VII SA/Wa 2966/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant ref. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. sprawy ze skargi [...] Sp.j. z/s w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2014r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013r., znak: [...]; odmawiającą stwierdzenia, na wniosek [...] spółka jawna, nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2006r., znak: [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestorowi Hotel Restauracja "[...]" [...]. Pozwolenie na budowę hotelu wraz z lokalem gastronomicznym obejmowało również budowę infrastruktury technicznej wraz przyłączami wodociągowymi z sieci, kanalizacji sanitarnej do zbiornika bezodpływowego (szamba) i elektroenergetycznym z agregatu prądotwórczego usytuowanego w projektowanej wiacie, na działce nr ew. [...] położonej w [...], gm. [...]. Zmienione zostało decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2008r., znak: [...] na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156 z 2006 r. poz 1118 z póź. zm.) zwanej dalej Prawem budowlanym, a następnie przeniesione decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2010r., znak: [...] na [...] s. j.). Zaskarżona decyzja zapadła po wcześniejszym uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2013 r również utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].03.2013 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2006r., Sąd, w uzasadnieniu do wyroku z dnia 23 stycznia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2057/13, wskazał, że bezsporne było, iż w świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niedopuszczalna była budowa hotelu z lokalem gastronomicznym w planowanej przez skarżącego lokalizacji. Pomimo tej niezgodności z planem Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę. Przy wydawaniu decyzji Starosty [...] niewątpliwie doszło więc do naruszenia art. 35 Prawa budowlanego, co przyznały również organy orzekające w niniejszej sprawie. Jednak w ich ocenie, naruszenie to nie ma charakteru rażącego, ze względu na późniejszą zmianę przepisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. wprowadzono zmianę polegającą na wydzieleniu z terenu przeznaczonego w planie pod zieleń izolacyjną (ZI) oraz z terenu przeznaczonego na usługi komercyjne (UC) teren położony w obrębie [...] o przeznaczeniu podstawowym pod usługi komercyjne (turystyczne). W § 5 ust. 3 pkt 1 planu ustalono adaptację istniejącego budynku hotelowego z usługami gastronomicznymi z możliwością jego rozbudowy w kierunku wschodnim. Ta okoliczność zdaniem organów powoduje, że weryfikowane decyzje nie wywołują skutków społeczno-gospodarczych nie dających się zaakceptować z punktu widzenia państwa prawa, a co za tym idzie, nie są dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu przy ocenie skutków społeczno-gospodarczych, jakie wywołały kwestionowane decyzje, nie można było jednak poprzestać na stwierdzeniu, że obecnie przeznaczenie zrealizowanego obiektu jest zgodne z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz należało ocenić te skutki kompleksowo, szczegółowo odnosząc się do argumentów podnoszonych przez inwestora w toku postępowania nieważnościowego. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie odniósł się do argumentacji inwestora, że na skutek błędnej interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez Starostę [...] oraz będącej jej konsekwencją decyzji o pozwoleniu na budowę, zrealizował obiekt hotelowo-restauracyjny w miejscu, które ze względu na lokalizację barier dźwiękochłonnych i brak bezpośredniego dostępu do drogi całkowicie uniemożliwia mu prowadzenie zaplanowanej działalności gospodarczej ponieważ drogę ekspresową od hotelu oddzielać będą pełne, nieprzezroczyste ekrany dźwiękochłonne, w związku z czym obiekt będzie niewidoczny z drogi. Ponadto skarżący podkreślał, że w związku z rozbudową drogi i lokalizacją ekranów nie będzie miał bezpośredniego dostępu z drogi do hotelu. Dojazd będzie się odbywał drogą techniczną, na którą wjazd jest oddalony o kilka kilometrów od działki objętej inwestycją. Do tych argumentów Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zasadzie się nie odniósł, oceniając skutki społeczno-gospodarcze wywołane przez decyzje Starosty. Ponadto Sąd stwierdził, że organ nie wyjaśnił również , czy po wywłaszczeniu części działki inwestycyjnej pod budowę drogi ekspresowej, istnieje możliwość zapewnienia odpowiedniej dla hotelu z lokalem gastronomicznym ilości miejsc parkingowych, zachowania określonych przepisami planu minimalnego wskaźnika powierzchni terenu biologicznie czynnego i maksymalnego wskaźnika powierzchni zabudowy. Obowiązkiem organu, przy dokonywaniu oceny, czy decyzje Starosty [...] są dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa, było wyczerpujące odniesienie się do wszystkich argumentów podnoszonych przez inwestora i wyjaśnienie, biorąc pod uwagę charakter inwestycji (obiekt hotelowo-gastronomiczny), czy aktualny dostęp do drogi publicznej oraz ekrany akustyczne przesłaniające obiekt umożliwiają funkcjonowanie tego obiektu w jego pierwotnym zamierzeniu. Do tych kwestii organ się nie odniósł, oceniając skutki społeczno-gospodarcze wywołane przez kwestionowane decyzje, naruszając tym samym art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponownie utrzymując decyzję Wojewody [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zarówno w momencie złożenia wniosku jak i wydania na jego podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę na obszarze, na którym znajduje się nieruchomość oznaczona nr ew. [...] (obecnie w wyniku podziału i wywłaszczenia części nieruchomości inwestycyjnej - nr ew. [...]) obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] 2002, Nr [...], poz. [...]) Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wbrew informacjom zawartym w wydanym przez Urząd Miejskich w [...] wypisie z miejscowego planu zagospodarowania terenu z dnia [...].02.2006r., znak: [...], większa część działki inwestycyjnej znajduje się na terenie oznaczonym w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego gm. [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].12.2001r., nr [...] (Dz. Urzędowy Woj. [...] z dnia [...].03.2002r., nr [...], poz. [...]) symbolem ZI, który (w myśl § 27 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) stanowi obszar zieleni izolacyjnej. Pozostała część działki inwestycyjnej znajduje się zaś na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem UC, który (w myśl § 20 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) stanowi obszar usług komercyjnych przeznaczony pod zabudowę m. in. obiektów usług publicznych. Jednocześnie mając na uwadze projekt zagospodarowania terenu działki inwestycyjnej stanowiący załącznik do w/w decyzji Starosty [...] z dnia [...].01.2008r.. znak: [...]; zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę spornej inwestycji oraz mapy wykonane przez uprawnionego geodetę M. K. w dniu [...].07.2012r., należy stwierdzić, że projektowane przedsięwzięcie zaplanowane zostało w całości na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem ZI tj. na obszarze o przewidzianym innym przeznaczeniu aniżeli budowa budynku hotelu i restauracji. W dniu [...].01.2013r. zmieniony został, uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...], poprzednio obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla ww. działki inwestycyjnej, która zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 1 znowelizowanego planu objęta jest jednostką 1U określającą jako przeznaczenie podstawowe usługi komercyjne (turystyczne). Tym samym w chwili obecnej obiekt budowlany objęty pozwoleniem na budowę pozostaje w zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który dopuszcza również możliwość rozbudowy inwestycji w kierunku wschodnim. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, organ wydający pozwolenie na budowę został wprowadzony w błąd przez Burmistrza [...] czyli organ ustalający decyzją o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Został też wprowadzony w błąd przez autorów projektu budowlanego. Jednak pomimo dołączenia do projektu wypisu, podpisanego z upoważnienia Burmistrza [...] z dnia [...].02.2006 r., znak: [...], z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. [...], w którym potwierdzono, że działka nr [...] w [...] leży na obszarze Usług Komercyjnych (UC), oraz dołączenia do projektu oświadczeń z dnia [...].06. 2006 r. projektantów: mgr inż. arch. M. M., mgr inż. arch. J. B. i mgr inż. arch. P. B. i do kolejnego projektu oświadczeń z czerwca 2007 r. mgr inż. arch. M. M. i mgr inż. arch. P. B., że projekty zostały sporządzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, przed wydaniem decyzji organ miał obowiązek sprawdzić, w myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodność projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. [...]. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2006 r., znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca N. T. pozwolenia na budowę budynku hotelu z lokalem gastronomicznym wraz ż infrastrukturą techniczną oraz przyłączami na działce nr [...] (obecnie na działce nr [...]) w miejscowości [...], jak również decyzja z dnia [...] stycznia 2008 r., znak: [...], zmieniająca ww. decyzję z dnia [...] czerwca 2006 r. o pozwoleniu na budowę, w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego niewątpliwie zostały wydane z naruszeniem prawa. Stwierdził jednak , że wskazane decyzje Starosty [...] o pozwoleniu na budowę mogą, pomimo wydania ich z naruszeniem obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gm. [...], pozostać w obrocie prawnym. Przestał bowiem obowiązywać przepis gminny (planu miejscowego), którego naruszenie polegało na dopuszczeniu lokalizacji budynku hotelowego z lokalem gastronomicznym na terenie przeznaczonym pod zieleń izolacyjną (ZI). Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] marca 2013 r. poz. I ,W, wprowadzono zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. (Dz.Urz.Woj. [...] z 2002 r. Nr [...], poz. [...] ze zm.). W Rozdziale 2 pt.: "Ustalenia szczególne" w § 5 wprowadzono zmianę, polegająca na wydzieleniu z terenu przeznaczonego w Planie pod zieleń izolacyjną (ZI) oraz z terenu przeznaczonego na usługi komercyjne ( l )C) teren położny w obrębie [...], oznaczony na załączniku Nr 1 symbolem I U, o przeznaczeniu podstawowym pod usługi komercyjne (turystyczne). W § 5 ust. 3 pkt 1 tekstu Planu ustalono adaptację istniejącego budynku hotelowego z usługami gastronomicznymi z możliwością jego rozbudowy w kierunku wschodnim, z zachowaniem warunków zmiany planu i przepisów szczególnych. Zgodnie z powyższym, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że obowiązujący miejscowym plan zagospodarowaniu przestrzennego gm. [...], ze zmianą zatwierdzoną uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., potwierdził dopuszczalność usytuowania na działce [...] (wcześniej działce nr [...])[...] Sp. J. budynku hotelowego zlokalem gastronomicznym. Plan ustalił także dalsze warunki rozbudowy tego obiektu w kierunku wschodnim. Na rysunku planu potwierdzono usytuowanie na działce budynku hotelowego z lokalem gastronomicznym (budynku usługowego adaptowanego). W ustaleniach Planu (w § 5 ust. 3 pkt 4 - 9), potwierdzono wysokość budynku do 11,0 m, geometrię dachu wielospadowego, o maksymalnym nachyleniu połaci dachowych 40° - 55°, ilość miejsc parkingowych (25), maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy (25%) oraz wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego (60%). W Planie ustalono obsługę komunikacyjną działki drogą dojazdową (serwisową), towarzyszącą rozbudowie drogi krajowej nr [...] (12). W związku z powyższym, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wskazane decyzje Starosty [...] nie należą do tych które wywołują skutki gospodarcze lub społeczne, a także nie należą do tych które są nie do zaakceptowania przez organy praworządnego państwa ze względu na naruszenie przepisu gminnego, który został zmieniony i obecnie potwierdza dopuszczenie istniejącego hotelu z lokalem gastronomicznym na działce nr [...], Należy stwierdzić, że pozwolenie na budowę jakkolwiek zostało wydane z naruszeniem prawa, to naruszenie to nie nosi znamion rażącego naruszenia prawa. Decyzje są do zaakceptowania przez, organy praworządnego Państwa. Skarżący zarzucił decyzji : 1) rażące naruszenie przepisów prawa procesowego a w szczególności: przepisu art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez przyjęcie, iż nie zachodzi nieważność decyzji Starosty [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę hotelu - restauracji, naruszenie przepisów art. 153 oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej "ppsa" poprzez niezastosowanie się przez organ do ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2014 r. (sygn. akt VII SA/Wa 2057/13) w zakresie obowiązku odniesienia się do zarzutów Skarżącej dotyczących szczegółowej oceny skutków społeczno-ekonomicznych decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowego obiektu w kontekście zmiany dostępu do drogi publicznej oraz wpływu barier dźwiękochłonnych na możliwość funkcjonowania obiektu w jego pierwotnych przeznaczeniu tj. budynku hotelowo- restauracyjnego, c) naruszenie przepisów art. 7 kpa i art. 77 §1 kpa, art. 78 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 85 § 1 kpa, art. 86 kpa oraz art. 10 kpa rezultatem czego był błąd w ustaleniach faktycznych, nieustalenie prawdy obiektywnej oraz w efekcie naruszenie n/w przepisów prawa materialnego poprzez pominięcie a nawet przemilczenie prawidłowo zgłoszonych wniosków dowodowych Strony, brak dokonania analizy aspektów prawno-budowlanych wynikających ze zmiany stanu faktycznego, w jakiej znalazł się przedmiotowy obiekt hotelowo- restauracyjny a wynikających z decyzji Wojewody [...] o wywłaszczeniu Strony z części działki pod cele rozbudowy trasy ekspresowej [...] brak przeprowadzenia analizy stanu faktycznego w kontekście spełnienia wymogów przeciwpożarowych przez obiekt w tym zapewnienia odpowiednich dróg ewakuacyjnych oraz dostępu jednostek straży pożarnej do obiektu, pominięcie wpływu likwidacji miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych znajdujących się z przodu budynku tuż przy wejściu do obiektu na terenie aktualnie wywłaszczonym, jak też oceny skutków społeczno-ekonomicznych zmniejszenia liczby miejsc parkingowych o 4 miejsca parkingowe znajdujące się bezpośrednio przy wejściu do obiektu jak też restauracji, brak należytej i poprawnej oceny warunków technicznych obiektu wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), w związku z ilością minimalnej powierzchni czynnej biologicznie, jaka musi być zachowana dla działki, na której ulokowany jest obiekt hotelowo-restauracyjny; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, jako niezgodna w chwili jej wydawania z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ulega sanacji ze względu na następczą zmianę tego planu, jaka miała miejsce w stycznia 2013 r" § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) z przyczyn szczegółowo opisanych w uzasadnieniu skargi, § 12 ust. 2 i 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. Nr 124, poz. 1030 z późn. zm.) z przyczyn szczegółowo opisanych w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada prawu a organ tym razem wywiązał się z nałożonych przepisami prawa i wytycznymi Sądu obowiązków zawartych w wyroku z dnia 23 stycznia 2013 r. Przedmiotem oceny Sądu była zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2014 r. oraz kontrolowane przez organ decyzje Starosty z dnia [...].06.2006r., znak: [...]; zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Hotel Restauracja "[...] " [...] pozwolenia na budowę hotelu wraz z lokalem gastronomicznym oraz z infrastrukturą techniczną na działce nr ew. [...] położonej w [...], gm. [...] oraz zmieniającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...].01.2008r., znak: [...] (przeniesionej decyzją Starosty [...] z dnia [...].04.2010r., znak: [...] na [...] s. j.). Jak wynika z treści skargi zawiera ona zarzut dot. naruszenie przepisów art. 153 oraz art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej "ppsa" poprzez niezastosowanie się przez organ do ocen prawnych i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2014 r. Odnosząc się więc do w/w zarzutu, Sąd,rozpatrujący niniejszą sprawę, nie stwierdził, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, naruszył art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a., bowiem odniósł się do zaleceń sądu, przeanalizował podniesione w uzasadnieniu wyroku kwestie i ponownie doszedł do przekonania że nie miały one wpływu na zmianę decyzji Wojewody czy jej kasację. Można krytycznie ocenić zwięzłość uzasadnienia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, ale zdaniem Sądu, nie można mu zarzucić naruszenia art. 153 oraz art. 170 p.p.s.a. Również Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej, że organ naruszył art. 7 kpa, 10 i 77 § 1, 78 § 1, 80 § 1, 85 k.p.a. i art. 86 kpa są niezasadne, bowiem organy, w oparciu o pełny materiał dowodowy, prawidłowo ustaliły , że decyzja Starosty [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę powinna pozostać w obrocie prawnym. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego tj zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę, jako niezgodna w chwili jej wydawania z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ulega sanacji ze względu na następczą zmianę tego planu, jaka miała miejsce w stycznia 2013 r. oraz drugiego zarzutu, że realizacji inwestycji drogowej drogi ekspresowej S [...] i związane z tym wywłaszczenie części działki pod drogę spowodowały, ze pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele w świetle nie tylko uwarunkowań ekonomicznych ale i obowiązujących przepisów wskazanych przez stronę skarżącą, zdaniem Sądu istotne w sprawie oceny decyzji pod kątem naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego jest nie tylko stwierdzenie, które jest ewidentne, że naruszony został przepis prawa lokalnego czyli ustalenie planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu jej wydania, ale również ocena czy decyzja ta wywołała skutki ekonomiczno-ekonomicznych. Chodzi o to, iż przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji należy brać pod uwagę trzy elementy; oczywistość naruszenia przepisu, charakter przepisu oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, które wywołuje decyzja (wyrok NSA z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1657/11). Należy mieć na uwadze, iż ani oczywistość naruszenia prawa ani nawet charakter przepisów, które zostały naruszone nie są wystarczające wyłącznie do uznania, że nastąpiło rażące naruszenie prawa. Z uwagi na fakt, że w chwili obecnej usytuowanie tego rodzaju budynku na działce inwestycyjnej jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dopuszczalne należy podzielić stanowisko organu , iż opisane powyżej naruszenie nie ma charakteru rażącego jako że nie wywołuje skutków społeczno – gospodarczych, nie dających się zaakceptować z punktu widzenia państwa prawa. Odrębną kwestią jest, ocena skutków dokonanej inwestycji drogowej, wywłaszczenia części działki inwestycyjnej i lokalizację ekranów akustycznych wzdłuż drogi ekspresowej S [...] jednakże i w tym przypadku powstanie ekranów akustycznych utrudniających działalność reklamową danego przedsiębiorstwa nie ma wpływu na weryfikację w postępowaniu nieważnościowym decyzji o pozwoleniu na budowę budynku w którym ta działalność gospodarcza ma być prowadzona, jak również na ocenę skutków społeczno - gospodarczych powstałych w wyniku naruszeń prawa. Zauważyć przy tym należy, że ewentualne negatywne konsekwencje ekonomiczne ponoszone przez inwestora nie mogą mieć wpływu na treść decyzji, w której dokonuje się weryfikacji pozwolenia na budowę pod kątem wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa. Tym samym na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mogło mieć sporządzone przez biegłego rzeczoznawcę majątkowego studium wykonalności, dotyczące sytuacji rynkowej innych obiektów o funkcji hotelowo - restauracyjnej zlokalizowanych przy drodze ekspresowej S [...]. Jeżeli ,zdaniem strony skarżącej, wywłaszczenie wywołało na tyle istotne zmiany w zagospodarowaniu działki , które czynią niemożliwym jej użytkowanie obiektu zgodnie przepisami Prawa budowlanego to właścicielowi przysługuje roszczenie o nabycie niewywłaszczonej części nieruchomości. Jeżeli przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Właściwy zarządca drogi może nabywać w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy, nieruchomości, w tym lokale mieszkalne, poza pasami drogowymi w celu dokonania ich zamiany na nieruchomości położone w pasach drogowych lub wydzielania ich w tych pasach w postępowaniu scaleniowo-wymiennym. Przesłanką roszczenia właściciela nieruchomości o nabycie niewywłaszczonej na cele budowy dróg części tej nieruchomości (art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczegółowych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych, Dz.U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) jest niemożność prawidłowego jej wykorzystania na dotychczasowe cele, będąca następstwem odłączenia od niej części wywłaszczonej. – stwierdził Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 11 września 2013 r. III CZP 35/13 Podsumowując powyższe, również w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego mających wpływ na wynik sprawy jak również do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.).