II OSK 672/16

Dnia 26 stycznia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Pilip po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2621/14 w sprawie ze skargi H. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 września 2014 r. znak: ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 czerwca 2015r., sygn. akt VII SA/Wa 2621/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 września 2014r., znak: ... w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że decyzją z dnia 5 września 2008r., znak: ... Prezydent Miasta G. zatwierdził projekt budowlany i udzielił G. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę osiedla budynków wielorodzinnych z częścią usługową "M." wraz z układem drogowym, przebudową gazociągu średniego ciśnienia, budową sieci energetycznej eSN, sieci elektrycznej eNN (zasilającej projektowane budynki), sieci wodociągowej z przyłączami, kanalizacji sanitarnej z przyłączami i kanalizacji deszczowej z przyłączami w pasie drogowym ul. M., na działkach nr ewid. ... obr. ..., nr ewid. ... obr. ... i nr ewid. ... obr. ... położonych przy ul. M. w G. Następnie decyzją z dnia 31 lipca 2009r., znak: ..., Prezydent Miasta G. przeniósł w/w decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r. na rzecz G. P. Sp. z o.o. M. s.k.a., natomiast w części dotyczącej budowy stacji transformatorowej SN/nN oraz sieci energetycznej SN i nN decyzją z dnia 20 sierpnia 2009r., Prezydent Miasta G. przeniósł w/w decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r., na rzecz E. S.A. Decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r., została zmieniona decyzjami tego organu: z dnia 19 kwietnia 2...r., znak: ..., z dnia 8 lutego 2011r. znak: ..., z dnia 7 marca 2011r. znak: ..., z dnia 11 lipca 2011r. znak: ..., z dnia 1 września 2011r., znak: ... W wyniku rozpatrzenia wniosku H. B., właściciela działki nr ewid. ..., położonej przy ul. M. w G., Wojewoda P. decyzją z dnia 7 lipca 2014r., znak: ..., stwierdził nieważność w/w decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r. w zakresie dotyczącym odprowadzania wód deszczowych oraz lokalizacji miejsc parkingowych w obrębie działek nr ewid. ..., ..., ... ... i ..., a w pozostałym zakresie odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji Prezydenta Miasta G.. Od powyższej decyzji organu wojewódzkiego z dnia 7 lipca 2014r., w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r. odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. M. ..., ..., ..., ... w G.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 17 września 2014r., znak ..., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w zaskarżonej części decyzję Wojewody P. z dnia 7 lipca 2014r. oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę odprowadzania wód deszczowych oraz miejsc parkingowych na działce nr ewid. .... W uzasadnieniu wskazał, że mając na uwadze jedynie częściowe zaskarżenie w/w decyzji Wojewody P. z dnia 7 lipca 2014r. przedmiotem kontroli przeprowadzanej w toku postępowania odwoławczego była wyłącznie część decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r., dotycząca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę odprowadzania wód deszczowych oraz miejsc parkingowych na działce nr ewid. ... obr. ..., położonej przy ul. M. w G. Wyjaśnił, że z analizy projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r. wynika, że zakłada on realizację 112 miejsc parkingowych na działce nr ewid. ... (po podziale ...). Ponadto na działce nr ewid. ... (po podziale ...) projekt budowlany zakłada realizację dwóch systemów kanalizacji deszczowej, zakończonych komorami drenarskimi. Jeden system obejmuje wody opadowe spływające z dachów, chodników i terenów zielonych, drugi z jezdni oraz wjazdów do parkingów podziemnych. Wszystkie systemy rozsączające są pośrednio włączone do kanalizacji deszczowej przez przelewy awaryjne. Inwestor - G. Sp. z o.o. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia 16 maja 2008r., złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działki nr ewid. ... obr. ..., nr ewid. ... obr. ... i nr ewid. ... obr. ...) na cele budowlane. Tym samym w kontrolowanym zakresie nie uchybiono rażąco wymaganiom ustanowionym w/w przepisami art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy przywołał treść art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane i wskazał, że z akt sprawy wynika, że działka na której realizowana jest sporna inwestycja w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była postanowieniami uchwały Rady Miasta G. z dnia 6 lipca 2000r., Nr ... w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego P. rejon ulicy M. i P. w mieście G., w którym obszar na którym znajdują się w/w działki inwestycyjne oznaczony jest symbolem ... Paragraf § 5 - karta terenu: ... - pkt 9 (zasady obsługi infrastruktury) wyżej wskazanej uchwały stanowi, że na terenie oznaczonym symbolem ... przewiduje się m.in. odprowadzanie wód opadowych do miejskiej kanalizacji deszczowej. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ze sformułowania "Wody opadowe: do miejskiej kanalizacji deszczowej" nie wynika w sposób jednoznaczny, aby odprowadzenie wód opadowych w zaprojektowany sposób było niedopuszczalne. Jakkolwiek wody opadowe spływające z dachów, chodników i terenów zielonych oraz z jezdni i wjazdów do parkingów podziemnych odprowadzane są do dwóch systemów kanalizacji deszczowej zakończonych komorami drenarskimi, to jednak oba systemy rozsączające są pośrednio włączone do miejskiej kanalizacji deszczowej przez przelewy awaryjne. Powyższe uniemożliwia zaś uznanie, że doszło do "rażącego naruszenia". Dodał przy tym, że wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco, bardziej ograniczając prawo własności niż wynika to z literalnego ich brzmienia. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia planu miejscowego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2006r., sygn. akt II OSK 490/05). Nie jest natomiast dopuszczalna taka wykładnia zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, będącego aktem prawa miejscowego, która z naruszeniem zasady proporcjonalności prowadziłaby do nieusprawiedliwionego ograniczenia możliwości zabudowy działki stanowiącej własność inwestora (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 listopada 2009r., sygn. akt II SA/Lu 454/09). Nie zasługuje na uznanie taka interpretacja zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego która dopuszcza przeznaczenie tylko wyraźnie wskazane w planie, a odrzuca wszystkie inne przedsięwzięcia, których w dodatku wyraźnie nie zabroniono (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 9 września 2008r., sygn. akt II SA/Bd 499/08). Następnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że inwestor uzyskał decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 26 czerwca 2008r. nr: ... udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie wód opadowych pochodzących z terenu osiedla mieszkaniowego "M.", zlokalizowanego na działce nr ewid. ..., położonej przy ul. M. w G. do ziemi oraz na wykonanie m.in. urządzeń wodnych wprowadzających wody opadowe do ziemi. Dodał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo- administracyjnym naruszenie prawa ma charakter rażący, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdy jest ono oczywiste, zaś naruszony przepis jest jednoznaczny lecz konieczne jest również, aby stwierdzone naruszenie wywoływało skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe przesłanki nie zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Badana decyzja w kontrolowanym zakresie nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej zw. rozporządzenie. W szczególności nie uchybiono rażąco przepisom § 19 ust. 1 pkt 1, który stanowi, że odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie i § 19 ust. 2 pkt 1, który stanowi, że odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 3 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że projekt zagospodarowania terenu zakładał usytuowanie na działce nr ewid. ... (po podziale - nr ewid. ...) 112 miejsc parkingowych. Koncepcja zagospodarowania terenu pozwala na ocenę, że w ramach inwestycji zostaną zrealizowane grupy miejsc parkingowych (33 zgrupowania) zawierające określoną ilość stanowisk, nie przekraczającą 4. W tym kontekście zachodzą podstawy pozwalające uznać, że przedłożoną koncepcję zagospodarowania terenu należało traktować jako projekt budowlany 33 zgrupowań miejsc parkingowych: 6 zgrupowań po 2 miejsca parkingowe, 9 zgrupowań po 3 miejsca parkingowe i 18 zgrupowań po 4 miejsca parkingowe (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2015/10). Z projektu zagospodarowania terenu (Projekt budowlany - nr rys. 1.0) wynika, że projektowane w zachodniej części działki inwestycyjnej 1 zgrupowanie z 2 stanowiskami parkingowymi jest usytuowane w odległości ok. 3,5 m od granicy z działką drogową o nr ewid. ... (ul. M.), zaś projektowane w zachodniej części działki inwestycyjnej 1 zgrupowanie z 4 stanowiskami parkingowymi jest usytuowane w odległości ok. 6,0 m od granicy z działką drogową o nr ewid. ... (ul. M.). Projektowane w południowej części działki inwestycyjnej 6 zgrupowań z 4 stanowiskami parkingowymi i 3 zgrupowania z 3 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości 3,0 m od granicy z działką o nr ewid. ..., zaś projektowane w południowej części działki inwestycyjnej 2 zgrupowania z 2 i 3 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości odpowiednio: ok. 3,0 m i ok. 12,0 m od granicy z działką o nr ewid. .... Projektowane w północnej części działki inwestycyjnej 2 zgrupowania z 4 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości ok. 11,0 m i ok. 3,0 m od granicy z działką o nr ewid. ..., zaś projektowane w północnej części działki inwestycyjnej 2 zgrupowania z 4 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości ok. 7,0 m i ok. 3,0 m od granicy z działką o nr ewid. .... Natomiast projektowane w północnej części działki inwestycyjnej 4 zgrupowania z 4 stanowiskami parkingowymi i 1 zgrupowanie z 3 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości od ok. 3,0 m do ok. 6,0 m od granicy z działką o nr ewid. ... Ponadto odległość najbliższych z projektowanych zgrupowań miejsc parkingowych od okien budynku mieszkalnego na działce o nr ewid. ... przekracza 7,0 m, natomiast odległość najbliższych z projektowanych zgrupowań miejsc parkingowych od okien budynków mieszkalnych na działce o nr ewid. ... przekracza 16,0 m. Reasumując, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w toku niniejszego postępowania nie stwierdzono, aby kontrolowana decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r. w zakresie dotyczącym odprowadzania wód deszczowych oraz lokalizacji miejsc parkingowych na działce nr ewid. ... (po podziale - nr ewid. ...) położonej przy ul. M. w G., została wydana z rażącym naruszeniem prawa, naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona sprawy rozstrzygniętej wcześniej inną decyzją ostateczną, jak również nie skierowano jej do osoby niebędącej stroną w sprawie. Weryfikowana decyzja nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Oprócz powyższego nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 września 2014r. złożył H. B., właściciel działki nr ..., zarzucając jej: - rażące naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 125 ust. 2 oraz art. 126 pkt. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz.U. z 2012r., Nr 145) poprzez ich błędną wykładnię przejawiającą się w interpretacji, iż decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r. nie pozostaje w sprzeczności z zapisami pkt 9 karty terenu ... miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta G. ... z dnia 6 lipca 2000r., przez co dopuszczalne było wykonanie przez inwestora systemu rozsączającego, wprowadzającego wody opadowe za jego pomocą, - obrazę przepisu art. 127 ust. 7 pkt 5 ustawy Prawo wodne poprzez pominięcie, iż skarżący na etapie postępowania związanego z procedurą wydania decyzji przez Prezydenta Miasta G. z dnia 26 czerwca 2008r. o udzieleniu G. Sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie wód opadowych, pochodzących z terenu osiedla mieszkaniowego "M." do ziemi za pomocą systemu rozsączającego, winien mieć status strony, - rażącą obrazę norm art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez uznanie, iż wobec inwestora zastosowanie miała względnie ma nadal zasada "złotego środka", chroniąca własność jego działki poprzez swoistą swobodę zabudowy tej działki, niezależnie od jednoznacznych zapisów obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, z jednoczesnym pominięciem zastosowania powyższej zasady względem działki skarżącego, wobec której skarżący również legitymuje się prawem własności, - naruszenie normy art. 3 ust. 20 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, iż podważana przez skarżącego decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r. w zakresie dotyczącym odprowadzenia wód deszczowych, jak również poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia 26 czerwca 2008r. o udzieleniu G. sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego były prawidłowe, podczas gdy ocena zmiany stosunków wodnych niewątpliwie wymaga wiadomości specjalnych i odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych i postępowań wodnoprawnych oraz ewentualnie przeprowadzenia odpowiednich analiz i badań, a które to na etapach wydawania ww. decyzji były konieczne - uwzględniając jednoznaczne zapisy obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie założonego sposobu odprowadzania wód gruntowych, jak również treści dokumentacji geotechnicznej nr ... dla projektu budynków mieszkalnych na działce ..., wykonaną przez P.U.P. "F." sp. z o.o., będącej (z uwagi na stwierdzenie występowania podłoża gliniastego) w istotnej sprzeczności z treścią pisma "G." sp. z o.o. z dnia 10 stycznia 2008r., L.dz. ..., zalecającego zastosowanie systemu rozsączającego, podczas gdy oczywistym jest, że takie systemy stosuje się wyłącznie przy łatwo przepuszczalnych glebach: żwirze, piasku średniego, piasku drobnego, (gorzej w przypadku piasku ilastego), natomiast w przypadku gliny, rozsączanie jest niemożliwe, - rażące naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 28, § 29, § 30 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., poprzez przyznanie, iż likwidacja przez inwestora w granicach działki nr ... istniejącego urządzenia melioracji wodnej (rowu melioracyjnego), przebiegającego następnie przez nieruchomość skarżącego, mającego ujście przez przepust przez ul. Myśliwską do rowu melioracyjnego, następnie zlikwidowanie tego przepustu przy wykonywaniu przez inwestora kolektora sanitarnego i deszczowego - a przez to pozbawienie działki nr ... jedynego odpływu wód opadowych były działaniem zgodnym z prawem, nienaruszającym treści art. 29 ustawy Prawo wodne, - obrazę normy art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, iż decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r. udzielająca pozwolenia na budowę osiedla mieszkaniowego z częścią usługową (budynki A, B, C, D) "M. P." w G., w zakresie dotyczącym odprowadzenia wód deszczowych, poprzedzona decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia 26 czerwca 2008r. o udzieleniu G. Sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie wód opadowych - mimo, iż pozostają w sprzeczności z zapisami pkt. 9 karty terenu ... miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta G. ... z dnia 6 lipca 2000r. oraz treścią art. art. 125 ust. 2 oraz art. 126 pkt. 1 ustawy Prawo wodne - nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa, - naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ¡ego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że usytuowanie przez inwestora na działce nr ... łącznie 114 miejsc parkingowych, stanowi w rzeczywistości projekt 33 zgrupowań miejsc parkingowych, przy czym żadne ze zgrupowań nie przekracza ilości 4 miejsc postojowych, w związku z czym zastosowanie tu mają regulacje, o jakich mowa w § 19 ust. 1 pkt. 1 oraz ust. 2 pkt. 1 ww. rozporządzenia, podczas gdy językowa i celowościowa wykładnia treści § 19 omawianego rozporządzenia prowadzą tylko do jednego wniosku, iż użyty przez ustawodawcę zapis odnosi się do skupiska wydzielonych miejsc parkingowych jako całości, na które składają się poszczególne miejsca parkingowe, w związku z czym zastosowanie mieć tu winien przepis § 19 ust. 1 pkt. 2 oraz ust. 2 pkt. 2 rozporządzenia, - naruszenie normy art. 3 ust. 20 w związku z art. 35 ust. 1 pkt. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r. w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowalnego i udzielenia pozwolenia na budowę miejsc parkingowych na działce nr ewid. ..., nie została wydana z naruszeniem prawa, podczas gdy w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowych miejsc parkingowych na obszarze działki nr ... winny być uwzględnione wszystkie przepisy odrębne, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu - w tym treść § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., z przełożeniem tego na prawidłowe wyznaczenie obszaru oddziaływania projektowanych miejsc postojowych wobec sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji, w tym nieruchomości skarżącego, - naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. normy art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uchylenie w zaskarżonej części decyzji Wojewody P. z dnia 7 lipca 2014r., oraz odmowę stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r., w części dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę miejsc parkingowych na działce nr ewid. ... w zaskarżonym zakresie, mimo, iż ww. decyzjami doszło do zatwierdzenia projektu budowlanego, udzielając pozwolenia na budowę parkingu z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na ich wydaniu wbrew wymogom dotyczącym odległości pomiędzy wydzielonymi miejscami parkingowymi, a granicami działki budowlanej oraz oknami pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w sąsiadujących budynkach mieszkalnych, co skutkuje ich nieważnością. Przy tak skonstruowanych zarzutach skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r. nr ... w zakresie dotyczącym odprowadzenia wód deszczowych oraz lokalizacji miejsc parkingowych w obrębie działek nr: ..., ..., ..., ..., jak również decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 26 czerwca 2008r. nr: ... o udzieleniu G. sp. z o.o. pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie wód opadowych, pochodzących z terenu osiedla mieszkaniowego "M." do ziemi za pomocą systemu rozsączającego, w całości - jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa. Alternatywnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy właściwemu organowi do ponownego rozstrzygnięcia oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko oraz wyjaśnienia, wniósł o oddalenie skargi. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał prawidłowej oceny decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008r., w zakresie jakiego dotyczyło odwołanie Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. M. ..., ..., ..., ... w G. od decyzji Wojewody P. z dnia 7 lipca 2014r. a więc co do części w której Wojewoda stwierdził nieważność decyzji z dnia 5 września 2008r. w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę odprowadzenia wód deszczowych oraz miejsc parkingowych na działce nr ew. .... Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż zatwierdzone w powyższym zakresie rozwiązania projektowe nie naruszają w sposób rażący przepisów warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., jak i zapisów prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania terenu zatwierdzony uchwałą Rady Miasta G. z dnia 6 lipca 2000r., Nr ..., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego P. rejon ulicy M. i P. w mieście G., dalej zw. m.p.z.p. Zgodnie z zapisem powyższego planu, obszar na którym znajdują się w/w działki inwestycyjne oznaczony jest symbolem .... Paragraf § 5 - karta terenu: ... - pkt 9 (zasady obsługi infrastruktury) wyżej wskazanej uchwały stanowi, że na terenie oznaczonym symbolem ... przewiduje się m.in. odprowadzanie wód opadowych do miejskiej kanalizacji deszczowej. Projekt budowlany na działce nr ewid. ... (po podziale ...) przewiduje realizację dwóch systemów kanalizacji deszczowej zakończonych komorami drenarskimi. Jeden system obejmuje wody opadowe spływające z dachów, chodników i terenów zielonych, drugi z jezdni oraz wjazdów do parkingów podziemnych. Wszystkie systemy rozsączające są pośrednio włączone do kanalizacji deszczowej przez przelewy awaryjne. Zdaniem Sądu, słuszne jest stanowisko organu, iż w sprawie niniejszej zaakceptowane przez organ architektoniczno-budowlany rozwiązanie nie może być uznane za rażąco naruszające § 28 ust 1 rozporządzenia który stanowi, iż działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, a w braku takiej możliwości ustawodawca dopuszcza odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. W ocenie Sądu I instancji, nie można było także skutecznie postawić zarzutu rażącego naruszenia § 29 rozporządzenia, statuującego zakaz dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Brak bowiem jakichkolwiek przesłanek dla przyjęcia tezy, iż zatwierdzony projekt narusza przepisy Prawa wodnego i doprowadza świadomie do naruszenia stosunków wodnych. Sąd podkreślił, iż w obiegu prawnym pozostaje ostateczna decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia 26 czerwca 2008r. udzielająca pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie wód opadowych, pochodzących z terenu osiedla mieszkaniowego "M." zlokalizowanego na działce nr ... do ziemi za pomocą systemu rozsączającego. Decyzja ta korzystająca z waloru ostateczności wiąże swoimi ustaleniami organ architektoniczno-budowlany, w więc podnoszone wyżej zarzuty nie odnoszą się do decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego pozostaje poza kontrolą organów w niniejszym postępowaniu nadzorczym. Zdaniem Sądu I instancji, zasadnie podniósł także organ odwoławczy, że brak jest podstaw do przyjęcia, iż kontrolowana decyzja zapadła z rażącym naruszeniem § 19 rozporządzenia, który stanowi w ust. 1 pkt 1, że odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż 7 m - w przypadku do 4 stanowisk włącznie. W dacie wydania kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji przepis § 19 ust. 2 brzmiał: "Odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż: (1) 3 m - w przypadku 4 stanowisk włącznie, (2) 6 m - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie, (3) 16 m - w przypadku większej liczby stanowisk. Prawdą jest, że zdanie stanowiące punkt 1 zostało sformułowane niepoprawnie pod względem językowym. Niepoprawność ta jednak nie może prowadzić do wypaczenia sensu normy prawnej. Oczywisty brak słowa "do" przed wymienioną liczbą "4" nie oznacza, że następujące słowo "włącznie" uznać można za niebyłe. Fraza złożona z liczby i słowa "włącznie" zawsze odnosi się do więcej niż jednego przypadku: jest ich tyle, na ile liczba wskazuje. Skoro więc dana regulacja ma dotyczyć "4 stanowisk włącznie", to nie sposób inaczej ją rozumieć jak tylko jako dotyczącą jednego, dwóch, trzech lub czterech stanowisk. Sąd podzielił ocenę organu, iż projekt zagospodarowania terenu zakładał usytuowanie na działce nr ewid. ... (po podziale - nr ewid. ...) 112 miejsc parkingowych. W ramach inwestycji miały być zrealizowane grupy miejsc parkingowych (33 zgrupowania) zawierające określoną ilość stanowisk, nie przekraczającą 4. Zdaniem Sądu, zachodzą podstawy pozwalające uznać, że przedłożoną koncepcję zagospodarowania terenu należało traktować jako projekt budowlany 33 zgrupowań miejsc parkingowych: 6 zgrupowań po 2 miejsca parkingowe, 9 zgrupowań po 3 miejsca parkingowe i 18 zgrupowań po 4 miejsca. Analiza projektu zagospodarowania terenu pozwala przyjąć, że projektowane w zachodniej części działki inwestycyjnej 1 zgrupowanie z 2 stanowiskami parkingowymi jest usytuowane w odległości ok. 3,5 m od granicy z działką drogową o nr ewid. ... (ul. M.), zaś projektowane w zachodniej części działki inwestycyjnej 1 zgrupowanie z 4 stanowiskami parkingowymi jest usytuowane w odległości ok. 6,0 m od granicy z działką drogową o nr ewid. ... (ul. M.). Projektowane w południowej części działki inwestycyjnej 6 zgrupowań z 4 stanowiskami parkingowymi i 3 zgrupowania z 3 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości 3,0 m od granicy z działką o nr ewid. ..., zaś projektowane w południowej części działki inwestycyjnej 2 zgrupowania z 2 i 3 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości odpowiednio: ok. 3,0 m i ok. 12,0 m od granicy z działką o nr ewid. .... Projektowane w północnej części działki inwestycyjnej 2 zgrupowania z 4 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości ok. 11,0 m i ok. 3,0 m od granicy z działką o nr ewid. ..., zaś projektowane w północnej części działki inwestycyjnej 2 zgrupowania z 4 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości ok. 7,0 m i ok. 3,0 m od granicy z działką o nr ewid. .... Natomiast projektowane w północnej części działki inwestycyjnej 4 zgrupowania z 4 stanowiskami parkingowymi i 1 zgrupowanie z 3 stanowiskami parkingowymi są usytuowane w odległości od ok. 3,0 m do ok. 6,0 m od granicy z działką o nr ewid. .... Ponadto odległość najbliższych z projektowanych zgrupowań miejsc parkingowych od okien budynku mieszkalnego na działce o nr ewid. ... przekracza 7,0 m, natomiast odległość najbliższych z projektowanych zgrupowań miejsc parkingowych od okien budynków mieszkalnych na działce o nr ewid. ... przekracza 16,0 m. Mając na uwadze powyższe rozwiązanie projektowe, Sąd uznał, że nie można było skutecznie postawić zarzutu rażącego naruszenia § 19 ust.1 i 2 rozporządzenie wykonawczego. W ocenie Sądu I instancji, na aprobatę zasługiwało stanowisko organu, o braku podstaw do stwierdzenia nieważności kontrolowanej w trybie nadzoru decyzji z dnia 5 września 2008r. w badanej części, co skutkować musiało oddaleniem skargi. Nie można było także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia, zwłaszcza rażącego, art. 6, 7,8, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia jest wszechstronne, rzetelne i zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej zw. p.p.s.a. oddalił skargę. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego H. B. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. art. 174 pkt 1 p.p.s.a. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisów: 1. § 5 (dotyczącego karty terenu oznaczonego nr ..., nr strefy ...) pkt 9 uchwały Nr ... Rady Miasta G. z dnia 6 lipca 2000r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego P. Rejon ulicy M. i P. w mieście G. (MPZP nr ...), opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa P. nr 84, poz. 544 z dnia 7 września 2000r. w zakresie interpretacji pojęcia "odprowadzanie wód opadowych do miejskiej kanalizacji deszczowej" uznając, iż w świetle powyższej regulacji możliwa jest interpretacja rozszerzająca, pozwalająca na przyjęcie stwierdzenia, iż regulacja ta "przewiduje m.in. odprowadzanie wód opadowych do miejskiej kanalizacji deszczowej", co w dalszej konsekwencji skutkuje tym, iż pośrednie włączenie zastosowanych systemów rozsączających do kanalizacji deszczowej przez systemy awaryjne spełnia wymóg przewidziany w § 5 pkt 9 dla karty terenu nr ... ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2. art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2013r. Nr 1409 ze zm.), poprzez uznanie, iż zaakceptowane przez organ architektoniczno - budowlany rozwiązanie w postaci zastosowania systemów rozsączających w obrębie działki oznaczonej nr ... jest zgodne z ustaleniami miejskiego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie regulującym odprowadzanie wód opadowych, 3. § 28 ust. 1 oraz § 29 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U z 2015r. Nr 1422) poprzez przyjęcie, iż zaakceptowane przez organ architektoniczno - budowlany rozwiązanie w postaci zastosowania systemów rozsączających w obrębie działki oznaczonej nr ... nie może być uznane za rażąco naruszające ww. normę, jak również iż brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyznania, że zatwierdzony projekt doprowadza do świadomego naruszenia stosunków wodnych, 4. art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015r. Nr 199 ze zm.), dalej u.p.z.p. poprzez ich pominięcie, II. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - przepisów postępowania, poprzez naruszenie: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie - co doprowadziło do sporządzenia uzasadnienia wyroku o treści nie odpowiadającej wymogom prawa, 2. art. 6, 7, 8 k.p.a. wskutek błędnego przyjęcia, iż zaakceptowane przez organ architektoniczno - budowlany rozwiązanie w postaci zastosowania systemów rozsączających w obrębie działki oznaczonej nr ... pozostaje w zgodzie z obowiązującymi, wskazanymi powyżej przepisami prawa, w tym miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sytuacji, gdy projektowane i zastosowane systemy rozsączające nie tylko pozostawały w sprzeczności z regulacją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale również nie były i nadal nie są odpowiednie i wystarczające dla zapewnienia odbioru wody deszczowej w sytuacji, gdy z materiału dowodowego przedłożonego przez skarżącego jednoznacznie wynika, że w przypadku podłoża glinianego (a takie w obszarze działki nr ... występuje) rozsączanie jest niemożliwe- co też miało istotny wpływ na wynik sprawy, 3. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 §1 w związku z art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie, który pozwoliłby w sposób kompleksowy wyjaśnić przedmiotową sprawę w kierunku wystąpienia przesłanki rażącego naruszenia prawa przez organ, a w szczególności zaniechanie następującego ustalenia: czy planowane systemy rozsączające w zakresie kanalizacji deszczowej są wystarczające dla zamierzenia budowlanego, jak również czy rozwiązanie to gwarantuje wykonanie zapisu miejscowego, planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej sposobu odprowadzania wód deszczowych - co wymagało wiedzy specjalnej, 4. art. 78 § 1 w zw. z art. 78 § 2 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego wnioskowanego przez skarżącego w sytuacji, gdy jego wnioski zmierzały do ustalenia kluczowych okoliczności sprawy, tj. iż zastosowane systemy rozsączające zaskutkowały istotnym podniesieniem poziomu wód gruntowych na obszarze nieruchomości stanowiącej własność skarżącego i faktycznie wody opadowe z działki nr ... odprowadzane są bezpośrednio na działkę skarżącego, zamiast do miejskiej kanalizacji deszczowej, 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., poprzez uznanie, iż w ramach kontroli legalności zaskarżonej decyzji, decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza wyżej przywołanych przepisów prawa materialnego, co legło u podstaw orzekania przez sąd administracyjny z pominięciem zarzutów skargi, w konsekwencji czego Sąd uznał, iż nie doszło do rażącego naruszenia prawa, a tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia 5 września 2008 roku nr ... udzielającej pozwolenia na budowę osiedla mieszkaniowego z częścią usługową (budynki A, B, C, D) "M." w G.. Odpowiedź na skargę kasacyjną wniosła uczestniczka postępowania M. B., reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wnosząc o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jej przesłanki - enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. - w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten bowiem w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia, wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - art. 6, 7, 8 k.p.a.; art. 7, art. 77 §1 w zw. z art. 80 k.p.a.; art. 78 § 1 w zw. z art. 78 § 2 w zw. z art. 7 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. oraz prawa materialnego - § 5 pkt 9 m.p.z.p.; art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego; § 28 ust. 1 oraz § 29 rozporządzenia; art. 4 ust. 1 oraz art. 6 ust 1 u.p.z.p. Istota tych zarzutów sprowadza się do zakwestionowania przez skarżącego kasacyjnie stanowiska Sądu I instancji, który podzielił argumentację organu odwoławczego, że projekt budowlany w zakresie odprowadzania wód opadowych do kanalizacji deszczowej nie narusza rażąco zapisów planu miejscowego. W orzecznictwie funkcjonuje pogląd, że o rażącym naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, tzn. taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. wyrok z 9 lutego 2005r. sygn. akt OSK 1134/04, wyrok NSA z dnia 12 lipca 2016r., sygn. akt II OSK 2731/14, LEX 2102225, wyrok NSA z dnia 24 lutego 2017r., sygn. akt II OSK 1545/15). Mający w sprawie zastosowanie zapis § 5 pkt 9 uchwały Nr ... Rady Miasta G. z dnia 6 lipca 2000r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego P. Rejon ulicy M. i P. w mieście G., dotyczy terenu oznaczonego nr ... i określa "zasady obsługi infrastruktury". Jedna z nich określa sposób odprowadzania wód opadowych, stanowiąc "wody opadowe: do miejskiej kanalizacji deszczowej. Wody opadowe z palców i parkingów przed wprowadzeniem do kanalizacji deszczowej wstępnie oczyścić z pisaków i osadów". Bezsporne jest, że projekt budowlany przewiduje na działce nr ewid. ... (po podziale ...) realizację dwóch systemów kanalizacji deszczowej zakończonych komorami drenarskimi: jeden system obejmuje wody opadowe spływające z dachów, chodników i terenów zielonych, drugi z jezdni oraz wjazdów do parkingów podziemnych. Wszystkie systemy rozsączające są pośrednio włączone do kanalizacji deszczowej przez przelewy awaryjne. W ocenie skarżącego kasacyjnie, pośredni system włączenia do kanalizacji deszczowej świadczy o błędnej wykładni § 5 pkt 9 m.p.z.p. oraz § 28 ust. 1 i § 29 rozporządzenia, skutkującej rażącym naruszeniem tych przepisów. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że zaakceptowane przez organ architektoniczno-budowlany rozwiązanie nie może być uznane za rażąco naruszające powołany zapis planu, ani § 28 ust 1 rozporządzenia mówiącego, że działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, a w braku takiej możliwości dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Nie można także skutecznie postawić zarzutu rażącego naruszenia § 29 rozporządzenia, statuującego zakaz dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Słusznie Sąd I instancji uznał, że brak jest przesłanek dla przyjęcia tezy, iż zatwierdzony projekt narusza przepisy ustawy Prawo wodne i doprowadza świadomie do naruszenia stosunków wodnych. Podnoszona przez skarżącego kasacyjnie kwestia zrealizowania inwestycji niezgodnie z projektem budowlanym nie może skutkować stwierdzeniem rażącego naruszenia i w konsekwencji stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy także mieć na uwadze, że ostateczną decyzją z dnia 26 czerwca 2008r. Prezydent Miasta G. udzielił pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie wód opadowych, pochodzących z terenu osiedla mieszkaniowego "M." zlokalizowanego na działce nr ... do ziemi za pomocą systemu rozsączającego oraz przebudowę poprzez zarurowanie rurociągiem drenażowym. Decyzja ta, korzystająca z waloru ostateczności wiąże swoimi ustaleniami organ architektoniczno-budowlany i pozostaje poza kontrolą organów i Sądu w niniejszym postępowaniu nadzorczym. Projekt budowlany kanalizacji został także uzgodniony z Gdańskimi Melioracjami. Nie jest usprawiedliwiony zarzut zaniechania przeprowadzenia postępowania dowodowego wnioskowanego przez skarżącego dla ustalenia, czy planowane systemy rozsączające w zakresie kanalizacji deszczowej są wystarczające dla zamierzenia budowlanego, jak również czy rozwiązanie to gwarantuje wykonanie zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej sposobu odprowadzania wód deszczowych oraz że zastosowane systemy rozsączające zaskutkowały istotnym podniesieniem poziomu wód gruntowych na obszarze nieruchomości stanowiącej własność skarżącego i faktycznie wody opadowe z działki nr ... odprowadzane są bezpośrednio na działkę skarżącego, zamiast do miejskiej kanalizacji deszczowej. Odnosząc się do tego zarzutu należy podkreślić, że zaskarżona decyzja z dnia 7 września 2014r. wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym – nieważnościowym, w którym, odmiennie od postępowania toczącego się w postępowaniu zwykłym nie można rozstrzygać o istocie sprawy. W tym postępowaniu organ nadzoru orzeka jako organ kasacyjny, co oznacza że rozstrzyga tylko w kwestii istnienia w dacie wydania kontrolowanej w trybie nieważnościowym decyzji – przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu nieważnościowym organ nadzoru nie prowadzi postępowania dowodowego, orzeka na podstawie materiału zgromadzonego przez organ orzekający w postępowaniu zwykłym. Stąd wnioski dowodowe, wskazane przez skarżącego kasacyjnie nie mogły być uwzględnione. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do sporządzenia uzasadnienia wyroku o treści nie odpowiadającej wymogom prawa. Przepis ten określa obligatoryjne elementy uzasadnienia i w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji sprostał wymogom tego przepisu, analizując zebrany materiał dowody sprawy oraz dokonując oceny prawnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. ----------------------- 18