IV SA/Po 261/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stankowski (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Z.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie zapisu w ewidencji gruntów i budynków oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Starosta P. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2012 r. poz. 267 zwanej dalej jako "k.p.a.") oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193 poz. 1287 ze zm. zwanej dalej jako "p.g.k.") orzekł o utrzymaniu w ewidencji gruntów i budynków zapisu w zakresie właściciela, oznaczenia hipotecznego, oraz powierzchni dla działki położonej w obrębie Z., gmina S., oznaczonej: na ark. [...] numerem [...] o pow. [...]ha zapisanej w KW [...], stanowiącej własność B.W.. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z. W. (zwany dalej również jako "skarżący") zarzucając ww. decyzji naruszenie art. 7d pkt 1 lit. a tiret pierwsze p.g.k. w związku z § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 roku, nr 38 poz. 454 ze zwanego dalej jako "rozporządzenie") przez niedokonanie aktualizacji zapisów ewidencji dla przedmiotowej działki o charakterze podmiotowym, tj. co do osoby jej właściciela oraz o charakterze przedmiotowym w zakresie dotyczącym oznaczenia ksiąg wieczystych lub rodzajów dokumentów, mimo wykazania przez skarżącego nieaktualności tych zapisów. Skarżący wyjaśnił, że w uzasadnieniu wniosku o dokonanie zmian i w trakcie postępowania wskazywał na nieaktualność zapisów ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] przez wskazanie jako swojego tytułu nabycia własności do przedmiotowej działki umowy darowizny stwierdzonej aktem notarialnym Rep. [...] nr [...] z [...] grudnia 1998 r. od swojego ojca M. W.. Co do nieaktualności zapisu dotyczącego oznaczenia księgi wieczystej skarżący wskazał na zapis Działu I księgi wieczystej [...], prowadzonej dla nieruchomości będącej własnością kuzyna wnioskodawcy B. W., gdzie działka [...] nie figuruje. W ocenie skarżącego postępowanie organu I instancji narusza zasady wyrażone w Rozdziale 2 k.p.a. Podkreślił, że wykazał swoje prawo do działki nr [...] umową darowizny sporządzoną w formie aktu notarialnego, czyli zgodnie z wymogiem §46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia i w zasadzie aktualizacja w tym zakresie powinna nastąpić z urzędu. Organ odmówił jednak dokonania aktualizacji ewidencji uzasadniając to tym, że działka jest zapisana w KW nr [...] - nieruchomości stanowiącej własność B.W., powołując się na stan KW [...] z początku lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Tym samym organ nie wykonał swojego obowiązku wynikającego z §44 pkt 2 w związku z §46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia. Organ, co do zasady, prowadząc ewidencję gruntów i budynków ma odnotowywać skutki istotnych zdarzeń, a nie oceniać ich ważność. Organ pominął okoliczność, że konstytutywnym momentem przeniesienia prawa własności nieruchomości jest zawarcie stosownej umowy w formie aktu notarialnego, a nie (nieaktualny) zapis KW. Organ zignorował fakt, że działka nr [...] nie jest częścią nieruchomości opisanej KW [...], o czym świadczy aktualny zapis tej KW. Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7b p.g.k. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że dane podmiotowe zawarte w ewidencji służyć mają wyłącznie odzwierciedleniu aktualnego stanu prawnego nieruchomości i potwierdzają zaistniały stan, ukształtowany na podstawie innych dokumentów. Organy ewidencyjne nie mogą samodzielnie tego stanu kształtować. Ewidencja gruntów nie służy ustalaniu stanu własności, a potwierdza jedynie stan prawny ustalony w innym trybie przez inne organy czy sądy. Ewidencja rejestruje bezsporne dane o gruntach czy budynkach na podstawie dokumentów których można ustalić zachodzące zmiany prawne w zakresie objętym ewidencją gruntów. Organy ewidencji gruntów nie mają kompetencji do ustalania stanu własności. Tym zajmują się sądy powszechne, o ile strona powołująca się na swój tytuł własności nie posiada nie budzącego wątpliwości dokumentu, na podstawie którego możliwe byłoby ustalenie tytułu własności. Jak wyjaśnił organ odwoławczy działka nr [...] przed założeniem ewidencji gruntów i budynków odpowiadała parceli oznaczonej na mapie katastralnej nr [...] o powierzchni [...] ha, zapisanej w księdze wieczystej S. [...], w której jako właściciel figurował M.W. W ramach założenia ewidencji gruntów dla obrębu Z., parcela nr [...] otrzymała nr ewidencyjny [...] i przypisano jej powierzchnię [...] ha. Z rejestru gruntów sporządzonego w 1962 r. wynika, że działka [...] była wówczas we władaniu M.W., brak jest natomiast wskazania numeru księgi wieczystej. Z kolei z rejestru gruntów sporządzonego w 1970 r. wynika, że działka [...] stanowi własność T.W. i zapisana jest w księdze wieczystej [...]. W czasie odnowienia ewidencji gruntów w 1974 r. przedmiotowa działka [...] otrzymała nr [...] i powierzchnię [...] ha. W aktach sprawy brak jest informacji czyją wówczas stanowiła własność. W wyciągach z wykazu zmian gruntowych z 1989 r. i 1997 r. znajdujących się w aktach księgi wieczystej KW [...] działka nr [...] nie figuruje. Działka o numerze [...] jest obecnie zapisana w jednostce rejestrowej ewidencji gruntów i budynków, w której jako właściciel figuruje B.W. Organ odwoławczy zauważył ,że aktem notarialnym Rep. [...].[...] z [...] grudnia 1998 r. M.Z.W. darował swojemu synowi Z.M.W. nieruchomość stanowiącą działkę nr [...]. Z zawartego w akcie notarialnym zapisu wynika, że M.W. "jest właścicielem wpisanym [...].10.1961 r. do księgi wieczystej KW nr [...], nieruchomości stanowiącej gospodarstwo rolne położonej w S., składające się z działki o numerze geodezyjnym [...], o obszarze [...] ha. Na skutek zmian w ewidencji geodezyjnej zmieniła numerację na nr [...] o obszarze [...], a po dokonaniu nowego obmiaru i stwierdzeniu ubytku powierzchni wynoszącego [...] ha zmieniono powtórnie jej numer na [...] o powierzchni [...] ha i określono przynależność administracyjną do Z.". Organ odwoławczy wyjaśnił również, że księga wieczysta KW [...] powstała po zamknięciu KW Z. [...], w której pierwotnie była zapisana parcela położona w obrębie S. oznaczona nr [...]. W wyniku zmian granic miasta S. w 1947 r. przedmiotowa parcela została oznaczona w katastrze nieruchomości miasta S. na karcie [...] numerem [...]. W wyniku kolejnej zmiany granic miasta S. w 1954 r. przedmiotowa parcela została włączona do obrębu Z., a w wyniku założenia ewidencji gruntów została oznaczona numerem [...]. W wyniku odnowienia ewidencji gruntów dokonanego dla wsi Z. w 1974 r., działka oznaczona nr [...] została połączona z działką oznaczoną nr [...] (dawna parcela [...] z karty [...] w mieście S.) w działkę oznaczoną nr [...]. Następnie działka oznaczona nr [...] została podzielona na działki nr [...] i [...]. W kolejnych latach nastąpił podział działki nr [...] na działki nr [...] i nr [...]. działka oznaczona nr [...] została podzielona na działki oznaczone nr [...] i [...], Z powyższego wynika zdaniem organu odwoławczego, że dawna parcela nr [...] o powierzchni [...] ha opisana w akcie notarialnym z 1998 r. nie jest tożsama z obecną działką nr [...]. Odpowiada ona obecnym działkom [...] i [...]. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że działka nr [...] nie jest obecnie ujawniona w księdze wieczystej KW [...], w której jako właściciel działek o nr [...],[...],[...],[...],[...], i [...] ujawniony jest B.W., ani w KW [...] w której jako właściciel parceli nr [...] wpisany jest Z.W.. Organ odwoławczy zauważył, iż domniemywa się, że prawo jawne księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Wpis w księdze wieczystej obejmujący dział II, w którym wykazuje się między innymi, właściciela korzysta z rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych. Oznacza to, że osoba wpisana w księdze wieczystej jako właściciel, jest uznawana za właściciela, aż do momentu dokonania w tym zakresie innego wpisu. Spory co do prawa własności nie są rozstrzygane prze organy ewidencji gruntów, ale przez sądy powszechne. Skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Z.W. wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 28 k.p.a. przez nieprzyznanie statusu strony B.W. w postępowaniu administracyjnym mimo, że organy obu instancji przyjęły B.W. za właściciela działki nr [...], a sprawa toczyła się między innymi o aktualność zapisu ewidencji danych podmiotowych, czyli zmianę tych danych, dla działki [...]; - art. 7, 76 §1, art. 77 §1 i art. 80 k.p.a. polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego, wyrażającej się w odmówieniu mocy dowodowej i wiarygodności aktowi notarialnemu Rep. [...] nr [...] z [...] grudnia 1998 r., na podstawie którego skarżący nabył od swojego ojca przedmiotową działkę nr [...] oraz uznanie, że działka nr [...] jest częścią nieruchomości stanowiącej własność B.W. opisanej w księdze wieczystej nr KW [...] mimo, że działka nr [...] nie jest wymieniona w dziale I tej księgi wieczystej - art. 22 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1 pkt 1 i art. 20 ust. 2 pkt 1 oraz art. 24 ust. 2b oraz art. 24 ust, 2a pkt 2 w związku z art. 7b ust. 2 pkt 2 p.g.k. przez odmowę aktualizacji zapisów ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] w zakresie danych podmiotowych oraz oznaczenia hipotecznego mimo wykazania przez skarżącego ustawowych przesłanek do dokonania tych zmian. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że prawa własności działki nr [...] nie ujawniono w księdze wieczystej ze względu na błędne wskazanie numeru księgi wieczystej, co miało swoje źródło w błędzie w zaświadczeniu - wypisie i wyrysie z ewidencji gruntów i budynków wydanym celowo do sporządzenia aktu notarialnego przez organ prowadzący wówczas tą ewidencję. Organy obu instancji odnotowują co prawda, że działka nr [...] przynajmniej od 1989 roku nie figurowała w KW [...], nie figuruje też w KW [...], jednak mimo to podtrzymują nieaktualne oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków w zakresie przedmiotowym - zapis dotyczący oznaczenia hipotecznego jako KW [...] i konsekwentnie w zakresie podmiotowym zapis B.W. jako właściciela, utrzymując tym samym ewidencję w stanie nieaktualności. W ocenie skarżącego organy ewidencji gruntów nie mają kompetencji do ustalania stanu własności. Ogany zakwestionowały skuteczność nabycia prawa własności działki nr [...] przez skarżącego powołując się na historyczny stan prawny tej działki i odmówiły mocy prawnej dokumentowi urzędowemu w postaci aktu notarialnego, do czego nie posiadają kompetencji. Organy obu instancji podejmując decyzję o odmowie dokonania aktualizacji zapisów ewidencji w zakresie objętym przedmiotem zaskarżenia podjęły ją z pominięciem aktualnych zapisów działu I księgi wieczystej [...] oraz treści umowy darowizny. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. wniósł o jej oddalenie powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. z dnia [...] lutego 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] grudnia 2014 r., którą to organ I instancji orzekł o utrzymaniu w operacie ewidencji gruntów i budynków zapisu w zakresie właściciela, oznaczenia hipotecznego oraz powierzchni działki położonej w obrębie Z. Gmina S., oznaczonej na ark. [...] numerem [...] o pow. [...]ha, zapisanej w KW [...] stanowiącej własność B.W.. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 2 pkt 8 p.g.k. przez ewidencję gruntów i budynków rozumie się system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Jak wynika z art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.k. ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje dotyczące gruntów - ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Ponadto zgodnie z art. 20 ust. 2 p.k.g. w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się także właścicieli nieruchomości. Organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów jest starosta (art. 22 ust. 1 p.g.k.). Zasady prowadzenia ewidencji gruntów i budynków uregulowane zostały w przywołanym już rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z § 44 rozporządzenia wynika, że do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy m.in. utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Zgodnie z § 45 ust. 1 rozporządzenia aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi, ujawnienia nowych danych ewidencyjnych, wyeliminowania danych błędnych. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, organów i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 i 11 (§ 46 ust. 1). Zgodnie z § 46 ust. 2 rozporządzenia z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: 1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych, 2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych, 3) dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej, 4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Ponadto zaznaczyć należy, że w § 12 ust. 1 rozporządzenia prawodawca wskazał jakiego rodzaju dokumenty mogą stanowić podstawę do uwidocznienia w ewidencji zmian w zakresie prawa osób i jednostek organizacyjnych, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 2 oraz w § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, do gruntów, budynków i lokali wymieniając wśród nich wpisy dokonane w księgach wieczystych, prawomocne orzeczenia sądowe, umowy zawarte w formie aktów notarialnych, dotyczące ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, ostateczne decyzje administracyjne, dyspozycje zawarte w aktach normatywnych, umowy dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2. Przyjąć więc należy, że skoro więc ujawniony w ewidencji gruntów stan prawny musi być oparty na odpowiednich dokumentach to dokonywane wpisy w ewidencji gruntów mają charakter wyłącznie techniczno-deklaratoryjny, a organy ewidencyjne rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Postępowanie ewidencyjne ma charakter wyłącznie informacyjny, służy bowiem ewidencjonowaniu bezspornych danych o gruntach, budynkach i lokalach (wyrok NSA z 29 września 2011 r., I OSK 1596/10, wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 2452/12 dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl). Postępowanie takie ma charakter wtórny względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających ujawnieniu w ewidencji. W razie powstania sporu, co do tego czyją własnością jest nieruchomość, ujawniona w operacie gruntów, powinno najpierw dojść do rozstrzygnięcia takiego sporu w drodze odpowiedniego procesu cywilnego, a dopiero potem do ujawnienia zapadłego w takim procesie wyroku w operacie ewidencyjnym. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje bowiem poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych (wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 719/07 dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). Z akt niniejszej sprawy wynika, iż skarżący pismem z dnia [...] lipca 2014 r. zwrócił się do Starosty o zmianę danych objętych ewidencją gruntów celem doprowadzenia jej do stanu aktualności w zakresie właściciela, oznaczenia księgi wieczystej oraz powierzchni dla działki nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym nr [...], Z.. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w wypisie z rejestru gruntów organ zaświadczył, że wg. prowadzonej przez niego ewidencji gruntów dla działki nr [...] prowadzona jest księga wieczysta nr [...], a według jej zapisów prowadzona jest ona dla działek o nr [...],[...],[...],[...]¸i [...]i jej właścicielem jest B.W.. Z kolei działka nr [...] jest jego własnością, którą nabył na mocy umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...] grudnia 1998 r. Rep. [...] nr [...] i nie jest ona objęta księgą wieczystą nr [...]. Jak natomiast wynika z aktu notarialnego na który powołuje się skarżący, jego przedmiotem była m.in. dokonana na rzecz skarżącego darowizna działki o nr [...] o powierzchni [...] ha, która zapisana została w księdze wieczystej nr [...]. Notariusz sporządzający tenże akt wskazał również, że na skutek zmian w ewidencji geodezyjnej działka zmieniła numerację na nr [...] o obszarze [...] ha, a po dokonaniu nowego obmiaru i stwierdzeniu ubytku powierzchni wynoszącego [...] ha zmieniono powtórnie jej numer na [...] o powierzchni [...] ha. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z księgi wieczystej oznaczonej numerem [...] wynika, że obejmuje ona działkę nr [...] o powierzchni [...] ha, a w Dziale II jako jej właściciel oznaczony został Z.W.. Ponadto w księdze tej zawarta została w zmianka o umowie darowizny na którą powoływał się skarżący tj. umowa darowizny z dnia [...] grudnia 1998 r. numer rep. [...]. Ponadto z materiału dowodowego zebranego przez organy administracji wynika, na co zwróciły również uwagę organy, że działka nr [...] przed założeniem ewidencji gruntów i budynków odpowiadała parceli oznaczonej na mapie katastralnej numerem [...] o powierzchni [...] ha. Następnie parcela o nr [...] otrzymała numer ewidencyjny [...], a z rejestru gruntów sporządzonego w 1970 r. wynikało, że zapisana ona została w księdze wieczystej nr [...] i stanowi własność T.W.. Bezspornym jest, że aktualnie w kw nr [...] nie figuruje działka nr [...]. Z kolei działka o nr [...] zapisana obecnie w kw [...], pierwotnie oznaczona była nr [...]tak jak to wskazano również w akcie notarialnym. Następnie jednak działka ta oznaczona została jako [...], po czym połączona została z działką nr [...] w działkę nr [...]. Następnie działka ta została podzielona na [...] i [...], a działka [...] podlegała dalszym podziałom. Tym samym w ocenie Sądu za zasadne należy uznać w stanowisko organu odwoławczego, że opisana w akcie notarialnym parcela nr [...] o powierzchni [...] ha nie jest tożsama z opisaną w tym akcie działką nr [...]. Z akt sprawy wynika, że działka na [...] nie została ujawniona ani w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej obecnie dla działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...],[...],[...],[...],[...] i [...], których właścicielem zgodnie z zapisami tej księgi jest B.W., ani też w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej dla działki nr [...], której właścicielem zgodnie z jej zapisami jest skarżący. Ponadto nie ma racji skarżący, że umowa darowizny z dnia [...] grudnia 1998 r. nie została ujawniona w treści księgi wieczystej, bowiem jeszcze raz należy podkreślić, że w księdze wieczystej nr [...] prowadzonej dla działki nr [...] zamieszczona została wzmianka o umowie darowizny na którą powoływał się skarżący, będąca podstawą oznaczenia skarżącego w Dziale II jako jej właściciela. Tym samym aktualizacja ewidencji gruntów polega na naniesieniu w niej bezspornych danych potwierdzonych stosownymi dokumentami, to w ocenie Sądu prawidłowo organy I jak i II instancji uznały za niezasadne dokonanie aktualizacji w żądanym przez skarżącego zakresie. Postępowanie w przedmiocie aktualizacji zapisów ewidencji gruntów jest postępowaniem rejestrowym, co oznacza, że nie rozstrzyga ono sporów o prawa do gruntów. Jeżeli natomiast w sprawie istnieje jakikolwiek spór, co do własności gruntu, spór taki nie jest rozstrzygany w postępowaniu dotyczącym ewidencji gruntów, bowiem właściwym do jego rozstrzygnięcia jest sąd powszechny. Jednocześnie wskazać należy, że powołana przez skarżącego umowa darowizny zawarta w formie aktu notarialnego z 1998 r. w ocenie Sądu nie mogła stanowić podstawy do aktualizacji ewidencji w zakresie powierzchni działki. Co do zasady aktualizacja danych w zakresie powierzchni działki nastąpić może na podstawie dokumentów geodezyjnych, których skarżący nie przedstawił. Zapis w akcie notarialnym może przesądzać o przysługującym konkretnym osobom prawie własności nieruchomości, ale nie o rzeczywistej powierzchni działki geodezyjnej. Odpis aktu notarialnego nie może bowiem stanowić podstawy dla organów ewidencyjnych do zmiany wpisu w ewidencji w zakresie powierzchni działki (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt VIII SA/Wa 26/13 dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). Zmiany danych w zakresie powierzchni działki dokonuje się w ewidencji na podstawie dokumentów pomiarowych, a takich skarżący organom nie przedstawił. Nie mógł również odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 28 k.p.a. poprzez nieprzyznanie statusu strony B.W.. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ugruntowany jest pogląd, podzielany również przez Sąd w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę, że przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ten, który bez własnej winy nie został dopuszczony do udziału w postępowaniu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać. Wynika, to z pośrednio art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Takie rozwiązanie ustawowe powoduje, że tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, ewentualnie podniesienia zarzutu zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2276/11, z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1886/10, z dnia 26 stycznia 2009 r., sygn. II OSK 51/08 dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl). Dlatego też nie można uznać zarzutu skarżącego, iż inny podmiot został pozbawiony udziału w postępowaniu. Jeżeli strona, która została pozbawiona udziału w postępowaniu administracyjnym nie wniesie skargi do sądu administracyjnego, nie można wbrew jej stanowisku uznać, że doszło do naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania. Reasumując Sąd wskazuje, że organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy i na jego podstawie oceniły, że brak jest podstaw do dokonania aktualizacji ewidencji gruntów w zakresie żądanym przez skarżącego. Natomiast zarzuty podniesione przez skarżącego okazały się niezasadne. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w P. z dnia [...] lutego 2015 r. oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty P. z dnia [...] grudnia 2014 r. nie naruszają prawa w stopniu wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm) i na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę jako nieuzasadnioną.