II SA/Sz 366/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi B. K. na uchwałę Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r. nr XXII/282/2005 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Darłowo I. stwierdza nieważność § 30 ust. 3 Uchwały Rady Gminy Darłowo z dnia 30 czerwca 2005 r. nr XXII/282/2005 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Darłowo na całym obszarze, z wyłączeniem działek: obręb Cisowo: nr ew. 5/2, 523/2, 531/1, 532/5, 532/7, 542/1, 543/1, 550, 551, 552, 561/1, 76/3, 101/3, 100/1, 88/4, 60/2, 68/2, 69/1, 64/4, 47/1, 79/4, obręb Barzowice: nr ew. 143/1, 159/2, 161/2, 168, obręb Kopań: nr ew. 151/1, 153/1, 174/2, obręb Zakrzewo: nr ew. 45/3, 142/5, 40/2, 36/5, 44/1, 142/3, 139/1, 42/2, 138/1, II. zasądza od Rady Gminy Darłowo na rzecz skarżącej B. K. kwotę [...] ([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Rada Gminy działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, art. 26 w zw. z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, podjęła w dniu 30 czerwca 2005 r. uchwałę nr XXII/282/05 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Darłowo na całym obszarze, z wyłączeniem działek: obręb nr ew. 5/2, 523/2, 531/1, 532/5, 532/7, 542/1, 543/1,550, 551, 552, 561/1, 76/3, 101/3, 100/1, 88/4, 60/2, 68/2, 69/1, 64/4, 47/1, 79/4, obręb Barzowice: nr ew. 143/1, 159/2, 161/2, 168, obręb Kopań: nr ew. 151/1, 153/1, 174/2, obręb Zakrzewo: nr ew. 45/3 , 142/5, 40/2, 36/5, 44/1, 142/3, 139/1, 42/2, 138/1. B. K. pismem z dnia 1 grudnia 2014r. wezwała Radę do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie § 30 pkt 3 powyższej uchwały, tj. uchylenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie w jakim dopuszcza on zmniejszenie, w toku procesu inwestycyjnego, wielkości stref ochronnych elektrowni wiatrowych w przypadku zastosowania odpowiednich zabezpieczeń, bez jednoczesnej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Rada Gminy w dniu 29 stycznia 2015 r. podjęła uchwałę nr IV.24.2015, w której nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia prawa wniesionego przez B. K. W dniu 23 lutego 2015 r. B. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na uchwałę Rady Gminy z dnia 30 czerwca 2005 r. nr XXII/282/05 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie: - art. 7 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 5 oraz 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez: a) przekazanie w sytuacji braku ustawowej legitymacji do jego dokonania, kompetencji planistycznej przysługującej wyłącznie Radzie Gminy w zakresie możliwości zmiany przebiegu linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania oraz granic stref ochronnych na rzecz podmiotu innego niż Rada Gminy; b) przyjęcie w planie zapisu pozwalającego na zmianę przebiegu wskazanych wyżej linii bez jednoczesnej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu skargi wskazała, że postanowieniem § 30 pkt 1 ppkt 3 zaskarżonej uchwały, osobom władającym nieruchomościami mieszkaniowymi (w tym skarżącej) zagwarantowano, iż w odległości m od należących do nich zabudowań mieszkaniowych nie zostaną posadowione maszty elektrowni wiatrowych. Zdaniem skarżącej, linie wyznaczające odległość 400 m od istniejących w chwili uchwalania miejscowego planu zabudowań mieszkalnych (linie graniczne), uznać należy za zbliżone w swoim charakterze do wskazywanych w art. 15 ust. 2 pkt 1 jak i w art. 10 ust. 1 pkt 1, 5 oraz 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Rolą zarówno granic stref ochronnych, linii granicznych, jak i linii o których mowa we wskazanych wyżej przepisach, jest oddzielenie od siebie obszarów, wobec których stosuje się inne zasady ich zagospodarowania. Skarżąca podkreśliła, że do wyłącznej kompetencji Rady Gminy należy ustalanie poprzez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tak przeznaczenia określonych terenów, jak i przebiegu linii je rozgraniczających. Tymczasem poprzez umieszczenie w rozdziale IV zaskarżonej uchwały paragrafu 30 pkt 3 dopuszczono do sytuacji, kiedy uprawnienie to realizowane jest, bez jakiegokolwiek nadzoru Rady Gminy, wyłącznie przez Starostę Powiatu . Na skutek podjęcia zaskarżonej uchwały, to Starosta Powiatu stał się jedynym podmiotem zdolnym do zadecydowania o tym, że elektrownie wiatrowe mogą zostać posadowione w odległości mniejszej niż 400 m od nieruchomości mieszkaniowych, a zatem do zmiany przeznaczenia, sposobu wykorzystywania i zasad zagospodarowania obszarów wyznaczanych wcześniej liniami granicznymi. Skarżąca wskazując na swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały podała, że decyzją Starosty z dnia [...] zatwierdzony został projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę farmy wiatrowej , składającej się z 10 elektrowni [...], obejmujących linie kablowe wraz z siecią telekomunikacji energetycznej, drogami dojazdowymi oraz placami montażowymi i fundamentami. W uzasadnieniu wydanej decyzji, powołując się na § 30 pkt 3 rozdziału IV miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy , Starosta zadecydował o zmniejszeniu stref ochronnych dla planowanych elektrowni wiatrowych z 400 do 200 m. Wskutek powyższego rozstrzygnięcia doszło do sytuacji, w której to w odległości około 300 m od należącej do skarżącej nieruchomości, stanowiącej działkę oznaczoną numerem [...], posadowiona została elektrownia wiatrowa. Jej istnienie oraz wywierany przez nią na otoczenie wpływ, wywiera bezpośrednie, negatywne oddziaływanie na prowadzoną na tej nieruchomości działalność agroturystyczną. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o jej oddalenie. W ocenie organu, zarzuty skarżącej są bezzasadne, gdyż kwestionowane postanowienie § 30 pkt 3 uchwały nie przenosi kompetencji planistycznej w zakresie zmniejszenia stref ochronnych ani na starostę, ani na żaden inny podmiot, w tym organ administracji budowlanej. Taka interpretacja tego przepisu jest całkowicie nieuprawniona i sprzeczna z regułami wykładni przepisów prawa. Zgodnie z § 30 ust. 3 zaskarżonej uchwały, wielkości stref ochronnych mogą ulec zmniejszeniu w przypadku zastosowania odpowiednich zabezpieczeń. Przepis ten nie jest skierowany do żadnego podmiotu i żaden podmiot nie może przypisywać sobie uprawnień do decydowania w zakresie zmniejszania określonych w ust. 1 stref ochronnych, w sytuacji gdy inne postanowienia planu tego nie regulują. W związku z tym, bezzasadne są twierdzenia skarżącej jakoby na podstawie powyższego przepisu Starosta Powiatu stał się jedynym podmiotem zdolnym do zadecydowania o tym, że elektrownie wiatrowe mogą zostać posadowione w odległości mniejszej niż 400 m od nieruchomości mieszkaniowych. Jeżeli tak się stało, to zasadne byłoby zbadanie legalności postępowań administracyjnych i wydanych decyzji przez organy administracji budowlanej. Bezzasadne są zarzuty skarżącej dotyczące stref ochronnych w zakresie wskazującym na naruszenie art. 7 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 1, 5 i 6 ustawy z dnia 7 stycznia 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które stref ochronnych w ogóle nie dotyczą. Organ wskazał, że zaskarżona uchwała była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego , który badał jej zgodność z prawem w związku z rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody z dnia 4 sierpnia 2005 r. Wojewoda stwierdził wówczas nieważność całej uchwały Nr XXII/282/2005 Rady Gminy z dnia 30 czerwca 2005 r. Wojewoda zakwestionował między innymi postanowienia § 30 uchwały wskazując, że strefa ochronna dla elektrowni wiatrowych ustalona na obszarze znajdującym się w odległości 400 metrów nie znajduje potwierdzenia w innych postanowieniach planu. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2006 r. II SA/Sz 1174/05 uchylił to rozstrzygnięcie uznając tym samym, że ww. uchwała jest zgodna z prawem. Zdaniem organu, w przypadku skargi B. K. przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym nie ma zastosowania z mocy art. 101 ust. 2 tej ustawy, który stanowi, że przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę Gminy na rozstrzygnięcie Wojewody , jednak w toku postępowania sądowoadministracyjnego badał legalność omawianej uchwały w kwestionowanym przez B.K. zakresie. Konsekwencją tego jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Przedmiotem wniesionej skargi stał się przepis § 30 ust. 3 uchwały z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego Gminy , nr XXII/282/05, stanowiącej akt prawa miejscowego. Złożenie skargi zostało poprzedzone bezskutecznym wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Przed oceną zasadności skargi należy wyjaśnić dopuszczalność poddania kontroli sądowej ww. uchwały i to nie tyle w zakresie właściwości sądu jako takiej, co jest w sprawie niekwestionowane i wynika wprost z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2013 r., poz. 270 ze zm. Odpowiadając na skargę organ wyraził bowiem pogląd, że skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny badał już legalność ww. uchwały uwzględniając skargę Gminy na rozstrzygnięcie Wojewody kwestionującego zgodność z prawem całej uchwały, to przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), na podstawie którego została wniesiona skargi, nie ma zastosowania wobec art. 101 ust. 2 tej ustawy, który stanowi, że przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracji i skargę oddalił. Odnosząc się do tego zagadnienia należy zwrócić uwagę, że istotnie Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Sz 1174/05, po rozpoznaniu skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia 4 sierpnia 2005 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy uchylił zaskarżone rozstrzygniecie nadzorcze. W wyroku tym Sąd przede wszystkim odniósł się do zasadności konkretnych zarzutów stawianych przez organ nadzoru wobec kwestionowanego aktu prawa miejscowego, w tym m.in., odniósł się do znaczenia § 30 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 uchwały. Z uzasadnienia wyroku Sądu nie wynika jednak, aby poddana ocenie została norma zawarta w § 30 ust. 3 przedmiotowej uchwały. Przepisu tego, jak i zagadnień nim uregulowanych, nie podważał również Wojewoda Zachodniopomorski w swym rozstrzygnięciu nadzorczym. Ponadto, zarzuty stawiane uchwale w rozstrzygnięciu nadzorczym nie odnosiły się, co oczywiste, do naruszenia konkretnymi przepisami uchwały indywidualnego interesu prawnego takich osób jak skarżąca. Z tych względów, zdaniem Sądu, dopuszczalne było w wyniku wniesionej skargi poddanie kontroli § 30 ust. 3 ww. uchwały w kontekście naruszenia indywidualnego interesu skarżącej, a więc w granicach w których legalność uchwały nie była rozpoznawana wcześniej. Zatem przepis art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, nie stał na przeszkodzie do wniesienia przez B.K. skargi. Badając legitymację skarżącej do kwestionowania spornego przepisu uchwały Rady Gminy , Sąd stwierdził, że skarżąca skutecznie wykazała, jako właścicielka nieruchomości położonej na terenie objętym postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działki nr [...], że jej interes prawny został naruszony a naruszenie to nie ma charakteru hipotetycznego, lecz charakter realny (konkretny). Nastąpiło to wskutek zastosowania spornego przepisu § 30 ust. 3 przy wydawaniu decyzji z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę farmy wiatrowej , na działkach m.in. sąsiadujących z nieruchomością stanowiąca własność skarżącej (np. na działce nr [...]) na której prowadzi ona działalność agroturystyczną. Sąsiedztwo terenu inwestycyjnego z nieruchomością skarżącej potwierdza dokumentacja planistyczna, w tym m.in. mapa stanowiąca załącznik do planu. Wydający ww. decyzję Starosta powołał się na § 30 ust. 3 uchwały, odstępując w ten sposób od zasad ustalonych w § 30 ust. 1 i ust. 2 tej uchwały – określających strefy ochrony również dla elektrowni wiatrowych w odległości 400 m. W efekcie zastosowania § 30 ust. 3 uchwały, przewidziana i gwarantowana w § 30 ust. 1 pkt 3 strefa ochrony dla nieruchomości skarżącej uległa istotnemu zmniejszeniu, umożliwiając lokalizację poszczególnych elementów elektrowni wiatrowych w odległości ok. 200 m od zabudowy mieszkaniowej, a w przypadku nieruchomości skarżącej do ok. 300 m. Ponadto, regulacja tego typu jak w § 30 uchwały, wprowadzająca zakaz określonego wykorzystywania nieruchomości lub prowadząca w inny sposób do ograniczenia możliwości korzystania z niej (§ 30 ust. 2), której właściciel musi się podporządkować wbrew własnej woli, prowadzi do naruszenia uprawnień właścicielskich, chronionych art. 140 k.c. Przechodząc do merytorycznej oceny zasadności skargi należy zwrócić uwagę na treść całego § 30 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy , aby następnie odnieść się do kwestionowanej normy prawnej wynikającej z ust. 3 tego przepisu. Treść § 30 uchwały jest następująca. "§ 30.1. Ustala się strefy ochrony od: 1) napowietrznych linii elektroenergetycznych w odległości: a) 20 m od linii wysokiego napięcia 110 kV, b) 15 m od liii średniego napięcia 40 kV, c) 10 m od linii średniego napięcia 20 kV, 2) gazociągu średniego ciśnienia w odległości 20 m, 3) elektrowni wiatrowych w odległości 400 m, 4) dróg publicznych klasy drogi głównej poza terenem zabudowanym w odległości 20 m od ich linii rozgraniczających, 5) dróg publicznych klasy drogi głównej na terenie zabudowanym w odległości 16 m od ich linii rozgraniczających, 6) dróg klasy drogi zbiorczej w odległości 10 m od linii rozgraniczającej. 2. W obrębie stref ochronnych ustala się następujące zakazy: 1) zakazuje się lokalizowania miejsc stałego przebywania ludzi w związku z prowadzoną działalności gospodarczą, turystyczną, rekreacyjną, 2) zakazuje się lokalizowania budynków mieszkalnych wymagających szczególnej ochrony, jak szpitale, internaty, żłobiki przedszkola i podobne. 3. Wielkości stref ochronnych mogą ulec zmniejszeniu w przypadku zastosowania odpowiednich zabezpieczeń." Stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 pkt 4 i 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 139 ze zm.), w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb, granice i zasady zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie (pkt 4) oraz szczególne warunki zagospodarowania terenów, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego, zasobów wodnych i zdrowia ludzi, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych (pkt 8). Niewątpliwie istniała zatem podstawa do ustalenia przez Radę Gminy stref ochronnych i obowiązujących w nich zakazów. Strefy ochronne zostały przez Radę Gminy określone w sposób precyzyjny w § 30 ust. 1, choć nie zostały dostatecznie oznaczone w części graficznej planu, co stało się jednym z zarzutów Wojewody w ramach wydanego rozstrzygnięcia nadzorczego z dnia 4 sierpnia 2005 r. Odnosząc się do tego zagadnienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 kwietnia 2006 r., II SA/Sz 1174/05 stwierdził, że z § 30 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 wynika, że w odległości do 400 m od terenów, na których zgodnie z planem przewidziana jest lokalizacja obiektów wymienionych w ust. 2, sytuowanie elektrowni wiatrowych nie jest dopuszczalne. Ustalenie w tekście uchwały 400-metrowej strefy ochronnej należy traktować jako równoznaczne z ustaleniem nieprzekraczalnej linii zabudowy dla siłowni wiatrowych. Zatem sam niedostatek w postaci przedstawienia na rysunku planu linii rozgraniczających tereny o dopuszczalnej zabudowie czy też strefy ochronne, nie miało znaczenia tak istotnego, które skutkować miałoby stwierdzeniem nieważności uchwały. Przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ujmowane są w formie nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenu. Zamieszczenie zatem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego regulacji o charakterze nieprecyzyjnym co do możliwego sposobu zagospodarowania objętych nimi nieruchomości, stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, skutkujące nieważnością uchwały w części zawierającej taką regulację. W § 30 ust. 3 Rada Gminy przewidziała możliwość odstąpienia od zasad określonych w § 30 ust. 1, postanawiając, że wielkości stref ochronnych mogą ulec zmniejszeniu w przypadku zastosowania odpowiednich zabezpieczeń. Zdaniem Sądu, takie określenie wyjątku od zakazów wynikających z § 30 ust. 2 i jednoczesne wyłączenie z obowiązku zachowania wielkości stref ochronnych ustanowionych w § 30 ust. 1 uchwały, jest niedopuszczalne. Przepis § 30 ust. 3 uchwały w istocie całkowicie niweczy celowość określenia stref ochronnych ustanowionych mocą § 30 ust. 1 uchwały. Posługuje się przy tym pojęciem niedookreślonym "odpowiednich zabezpieczeń", które nie daje się skonkretyzować nawet sięgając do pozostałych przepisów uchwały. W praktyce, istnienie stref ochronnych według odległości określonych przez § 30 ust. 1 uchwały, może być dowolnie modyfikowane i odległość tych stref w sposób nieograniczony zmniejszana, według uznania organu wykonawczego, stosującego przepis § 30 ust. 3 uchwały. Powołanie się na "odpowiednie zabezpieczenia" i według tego pojęcia wytyczanie stref ochronnych w ramach i na potrzeby konkretnej sprawy niecelowym czyniłoby w ogóle ustalenia stref ochronnych w odniesieniu do poszczególnych obiektów (linii elektroenergetycznych, gazociągów, elektrowni wiatrowych, dróg publicznych), jak uczyniono to w § 30 ust. 1 uchwały, skoro wystarczające byłoby zastosowanie "odpowiednich zabezpieczeń" i to ich "odpowiedniość" determinowałaby wielkość stref ochronnych i usytuowanie obiektów wymienionych w § 30 ust. 2 uchwały. Użycie w akcie prawa miejscowego przepisu, którego nieostrość pozwala na dowolne jego zastosowanie – poprzez brak sprecyzowania przesłanek za jego zastosowaniem przemawiających, stanowi tak istotne uchybienie zasadom stanowienia prawa, które przemawia za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Według § 6 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. nr 100, poz. 908), przepisy redaguje się tak, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Takiego przymiotu zrozumiałości normy określonej w § 30 ust. 3 w odniesieniu do § 30 ust. 1 i 2 uchwały nie można jej przypisać. Brak konsekwencji prawodawcy gminnego, który z jednej strony określa precyzyjnie strefy ochronne a następnie od obowiązku przestrzegania ich zwalnia, przekazując w tym zakresie całkowicie władztwo decyzyjne organowi wykonawczemu, bez dostatecznego skonkretyzowania warunków pozwalających na takie działanie, tj. wyjaśnienia pojęcia zastosowania "odpowiednich" zabezpieczeń, godzi w zasadę poprawnej (przyzwoitej) legislacji, stanowiącej element reguły demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Poczynione spostrzeżenia doprowadziły do uznania zasadności skargi i stwierdzenia nieważności § 30 ust. 3 uchwały, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 270 ze zm.). O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis od skargi oraz koszty ustanowienia pełnomocnika procesowego, Sąd rozstrzygnął w oparciu o art. 200 ww. ustawy.