I GSK 1914/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Maria Myślińska sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant Nina Pruk po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 411/15 w sprawie ze skargi A. Spółki z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz A. Spółki z o.o. w Z. kwotę 2.700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2015r., sygn. akt V SA/Wa 411/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w Z., uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] listopada 2014r. w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji wskazał, że E. Sp. z o.o. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego o zwrot podatku akcyzowego w wysokości 115.131 zł z tytułu dokonanej dostawy wewnątrzwspólnotowej 50 samochodów osobowych. Po rozpatrzeniu tego wniosku decyzją z dnia [...] czerwca 2014r. Naczelnik UC I w Warszawie odmówił skarżącej zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych, wskazując, że samochody objęte wnioskiem były wcześniej zarejestrowane na terenie kraju, zaś Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] listopada 2014r., podjętą na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej (tekst jedn.: Dz.U. z 2012r. poz. 749), zwanej o.p., i art. 107 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2014r. poz. 752 ze zm.), zwanej u.p.a., utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, skarżąca nie spełniła przesłanki nakazującej aby dostarczone wewnątrzwspólnotowo pojazdy nie były wcześniej zarejestrowane na terenie kraju. Organ odwoławczy wyjaśnił, że 41 z 50 samochodów zostało zarejestrowanych przed rozpoczęciem procedury przemieszczania z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego. Natomiast pozostałych 9 pojazdów zostało zarejestrowanych po dokonaniu dostawy wewnątrzwspólnotowej, o czym świadczą zapisy w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Podkreślił nadto, że daty złożonych wniosków o rejestrację pojazdów wskazują początek procesu związanego z rejestracją pojazdów. Zatem, nie mają znaczenia daty wydania, przez organ rejestrowy, decyzji dotyczących rejestracji stałej pojazdów wraz z dowodem rejestracyjnym, tablic rejestracyjnych oraz karty pojazdu, bowiem dotyczą tej samej rejestracji. Organ II instancji wyjaśnił, że zanim dojdzie do rejestracji stałej pojazdu, organ rejestrowy wydaje decyzję o rejestracji czasowej pojazdu, która stanowi element rejestracji stałej pojazdu. Gdyby uznać te dwa postępowania w zakresie rejestracji jako odrębne, a nie ciąg tego procesu to działanie takie mogłoby powodować sytuację, w których dochodziłoby do ponownego nabycia wewnątrzwspólnotowego bez uiszczenia podatku przy wcześniejszym dokonaniu zwrotu akcyzy z tytułu dokonanej dostawy. W zakresie 9 samochodów (zarejestrowanych po dostawie wewnątrzwspólnotowej) organ II instancji odstąpił od wykładni językowej art. 107 ust. 1 u.p.a. i uznał, że użyty przez ustawodawcę termin "niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym samochodu osobowego", powinien mieć także zastosowanie do pojazdu zarejestrowanego po dokonaniu dostawy wewnątrzwspólnotowej. W ocenie organu, powyższa interpretacja zapobiegnie powstaniu luki prawnej, którą ubiegający się o zwrot mogliby wykorzystać, a tym samym ochroni Skarb Państwa przed nadmiernym uszczupleniem i bezpodstawnym wzbogaceniem się ubiegającego się o zwrot akcyzy. Organ II instancji wskazał, że jeśli zamiarem skarżącej było uzyskanie zwrotu zapłaconej akcyzy z tytułu dokonanej dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodów osobowych, to nieuzasadnioną czynnością była wcześniejsza rejestracja 41 pojazdów, jak i późniejsza 9 pojazdów. Uwzględniając skargę E. Sp. z o.o. na tę decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił przedmiotową sprawę na dwa odrębne zagadnienia, tj. co do 41 samochodów, których rejestracja nastąpiła przed dokonaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej oraz co do pozostałych 9 pojazdów, których rejestracja na terenie kraju nastąpiła po dokonaniu dostawy. W zakresie 41 samochodów Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, organy podatkowe na podstawie zgromadzonych dokumentów miały bowiem podstawy do stwierdzenia, że skarżąca nie spełniła warunku zwrotu akcyzy, gdyż pierwszej rejestracji pojazdów dokonano przed dniem dostawy wewnątrzwspólnotowej. Sąd I instancji wyjaśnił, że ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2012r. poz. 1137 ze zm.), zwana p.r.d., w art. 74 ust. 2 wskazuje na dwa rodzaje rejestracji czasowej: z urzędu oraz na wniosek. Zgodnie z ust. 2 pkt 1 tego artykułu, rejestracji z urzędu dokonuje się w przypadku złożenia wniosku o rejestrację. Rejestracja na wniosek dopuszczalna jest w przypadku wywozu pojazdu za granicę, przejazdu pojazdu z miejsca jego zakupu lub odbioru na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w sytuacji przejazdu pojazdu związanego z koniecznością dokonania jego badania technicznego lub naprawy. W niniejszej sprawie rejestracji czasowej dokonano w celu rejestracji pojazdu, o czym świadczą np. nr rejestracyjny, wydany dowód rejestracyjny. Zatem powodem rejestracji czasowej pojazdu nie było pozwolenie czasowe, w celu wywozu za granicę (art. 74 ust. 2 pkt 2 lit. a) p.r.d.), taka możliwość nie została zaznaczona we wniosku o rejestrację. Sąd podkreślił, że czasowa rejestracja z urzędu po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu (art. 74 ust. 2 pkt 1 p.r.d.) jest częścią procesu rejestracji pojazdów, których celem było trwałe dopuszczenie do ruchu na terytorium kraju. W ocenie Sądu, ten rodzaj rejestracji czasowej wyklucza prawo domagania się zwrotu akcyzy. Skoro rejestracji czasowej dokonano w celu rejestracji tych pojazdów, to Sąd I instancji uznał, że te pojazdy zostały po raz pierwszy zarejestrowane na terytorium kraju przed ich wewnątrzwspólnotową dostawą, a z tego tytułu co do zasady nie zwracany jest podatek akcyzowy. Zdaniem Sądu, "niezarejestrowanie" należy odczytywać jako brak złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. W tej sprawie Spółka taki wniosek złożyła i uzyskała z urzędu najpierw czasową rejestrację a następnie rejestrację pojazdu, na co wskazuje status pojazdu widniejący w wydruku z ewidencji CEPiK - pojazd zarejestrowany. Za niezasadny Sąd uznał zatem zarzut naruszenia art. 107 ust. 1 u.p.a. W ocenie Sądu, Spółka nie spełniła przesłanki braku rejestracji w kraju w odniesieniu do 41 samochodów, gdyż w dacie dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej były one zarejestrowane na terenie kraju. Skarżąca w żaden sposób nie udowodniła, a to na niej ciąży obowiązek dowodowy, że rejestracja miała miejsce już po dostawie wewnątrzwspólnotowej. Organ odwoławczy dokonał zatem prawidłowej oceny całego materiału dowodowego, przewidzianego przepisami u.p.a. i przedstawionego przez podmiot wnioskujący o zwrot akcyzy. Natomiast w zakresie 9 samochodów wskazanych w załączniku do decyzji w poz. 26-33 i 43, zdaniem Sądu I instancji, organ odwoławczy niezasadnie wskazywał, że sporne pojazdy zostały w kraju zarejestrowane i tym samym stanowi to przeszkodę do zwrotu akcyzy. Przepis art. 107 ust. 1 u.p.a. jest w swojej treści jasny i w żaden sposób organ nie mógł pominąć literalnej wykładni tego przepisu, dokonując swoistej jego nadinterpretacji. Sąd zauważył, iż zwrot akcyzy należy się podmiotowi, który m.in. dokonuje dostawy wewnątrzwspólnotowej niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami p.r.d. samochodu osobowego. Zatem skoro dostawa wewnątrzwspólnotowa - którą jest zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 8 u.p.a. m.in. przemieszczanie samochodów osobowych z terytorium kraju na terytorium państwa członkowskiego – nastąpiła wcześniej niż rejestracja pojazdów, to skarżąca wykazała warunek zawarty w tym przepisie. Niedopuszczalne jest, jak argumentował Sąd I instancji, pomijanie jakiegokolwiek fragmentu tekstu przepisu, a w tym wypadku pominięcie przez organ terminu "wcześniej". Skoro intencją ustawodawcy było aby zwrot przysługiwał od samochodów wcześniej niezarejestrowanych w kraju a już przemieszczonych, to nie należy doszukiwać się w przepisie innej treści. Sąd wskazał, iż potwierdzeniem powyższej interpretacji jest aktualne brzmienie art. 107 ust. 1 u.p.a., który obowiązuje od 1 stycznia 2015r. Obecnie bowiem zwrot akcyzy przysługuje od samochodów niezarejestrowanych w kraju w momencie dokonania dostawy lub eksportu, a więc tylko moment dokonania dostawy lub eksportu jest istotny przy zwrocie akcyzy. W skardze kasacyjnej od tego wyroku Dyrektor Izby Celnej w Warszawie zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania, mające mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002r. nr 153 poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., poprzez: a) dokonanie nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji w odniesieniu do 9 wskazanych samochodów i w konsekwencji niezasadne jej uchylenie, na skutek wadliwego przyjęcia przez Sąd, że w sprawie organy nieprawidłowo zinterpretowały przepis art. 107 ust. 1 u.p.a.; b) dokonanie nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji w odniesieniu do 9 wskazanych samochodów i w konsekwencji niezasadne jej uchylenie, z uwagi na niedokonanie przez Sąd wykładni celowościowej przepisu art. 107 ust. 1 u.p.a. i nierozważenie kwestii zwrotu podatku akcyzowego w odniesieniu do 9 wskazanych samochodów w kontekście negatywnych zjawisk społeczno-gospodarczych; II. przepisów prawa materialnego, tj.: art. 107 ust. 1 u.p.a., poprzez błędną wykładnię w odniesieniu do 9 spośród 50 samochodów osobowych, wcześniej niezarejestrowanych w kraju a już przemieszczonych, prowadzącą do uznania, że rejestracja na stałe samochodów, które opuściły już terytorium Polski wskutek dostawy wewnątrzwspólnotowej i w konsekwencji zwrot podatku akcyzowego są możliwe i zasadne w kontekście negatywnych zjawisko społeczno-gospodarczych. Wskazując na te podstawy kasacyjne skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, względnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Dyrektor Izby Celnej w Warszawie wskazał, że znane są mu przypadki rejestracji samochodów osobowych po dacie dostawy wewnątrzwspólnotowej. Jest to świadome działanie podmiotów, ubiegających się o zwrot podatku akcyzowego, którzy uzyskując atrakcyjną cenę rynkową pojazdu od dealerów samochodowych (rabat z tytułu zakupu pojazdu) pod warunkiem rejestracji pojazdu w kraju, zachowują uprawnienie do zwrotu akcyzy, zgodnie z literą prawa. Taką nieprawidłowość stwierdzono w sprawie, co umknęło Sądowi I instancji. W związku z tym, organ podatkowy w sytuacji braku odpowiedniej regulacji prawnej i niedostrzeganiem tego problemu przez sąd administracyjny na kanwie rozpatrywanych spraw, zastosował inną interpretację niż wskazaną w art. 107 ust. 1 u.p.a. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie uznał, iż zasadnym jest w aktualnym brzmieniu przepisu art. 107 ust. 1 u.p.a. dokonanie takiej jego wykładni, która przewidywałaby sytuację, gdy zainteresowany podmiot rejestruje pojazd po dokonaniu dostawy wewnątrzwspólnotowej albo eksportu, tj. po opuszczeniu terytorium kraju. W toku rozprawy przed NSA pełnomocnik Spółki wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, wedle art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wobec nie stwierdzenia okoliczności skutkujących nieważnością postępowania przed Sądem I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniesioną przez Dyrektora Izby Celnej w Warszawie skargę kasacyjną w granicach zarzutów kasacyjnych. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy prawnej, co oznacza, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zarzuty kasacyjne naruszenia art. 145 § 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a., tj. zarzuty pkt I petitum skargi kasacyjnej, nie zostały podniesione skutecznie. Naruszenia tych przepisów skarżąca kasacyjnie upatruje w dokonaniu przez Sąd I instancji nieprawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wykładni prawa materialnego w odniesieniu do 9 samochodów. Wobec tak sformułowanych zarzutów podkreślenia wymaga, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem. Zakres takiej kontroli obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. O naruszeniu przepisów art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. oraz art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. można mówić tylko wówczas, gdy sąd wyjdzie poza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego (tzn. poza kontrolę działalności administracji publicznej, rozpoznając skargę na akt lub czynność nieobjęte jego kognicją), bądź w sprawach należących do jego właściwości uchyli się od badania legalności działalności administracji, ewentualnie zastosuje środki ustawie nieznane oraz posiłkować się przy tym będzie innym kryterium niż zgodność z prawem (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2014r., II GSK 1293/13). Przez zarzut naruszenia tych przepisów skarga kasacyjnie nie może zatem podważać prawidłowości dokonanej przez Sąd I instancji kontroli działalności administracji publicznej, tj. oceny zastosowania przez Sąd I instancji prawa materialnego i procesowego (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2013r., I FSK 753/12, Lex nr 1336047, czy wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012r., I GSK 868/10, Lex nr 1136570). W niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zarzuca Sądowi I instancji przekroczenia zakresu przedmiotowego sprawy, ani też zastosowania kryterium innego niż zgodność decyzji z prawem. Kwestionuje natomiast prawidłowość zaskarżonego wyroku, gdyż nie zgadza się z oceną prawną Sądu legalności decyzji odwoławczej z uwagi na przyjęcie przez ten Sąd, jej zdaniem, wadliwej wykładni prawa materialnego. A skoro analizowanymi zarzutami nie sposób skutecznie podważyć zasadność kontrolowanego wyroku, to skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego przez organ skutku w postaci uchylenia tego wyroku. Niezależnie od tego podnieść trzeba, że zaskarżony wyrok został wydany po rozpatrzeniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego. Sąd I instancji przeprowadził zatem kontrolę decyzji, objętej zakresem właściwości tego Sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Po zbadaniu legalności działalności organu administracji publicznej, Sąd I instancji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 134 p.p.s.a. uwzględnił skargę E. Sp. z o.o. i – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - zakwestionował zaskarżoną decyzję w odniesieniu do 9 pojazdów, zaś w pozostałym zakresie oddalił skargę. Nie można zaś dopatrywać się naruszenia powoływanych przepisów w tym, że Sąd I instancji wydał orzeczenie o treści niezgodnej z oczekiwaniami autora skargi kasacyjnej. Jeżeli bowiem sąd administracyjny stosuje środki określone w ustawie, to każde jego orzeczenie, zarówno korzystne, jak i niekorzystne dla strony, jest realizacją obowiązku przeprowadzenia kontroli działalności administracji publicznej. W takich przypadkach nie może być mowy o naruszeniu wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2014r., I OSK 2074/13). To natomiast, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z oceną ustalonego stanu prawnego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów. Niezasadny jest również zarzut kasacyjny naruszenia art. 107 ust. 1 u.p.a. Zarzut ten nie został bowiem skonstruowany w sposób poprawny. Skuteczne sformułowanie zarzutu kasacyjnego wymagało, co jednak nie ma miejsca w tej sprawie, wskazania przepisów p.p.s.a., które, zdaniem skarżącej kasacyjnie, naruszył Sąd I instancji, tj. powołania przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia wyroku przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Zarzucając Sądowi I instancji wadliwą wykładnię art. 107 ust. 1 u.p.a., skarga kasacyjna nie zawiera również argumentacji prawnej podważającej kwestionowane stanowisko Sądu I instancji co do wykładni tegoż przepisu. W tym zakresie skarżąca kasacyjne powołuje argumenty pozaprawne. Wskazuje bowiem, odwołując się do tzw. notorii urzędowej, na przypadki rejestrowania samochodów osobowych w kraju po dokonaniu ich dostawy wewnątrzwspólnotowej, co jest konsekwencją uzyskiwania od dealerów atrakcyjnych cen rynkowych pojazdów pod warunkiem ich rejestracji w kraju, a także na brak odpowiednich rozwiązań prawnych w takiej sytuacji oraz konieczność stosowania różnych metod wykładni prawa i znaczenie wykładni funkcjonalnej w usuwaniu dysfunkcyjności prawa. W istocie więc skarżąca kasacyjnie formułuje postulaty pod adresem legislatora co do wadliwej, jej zdaniem, regulacji prawnej i wnioski de lege ferenda, mające zmierzać do zmiany prawa poprzez odrębne uregulowanie wskazywanej przez organ, a zaistniałej w sprawie, sytuacji faktycznej. Z tych względów, jak wprost wskazuje konkluzja uzasadnienia skargi kasacyjnej, za zasadne skarżąca kasacyjnie uważa dokonanie takiej wykładni art. 107 ust. 1 u.p.a., która wykluczałaby zwrot akcyzy pojazdu zarejestrowanego na terenie kraju po dacie jego dostawy wewnątrzwspólnotowej. Tak sformułowane argumenty nie mogą jednakże podważać stanowiska Sądu I instancji, zajętego co trzeba podkreślić co do wykładni prawa materialnego. Proces ustalania stanu faktycznego i proces wykładni przepisów prawa stanowią odrębne, dokonywane za pomocą innych narzędzi, czynności zmierzające do zastosowania przepisów prawa w okolicznościach faktycznych sprawy. Skuteczne sformułowanie zarzutu dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni prawa materialnego wymagało zatem wskazania przez skarżącą kasacyjnie jak przepis ten powinien być, jej zdaniem, prawidłowo interpretowany, co wiąże się z przedstawieniem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej sposobu (metod wykładni prawa), które doprowadziły skarżąca kasacyjnie do odmiennego wyniku wykładni niż to uczynił Sąd I instancji. Wymagało to wskazania, jakie to ważkie argumenty uzasadniają inną interpretację art. 107 u.p.a niż przyjęta przez Sąd I instancji, zwłaszcza zaś gdy sama skarżąca w skardze kasacyjnej powołuje judykat przeczący jej stanowisku. Wskazane braki formalne uniemożliwiają zatem Sądowi kasacyjnemu ocenę trafności stanowiska skargi kasacyjnej co do naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 107 ust. 1 u.p.a. poprzez jego błędną wykładnię. W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Zasądzone na rzecz Spółki od skarżącego kasacyjnie organu koszty postępowania kasacyjnego w kwocie 2.700 zł obejmują - stosownie do art. 204 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 490), zwanego rozporządzeniem – wynagrodzenie radcy prawnego. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekł zaś na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia.