I FSK 1889/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska, Sędzia NSA Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Dominik Mączyński, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Miasta P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 214/15 w sprawie ze skargi Miasta P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 18 listopada 2014 r., nr IPTPP1/443-585/14-3/AK w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Miasta P. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrokiem z 2 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 214/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Miasta P. (dalej skarżący, Miasto, wnioskodawca) na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 18 listopada 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług (ww. wyrok oraz inne orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w niniejszym uzasadnieniu opublikowane zostały w bazie internetowej NSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 2. W skardze kasacyjnej skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Łodzi, w przypadku gdyby Sąd uznał, że w sprawie nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie przepisów prawa materialnego, uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi. Ponadto skarżący wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych, podnosząc zarzuty naruszenia: I. przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 5 ust. i, art. 8 ust. 1 oraz art. 8 ust. 2a w zw. z art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej ustawa o VAT) poprzez ich niewłaściwą interpretację i uznanie, iż w analizowanej sprawie nie występują żadne czynności opodatkowane pomiędzy Miastem a M. Sp. z o.o. (dalej: spółka lub MZK). II. przepisów postępowania, tj.: 1. art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) poprzez jego niezastosowanie w okolicznościach wskazujących na konieczność jego zastosowania w konsekwencji nieuchylenie interpretacji, podczas gdy została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej o.p.) poprzez uzasadnienie rozstrzygnięcia w sposób niepełny i podważający zaufanie do organów podatkowych; 2. art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi w okolicznościach, w których uzasadnionym było jej uwzględnienie i uchylenie interpretacji, z uwagi na naruszenie przez DIS w Łodzi wskazanych powyżej przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. 2.1. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. 3. Postanowieniem z 5 września 2017 r., sygn. akt I FSK 1889/15 Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie sądowe w związku ze skierowaniem przez NSA, postanowieniem z 22 grudnia 2016 r., sygn. akt I FSK 972/15, do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego. 3.1. Postanowieniem z 16 maja 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął zawieszone postępowanie z uwagi na okoliczność, że wyrokiem z 25 lipca 2018 r., w sprawie C-140/17, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej rozstrzygnął zadane pytanie prejudycjalne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. 4.1. W skardze kasacyjnej sformułowano zarówno zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego jak i materialnego. W świetle sformułowanych zarzutów przedmiotem sporu pozostaje okoliczność, czy Miasto sprzedaje M. Sp. z o.o. uprawnienie do korzystania z komunikacji miejskiej w formie biletów, nie zaś sam bilet w postaci drukowanej bez dalszego uprawnienia wynikającego z tego biletu i w konsekwencji, czy czynność ta podlega opodatkowaniu VAT i w konsekwencji, czy przysługuje Miastu prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku w wydatkami inwestycyjnymi w infrastrukturę komunikacyjną. 4.2. W sporze tym Miasto oczekuje przyznania mu prawa do odliczenia podatku naliczonego od nakładów poniesionymi na inwestycję w zakresie poprawy bezpieczeństwa transportu miejskiego dopatrując się działania w charakterze podatnika VAT w związku z dokonywaną od dnia 1 stycznia 2013 r. sprzedażą na rzecz MZK biletów uprawniających do korzystania z komunikacji miejskiej. 4.3. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stan faktyczny wynikający z wniosku o interpretację nie pozwala na uznanie, że sprzedaż biletów była czynnością opodatkowaną, której konsekwencją mogło być prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków poniesionych na infrastrukturę transportową. Podstawowe zasady dotyczące odliczania podatku naliczonego zostały sformułowane w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15 ustawy, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Stosownie do art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r., kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Natomiast zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r., kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. W świetle powyższych przepisów nie może być wątpliwości, że aby nabywane dobro mogło stanowić podstawę do odliczenia podatku naliczonego musi wiązać się z działaniem w charakterze podatnika VAT. 4.4. Z wniosku o interpretację wynika jedynie, że do końca 2012 r. umowa zawarta pomiędzy Miastem a MZK miała charakter nieodpłatny. Dopiero od dnia 1 stycznia 2013 r. umowa miała charakter odpłatny. Od tego dnia Miasto obciąża bowiem spółkę za sprzedane bilety według wartości nominalnej przedmiotowych biletów, czyli pobiera od spółki wynagrodzenie. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE lub Trybunał) z 25 lipca 2018 r. w sprawie C-140/17 (...) (ECLI:EU:C:2018:595). W wyroku tym Trybunał udzielił odpowiedzi na pytania prejudycjalne zadane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 22 grudnia 2016 r., I FSK 972/15, dotyczące wykładni przepisów Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 2006 r. Nr L 347, s. 1, z późn. zm.), dalej: dyrektywa 2006/112, stwierdzając, że artykuły 167, 168 i 184 dyrektywy 2006/112 oraz zasadę neutralności podatku od wartości dodanej (VAT) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby podmiot prawa publicznego korzystał z prawa do korekty odliczenia VAT zapłaconego od dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, gdy w chwili nabycia tego dobra z jednej strony, ze względu na swój charakter, mogło ono być wykorzystywane zarówno do celów czynności opodatkowanych, jak i nieopodatkowanych, ale w początkowym okresie było wykorzystywane na cele działalności nieopodatkowanej, a z drugiej strony ten podmiot prawa publicznego nie wskazał wyraźnie zamiaru wykorzystywania tego dobra do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że będzie ono wykorzystywane do takich celów, o ile z analizy wszystkich okoliczności faktycznych, której przeprowadzenie należy do sądu krajowego, wynika, że został spełniony warunek ustanowiony w art. 168 dyrektywy 2006/112, zgodnie z którym podatnik powinien działać w takim charakterze w momencie, w którym dokonał nabycia. Przywołana konkluzja została poprzedzona rozważaniami, z których wynika, iż kwestia tego, czy w chwili dostawy dobra podatnik działał w takim charakterze, czyli na potrzeby działalności gospodarczej, stanowi okoliczność faktyczną, której zbadanie należy do sądu odsyłającego, z uwzględnieniem całości okoliczności dotyczących sprawy, wśród których znajdują się charakter danych dóbr i okres, jaki upłynął pomiędzy ich nabyciem i wykorzystaniem do celów działalności gospodarczej tego podatnika (pkt 38). Ponadto w ocenie Trybunału, nawet jeśli jednoznaczna i wyraźna deklaracja zamiaru wykorzystania dobra do użytku gospodarczego przy jego nabyciu może być wystarczająca do stwierdzenia, że dobro zostało nabyte przez podatnika działającego w takim charakterze, to brak takiej deklaracji nie wyklucza, że taki zamiar może przejawiać się w sposób dorozumiany (pkt 47). Z kolei charakter dobra, który stanowi element podlegający uwzględnieniu na potrzeby ustalenia, czy w chwili dostawy nieruchomości podatnik działał w takim charakterze, może wskazywać, że gmina zamierzała działać jako podatnik (pkt 49). Podobnie fakt, że już przed dostawą i nabyciem nieruchomości spornej w postępowaniu głównym gmina była już zarejestrowana jako podatnik VAT, stanowi wskazówkę przemawiającą za takim wnioskiem (pkt 50). Natomiast nie ma w istocie znaczenia, że dane dobro nie zostało bezpośrednio wykorzystane do celów czynności opodatkowanych, ponieważ wykorzystanie dobra wyznacza jedynie zakres wstępnego odliczenia lub ewentualnej późniejszej korekty, jednak nie ma ono wpływu na powstanie prawa do odliczenia (pkt 51). Wreszcie na badanie ustanowionego w art. 168 dyrektywy 2006/112 warunku, zgodnie z którym podatnik powinien działać w takim charakterze w chwili nabycia towaru, nie ma wpływu okoliczność, że obiektywny podział konkretnych wydatków inwestycyjnych na transakcje opodatkowane i nieopodatkowane jest trudny, a wręcz niemożliwy (pkt 56). W sprawie, której dotyczy powyższe orzeczenie prejudycjalne, zapadł ponadto wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (z 17 października 2018 r., I FSK 972/15), w którym stwierdzono wprost, że art. 86 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 1 i 2 oraz art. 91 ust. 1-6 i art. 91 ust. 7 ustawy o VAT należy interpretować w ten sposób, że gdy przy nabyciu dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość, które ze względu na swój charakter może być wykorzystywane zarówno do celów działalności opodatkowanej, jak też do celów działalności nieopodatkowanej, podmiot prawa publicznego posiadający już status podatnika nie zadeklarował wyraźnie, że zamierza przeznaczyć je do celów działalności opodatkowanej, ale też nie wykluczył, że dobro to będzie wykorzystywane w takim celu, który początkowo wykorzystywał te dobro do celów działalności nieopodatkowanej, ale następnie zmienił wykorzystanie tego dobra, przeznaczając jego część do działalności opodatkowanej będzie miał prawo dokonania korekty i odliczenia podatku naliczonego na podstawie tych przepisów. Przywołać należy również stanowisko wyrażone w wyroku siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 października 2018 r., I FSK 294/15, wydanym przy uwzględnieniu wspomnianych w pkt 4.3. rozważań i wskazówek TSUE. W wyroku tym Sąd stwierdził, że w przypadku gminy zarejestrowanej jako podatnik podatku od towarów i usług w okolicznościach, takich jak w rozpatrywanym stanie faktycznym, gmina dokonując w ramach zadań własnych, wynikających z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 z późn. zm.), dalej: u.s.g., inwestycji w postaci infrastruktury wodno-kanalizacyjnej działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 15 ust. 1 i 6 ustawy o VAT, co powoduje możliwość dokonania odliczenia podatku naliczonego związanego z taką inwestycją również w drodze a posteriori poprzez korekty, jeśli w początkowym okresie infrastruktura nie była wykorzystywana do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. 4.5. W odniesieniu do rozpatrywanej sprawy zauważyć należy, że organ interpretacyjny nie kwestionował prawa miasta do odliczenia podatku naliczonego w związku z tym, że nabyte dobro początkowo nie było przeznaczone do działalności opodatkowanej, ale wbrew stanowisku Miasta uznał, że również od 1 stycznia 2013 r. nie można mówić o wykonywaniu działalności opodatkowanej. 4.6. W tak zakreślonych granicach sporu rację należy przyznać organowi interpretacyjnemu oraz Sądowi pierwszej instancji. Nie pozostaje w sprawie sporne, że sprzedaż biletów nie stanowi dostawy towarów, ale świadczenie usług, gdyż na ich podstawie nabywca zyskuje uprawnienie do korzystania z usługi. Bilet jest więc "potwierdzeniem prawa do usługi", z której korzystają pasażerowie. Sąd oraz organ interpretacyjny uznały, że dokonywana przez Miasto czynność sprzedaży biletów na rzecz M. Sp. z o.o. nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Sąd podzielił bowiem stanowisko organu interpretacyjnego, że Miasto nie świadczy żadnych usług na rzecz spółki. W skardze kasacyjnej, jej autor kwestionuje właśnie to stanowisko i przedstawia argumentację mającą potwierdzać, że Miasto świadczy usługi na rzecz Spółki. Wywodzi bowiem, że "Gdyby Miasto nie zapewniało infrastruktury komunikacyjnej (m.in. autobusów, przystanków), nie ponosiło wydatków bieżących na utrzymanie przedmiotowej infrastruktury, nie wyznaczało wytycznych w zakresie taryfy czy nie zatwierdzało rozkładów jazdy, świadczenie przedmiotowych usług miejskiej komunikacji zbiorowej na jego terenie nie byłoby możliwe". 4.7. Przedstawioną w skardze kasacyjnej argumentacją, jej autor nie zdołał podważyć stanowiska zajętego w wydanej interpretacji oraz wyroku Sądu pierwszej instancji. Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów, w tym również: 1. przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej, 2. zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji, 3. świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Stosownie do art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku gdy podatnik, działając we własnym imieniu, ale na rzecz osoby trzeciej, bierze udział w świadczeniu usług, przyjmuje się, że ten podatnik sam otrzymał i wyświadczył te usługi. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde świadczenie, które nie jest dostawą towarów w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć również należy, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym, czynność podlega opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi być na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy dostawcą towarów lub usługodawcą a odbiorcą, a w zamian za wykonanie świadczenia powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczeniem i przekazanym za nie wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest dana czynność, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz dokonującego dostawy lub świadczącego usługę. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioskodawca nie wykazał, że taki związek istnieje pomiędzy wynagrodzeniem wypłaconym przez MZK za bilety a opisanymi świadczeniami wykonywanymi przez Miasto. W każdym razie takiego stanowiska nie można przyjąć na podstawie wniosku o interpretację. Z wniosku o interpretację wynika jedynie, że do końca 2012 r. umowa zawarta pomiędzy Miastem a MZK miała charakter nieodpłatny. Od dnia 1 stycznia 2013 r. umowa miała charakter odpłatny. Od tego dnia Miasto obciąża bowiem spółkę za sprzedane bilety według wartości nominalnej przedmiotowych biletów. W sprawie nie jest natomiast kwestionowane, że bilety nie stanowią towaru, bowiem nie wypełniają definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy, zgodnie z którą towarem są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postaci energii. Bilet jest wprawdzie rzeczą, ale sam w sobie nie stanowi istotnej wartości, najważniejsze zaś jest prawo, które w sobie inkorporuje tj. w rozpatrywanej sprawie korzystanie z komunikacji miejskiej. Bilet jest więc "potwierdzeniem prawa do usługi", z której korzystają pasażerowie. Zatem przekazując bilety na rzecz spółki Miasto nie świadczyło usługi z tego tytułu. 4.8. Powyższej oceny nie może zmienić okoliczność, że w skardze kasacyjnej jej autor odwołuje się do odsprzedaży usług w rozumieniu art. 8 ust. 2a ustawy o VAT. Wprowadza zasadę, że w przypadku gdy podmiot "pośredniczy", pomiędzy podmiotem faktycznie świadczącym usługę, a jej odbiorcą, przyjmuje się, że podmiot ten działa tak jakby sam wcześniej nabył taką usługę, a następnie ją wyświadczył, co sprawia, że opodatkowaniu podlegają wszystkie etapy w świadczeniu usług, łącznie z tym, w którym nie wykonuje się czynności faktycznych. Wspomniana "fikcja prawna", wynikająca z art. 8 ust. 2a ustawy o VAT, znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy dany podmiot pośredniczący w rzeczywistości nie jest konsumentem ostatecznym usługi, a jedynie przyjmuje się wtedy założenie, że taką usługę nabył od podmiotu świadczącego, a następnie sam ją wyświadczył na rzecz osoby trzeciej. Oznacza to, że podmiot świadczący (sprzedający) daną usługę nabytą we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej, traktowany jest najpierw jako usługobiorca, a następnie jako usługodawca tej samej usługi. Zaproponowana przez autora skargi kasacyjnej koncepcja odsprzedaży usług dalej nie pozwala na stwierdzenie związku pomiędzy wynagrodzeniem w postaci wartości nominalnej przekazanych spółce biletów a obowiązkami Miasta w zakresie zapewnienia infrastruktury komunikacyjnej. Tymczasem to na wnioskodawcy spoczywał obowiązek wykazania takiego związku. Stosownie do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Ustawodawca wyraźnie więc określił warunki formalne wniosku o udzielenie interpretacji, przewidując, że to składający wniosek jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego lub opisu zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie. Natomiast organ interpretacyjny dokonuje wyłącznie oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Wobec powyższego organ, dokonując interpretacji indywidualnej, przyjmuje w pełni za podatnikiem ściśle określony przez niego stan faktyczny (zdarzenie przyszłe). Nie jest przy tym istotne, czy wskazany przez wnioskodawcę stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) odpowiada rzeczywistości, gdyż w tym specyficznym rodzaju postępowania organ udzielający interpretacji nie jest umocowany do weryfikowania jego prawdziwości, czy też jego modyfikacji. Dlatego też, z merytorycznego punktu widzenia wniosek o udzielenie interpretacji musi wyczerpująco opisywać stan faktyczny sprawy lub zdarzenie przyszłe, gdyż jedynie przedstawiony przez stronę opis wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. Organ interpretacyjny nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 1726/15). 4.9. Dla rozpatrywanej sprawy nie bez znaczenia jest również okoliczność, iż w przedmiocie uznania sprzedaży przez Miasto na rzecz spółki biletów za usługę podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, niekorzystającą ze zwolnienia, prawa do odliczenia podatku VAT w związku z realizacją infrastruktury komunikacyjnej w drodze korekty, o której mowa w art. 91 ustawy o VAT, Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi w dniu 18 listopada 2014 r. wydał na wniosek Miasta interpretację (IPTPP1/443-585/14-2/AK), w której uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Interpretacja ta nie została zaskarżona przez stronę. 4.10. W tej sytuacji nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 5 ust. i, art. 8 ust. 1 oraz art. 8 ust. 2a w zw. z art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 6 ustawy o VAT poprzez ich niewłaściwą interpretację. 4.11. Nie zasługiwały też na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. W szczególności nie mógł zostać uwzględniony zarzut naruszenia art. 121 § 1 o.p. poprzez uzasadnienie rozstrzygnięcia w sposób niepełny i podważający zaufanie do organów podatkowych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego interpretacja zawiera obszerne i przekonywujące wyjaśnienie zajętego przez organ stanowiska. Okoliczność, że organ interpretacyjny nie podzielił stanowiska podatnika zaprezentowanego we wniosku i wydał interpretację sprzeczną z jego oczekiwaniami nie oznacza, jak słusznie podniósł Sąd pierwszej instancji, że doszło do naruszenia zasady zaufania do organów. W sprawie nie został też naruszony art. 151 p.p.s.a., który prawidłowo został zastosowany w sytuacji, kiedy zaskarżona interpretacja nie naruszała prawa. 5. Z powyższych względów należało uznać, że Naczelny Sąd Administracyjny, mając na względzie art. 184 p.p.s.a. in fine, nie miał podstaw do uchylenia tego wyroku. 5.1. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).