywrócony do stanu i przeznaczenia pierwotnego, dla pojazdu uzyskano pozytywny wynik badania technicznego. Do wyjaśnienia tego załączył też uwierzytelnioną kopię dowodu rejestracyjnego. Dlatego niezasadne jest dalsze kwalifikowanie przedmiotowego pojazdu jako odpadu. W kontekście tej argumentacji skarżącego, jeszcze raz trzeba podkreślić, że decydujące znaczenie dla uznania danego przedmiotu za odpad miał jego stan w momencie sprowadzenia na terytorium Polski i wola jego poprzedniego posiadacza. Sąd podziela w tym względzie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 16 kwietnia 2014 r. (sygn. akt II OSK 2793/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl), a mówiący że "to co stanie się w przyszłości z przedmiotem, który został odpadem wskutek pozbycia się go przez dotychczasowego posiadacza, nie ma wpływu na uzyskany przez niego status odpadu". Niewątpliwie w przypadku przedmiotowego pojazdu mieliśmy do czynienia z wola pozbycia się go przez poprzedniego posiadacza. Pierwotnym właścicielem pojazdu był L. J. Do wyrejestrowania samochodu, jako powypadkowego, doszło w dniu [...] stycznia 2013 r. Nastąpiło jego przekazanie na rzecz firmy ubezpieczeniowej [...], która nie dokonała jego naprawy, nie zarejestrowała, tylko w stanie uszkodzonym przekazała spółce [...]. Spółka także nie użytkowała pojazdu zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem, również nie dokonała jego naprawy i rejestracji, tylko sprzedała pojazd skarżącemu. Zatem pojazd został wycofany z ruchu na terenie Francji z dniem przekazania na rzecz firmy ubezpieczeniowej, tj. [...] stycznia 2013 r. i taki status posiadał do mementu zbycia go na rzecz skarżącego, tj. [...] czerwca 2014 r., czyli aż na półtora roku przed jego sprowadzeniem do Polski. Podczas kontroli stwierdzono, że posiada uszkodzenia powypadkowe całego nadwozia (przodu, tyłu, boków i dachu). Został zakupiony za cenę odzwierciedlającą jedynie 10 % wartości w stanie nieuszkodzonym. Wszystko to pozwoliło organowi na uznanie spornego pojazdu za odpad w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Podkreślenia wymaga, że posiadanie oraz obrót odpadami na obszarze Unii Europejskiej nie są zabronione, wymagają jedynie od osób dokonujących takich czynności zastosowania odpowiednich procedur, określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, a dokładnie wykazanych przez organ w zaskarżonym postanowieniu. Instrumenty prawne przewidziane w ustawie o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów służą ochronie środowiska przez uniemożliwianie niekontrolowanego transgranicznego przemieszczania odpadów. Cel ten, doniosły z punktu widzenia usprawiedliwionych potrzeb nie tylko pojedynczych krajów, ale szeroko rozumianej wspólnoty międzynarodowej (rozpatrywane polskie regulacje stanowią element międzynarodowego systemu kontroli przemieszczania odpadów) wyklucza przyjmowanie domniemania o nadrzędności interesów (w szczególności ekonomicznych) podmiotów dokonujących przemieszczeń. Zatem w warunkach rozpoznawanej sprawy, wbrew przekonaniu skarżącego, organ prawidłowo uznał przedmioty, których odbiorcą był skarżący za odpady i, że ich międzynarodowe przemieszczenie miało charakter nielegalny. W konsekwencji prawidłowo zastosował art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, a także art. 24 ust. 3 lit. a i art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 w sprawie przemieszczenia odpadów, jak również prawidłowo uznał, że przedmioty, których odbiorcą był skarżący były odpadami w rozumieniu art. 3 ustawy o odpadach o kodach 16 01 04* i 16 01 06. Trafnie też zastosował art. 18 ustawy o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji, bowiem przepisy tej ustawy - na mocy jej art. 2 ust. 1 pkt 3 – stosuje się również do odpadów powstałych z pojazdów. Wobec zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia i postanowienia z 25 września 2014 r. Sąd - na mocy art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.