I SA/Rz 397/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek / spr./ Sędziowie WSA Tomasz Smoleń SO del. Piotr Popek Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015r. sprawy ze skargi "A" S.A. w D. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację, 2) określa, że zaskarżona interpretacja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej "A" S.A. w D. kwotę 457 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Firma "A" (określana dalej także jako skarżąca, spółka, wnioskodawca) wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania za podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług ceny sprzedaży nieruchomości ustalonej przez strony w umowie sprzedaży, tj. kwoty 1 zł netto. We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Spółka jest producentem opon do samochodów osobowych, ciężarowych oraz maszyn rolniczych. Posiada fabrykę w D., zlokalizowaną na terenie działek przemysłowych, będących własnością Skarbu Państwa, a użytkowanych przez spółkę, na podstawie udzielonego jej prawa do użytkowania wieczystego. Na terenie tych działek w latach 60-tych ubiegłego wieku wybudowano wał przeciwpowodziowy na prawym brzegu rzeki Wisłoka w km 55+960-57+150 (nr ewid. działek: [...], [...], [...]). Wał przeciwpowodziowy został wybudowany w związku z ówczesną inwestycją polegającą na budowie ujęcia wody oraz spiętrzenia wody na rzece [...] - używanego przez spółkę na potrzeby produkcji. Obecnie wał przeciwpowodziowy ochrania zarówno tereny fabryki i infrastrukturę należącą do spółki, tj.: osadniki i ujęcie wody, oczyszczalnię ścieków, infrastrukturę elektryczną, jak i tereny mieszkalne, rekreacyjne oraz tereny przemysłowe innych zakładów. Spółka ponosi bieżące koszty utrzymania wału przeciwpowodziowego takie jak: koszenie trawy, przeglądy techniczne, wykonuje naprawy i remonty usterek. Roczny koszt utrzymania i administracji wałem to kwota około 15 tysięcy zł. W latach 2004-2010 spółka poniosła wydatki na remonty wału w łącznej kwocie ok. 3,6 min zł. Ostatnia duża modernizacja wału nastąpiła po powodzi w roku 2010. Wydatki na modernizację, zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości, zwiększyły wartość początkową środka trwałego, który do tego czasu został umorzony w 100% i wykazywany z wartością netto 0 PLN, do wartości 2.875.000,00 PLN. Wartość netto środka trwałego na dzień 31 sierpnia 2014 r. wynosi 2.453.330,33 PLN. Stosownie do postanowień art. 70 ust. 3, art. 72, art. 75 oraz art. 88a ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 Prawo wodne (Dz. U. z 2012r. poz. 145 ze zm.), mając na uwadze potrzeby ochrony przed powodzią, rozumianą jako zadanie organów administracji rządowej i samorządowej, Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w R. zlecił opracowanie dokumentacji projektowej pod nazwą: - "Zabezpieczenie przeciwpowodziowe obszarów zalewowych położonych na prawym brzegu rzeki [...] w km 50+500-57+800 na terenie miejscowości D. i K., woj. [...]", - "Rozbudowa prawego wału przeciwpowodziowego rzeki [...] na terenie miasta D. na działkach Firmy "A’, woj. [...]". Zgodnie z przygotowaną dokumentacją, w celu spełnienia norm przewidzianych w Prawie wodnym, wał przeciwpowodziowy musi zostać w najbliższej przyszłości zmodernizowany. Dotyczy to również wału będącego własnością spółki, który w swoim najniższym punkcie powinien zostać podniesiony o ok. 1,5 m. Szacowany koszt modernizacji wynosi 3,1 mln zł netto. Powyższa inwestycja spółki jest niezbędna, bowiem w przypadku modernizacji pozostałej części wału, znajdującego się w zakresie odpowiedzialności Marszałka Województwa, część wału będącego własnością spółki będzie niższa od reszty, co powoduje: niezgodność budowli z przepisami prawa wodnego oraz ryzyko roszczeń odszkodowawczych wobec spółki w przypadku wystąpienia powodzi czy podtopień ze strony mieszkańców wybudowanych osiedli mieszkaniowych oraz właścicieli zlokalizowanych w pobliżu przedsiębiorstw i ogródków działkowych. Marszałek Województwa pozyskał fundusze UE na realizację przebudowy wału przeciwpowodziowego. Spółka rozważa sprzedaż na rzecz organu administracji państwowej wału przeciwpowodziowego będącego jej własnością za cenę ustaloną na poziomie 1 zł netto. Spółka wskazuje, że jest czynnym podatnikiem VAT w rozumieniu art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 Nr 177, poz. 1054 dalej: "ustawa VAT"), oraz, że pomiędzy spółką a organem administracji państwowej nie ma powiązań o charakterze rodzinnym lub z tytułu przysposobienia, kapitałowym, majątkowym lub wynikającym ze stosunku pracy, ani żadnych innych powiązań o których mowa w art. 32 ustawy VAT. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w przypadku sprzedaży na rzecz organu administracji państwowej wału, będącego własnością spółki, za podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług (dalej podatek VAT) należy uznać cenę sprzedaży nieruchomości ustaloną przez strony w umowie sprzedaży, tj. kwotę 1 zł netto? W ocenie spółki transakcja sprzedaży wału przeciwpowodziowego podlega opodatkowaniu podatkiem VAT , a podstawą opodatkowania będzie kwota należna z tytułu sprzedaży ustalona między stronami. Uzasadniając swoje stanowisko spółka powołała się na treść przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy VAT, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy VAT, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W ocenie spółki określona czynność może zostać uznana za odpłatną dostawę towarów wtedy, gdy zbywca danego towaru, w zamian za przeniesienie na nabywcę prawa do rozporządzenia towarem jak właściciel, otrzymuje od nabywcy świadczenie w postaci zapłaty za ten towar. Wystarczające jest przy tym uiszczenie jakiejkolwiek ceny, nie ma natomiast znaczenia, czy wartość takiego świadczenia odpowiada rzeczywistej wartości dostarczanego towaru. Świadczenia nabywcy towaru oraz jego zbywcy nie muszą bowiem być ekwiwalentne. Może wystąpić sytuacja, gdy wartość rynkowa dostarczanego towaru jest wyższa od wartości świadczenia dokonanego przez nabywcę, jak również z sytuacja odwrotna. Nie zmienia to jednak faktu, że w powyższych przypadkach następuje odpłatna dostawa towarów. Wobec powyższego, zdaniem spółki, na gruncie ustawy VAT nie można stwierdzić, że czynność, w przypadku której zapłata za towar zostaje dokonana w kwocie niższej niż jego wartość rynkowa, stanowi w części nieodpłatną dostawę towarów. Uzasadniając prawidłowość powyższej interpretacji pojęcia odpłatnej dostawy w rozumieniu ustawy VAT spółka powołała orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie Hotel Scandic Gasaback AB (C-412/03), w którym Trybunał orzekł, iż: "fakt, czy transakcja została dokonana za wynagrodzeniem niższym lub wyższym od kosztu produkcji, nie ma znaczenia przy klasyfikacji danej transakcji jako "transakcji dokonanej za odpłatnością (...)". Powołała również liczne interpretacje indywidualne: - Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 28 lutego 2012 r., (sygn. akt IPPP1/443-1759/11-2/EK), w której organ stwierdził, że: "Pod pojęciem dostawy towarów należy rozumieć przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Konsekwentnie (...) odpłatna dostawa towarów (...) w cenie promocyjnej (np. 10 PLN brutto za sztukę), stanowić będzie czynność opodatkowaną VAT", - Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 12 sierpnia 2010 r. (sygn. akt IBPP1/443-416/10/AZb), w której organ stwierdził, iż "Dane świadczenie (dostawa towarów) może być albo odpłatne albo nieodpłatne. Na gruncie podatku od towarów i usług nie występują świadczenia częściowo odpłatne. (...) Także czynności wykonane "po kosztach" ich świadczenia, bądź poniżej tych koszów, są czynnościami odpłatnymi, o ile tylko pobrano za nie wynagrodzenie"; - Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 14 września 2011 r. (sygn. akt IBPP1/443-1001/11/BM) w której organ stwierdził, że: "Przepisy ustawy VAT nie ograniczają podatnika w swobodzie ustalania ceny, czyli możliwa jest sprzedaż po cenie niższej niż rzeczywista wartość tych towarów lub usług. Taka sytuacja nie różni się niczym od normalnej sprzedaży towaru z zyskiem"; - Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 16 października 2012 r., (sygn. IPPP1/443-870/12-2/MP) według której wartość podstawy opodatkowania określa art. 29a ust. 1 ustawy VAT i jest nią wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Spółka podkreśliła, że planując dostawę budowli w postaci wału przeciwpowodziowego, nie ma na celu osiągnięcia z tego tytułu korzyści ekonomicznej w postaci uzyskanej ceny. Wręcz przeciwnie, przenosząc własność wału na organ administracji państwowej spółka uwolni się z obowiązku ponoszenia dalszych wydatków na kolejną modernizację i utrzymanie tej budowli. Spółka została zobowiązana do budowy wału przeciwpowodziowego w latach 60-tych ubiegłego wieku, ale w żadnym wypadku nie zależy jej na pozostawaniu właścicielem tej budowli. Spółka zwróciła uwagę, że w dzisiejszych realiach rynkowych, wał przeciwpowodziowy lub inne budowle tego typu może wykupić jedynie organ administracji odpowiedzialny za działania zapobiegające powodziom na podstawie ustawy Prawo wodne. Żaden inny podmiot nie jest zainteresowany podobną transakcją. W związku z powyższym należy uznać, że cena ustalona pomiędzy spółką a organem administracji państwowej, rozumiana jako kwota należna, którą organ zobowiązany jest uiścić z tytułu przeniesienia na jego rzecz własności wału przeciwpowodziowego stanowi podstawę opodatkowania podatkiem VAT. Spółka podkreśliła, że zaprezentowane powyżej stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydanych przez organy podatkowe. W przypadku interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 24 maja 2011 r. (sygn. akt ILPP1/4441-10/11-3/HMW) wnioskodawcą była spółka deweloperska realizująca inwestycję w postaci budowy osiedla domków jednorodzinnych, która zamierzała sprzedać gminie "za symboliczną złotówkę" należący do niej grunt, wraz z wybudowanymi na nim drogami wewnętrznymi stanowiącymi sieć komunikacyjną osiedla. W powyższej interpretacji organ podatkowy stwierdził, że: "(...) w sytuacji sprzedaży Gminie (...) dróg wewnętrznych (...) "za symboliczną złotówkę", transakcja ta będzie podlegać opodatkowaniu jako odpłatna dostawa towarów (...). Natomiast, jeżeli sprzedaż przedmiotowych składników majątku wnioskodawcy nastąpi po cenie ustalonej w umowie, to podstawę opodatkowania podatkiem od towarów usług stanowić będzie kwota należna z tytułu tej transakcji pomniejszona o kwotę należnego. Kwotą należną będzie więc kwota określona w umowie, tj. np. 1 zł.". Podobne stanowisko zostało zawarte również w innych interpretacjach indywidualnych, dotyczących umów sprzedaży: - w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2009 r. (sygn. akt IPPP1-443-638/09-3/PR), w której organ stwierdził, że: "Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży i nie ma znaczenia, że podatnik w danej chwili sprzedaje ten towar bądź usługę za cenę znacznie niższą. (...) w sytuacji gdy spółka dokona sprzedaży pomieszczeń (...) za kwotę 1 zł na rzecz wspólnoty mieszkaniowej, przy czym pomiędzy stronami transakcji nie zachodzą żadne powiązania, kwota ta będzie stanowiła obrót podlegający opodatkowaniu." - w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 3 listopada 2008 r. (sygn. akt IPPPl/443-1495/08-2/MPe), w której organ stwierdził, że: "Określając podstawę opodatkowania, wnioskodawca powinien (...) jako obrót przyjąć rzeczywistą kwotę należną z tytułu sprzedaży tj. kwota 1 zł.". - w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 9 stycznia 2014 r. (sygn. ITPP1/443-1039/13/DM), w której organ stwierdził, że "Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie ograniczają podatnika w swobodzie ustalania ceny, czyli możliwa jest sprzedaż po cenie niższej niż rzeczywista wartość tych towarów i usług. Taka sytuacja nie różni się niczym od normalnej sprzedaży towaru z zyskiem. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży i nie ma znaczenia, że podatnik w danej chwili sprzedaje ten towar bądź usługę za cenę znacznie niższą". Stanowisko to potwierdza również interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 2 lipca 2014 r. (sygn. IPPP1/443-372/14-5/AP). W ocenie spółki w przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie znajdzie zastosowania art. 32 ustawy VAT wg którego organ ma prawo określić inną wartość transakcji, jeśli pomiędzy nabywcą a podmiotem dokonującym dostawy towarów występują powiązania o charakterze: rodzinny lub z tytułu przysposobienia, kapitałowy, majątkowy, bądź też wynikające ze stosunku pracy. Spółka podkreśliła, że pomiędzy nią a organem administracji państwowej. Dnia [...] stycznia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działający z upoważnienie Ministra Finansów wydał dla spółki indywidualną interpretację [...] uznając jej stanowisko za nieprawidłowe. W ocenie organu skoro pomiędzy spółką a organem administracji państwowej nie ma powiązań o charakterze rodzinnym lub z tytułu przysposobienia, kapitałowym, majątkowym lub wynikającym ze stosunku pracy, ani żadnych innych powiązań o których mowa w art. 32 ustawy VAT, to w sytuacji dokonania przez nią sprzedaży wału przeciwpowodziowego za 1 zł (netto), podstawę opodatkowania na podstawie art. 29a ust. 1 w związku z art. 29a ust. 6 ustawy VAT stanowić będzie kwota zapłaty należna od nabywcy z tytułu ww. czynności pomniejszona o kwotę podatku VAT. Jeśli zatem w niniejszej sprawie cena sprzedaży w umowie zawartej pomiędzy stronami zostanie ustalona na kwotę 1 zł netto, to kwota ta stanowić będzie podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, pod warunkiem jednak, że czynność ta rzeczywiście stanowi odpłatną dostawę towarów, a nie np. darowiznę i nie ma na celu obejścia przepisów prawa i uniknięcia opodatkowania danej czynności lub uniknięcia korekty odliczonego podatku naliczonego. Zdaniem organu nie można zgodzić się ze stanowiskiem spółki, że ustalona cena ma wymiar ostateczny bowiem przepisy ustawy VAT (poza art. 32) nie zawierają przepisów pozwalających na inne określenie ceny czy inne określenie przebiegu transakcji. Organy podatkowe co do zasady nie mają prawa ingerować w treść zawieranych umów cywilnoprawnych i przyjęte w nich ustalenia, chyba że ich postanowienia naruszają przepisy podatkowe ale jedynie właściwy organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej jest uprawniony do badania stanu faktycznego danej sprawy w prowadzonym postępowaniu, w tym w zakresie oceny czynności mających na celu uzyskanie korzyści podatkowych. Organ podkreślił, że z jednej strony podatnik ma prawo swobodnie układać swoje interesy tak, by działalność gospodarcza była dla niego opłacalna pod względem ekonomicznym, z drugiej jednak strony dla potrzeb określenia rzeczywistego charakteru (w tym wypadku planowanej) transakcji należy uwzględnić obiektywny jej przebieg, a także, czy zasadniczym celem tej transakcji była faktycznie odpłatna dostawa czy też dostawa nieodpłatna, a przez to czy celem tej transakcji nie było uzyskanie korzyści podatkowej. W uzasadnieniu interpretacji organ powołał przepis art. 199a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz.749 ze zm.) , zgodnie z którym organ podatkowy dokonując ustalenia treści czynności prawnej, uwzględnia zgodny zamiar stron i cel czynności, a nie tylko dosłowne brzmienie oświadczeń woli złożonych przez strony czynności. W myśl art. 199a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, jeżeli pod pozorem dokonania czynności prawnej dokonano innej czynności prawnej, skutki podatkowe wywodzi się z tej ukrytej czynności prawnej. Ponadto organ zwrócił uwagę na dorobek Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w licznych wyrokach wypracował tzw. klauzulę nadużycia prawa. Jako przykład powołał wyrok TSUE z 21 lutego 2006 r. sygn. akt C 255/02 w sprawie Halifax pic v. Commissioners of Customs and Excise, w którym Trybunał stwierdził, że VI dyrektywa powinna być interpretowana w ten sposób, że sprzeciwia się ona prawu podatnika do odliczenia podatku VAT, jeżeli transakcje, z których wynika to prawo, stanowią nadużycie. W uzasadnieniu tego orzeczenia sformułowano ogólne tezy dotyczące zasady nadużycia prawa, które mają charakter uniwersalny i mogą znajdować zastosowanie nie tylko w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego. Trybunał podkreślił w uzasadnieniu wyroku, że dla stwierdzenia istnienia nadużycia wymagane jest po pierwsze, aby dane transakcje, pomimo że spełniają formalne przesłanki przewidziane w odpowiednich przepisach VI dyrektywy i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę, skutkowały uzyskaniem korzyści podatkowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem tych przepisów. Po drugie, z ogółu obiektywnych okoliczności powinno również wynikać, że zasadniczym celem tych transakcji jest uzyskanie korzyści podatkowej. Jeżeli stwierdzono istnienie nadużycia, to przeprowadzone transakcje powinny zostać przedefiniowane w taki sposób, aby odtworzyć sytuację, która istniałaby, gdyby nie dokonano transakcji stanowiących nadużycie. Organ podkreślił, że wnioskodawca przedstawiając własne stanowisko w sprawie wskazał, że ustawa VAT nie przewiduje rozwiązań występujących na gruncie ustaw o podatkach dochodowych, które zawierają regulacje dotyczące opodatkowania przychodu z tytułu otrzymania częściowo odpłatnych świadczeń. W przepisach ustawy VAT brak jest również regulacji podobnych do rozwiązań przewidzianych w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym w przypadku, gdy cena zbycia rzeczy lub praw majątkowych znacznie odbiega od ich wartości rynkowej, organy podatkowe mogą określić przychód z takiej transakcji w wysokości wartości rynkowej tych rzeczy lub praw majątkowych. Jednakże w świetle przytoczonych wyżej tez wypływających z orzecznictwa TSUE dotyczących zasady nadużycia prawa, nawet przy braku uregulowań w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług odpowiadających regulacjom wynikającym z ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, na które wskazał wnioskodawca, stanowisko spółki, że cena tej transakcji ma walor ostateczny jest nieprawidłowe. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa spółka podniosła, że organ dokonał błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, polegającej na przyjęciu, że w przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym ustalona przez strony w umowie cena sprzedaży wału przeciwpowodziowego na poziomie 1 zł nie będzie stanowić podstawy opodatkowania tej czynności podatkiem od towarów i usług. Spółka zarzuciła, ze organ nie miał podstaw faktycznych i prawnych, aby przyjąć, że sprzedaż wału przeciwpowodziowego za cenę 1 zł netto będzie mieć charakter darowizny. Spółka podkreśliła, ze z opisu zdarzenia przyszłego zawartego we wniosku wyraźnie wynika, że wał przeciwpowodziowy zostanie sprzedany za cenę 1 zł netto, co oznacza, że spółka jako zbywca otrzyma zapłatę za dokonanie umówionej czynności. Kwota 1 zł netto powiększona o należny podatek VAT, Będzie stanowiła całość należności przysługującej spółce od nabywcy wału tj. od organu administracji publicznej) a w rezultacie zgodnie, z art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, będzie podstawą opodatkowania podatkiem VAT czynności dostawy wału. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik spółki zaskarżył je w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz spółki zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej interpretacji zarzucił: naruszenie: - przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. art. 29a ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy VAT - poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w przedstawionym we wniosku z dnia 3 października 2014 r. o wydanie interpretacji zdarzeniu przyszłym ustalona przez strony w umowie cena sprzedaży wału przeciwpowodziowego na poziomie 1 zł nie będzie stanowić podstawy opodatkowania tej czynności podatkiem od towarów i usług; - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14b ustawy z dnia Ordynacji podatkowej - poprzez dokonanie oceny prawidłowości stanowiska prawnego Wnioskodawcy co do zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, przy uwzględnieniu okoliczności niewynikających z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego (że sprzedaż wału przeciwpowodziowego za cenę 1 zł netto może w rzeczywistości stanowić darowiznę), - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej - poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie, jako kryterium oceny prawidłowości stanowiska spółki wyrażonego we wniosku, zastosowanie znajdowały przepisy art. 199 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, - przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej - poprzez wydanie interpretacji sprzecznej ze stanowiskiem organów podatkowych w interpretacjach indywidualnych wydanych innym podatnikom w analogicznych sprawach, które to stanowisko potwierdza prawidłowość stanowiska spółki zawartego we wniosku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd, uwzględniając skargę uchyla pisemną interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej indywidualnej interpretacji pod kątem wskazanych kryteriów Sąd uznał, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. Zgodnie z art. 14 b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. We wniosku o interpretację skarżąca wskazała, że ma zamiar sprzedać na rzecz organu administracji państwowej wał przeciwpowodziowy będący jej własnością za cenę ustaloną na poziomie 1 zł netto. Przy czym spółka szczegółowo uzasadniła z czego wynika i z czym związania jest taka a nie inna wartość transakcji. Wskazała także, że pomiędzy nią a organem administracji państwowej na rzecz którego ma nastąpić sprzedaż nie ma powiązań o charakterze rodzinnym lub z tytułu przysposobienia, kapitałowym, majątkowym lub wynikającym ze stosunku pracy, ani żadnych innych powiązań o których mowa w art. 32 ustawy VAT. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy w przypadku sprzedaży na rzecz organu administracji państwowej wału, będącego własnością spółki, za podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług należy uznać cenę sprzedaży nieruchomości ustaloną przez strony w umowie sprzedaży, tj. kwotę 1 zł netto? W ocenie Sądu, przedstawionego stanu faktycznego i zadanego pytania organ interpretujący nie mógł modyfikować i dodawać do niego elementów nie przedstawionych przez stronę. Trzeba tutaj podkreślić, że podany we wniosku stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja wywoła określone w ustawie skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 marca 2010 r., II FSK 1557/2008, LexPolonica nr 2270228 (ONSAiWSA 2011, Nr 5, poz. 102), uznał, że wnioskowy charakter postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej uzasadnia przyjęcie, że organ wydający tę interpretację jest związany merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki zainteresowany określił we wniosku. W wyroku podkreślono, że na podstawie przepisów działu II rozdziału 1a Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji prawa podatkowego ani do udzielania jej w obszarze przepisów prawnych nieprzedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego. Z kolei w wyroku z 31 maja 2012 r., II FSK 206/2011 (LexPolonica nr 3933118) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że ze względu na treść art. 14c § 1 ab initio Ordynacji podatkowej oraz konsekwencje prawne oceny stanowiska wnioskodawcy przez organ interpretujący, o których mowa w art. 14k i 14m Ordynacji podatkowej organ interpretujący nie może wyjść w tej ocenie poza granice zakreślone treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację (uchwała NSA z 25 czerwca 2012 r., II FPS 2/12, LexPolonica nr 3913909, ONSAiWSA 2012, nr 5, poz. 77) - Elektroniczna wersja komentarza - Ordynacja podatkowa. Komentarz Babiarz Stefan, Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Hauser Roman, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, LexPolonica). Skoro w niniejszej sprawie skarżąca przedstawiła określony stan faktyczny szczegółowo opisany w stanie faktycznym uzasadnienia niniejszego wyroku to weryfikowanie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego przez organ stanowi niedopuszczalną w postępowaniu o wydania interpretacji, ingerencję organu. Należy przy tym zauważyć, że organ przyznał, że jeśli w niniejszej sprawie cena sprzedaży w umowie zawartej pomiędzy stronami zostanie ustalona na kwotę 1 zł netto, to kwota ta stanowić będzie podstawę opodatkowania podatkiem VAT. Zajmując takie stanowisko organ zastrzegł przy tym, że czynność ta musi rzeczywiście stanowić odpłatną dostawę towarów, a nie np. darowiznę i nie ma na celu obejścia przepisów prawa i uniknięcia opodatkowania danej czynności lub uniknięcia korekty odliczonego podatku naliczonego. Te dodatkowe okoliczności nie wynikały z przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego. Nie mogły one zatem prowadzić do uznania, że stanowisko spółki odnośnie przedstawionego pytania jest nieprawidłowe. W ocenie Sądu na przedstawione powyżej pytanie organ interpretujący - Minister Finansów winien udzielić odpowiedzi twierdzącej i uznać, że stanowisko spółki odnośnie ustalenia podstawy opodatkowania przy tego rodzaju transakcji jest prawidłowe. Należy bowiem tutaj podkreślić, że w przedstawionym stanie faktycznym cena wskazywana przez spółkę była uzasadniona względami ekonomicznymi które miały towarzyszyć tej transakcji. W wyniku zrealizowania jej transakcji spółka niewątpliwie uzyskałaby korzyść ekonomiczną polegającą na braku konieczności ponoszenia znacznych nakładów związanych z naprawą wału przeciwpowodziowego. Końcowo, jeszcze raz podkreślić należy, że to na podatniku spoczywa obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, który następnie wyznacza granice ochrony prawnej związanej z wydaną na jego podstawie interpretacją. Odstępstwa od przedstawionego we wniosku stanu faktycznego będą ustalane w postępowaniu podatkowym, w którym skarżąca nie będzie mogła z tego powodu zasłaniać się treścią wydanej interpretacji. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. W przedmiocie wykonalności orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., o kosztach na podstawie art. 200, 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).