II SA/Ke 378/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Mirosław Surma, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach po rozpatrzeniu odwołania T. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nakazującej T. K. rozbiórkę gnojownika o wymiarach ok. 4,70 x 4,10 m, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w S., gm. Sobków - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i w to miejsce nakazał T. K., na podstawie art. 51 ust 1 pkt 1, w związku z art. 51 ust. 7, art. 80 ust 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2013r. poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. rozbiórkę płyty do składowania obornika posiadającej wymiary ok. 4,70 x 4,10 m, zlokalizowanej na działce nr ewid. 90 w S. o wykonaniu której należy powiadomić Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania, toczącego się od 11 czerwca 2007r. po interwencji S. C. dotyczącej przesunięcia wyremontowanego gnojownika, usytuowanego w granicy z jego działką nr 89. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego przeprowadził w dniu 29 maja 2007r. oględziny na działce zagrodowej nr ewid. gr. [...] w miejscowości S. stwierdzając, że na działce tej w granicy z działką nr 89, stanowiącej wówczas własność S.C. (aktualnie uczestniczki postępowania A. A.) i w odległości ok. 1,0 m od strony północnej budynku gospodarczo-inwentarskiego zlokalizowany jest gnojownik o wym. ok. 4,70 x 4,10 m. Podczas oględzin ustalono, że odległość przedmiotowego gnojownika od okna budynku mieszkalnego S. C. wynosi ok. 21,95 m. W dniu kontroli stwierdzono, że gnojownik był użytkowany, wypełniony częściowo obornikiem. W dniu 16 kwietnia 2008r. organ I instancji przeprowadził ponowne oględziny na działce w S. w sprawie gnojownika i zbiornika na gnojowicę. W wyniku oględzin stwierdzono, że stan faktyczny oraz wymiary gnojownika są zgodne z ustaleniami zawartymi w protokole z oględzin w dniu 29 maja 2008r. Ponadto ustalono, że obok gnojownika (od strony północnej tego gnojownika) oraz ok. 0,7m od granicy z działką małż. A. zlokalizowany jest zbiornik na gnojowicę funkcjonalnie połączony poprzez rurę ściekową z gnojownikiem. Zbiornik ten wykonany jest z kręgów betonowych średnicy 600mm i głębokości ok. 2,0m, a na zbiorniku ustawiona jest ubikacja drewniana o wym. ok. 110x90cm. W dniu oględzin zarówno gnojownik, jak i zbiornik na gnojowicę były użytkowane. Sprawa dotycząca samowolnie wybudowanego zbiornika na gnojowicę, wykonanego z kręgów betonowych średnicy 600mm i głębokości 2m wraz z suchym ustępem o wymiarach 11x90cm, zlokalizowanych na działce nr 90 została zakończona ostateczną decyzją Inspektora Nadzoru Budowlanego, którą uchylono decyzję organu I instancji z dnia 15 września 2009r. i nakazano T. K. ich rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Skarga T. K. na decyzję z dnia [...] została prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 11 marca 2010r. odrzucona (sygn. akt II SA/Ke43/10). Sprawa drugiego obiektu, określanego w sprawie początkowo jako "gnojownik" o wymiarach 4,70x 4,10m, wybudowanego w 1955r. została rozstrzygnięta zaskarżoną obecnie do WSA decyzją z dnia [...], którą po uchyleniu decyzji organu I instancji z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał T. K. rozbiórkę "płyty do składowania obornika" posiadającej wymiary 4,70x 4,10m. Decyzja Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 stycznia 2013r. (sygn. akt II SA/Ke 838/12). Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którą uchylono decyzję organu I instancji z dnia [...] nakazującą T. K. rozbiórkę "gnojownika" o wymiarach 4,70x 4,10m i nakazano T. K. doprowadzenie "płyty do przechowywania obornika" o wymiarach 4,70x 4,10m do stanu zgodnego z przepisami obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez rozbiórkę całości tej płyty w pasie o szerokości 2m wzdłuż granicy z działką sąsiednią nr ewid. 89 i wymurowanie z bloczków betonowych nowej ściany płyty gnojowej do wysokości 1m, w odległości min. 2m od strony tej granicy, zachowując warunki nieprzepuszczalności dna i wykonanej ściany - w terminie do dnia 30.11.2012 r. W wyroku z dnia 30 stycznia 2013r. Sąd wskazał, że już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 12/12 przesądził, że skoro w sprawie nie zaszedł przypadek z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r., a organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie administracyjne "w sprawie gnojownika", przy którym po 1 stycznia 1995r. wykonywano określone roboty budowlane, należało "rozważyć" zastosowanie przepisów obecnie obowiązujących, tj. § 35 i § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zadaniem organu było zatem dokonanie oceny, czy w stanie faktycznym sprawy ma zastosowanie jeden z przypadków, o jakich mowa w art. 50 ust. 1 Prawa budowanego, a jeśli tak – przeprowadzenie postępowania naprawczego w trybie art. 51 tej ustawy. Organ odwoławczy takie postępowanie przeprowadził, lecz zakres nałożonych obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie odpowiada wymaganiom, jakie ustala przepis § 35 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Brak jest bowiem wskazania przeróbek w odniesieniu do zawartych w § 35 rozporządzenia wymagań, co do przekrycia obiektu oraz jego odpowietrzenia. Sąd zwrócił także uwagę na sprzeczność w sentencji zaskarżonej decyzji. Organ zastosował bowiem przepisy dotyczące zbiorników do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego, o których mowa jest w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie a przedmiotem rozstrzygnięcia jest "płyta do składowania obornika", do której stosuje się przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, które płyty do składowania obornika zalicza do budowli rolniczych. Kwestia ustalenia, z jakim rodzajem budowli mamy do czynienia w niniejszej sprawie, nie była przedmiotem analizy Sądu w wyroku z 2 lutego 2012r., bowiem Sąd ten nie przesądził, że w sprawie mogą mieć zastosowanie jedynie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. Rozpoznając skargę kasacyjną Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 stycznia 2013r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 listopada 2014r. oddalił skargę (sygn. akt II OSK 1081/13). Rozpoznając ponownie odwołanie T. K. od decyzji z dnia 19 lipca 2012r. organ odwoławczy, stosując się do wytycznych zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 stycznia 2013r. sygn. akt II SA/Ke 838/12 wskazał, że przedmiotowy obiekt, nazywany dotychczas przez organy nadzoru budowlanego "gnojownikiem", to płyta do składowania obornika, czyli płyta przeznaczona do składowania nawozu naturalnego składającego się z przefermentowanego kału, moczu zwierząt i ściółki. Wymagania stawiane budowlom rolniczym służącym do magazynowania obornika, gnojowicy i gnojówki określa ustawa z dnia 10 lipca 2007r. o nawozach i nawożeniu (Dz.U. z 2007r. Nr 147, poz. 1033). W myśl art. 25 ust. 1 tej ustawy, gnojówkę i gnojowicę przechowuje się wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tego nawozu, które powinny być zbiornikami zamkniętymi. Natomiast w myśl art. 25 ust. 2 ustawy o nawozach i nawożeniu, podmioty, o których mowa w art. 18 ust. 1, przechowują nawozy naturalne inne niż wymienione w ust. 1 (tj. inne niż gnojówkę i gnojowicę, czyli obornik) na nieprzepuszczalnych płytach, zabezpieczonych w taki sposób, aby wycieki nie przedostawały się do gruntu. W związku z tym organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem sprawy jest "płyta do składowania obornika", a nie zbiornik. Z ustaleń sprawy wynika, że płyta do składowania obornika usytuowana na działce nr ewid. 90 w Staniowicach została wybudowana w czasie budowy budynku gospodarczo-inwentarskiego na tej działce, tj. ok. 1955r. Żadne zaś dokumenty z okresu jego budowy nie zachowały się do obecnych czasów. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jego realizacji, tj. art. 335 ust. 1 lit d oraz art. 334 pkt c Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz.U. z 1939r. Nr 34 poz 216 ze zm.), dla wykonania gnojownika nie było wymagane pozwolenie na budowę, a jedynie zgłoszenie. Zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w wyroku z dnia 2 lutego 2012r. sygn. akt II SA/Ke 12/12, nie ma podstaw prawnych do zastosowania w sprawie art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994r. i co za tym idzie art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974r., gdyż przepis art. 103 ust. 2 wyłącza zastosowanie aktualnie obowiązującego prawa jedynie wobec tych obiektów budowlanych lub ich części, które zostały wybudowane przed 1 stycznia 1995r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Przedmiotowy obiekt był od czasu jego powstania kilkakrotnie przebudowywany, na co również zwrócił uwagę WSA w Kielcach w wyroku z dnia 2 lutego 2012r. Sąd wskazał, że co prawda strony i powołani przez nich świadkowie podają różne daty i zakres wykonanych prac (np. według A. A. wykonanie ścian i wybetonowanie dna gnojownika nastąpiło w 2005r., świadek W. C. zeznał o wykonaniu w tym czasie ścian murowanych w miejsce drewnianych, świadek S.C. prace przy gnojowniku określił jako "remont kapitalny"; położenie tynku i "podmurowanie ponad teren" około 2000r. stwierdziła natomiast T. K., a o "kilkakrotnym remontowaniu" obiektu zeznała świadek Z. S.), jednak nie ulega wątpliwości, że po 1 stycznia 1995r. przy gnojowniku wykonywano określone roboty budowlane. W sprawie przedmiotowej płyty gnojowej mają zatem zastosowanie przepisy obecnie obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (zwanej dalej ustawą) z uwagi na to, że przy przedmiotowym gnojowniku wykonywano roboty budowlane po 1 stycznia 1995r. Przepis art. 51 ust. 7 ustawy stanowi, że przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W myśl zaś przepisu art. 50 ust. 1 ustawy w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub art. 49b ust. 1 (tzn. nie będących budową, jak w omawianej sprawie), właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. W/w roboty budowlane wykonane po 1 stycznia 1995r. są to roboty inne niż "budowa" w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, a jednocześnie zostały już wykonane, w związku z czym nie ma podstaw do ich wstrzymania na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy. W rozpatrywanym przypadku były to prace polegające na przebudowie obiektu budowlanego, tj. polegające na podmurowaniu ścian gnojownika ponad poziomem terenu i ich otynkowaniu. Przepis art. 51 ust 7 przesądza, iż art. 51 ust 1 pkt 1 i pkt 2 oraz ust. 3 ustawy znajduje także zastosowanie do przypadków, w których roboty budowlane zostały już wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W świetle przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji organu I instancji, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W niniejszej sprawie zachodzi przypadek określony w przepisie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, ponieważ obiekt został wykonany w sposób odbiegający od obowiązujących obecnie przepisów. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, iż lokalizacja przedmiotowego obiektu, uniemożliwia doprowadzenie go do zgodności z obowiązującymi przepisami i w związku z tym zasadnie w drodze zaskarżonej decyzji nakazano jego rozbiórkę w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Przedmiotowa płyta do składowania obornika usytuowana 0,42m od granicy, co wynika ze szkicu przebiegu części granicy działki nr 89 sporządzonego w grudniu 2011r. przez geodetę uprawnionego inż. Z. H., narusza obecnie obowiązujący przepis § 6 ust. 5 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 2014r. poz. 81) stanowiący o tym, że odległość płyt do składowania obornika powinna wynosić co najmniej 4,0 m od granicy działki sąsiedniej. Ponadto, jak wynika z oględzin organu I instancji z dnia 29 maja 2007r. przedmiotowa płyta do składowania obornika jest usytuowana w odległości 21,95 m od otworów okiennych budynku mieszkalnego A, i D. A. (otwory od kuchni i pokoju), a zatem nie jest zachowany wymóg określony w przepisie § 6 ust. 5 pkt 1 w/w Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r., który stanowi, iż odległość płyt do składowania obornika powinna wynosić co najmniej 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach. W związku z tym, organ odwoławczy stwierdził, iż nie ma możliwości doprowadzenia przedmiotowej płyty w drodze przeróbek do zgodności z obowiązującymi przepisami w/w rozporządzenia i prawidłowa jest ocena organu I instancji, że doprowadzenie spornego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem, tj. obecnie obowiązującymi przepisami rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. jest równoznaczne z rozbiórką całej płyty o szerokości 4,10m. Organ odwoławczy podkreślił także, że przekształcenie przedmiotowej płyty do składowania obornika na zamknięty zbiornik na płynne odchody, na co wskazała skarżąca w odwołaniu, nie jest możliwe w trybie przepisów art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż stanowiłoby to budowę nowego obiektu od podstaw i wymagałoby dokonania zgłoszenia zamiaru jego budowy właściwemu organowi. W myśl § 6 ust. 2 obowiązującego rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. zamknięte zbiorniki na płynne odchody zwierzęce powinny mieć: 1) dno i ściany nieprzepuszczalne, 2) szczelne przykrycie, z wyłączeniem zbiorników na płynne odchody zwierzęce lub ich części znajdujących się pod budynkiem inwentarskim, stanowiących technologiczne wyposażenie budynku inwentarskiego, 3) wylot wentylacyjny i zamykany otwór wejściowy. Zgodnie zaś z § 6 ust. 4 odległość zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce, mierzona od pokryw i wylotów wentylacyjnych, powinna wynosić co najmniej 4 m od granicy działki sąsiedniej. W związku z tym przekształcenie przedmiotowej płyty do składowania obornika na zamknięty zbiornik na płynne odchody, z zachowaniem powyższych warunków technicznych, wiązałoby się z budową od podstaw nowego obiektu. Biorąc pod uwagę jednoznaczne określenie przedmiotu rozbiórki, tj. płyty do składowania obornika, a nie "gnojownika", jak określono w rozstrzygnięciu decyzji organu I instancji, w trybie odwoławczym dokonano reformacji zaskarżonej decyzji organu I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła T. K. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędne zastosowanie § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ nadal pomija, że pomiędzy skarżącą a jej sąsiadami małżonkami A. toczy się spór graniczny. Pomijając to organ budowlany błędnie przyjmuje, że lokalizacja przedmiotowej płyty uniemożliwia doprowadzenie tego obiektu do zgodności z obowiązującymi przepisami i w konsekwencji niesłusznie nakazuje rozbiórkę, opierając rozstrzygnięcie na przepisie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ nie oparł się na żadnych dowodach w tej mierze, nie zapoznał się z wynikami postępowania rozgraniczeniowego, nie ustalił faktycznego przebiegu granicy. W ocenie skarżącej wymóg odległości płyty od granicy jest spełniony. Ponadto w ocenie skarżącej możliwe było zamknięcie otwartego zbiornika. Oględziny przeprowadzono 8 lat temu, ale gdyby jednak przyjąć, że faktycznie od daty oględzin nie nastąpiły zmiany w obiekcie, to nie sposób przyjąć, że ustalenia poczynione 8 lat temu mogą i powinny stanowić podstawę rozstrzygnięcia organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje wskazaną w jej uzasadnieniu, Pełnomocnik uczestniczki A. A. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach nie dopatrzył się w przedmiotowej sprawie naruszeń prawa materialnego ani procesowego, które mogłyby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 p.p.s.a. Organ nadzoru budowlanego dokonał bowiem prawidłowych ustaleń i prawidłowo zastosował przepisy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Istotne znaczenie przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji było to, że została ona wydana po ponownym rozpoznaniu odwołania T. K. od decyzji organu I instancji z dnia 19 lipca 2012r. w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 stycznia 2013r. sygn. akt II SA/Ke 838/12, od którego skarga kasacyjna została oddalona przez NSA (sygn. akt II OSK 1081/14). Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W związku z treścią tego przepisu wskazać należy, że Sąd polecił organowi nadzoru budowlanego przy ponownym rozpoznaniu odwołania ustalenie, jaki rodzaj budowli jest przedmiotem postępowania nadzorczego, od tego bowiem zależy zastosowanie właściwego rozporządzenia i prawidłowe rozstrzygnięcie w zakresie możliwości legalizacji obiektu, bądź jego rozbiórki w trybie art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając ponownie odwołanie od decyzji organu I instancji z dnia [...] sprecyzował, że przedmiotowy obiekt, nazywany dotychczas w sprawie przez organy nadzoru budowlanego "gnojownikiem", to płyta do składowania obornika o wym. ok. 4,70 x 4,10 m, czyli płyta przeznaczona do składowania nawozu naturalnego składającego się z przefermentowanego kału, moczu zwierząt i ściółki. W myśl art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2007r. o nawozach i nawożeniu (Dz.U. z 2007r. Nr 147, poz. 1033) gnojówkę i gnojowicę przechowuje się wyłącznie w szczelnych zbiornikach o pojemności umożliwiającej gromadzenie co najmniej 4-miesięcznej produkcji tego nawozu, które powinny być zbiornikami zamkniętymi, natomiast w myśl art. 25 ust. 2 tej ustawy podmioty, o których mowa w art. 18 ust. 1, przechowują nawozy naturalne inne niż wymienione w ust. 1 (tj. inne niż gnojówkę i gnojowicę, czyli obornik) na nieprzepuszczalnych płytach, zabezpieczonych w taki sposób, aby wycieki nie przedostawały się do gruntu. Gnojówka, gnojowica oraz obornik zaliczone są do nawozów naturalnych, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 10 lipca 2007r. o nawozach i nawożeniu. Należy podnieść, że strony postępowania w ten sam sposób określały przedmiotowy obiekt, stwierdzając zgodnie na rozprawie w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 838/12, że przedmiotem sprawy jest płyta do składowania obornika, a nie zbiornik (o czym mowa w uzasadnieniu wyroku w tej sprawie). Płyta do składowania obornika, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U.2014.81) zaliczona jest do budowli rolniczych. Zatem mają do niej zastosowanie przepisy tego rozporządzenia, a nie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, na co wskazał Sąd w sprawie II SA/Ke 838/12, że kwestia ustalenia z jakim rodzajem budowli mamy do czynienia w niniejszej sprawie, nie była przedmiotem analizy Sądu w wyroku z dnia 2 lutego 2012r.; Sąd ten nie przesadził bowiem, że w sprawie mogą mieć zastosowanie jedynie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. Słusznie zatem organ nadzoru budowlanego wskazał na treść § 6 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r., który stanowi, że odległość płyt do składowania obornika powinna wynosić co najmniej 25 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach (pkt 1) oraz 4 m od granicy działki sąsiedniej (pkt 4). W niniejszej sprawie organ, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym oględzin ustalił, niekwestionowaną przez strony okoliczność, że przedmiotowa płyta do składowania obornika jest usytuowana w odległości 21,95 m od otworów okiennych budynku mieszkalnego A. i D.A. (otwory od kuchni i pokoju). Nie jest zatem zachowany wymóg określony w przepisie § 6 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. Nie jest także zachowany drugi wymóg, czyli odległość od granicy działki sąsiedniej, która wynosić powinna 4m. Przedmiotowa płyta położona jest w odległości 0,42m od granicy, co wynika ze szkicu przebiegu części granicy działki nr 89 sporządzonego w grudniu 2011r. przez geodetę uprawnionego inż. Z. H. Skarżąca kwestionuje określenie przez organ przebiegu tej granicy, jednak zauważyć należy, że nie wskazała żadnego dokumentu, z którego wynikałby inny przebieg granicy. Jednocześnie wskazać trzeba, że w § 6 ust. 6 rozporządzenia z dnia 7 października 1997r. ustawodawca dopuścił możliwość sytuowania płyt do składowania obornika w odległości mniejszej niż 4 m od granicy działki sąsiedniej lub na granicy działek, ale jedynie w przypadku, gdy będą one przylegać do tego samego rodzaju budowli rolniczych na działce sąsiedniej, co w niniejszej sprawie nie występuje. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ słusznie uznał, że lokalizacja przedmiotowego obiektu uniemożliwia doprowadzenie go do zgodności z obowiązującymi przepisami i w związku z tym zasadnie w drodze zaskarżonej decyzji nakazał jego rozbiórkę w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.