I SA/Wr 959/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca), sędzia WSA Katarzyna Borońska, sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Protokolant: starszy asystent sędziego Aleksandra Wysocka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 lipca 2015 r. sprawy ze skargi R.K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w P. działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 7 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego w imieniu Ministra Finansów na rzecz skarżącego kwotę 457,00 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi R. K. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego Dyrektora Izby Skarbowej w P, działającego z upoważnienia Ministra Finansów (dalej: organ podatkowy) z dnia 7 stycznia 2015 r. nr [...] dotycząca skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości. Z opisanego w zapytaniu stanu faktycznego wynika, że wnioskodawca w 2000 r. kupił niezabudowaną działkę gruntu nr [...] w obrębie [...] o powierzchni 5,6973 ha. W 2012 r. dokonał podziału nieruchomości i wydzielenia ośmiu części nieruchomości w celu zagospodarowania odrębnych działek budowlanych. W 2013 r. skarżący sprzedał trzy działki: nr [...] (0,1800 ha), nr [...] (0,1561 ha) i nr [...] (0,1500 ha), a w 2014 r. następne trzy działki: nr [...] (0,1600 ha), nr [...] (0,1400 ha) i nr [...] (0,1500 ha). W trakcie sprzedaży, od każdej działki został zapłacony - za pośrednictwem notariusza - podatek od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 i 6 oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 101, poz. 649 ze zm., dalej w skrócie: p.c.c.). W związku z powyższym, strona sformułowała następujące pytanie: czy od sprzedanych działek, tak jak opisano w stanie faktycznym, wnioskodawca ma odprowadzać podatek i gdzie? Zdaniem skarżącego, podatek od sprzedanych działek odprowadzany jest przez notariusza, zgodnie z zapisami w aktach notarialnych, jako zapłacony podatek od czynności cywilnoprawnych na podstawie art. 1 i 6 oraz art. 7 ust. 1 pkt 1a p.c.c. W opisanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe. Powołując treść art. 5a pkt 6, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej: u.p.d.o.f.) organ podatkowy stwierdził, że dla uznania określonej działalności za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.d.o.f., konieczny jest jej zarobkowy charakter. Natomiast działalność ma charakter zarobkowy wówczas, gdy jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Organ podatkowy podkreślił, że zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności. Wskazał również, że aby uznać daną działalność za działalność gospodarczą, musi być ona wykonywana była w sposób zorganizowany i ciągły. Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza zaś względnie stały zamiar jej wykonywania, powtarzania określonego zespołu konkretnych działań. Zdaniem organu podatkowego, z przedstawionego przez stronę stanu faktycznego zawartego we wniosku o interpretację wynika, że skarżący podjął zorganizowane i ciągłe działania związane z przygotowaniem sprzedaży ww. nieruchomości, a następnie z samą sprzedażą. W ocenie organu, działania te nie są działaniami incydentalnymi i sporadycznymi, lecz powtarzalnymi i nakierowanymi na osiągnięcie określonego dochodu. Organ podatkowy stwierdził, że całokształt czynności dokonywanych przez wnioskodawcę świadczy bezsprzecznie o celowym działaniu, które ujawnia zamiar zbycia nieruchomości, tym bardziej, że sam skarżący wskazał, iż celem tym było zagospodarowanie działek jako odrębnych działek budowlanych na potrzeby ich wielokrotnej sprzedaży. Zdaniem organu, nie sposób mówić o przypadkowym i okazjonalnym charakterze czynności, którym nie można przypisać cech ciągłości, w sytuacji, gdy wnioskodawca dokonał podziału nieruchomości i wydzielenia ośmiu działek, z których sprzedał już sześć. W kontekście definicji działalności gospodarczej zawartej w art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. organ podatkowy uznał, że przychody ze sprzedaży wymienionych we wniosku działek skarżącego należy zakwalifikować do przychodów z działalności gospodarczej. W konsekwencji, zdaniem organu, na gruncie badanej sprawy nie znajdzie zastosowania przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., gdyż przychód uzyskany ze sprzedaży rzeczonych działek - w okolicznościach wskazujących na to, że sprzedaż ta wykonywana jest w ramach prowadzonej działalności - winien być opodatkowany, zgodnie z zasadami przewidzianymi dla tego właśnie źródła, tj. pozarolniczej działalności gospodarczej, na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Zatem, dla określenia skutków podatkowych przedmiotowej sprzedaży, bez znaczenia pozostaje upływ pięcioletniego terminu określonego w art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f. Końcowo organ podkreślił, że na podstawie art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług, opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Jednocześnie organ podatkowy wyjaśnił, że zgodnie z wnioskowanym przez stronę rodzajem sprawy, którą jest sprawa dotycząca podatku dochodowego od osób fizycznych, organ nie rozstrzygał w interpretacji zasadności opodatkowania przedmiotowych transakcji podatkiem od czynności cywilnoprawnych oraz dodał, że ewentualne opodatkowanie tymże podatkiem pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, organ podatkowy nie znalazł podstaw do zmiany wydanej interpretacji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie interpretacji indywidualnej oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, zarzucając organom naruszenie art. 5a pkt 6 u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe uznanie, że w świetlne przedstawionego stanu faktycznego, skarżący prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a także naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że sprzedaż przez skarżącego działek nastąpiła w wykonaniu działalności gospodarczej i w konsekwencji stwierdzenie, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że na gruncie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177 poz. 1054, dalej: u.p.t.u.) - który zawiera szerszą niż u.p.d.o.f. definicję działalności gospodarczej - zapadło wiele orzeczeń, które z uwagi na ich ogólny i kierunkowy charakter, organ podatkowy powinien był uwzględnić wydając interpretację. Skarżący podkreślił, że z przedstawionego przez niego stanu faktycznego nie wynika, aby opisane w nim działania były prowadzone w sposób zorganizowany. Zdaniem skarżącego, zorganizowanie oznacza, że działalność gospodarcza związana jest z wyborem określonej formy organizacyjno-prawnej jej wykonywania. O zorganizowaniu działalności można, mówić zatem wyłącznie wtedy, gdy prowadzenie jej wymaga pewnego wysiłku organizacyjnego (zorganizowanie przejawia się na przykład w zapewnieniu lokalu dla jej prowadzenia, utworzeniu strony internetowej, zatrudnieniu pracowników, zakupieniu sprzętu biurowego, itd.) O istnieniu działalności gospodarczej decydują także, w ocenie strony, takie aspekty jak: postrzeganie działalności przez osoby trzecie, ujawnienie tej działalności na zewnątrz, np. oznaczenie prowadzenia działalności przez szyldy, reklamy, rejestracja tej działalności, siedziba, pracownicy, czy urządzenia. Takich działań skarżący ani nie podjął ani nie zamierzał i nie zamierza podejmować. Ponadto, zdaniem skarżącego, nie można uznać prowadzonych przez niego działań jako prowadzonych w sposób ciągły. Wnioskujący wskazał, że ciągłość działalności gospodarczej to element, który świadczy o względnie stałym zamiarze wykonywania działalności gospodarczej. Z cechy "ciągłości" wynika, że na wykonywanie działalności gospodarczej składa się ciąg wzajemnie uwarunkowanych czynności o różnej naturze (działania prawne i działania faktyczne), których realizacja ukierunkowana jest na osiągnięcie założonego celu zarobkowego. W ocenie skarżącego, o tym, że nie dokonał on sprzedaży żadnej działki w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, świadczą następujące okoliczności: 1) jego działania mieszczą się w zwykłych czynnościach związanych z przygotowaniem działek do sprzedaży, 2) sprzedaż działek nie jest ukierunkowana na osiągnięcie zysku, tylko na uzyskanie ekwiwalentu ekonomicznego ze sprzedaży (rachunek ekonomiczny nie ma znaczenia zasadniczego), 3) czynności związane ze sprzedażą działek nie są uporządkowane według określonego i planowanego, uzasadnionego racjami ekonomicznymi, porządku i nie mają cechy ciągłości, 4) jego aktywność w przedmiotowej sprawie nie jest porównywalna do działań podejmowanych przez podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, 5) nie istnieje charakterystyczny dla działalności gospodarczej związek czasowy pomiędzy podjętymi przez niego czynnościami na przestrzeni wielu lat, 6) nie podjął aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez profesjonalnych handlowców, 7) wykonywał wyłącznie prawo własności w stosunku to wszystkich działek, 8) wszystkie jego działania odnosiły się do zarządzania majątkiem prywatnym, 9) jego zachowania nie wykraczają poza normalny zarząd własnymi sprawami majątkowymi i są powszechnie uważane za "zwykłą sprzedaż zbędnych rzeczy", 10) sprzedaż działek nie wchodzi w zakres jego działalności gospodarczej, tj. takich czynności, które powstają w funkcjonalnym związku z tą działalnością i są realizacją zadań danego przedsiębiorstwa w celu osiągnięcia określonej korzyści, 11) sprzedaż działek nastąpiła z jego majątku prywatnego niezwiązanego z działalnością gospodarczą. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, jednak z innych względów niż wskazane przez stronę. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014, poz. 1647) w związku z art. 1 i 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę organów administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w przypadkach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego, uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonej interpretacji indywidualnej pod kątem wskazanych powyżej kryteriów Sąd uznał, że narusza ona prawo w stopniu powodującym konieczność jej uchylenia. W ocenie Sądu, skarżący we wniosku o wydanie interpretacji nie przedstawił własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego oraz nie wskazał konkretnych - będących przedmiotem pytania - przepisów prawa, kształtujących jego indywidualną sytuację prawnopodatkową, a więc wpływających na treść jego obowiązku podatkowego. Ponadto, przedstawiony przez skarżącego we wniosku stan faktyczny, jak również zakres zadanego pytania, są niewystarczające dla oceny, czy przedmiotem zapytania interpretacyjnego było stwierdzenie braku obowiązku podatkowego wynikające z zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., czy też potwierdzenie stanowiska wnioskodawcy odnośnie spełnienia obowiązku podatkowego z uwagi na uregulowanie podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z notarialną umową sprzedaży działek budowlanych, o których mowa we wniosku. Organ podatkowy w niniejszej sprawie zaniechał trybu prawnego z art. 169 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm. - dalej: O.p.) w zw. z art. 14h O.p., co w konsekwencji stanowiło naruszenie wymienionych przepisów, przez niezastosowanie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych w stanowisku wnioskodawcy. Na wstępie rozważań wskazać należy, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej - zajętego stanowiska (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2011 r. sygn. akt I FSK 897/10 dostępny, podobnie jak i pozostałe wyroki sądów administracyjnych przywołane w uzasadnieniu, w internetowej bazie orzeczeń NSA: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ podatkowy, jako organ interpretujący, obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny oraz czy przedstawiono własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Wynikające z art. 14b § 3 O.p. wymogi, wiążą się z koniecznością podania wszystkich elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki strona przedłoży we wniosku (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II FSK 1523/10). Opisując stan faktyczny oraz własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego, w celu uzyskania interpretacji prawa podatkowego, wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i jego też obciążać będą ewentualne nieścisłości. Celem bowiem interpretacji indywidualnej jest udzielenie wnioskodawcy ochrony przewidzianej w art. 14k-14n O.p. Zatem interpretacja oparta na niepełnym, a przez to na wadliwym (budzącym wątpliwości co do zakresu interpretacji) wniosku, będzie bezużyteczna w ramach ewentualnego postępowania podatkowego czy karnego skarbowego. Organ podatkowy, działając jako organ interpretacyjny, w pierwszej kolejności jest zatem zobowiązany stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) oraz czy dokonano oceny prawnej tego stanu faktycznego. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny, to taki, na podstawie którego można w sposób pewny i nie uzasadniający żadnych przedmiotowych wątpliwości udzielić interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w indywidualnej sprawie. Wyczerpująco przedstawione stanowisko wnioskodawcy powinno natomiast wskazywać przepisy prawa, mogące stanowić postawę dochodzonej interpretacji, oraz ocenę ich znaczenia dla wyczerpująco przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. W analizowanym postępowaniu interpretacyjnym ocenia się wyczerpująco przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny jako rozważany przedmiot subsumcji pod przepisy prawa, których wykładni dochodzi strona postępowania, nie zaś pod wszystkie, czy też jakiekolwiek regulacje prawne. Zaniechanie przez stronę jasnego i nie budzącego wątpliwości wskazania przepisów prawa, o których wykładnię w kontekście danego stanu faktycznego się ubiega, uzasadnia ocenę, że wniosek mający wszcząć postępowanie interpretacyjne nie zawiera wyczerpującego przedstawienia stanowiska własnego wnioskodawcy. Należy w pełni podzielić stanowisko doktryny oraz orzecznictwa podatkowego, że w przypadku interpretacji indywidulanej nie obowiązuje tradycyjnie czy też obiegowo pojmowana "cywilistyczna" zasada, że strona może dać podmiotowi stosującemu prawo tylko fakty, ten zaś daje jej prawo, zważywszy, że podmiot występujący o interpretację ma także obowiązek dokonania oceny prawnej stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o interpretację. Podstawę postępowania interpretacyjnego (współ)tworzą więc: przedstawiony wyczerpująco, to jest umożliwiający bez żadnych wątpliwości ocenę możliwości zastosowania prawa podatkowego, stan faktyczny oraz przepisy prawa, które w przedstawionej we wniosku ocenie wnioskodawcy mogą znaleźć do niego zastosowanie. Na podstawie przepisów rozdziału 1 działu II O.p., organy podatkowe nie są uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego dochodzonej przez wnioskodawcę interpretacji prawa podatkowego ani też do udzielania jej w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1408/07 oraz wyrok NSA z dnia 10 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 1557/08, a także: Brolik J., Warunki poprawności przebiegu postępowania o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, Jurysdykcja Podatkowa 2009, Nr 2, str. 68). W tym miejscu przypomnieć należy, że stosownie do art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. pozostawia się bez rozpatrzenia. Jednakże pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację i w wyznaczonym przezeń terminie. Zgodnie bowiem z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. art. 169 § 1 - 2 O. p. W myśl art. 169 § 1 O.p., jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W sytuacji zatem, gdy we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego podatnik wskaże określoną okoliczność faktyczną, lecz w sposób nieprecyzyjny lub powodujący wątpliwości organu podatkowego, to w trybie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. należy wezwać wnioskodawcę do dokonania stosownych uzupełnień i dookreśleń kwestii faktycznych i prawnych, które warunkują prawidłowe rozpatrzenie wniosku pod kątem wykładni prawa podatkowego. Zadaniem organu przy udzielaniu interpretacji indywidualnej jest doprowadzenie do sytuacji, w której ma on jasność co do zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, wie jaki przepis prawa podatkowego jest przedmiotem wniosku i zna ocenę prawną wnioskodawcy (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2650/10 oraz wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 1226/12). W rozpatrywanej sprawie najistotniejsze znaczenie ma zatem określenie zakresu wniosku, na który składa się stan faktyczny i przepisy prawa wskazane jako przedmiot indywidualnej interpretacji podatkowej. Z wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej wynika, że pytanie skarżącego dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedanych przez niego w latach 2013 - 2014 działek, uzyskanych w wyniku podziału działki budowlanej zakupionej w 2000 r. Zdaniem wnioskodawcy, zapłata podatku z tytułu sprzedaży przedmiotowych działek polegała na uiszczeniu - za pośrednictwem notariusza - podatku od czynności cywilnoprawnych, zgodnie z art. 1 i 6 oraz 7 ust. 1 pkt 1a p.c.c. Treść wniosku o interpretację została zatem sformułowana w sposób bardzo ogólny, z wniosku nie wynika bowiem dostatecznie jasno i niewątpliwie - w zakresie i na podstawie jakich przepisów prawa podatkowego skarżący ubiega się o ich "urzędową wykładnię", to jest, czy normatywnym przedmiotem analiz i rozstrzygnięć interpretacyjnych miały być przepisy art. 5a pkt 6 i art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) u.p.d.o.f., czy też przepisy p.c.c. W tym kontekście nie ma więc pewności, czy przedmiotem zapytania interpretacyjnego wnioskodawcy było stwierdzenie braku obowiązku podatkowego wynikające z zastosowania art. 10 ust. 1 pkt 8 u.p.d.o.f., czy też aprobata stanowiska wnioskodawcy odnośnie spełnienia obowiązku podatkowego z uwagi na uregulowanie podatku od czynności cywilnoprawnych w związku z notarialną umową sprzedaży działek budowlanych. W tej sytuacji, zaniechanie przez organ podatkowy trybu prawnego z art. 169 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p., stanowiło naruszenie wymienionych przepisów przez niezastosowanie i doprowadziło do sytuacji, w której organ podatkowy niejako "zamienił się rolą" z wnioskodawcą, formułując za niego treść pytania będącego przedmiotem wniosku, przedstawiając "stanowisko wnioskodawcy" oraz przytaczając przepisy prawa podatkowego, które - zdaniem organu - wymagały wyjaśnienia. W treści wydanej interpretacji organ podatkowy poruszył kwestie, które nie były objęte wnioskiem o udzielenie interpretacji - tzn. stwierdził, że przychody ze sprzedaży wymienionych we wniosku działek należy zakwalifikować do przychodów z działalności gospodarczej. Ponownie rozpatrując sprawę, organ podejmie takie czynności w zakresie uzupełnienia braków formalnych wniosku, które pozwolą właściwie ustalić istotne z punktu widzenia dokonywanej interpretacji elementy zaistniałego stanu faktycznego oraz treść przepisów prawa podatkowego, o których wyjaśnienie wnioskuje strona, jak również zakres pytania zadanego we wniosku o interpretację. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzoną od organu podatkowego kwotę 457 zł stanowi: 1) uiszczony przez stronę wpis od skargi - 200 zł, którego wysokość została wyznaczona na podstawie § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.); 2) koszty zastępstwa prawnego - 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 2013, poz. 461 ze zm.); 3) opłata za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa - 17 zł (art. 1 ust. 1 pkt 2 oraz część IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej Dz. U. 2014, poz. 1628 ze zm.).