I SA/Kr 424/15

|Sygn. akt I SA/Kr 424/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 czerwca 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Piotr Głowacki, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2015 r., sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. we W., na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta K., z dnia 26 listopada 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości, I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Prezydenta Miasta K. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych). "A." Sp. z o.o. we W. zwróciła się do Prezydenta Miasta z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. We wniosku Spółka wskazała, że jest właścicielem myjni bezdotykowych znajdujących się na terenie dzierżawionym od T. Obiekt myjni posiada podpory, dach, ściany boczne i nie jest trwale związany z gruntem. Zgodnie z zapisami umowy łączącej wnioskodawcę z T., po zakończeniu okresu dzierżawy Spółka zobowiązana jest do demontażu dokonanych naniesień (myjni samochodowych) i przywrócenia terenu do stanu pierwotnego. Nakłady na myjnie zostały rozliczone na dwie odrębne pozycje środków trwałych: 1. budowlę stanowiącą konstrukcję myjni zaliczonej według KŚT do rodzaju 103, 2. technikę myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące, w postaci technologia myjni zaliczone według KŚT do rodzaju 449,291. Urządzenia techniczne myjni zapewniają dodatkową funkcjonalność zdatnego do użycia obiektu budowlanego. W związku z powyższym wnioskodawca zadał następujące pytania: 1. Czy zakwalifikowanie myjni do budowli jest prawidłowe? 2. Czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno-technologicznego? 3. Kto będzie podatnikiem podatku od nieruchomości od obiektu myjni? Przedstawiając własne stanowisko w sprawie wnioskodawca wskazał, że myjnia samochodowa należąca do "A." Sp. z o.o. jest obiektem budowlanym, nie posiada cech budynku w rozumieniu Prawa budowlanego i dlatego zdaniem Spółki należy ją uznać za budowlę w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W zakresie pytania nr 2 Spółka stanęła na stanowisku, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała jedynie część budowlana myjni, gdyż zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", oraz art. 3 ust. 3 i ust. 9 Prawa budowlanego, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega budowla, czyli części budowlane myjni, natomiast pozostałe elementy stanowiące jedynie wyposażenie techniczno-technologiczne nie mieszczą się w definicji budowli ani urządzenia budowlanego, a wobec tego brak jest podstaw do ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ponadto nakłady na myjnie zostały rozliczone na dwie odrębne pozycie środków trwałych. Jeśli natomiast chodzi o pytanie nr 3 to podatnikiem podatku od nieruchomości jest Spółka, będąca właścicielem myjni, stanowiącej odrębny od gruntu przedmiot własności. W wydanej 20 lutego 2013r. indywidualnej interpretacji podatkowej Prezydent Miasta uznał stanowisko wnioskodawcy, za prawidłowe w zakresie pytania pierwszego i trzeciego, tj. w zakresie, iż myjnia samochodowa jest budowlą w świetle przedstawionego stanu faktycznego oraz, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel myjni czyli wnioskodawca. Nie podzielił natomiast stanowiska wnioskodawcy co pytania drugiego tj. co do tego, że opodatkowaniu podlega jedynie część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno-technologicznego. Odnosząc się do pytania nr 2, organ podał, że definicja budowli zawarta w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., w zakresie pojęcia obiekt budowlany odsyła do przepisów prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego za obiekt budowlany należy rozumieć budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Definicja ta podkreśla zatem jedność budowli, na którą składają się nie tylko jej elementy budowlane ale także instalacje i urządzenia. Podkreślono, że ustawodawca uznał także za budowlę "urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym". Przy definiowaniu tego pojęcia także odesłano do przepisów prawa budowlanego. Zastosowanie będzie więc miał art. 3 pkt 9 tej ustawy, zgodnie z którym przez urządzenia budowlane należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W związku z tym tego typu urządzenia co do zasady są także traktowane jako budowla i podlegają opodatkowaniu albo samodzielnie albo jako element składowy obiektu. W ocenie organu w stanie faktycznym sprawy istotne jest to, że dopiero po zainstalowaniu odpowiednich urządzeń opisanych jako wyposażenie techniczno-technologiczne obiekt budowlany będzie mógł tworzyć całość techniczno-użytkową i funkcjonować jako myjnia samochodowa. Nie można bowiem przyjąć, że funkcję myjni samochodowej może spełniać jedynie jej część budowlana, bez wyposażenia technicznego. Pomimo że elementy budowlane nie są technicznie tożsame z jej wyposażeniem techniczno-technologicznym, to dopiero wszystkie łącznie tworzą całość techniczno-użytkową składającą się na budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że przepisy art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy oraz w zw. z art. 3 pkt 1 lit. b u.p.o.l. należy rozumieć w ten sposób, że przy analizie opodatkowania podatkiem od nieruchomości myjni samochodowej opodatkowaniu podlegają wszystkie elementy myjni tworzące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Odpowiadając na pytanie oznaczone numerem 3, Prezydent Miasta wskazał, że podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel myjni. Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, na wyżej wymienioną indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego została złożona skarga do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po której rozpoznaniu wyrokiem z dnia 10 września 2013 r. sygn. akt I SA/Kr 955/13, uchylono zaskarżoną interpretację. Sad uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż podniesione w skardze. Wniosek Spółki nie zawierał bowiem wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, umożliwiającego udzielenie odpowiedzi na sporne pytanie drugie. We wniosku o wydanie interpretacji Spółka w sposób bardzo ogólny opisała wyposażenie znajdujące się w myjni kontenerowej, wskazując jedynie, że jest to "technika myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące w postaci technologii myjni, zaliczone według KŚT do rodzaju 449, 291". Spółka użyła też sformułowania "wyposażenie techniczno – technologiczne". W Klasyfikacji Środków Trwałych pod rodzajem 449 wymienione są "pozostałe maszyny i urządzenia do przetłaczania i sprężania cieczy i gazów", a pod rodzajem 291 "pozostałe obiekty inżynierii lądowej i wodnej". Na podstawie podanego przez Spółkę opisu nie można więc było zidentyfikować wyposażenia myjni. Nie wskazano też sposobu połączenia tych urządzeń z konstrukcją myjni oraz stopnia trwałości tego powiązania. Powyższe informacje zostały zamieszczone dopiero w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, a następnie w skardze do Sądu a zatem organ z oczywistych względów przy wydawaniu interpretacji nie mógł kierować się informacjami przedstawionymi dopiero na tym etapie postępowania. W ocenie Sądu dane te były niezbędne do udzielenia prawidłowej odpowiedzi na pytanie, czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegała część budowlana myjni, bez wyposażenia techniczno – technologicznego. Sytuacja ta uzasadniała wezwanie skarżącej do usunięcia braków wniosku w trybie art. 169 § 1 w związku z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej., nie zaś modyfikację przedmiotu interpretacji i odniesienia jej do okoliczności, które nie były elementem przedstawionego stanu faktycznego, który to wyznacza granice rozpoznania przez organ wydający interpretację. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta wydał w dniu 26 listopada 2014r. interpretacje indywidualną Nr [...], uznając ponownie stanowisko skarżącej za prawidłowe odnośnie pierwszego i trzeciego z zadanych pytań, natomiast stanowisko odnośnie pytania drugiego uznano za nieprawidłowe. Jak wskazano w uzasadnieniu, realizując wytyczne WSA w Krakowie wezwano Spółkę do usunięcia braków formalnych wniosku poprzez podanie wyczerpującego stanu faktycznego, w szczególności zaś szczegółowego opisu przedmiotu opodatkowania. Realizując to wezwanie wnioskodawczyni uzupełniła przedstawiony we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny, co też związane było ze sporem proceduralnym, rozstrzygniętym ostatecznie korzystnie dla Spółki przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W odniesieniu do drugiego z zadanych przez wnioskodawczynię pytań – spornego między stronami – stwierdzono, że stanowisko wyrażone przez skarżącą jest nieprawidłowe, gdyż zawarta w prawie budowlanym definicja budowli wskazuje, że stanowi ona całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Nie znajduje więc zdaniem organu żadnego uzasadnienia "rozdzielanie" tej całości - stanowiącej budowlę - na poszczególne elementy. Te poszczególne elementy nie stanowią bowiem całości techniczno-użytkowej. W konsekwencji powyższego, dla celów opodatkowania należy przyjąć, iż wszystkie elementy tej budowli stanowią jedną całość, od wartości której winien być naliczany podatek. Odnośnie pozostałych kwestii merytorycznych powołano identyczną jak poprzednio argumentację, opartą na przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ponownie złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, Spółka zaskarżyła wydaną indywidualną interpretację w zakresie w jakim organ uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe, zarzucając naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 ust. 3 pkt 9 Prawa budowlanego przez jego błędną wykładnię i uznanie, że podatkiem od nieruchomości należy objąć część budowlaną myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym. Skarżąca wywodziła, że przedmioty będące wyposażeniem myjni, takie jak: system sterowania on – line, umożliwiający podłączenie głównego sterownika myjni do sieci internetowej, układ podgrzewania wody – dwufunkcyjny kocioł z wymiennikami ciepłej wody oraz palniki, układ wysokiego ciśnienia – pompy, system zmiękczania i demineralizacji wody – kolumny zmiękczacza, zawory głowic, membrany do demineralizacji wody, osprzęt elektryczny, wyposażenie: ramiona, pistolety i lance, dysze, szczotki, złączki obrotowe, odkurzacz, rozmieniarka banknotów, centralny system zasysania monet, szczotki na stanowiskach, monitoring nie stanowią urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W ocenie strony skarżącej konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno–technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne. W myjni bezdotykowej istnieje możliwość wymiany urządzeń technicznych i przeniesienia w inne miejsce. Sam fakt umiejscowienia urządzenia lub maszyny na fundamencie, będącym budowlą nie powoduje, że stanowią one całość techniczno – użytkową. Wyposażenie techniczno – technologiczne może zostać zdemontowane i przeniesione w inne miejsce bez uszczerbku dla jego funkcjonowania. Użytkowanie obiektu myjni kontenerowej zgodnie z jego przeznaczeniem nie jest uzależnione od zainstalowania w nim urządzeń myjących (np. mycie ręczne). Wyposażenie myjni, nie stanowi urządzeń budowlanych, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., ponieważ to obiekt budowlany wraz z fundamentem służy urządzeniom technicznym, a nie na odwrót. Ponadto Prawo budowlane odnosi się tylko do takich obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, które są wytworem procesu budowlanego. Należy zatem odróżnić pojęcie urządzeń technicznych od urządzeń budowlanych. Technika myjni kontenerowej oraz urządzenia towarzyszące są urządzeniami technicznymi, które nie mieszczą się w zakresie stosowania Prawa budowlanego. Montaż tych urządzeń nie wymaga pozwolenia na budowę i mogą być one w każdym czasie zdemontowane lub wymienione. Dlatego też wyposażenie techniczno – technologiczne myjni nie spełnia definicji obiektu budowlanego i urządzeń budowlanych. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji Spółka przywołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w podobnych stanach faktycznych na uzasadnienie stanowiska, że wyposażenie techniczno-technologiczne myjni nie podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, sprawowana pod względem zgodności z prawem, obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach w kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, że skarga jest zasadna. Występując z wnioskiem do Prezydenta Miasta o wydanie jej indywidualnej interpretacji w zakresie stosowania prawa podatkowego skarżąca sformułowała trzy pytania, z których sporne było jedynie to dotyczące zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości tj. czy opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie podlegać część budowlana myjni bez wyposażenia techniczno-technologicznego. Odnosząc się do spornej kwestii wskazać trzeba, że na gruncie tożsamego stanu faktycznego i prawnego i jak wynika z analizy bazy orzecznictwa sądów administracyjnych – w sprawach z wniosku tej samej spółki, co w niniejszej sprawie, kierowanych do prezydentów kilku miast, w których podobne myjnie działają –wypowiadało się już kilka wojewódzkich sądów administracyjnych; WSA w Rzeszowie w wyroku z 25 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 420/13, WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 619/13, WSA we Wrocławiu w wyroku z 26 czerwca 2014r. sygn. akt I SA/Wr 392/14 czy WSA w Poznaniu w wyroku z 6 marca 2015r. sygn. akt I SA/Po 97/15. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela wykładnię przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przedstawioną w uzasadnieniach powołanych orzeczeń. Analizując więc - z uwzględnieniem powołanej wyżej linii orzeczniczej – mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego stwierdzić należy, iż art. 1a ust. 1 pkt 2 wyżej cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stanowi, że budowla - to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Posiłkując się pojęciem obiektów budowlanych w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, ustawodawca odwołuje się do pojęcia zamieszczonego w słowniczku w art. 3 pkt 3 i 9 tej ustawy. Skoro przepisy te odnoszą się do urządzeń technicznych, jakie są wytworem procesu budowlanego, obiektem budowlanym w rozumieniu wyżej cyt. ustawy u.p.o.l. mogą być jedynie takie obiekty, których funkcjonowanie statuuje prawo budowlane, a więc urządzenie budowlane. Regulacje ustawy Prawo budowlane nie odnoszą się natomiast do urządzeń technicznych, których posadowienie w budynkach i w budowlach nie wymaga zezwoleń. Należy odróżnić pojęcie urządzeń technicznych od pojęcia urządzeń budowlanych. Pojęcie urządzenia techniczne ma szeroki zakres, zawiera w swym zakresie pojęciowym również urządzenia budowlane. Każde urządzenie budowlane jest urządzeniem technicznym, jednak nie każde urządzenie techniczne jest urządzeniem budowlanym. Zgodnie z art. 3 pkt 1 i 3 ustawy Prawo budowlane, pod pojęciem "budowla" rozumieć należy obiekt budowlany, którym jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. Tak więc pojęcie budowli obejmuje obiekt budowlany oraz urządzenia techniczne na nim posadowione o ile stanowią całość techniczno-użytkową. Dokonując wykładni a contrario, urządzenia techniczne, które nie stanowią całości techniczno-użytkowej a zostały posadowione (przymocowane) jedynie dla przemijającego użytkowania nie stanowią części budowli. W rozumieniu art. 3 art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: lotniska, drogi, linie kolejowe, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przedstawiona definicja ma charakter otwarty, zawiera jedynie przykładowy katalog obiektów, które należy uznać za budowle. Zważywszy na to, że według art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego przywołać należy definicję tego pojęcia na gruncie tej ustawy. Zgodnie z jej art. 3 pkt 9 urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. W ocenie Sądu, podkreślenia wymaga, że obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego jest budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 1 lit. b). Tylko wtedy te elementy, zarówno budowlane, jak i niebudowlane stanowią budowlę, pod warunkiem, że stanowią całość techniczno-użytkową. Jeżeli występuje tego rodzaju powiązanie poszczególnych elementów, to składają się one na jeden obiekt budowlany – budowlę (podobne stanowisko przedstawiono w: L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, Warszawa 2008, s. 41-42 oraz wyroku NSA z 31 maja 2006 r. sygn. akt II FSK 812/05). W przypadku, gdy istnieje tylko związek użytkowy pomiędzy urządzeniami a budowlą w postaci myjni, opodatkowaniu podlega jedynie część budowlana. Prawo budowlane nie wyjaśnia, jak rozumieć pojęcie "całość techniczno-użytkowa". Całość techniczna opiera się na związku odnoszącym się do techniki, do spraw związanych ze sposobem wykonania czegoś, natomiast całość użytkowa, to powiązanie służące celom praktycznym, mające praktyczne zastosowanie (por. Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003, t. 1, s. 368, t. 4, s. 35 i 324). W zaskarżonej interpretacji organ podatkowy, dokonując oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy w odniesieniu do pytania drugiego, abstrahując od przedstawionego stanu faktycznego, stwierdził, że wszystkie elementy budowli stanowią całość techniczno-użytkową. Tego rodzaju uzasadnienie stanowiska organu jest niedopuszczalne w świetle norm regulujących zasady wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego. Organ oceniając bowiem stanowisko skarżącej spółki abstrahował od przedstawionego stanu faktycznego, w którym skarżąca spółka wyjaśnia, że konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne. Biorąc powyższe pod uwagę, stwierdzić należy, że organ podatkowy, dokonując oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy w odniesieniu do pytania drugiego, stwierdzając, że części budowlane myjni i pozostałe elementy stanowiące wyposażenie techniczno-technologiczne łącznie stanowią odpowiednią całość techniczno-użytkową, zmodyfikował przedstawiony przez skarżącą spółkę stan faktyczny, czym uchybił przepisom Ordynacji podatkowej. Podkreślenia wymaga bowiem, że skarżąca spółka konsekwentnie wyjaśniła, że "konstrukcja myjni wraz z wyposażeniem techniczno-technologicznym składa się na całość użytkową, ale nie występuje między nimi powiązanie techniczne". Wyraźnie też określiła jakie urządzenia służą do korzystania z myjni automatycznej. A to; • system sterowania on-line: umożliwiający podłączenie głównego sterownika myjni do sieci internetowej, co umożliwia kontrolę nad pracą podzespołów myjni, monitoring danych finansowych, zmianę cen, skalowania czasu mycia oraz ułatwia diagnostykę serwisowa urządzeń np. uszkodzenia czujników, • układ podgrzewania wody: dwufunkcyjny kocioł z wymiennikami ciepłej wody oraz palniki, • układ wysokiego ciśnienia: pompy pneumatyczne, • system zmiękczania i demineralizacji wody: kolumny zmiękczacza, zawory głowic, membrany do demineralizacji wody, • osprzęt elektryczny, * wyposażenie: ramienia, pistolety i lance, dysze, szczotki, złączki obrotowe, * odkurzacz, * rozmieniarka banknotów, * centralny system zasysania monet, * szczotki na stanowiskach, * monitoring. Analizując ich charakter zauważyć należy, że urządzenia te mogły być zamocowane bez pozwolenia na budowli. Ponadto mogą być demontowane i zastępowane nowymi bez naruszenia struktury myjni. Pomiędzy wyżej wymienionymi urządzeniami a myjnią istnieje tylko związek użytkowy wobec czego nie jest uzasadnione przyjęcie, iż podlegają one opodatkowaniu. Odnosząc się do argumentacji zawartej w zaskarżonej interpretacji, Sąd pragnie jeszcze raz wskazać na prezentowane w orzecznictwie sądowym poglądy, które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, a dotyczące kwestii opodatkowania myjni samochodowych podatkiem od nieruchomości, zgodnie z którymi obiektem budowlanym w rozumieniu prawa budowlanego jest wyłącznie budowla stanowiąca całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 ust. 1 lit. b Prawa budowlanego). Budowlę stanowią zatem elementy budowlane i niebudowlane jedynie pod warunkiem, że stanowią one odpowiednią całość techniczno – użytkową. Gdy natomiast istnieje tylko związek użytkowy pomiędzy urządzeniami a budowlą w postaci myjni opodatkowaniu podlega tylko część budowlana. Związek jedynie użytkowy występuje przy tym wtedy, gdy poszczególne urządzenia myjni mogą być zamocowane na budowli bez odpowiedniego pozwolenia budowlanego oraz mogą być demontowane i zastępowane nowymi urządzeniami bez naruszenia struktury myjni (zob. m. in. prawomocny wyrok WSA w Rzeszowie z 25 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 420/13, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 619/13). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni zaprezentowane wyżej rozważania, które stanowią jednocześnie wskazania do dalszego postępowania. W szczególności organ dokona oceny prawidłowości stanowiska skarżącej spółki przez pryzmat przedstawionego we wniosku i uzupełnionego w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu, stanu faktycznego, który nie może być przez organ modyfikowany i zakreśla faktyczne podstawy rozstrzygnięcia. Organ uwzględni także wskazane w uzasadnieniu kryteria uznawania (lub nie) danej myjni i jej urządzeń technicznych za przedmioty opodatkowania w podatku od nieruchomości. Z uwagi na powyższe zaskarżona interpretacja podlegała uchyleniu w oparciu o art. 146 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W oparciu o art. 152 p.p.s.a. orzeczono, iż uchylona interpretacja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzono od Prezydenta Miasta na rzecz skarżącej Spółki koszty postępowania sądowego w kwocie 457zł na którą składa się: wpis w wysokości 200zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240zł i opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17zł.