VI SA/Wa 4246/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2015 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia patentu ze skutkiem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić F. Sp. z o.o. z siedzibą w N. cały uiszczony wpis w kwocie 1000 (jeden tysiąc) złotych. Przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie jest skarga F. sp. z o.o. z siedzibą w N. (dalej też jako “skarżący", “wnioskodawca" wniesiona 4 grudnia 2014 r. na decyzję z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], w której Urząd Patentowy RP działając w trybie postępowania spornego w sprawie o unieważnienie ze skutkiem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej patentu [...] na wynalazek pt. "O." (dalej też jako “sporny patent") udzielonego na rzecz V. z siedzibą w H., Dania (dalej też jako “uczestnik postępowania", “uprawniony") oddalił wniosek F. sp. z o.o. z siedzibą w N. i przyznał uczestnikowi postępowania od wnioskodawcy tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę w wysokości 1600 zł. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 56 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich z dnia 5 października 1973 roku (Dz. U. z 2004 r., Nr 79, poz. 737 i 738) w zw. z art. 89 ust 1 w zw. z art. 921 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013r., poz. 1410) a także art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. W stanie faktycznym sprawy Urząd Patentowy RP dokonał następujących ustaleń: 1. Skarżący, wnioskiem z 11 maja 2009 r. wystąpił do Urzędu Patentowego RP o unieważnienie na terytorium Polski, patentu europejskiego nr [...] na wynalazek pod tytułem "O.. Interes prawny w aspekcie unieważnienia przedmiotowego patentu wnioskodawca wywiódł z faktu, że produkuje i wprowadza do obrotu gospodarczego okna dachowe oraz związane z nimi akcesoria, w tym także kołnierze uszczelniające do okien z izolacją termiczną instalowane wokół wystającej ponad dach części ościeżnicy o cechach objętych spornym patentem. Sporny patent zatem, zdaniem wnioskodawcy, ogranicza zagwarantowaną konstytucyjnie (art. 20 i art. 22 Konstytucji RP) wolność gospodarczą wnioskodawcy, szczególnie z uwagi na to, iż rozwiązania wnioskodawcy i uprawnionego dotyczą identycznych wyrobów. Prawa ze spornego patentu umożliwiają uprawnionemu V. możliwość zakazania osobom trzecim korzystania z tego rozwiązania, zgodnie z art. 63 ust 1 oraz art. 66 ust 1 ustawy Prawo własności przemysłowej (w związku z art. 64 ust 1 Konwencji o patencie europejskim). Bezpośredniość i realność swojego interesu prawnego wnioskodawca wywodzi z okoliczności zgłoszenia w dniu [...] lutego 2003 r. pod nr [...] rozwiązania pt "K.", na które uzyskał patent w dniu [...] lutego 2010 r. [...]. Jako podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał przepisy art. 54 ust. 1 i 2, art. 56 i art. 138 ust. 1 Konwencji o patencie europejskim, a także art. 4 ust 1 ustawy z 14 marca 2003 r o dokonywaniu europejskich zgłoszeń patentowych oraz skutkach patentu europejskiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. 2003 nr 65 , poz.598, Dz.U. 2007 r., nr 136, poz.958), jak również art. 89 ust. 1 oraz art. 255 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej oraz art. 24 i 26 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej, podnosząc, że udzielenie spornego patentu nastąpiło z naruszeniem ww. przepisów, gdyż przedmiotowy wynalazek nie posiadał w dniu jego zgłoszenia do ochrony cech poziomu wynalazczego i cechy nowości rozwiązania, przy czym w toku postępowania wnioskodawca wycofał ten zarzut. Do wniosku o unieważnienie spornego patentu wnioskodawca dołączył materiały dowodowe. W toku postępowania przedstawił dodatkowe argumenty i dowody. 2. Uprawniony pismem z dnia 7 kwietnia 2011 r. odniósł się merytorycznie do wniosku o unieważnienie spornego patentu i wniósł o umorzenie postępowania z powodu braku interesu prawnego po stronie wnioskodawcy oraz o oddalenie wniosku. 3. Po przeprowadzeniu rozprawy w dniach: 7 lutego i 12 października 2011 r. oraz 26 listopada 2012 r., decyzją ogłoszoną [...] grudnia 2012 r. Urząd Patentowy umorzył postępowanie stwierdzając, że wnioskodawca nie ma interesu prawnego: nie stosuje rozwiązania wg spornego patentu, nie wykazał podjęcia czynności przygotowawczych w celu jego wdrożenia i należy uznać, że nie jest on aktualnie zainteresowany jego wykorzystaniem w swojej działalności. Wnioskodawca opiera się wyłącznie na swoim prawie z patentu [...], które realizuje w sposób niezakłócony od 2003 r. Zdaniem organu prawo wnioskodawcy do patentu nr [...] jest wcześniejsze niż przysługujące spornemu wynalazkowi dlatego ten ostatni nie może być zagrożeniem dla działalności wnioskodawcy. Wnioskodawca nie wykazał, ze sporny patent w jakikolwiek sposób aktualnie i w sposób rzeczywisty może być przeszkodą w zakresie używania należącego do niego wynalazku. W okresie poprzedzającym wydanie tej decyzji, wydawane były przez organ rozstrzygnięcia wpadkowe: [...] stycznia 2010 r. UP oddalił wniosek uprawnionego o zawieszenie postępowania, a wskutek jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – postanowieniem z [...] września 2010r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę uprawnionego wyrokiem z dnia 9 czerwca 2011r. sygn. akt VI SA/Wa 2556/10. Sprawa była także rozpatrywana w dniu 9 czerwca 2011r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na skutek dwóch skarg wnioskodawcy na bezczynność Urzędu Patentowego: a) w sprawie sygn. akt VI SAB/Wa 73/10 WSA w Warszawie umorzył postępowanie, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 października 2011r. w sprawie II GSK 2108/11 uchylił to postanowienie przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia; b) w sprawie sygn. akt VI SAB/Wa 236/11 WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 3 stycznia 2012r. zobowiązał Urząd Patentowy do wydania rozstrzygnięcia, a NSA wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2012r. II GSK 887/12 oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. 3. Od decyzji z [...] grudnia 2012 r., umarzającej postępowanie, skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. 4. Uprawniony do spornego patentu pismem z dnia 30 sierpnia 2013 r. wniósł o utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. 5. Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Kolegium Orzekające rozpatrując na posiedzeniu niejawnym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy uznało, iż wnioskodawca posiada interes prawny w żądaniu unieważnienia spornego patentu i uchyliło w całości decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. umarzającą postępowanie o unieważnienie ze skutkiem na terytorium Polski patentu pt. "O." [...]. Powołując sie na orzecznictwo uznal, że patent późniejszy jest źródłem interesu prawnego w żądaniu unieważnienia patentu wcześniejszego. 6. Od tego rozstrzygnięcia skargę do WSA w Warszawie wniósł uprawniony z patentu, ale ją następnie cofnął, wskutek czego Sąd postanowieniem z dnia 10 października 2014 r. sygn. akt. VI SA/Wa 1564/14 - postępowanie umorzył. 7. Kolegium Orzekające Urzędu Patentowego rozpatrując meritum sporu, po przeprowadzonych rozprawach [...] czerwca i [...] sierpnia 2014 r., decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., oddaliło wniosek o unieważnienie spornego patentu. Odnosząc się do złożonych przez strony dowodów i stanu prawnego w zakresie kryterium określającego jakie rozwiązania zalicza się do rozwiązań oczywistych stwierdzil, że wnioskodawca nie udowodnił zasadności zarzutu uzasadniajacego unieważnienie spornego patentu. 8. W skardze na decyzję z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Urzędu Patentowego RP, oddalającą wniosek o unieważnienie na obszarze Polski patentu europejskiego nr [...] na wynalazek pod tytułem "[...]" skarzacy wniósł o jej uchylenie oraz zwrócenie sprawy do Urzędu Patentowego z zaleceniem rozpatrzenia jej w poszerzonym (5-osobowym) składzie, z udziałem osób które orzekały [...] listopada 2014 r. w przedmiocie istnienia interesu prawnego, uchylając decyzję z [...] grudnia 2012 umarzającą postępowanie sporne. Objął zaskarżeniem część dotyczącą merytorycznej oceny zdolności patentowej spornego rozwiązania. Skarga nie objęła ustalenia, że skarżący posiada interes prawny. Zarzucił decyzji naruszenie przepisów: 1. art. 279 ust. 2 p.w.p. oraz art. 6 k.p.a. w związku z art.256 ust.1 p.w.p. - poprzez prowadzenie rozprawy w dniu 13 sierpnia 2014 r. oraz wydanie decyzji (ogłoszonej [...] sierpnia 2014) przez skład Kolegium Orzekającego odmienny co, do każdej z osób, od składu orzekającego dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie interesu prawnego skarżącej, co w sumie skutkowało wydaniem decyzji przez 6 osób, w tym dwóch różnych przewodniczących Kolegium Orzekającego. 2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., poprzez dokonanie ustaleń istotnych dla sprawy okoliczności fatycznych sprzecznych z materiałem dowodowym w aktach, wskazując szczegółowe zarzuty w zakresie: pominięcia wymienionych dowodów, błędnych ustaleń faktycznych i wadliwej oceny materialu dowodowego, które to uchybienia jego zdaniem mają rażący charakter; 3. art. 7 oraz art. 78 § 1 i §2 k.p.a, jak również art. 107 §3 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. - poprzez oddalenie wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka J. K., mimo iż okoliczności na które wnioskowano świadka, Urząd uznał w decyzji za nieudowodnione, jak też poprzez brak wyjaśnienia w decyzji przyczyn niedopuszczenia tego dowodu; 4. art. 7 oraz art. 80 k.p.a., w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez zaniechanie oceny całokształtu materiału dowodowego - przejawiające się głównie w tym, Urząd Patentowy nie uwzględnił uzupełniania się dowodów świadczących o tym samym fakcie, to jest o ujawnieniu na targach B. w L. (RFN) w dniach [...] listopada 2003 r., istoty rozwiązania przeciwstawianego wynalazkowi wg patentu [...], poprzez wystawienie produktu oraz udostępnienie ulotki będącej załącznikiem nr 5 do wniosku o unieważnienie. 5. Naruszenie art. 2553 ust. 5 p.w.p., co najmniej zaś art. 107 § 3 k.p.a., w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. - poprzez pominięcie dowodu z opisu patentowego [...] złożonego przez skarżącą przy jej piśmie z 21 lipca 2014 r., 6. Naruszenie art. 56 oraz art. 54 ust. 1 i 3 Konwencji o patencie europejskim, jak też art. 107 § 3 k.p.a., w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. - poprzez stawianie w uzasadnieniu decyzji zarzutu, że rozwiązanie ujawnione nie jest tożsame z rozwiązaniem wg spornego patentu, które to twierdzenie nie ma żadnego znaczenia w ocenie poziomu wynalazczego, zaś miałoby sens tylko przy zarzucie braku nowości (który cofnięto), a także poprzez zbędne omawianie w uzasadnieniu decyzji art.54 ust.3 wskazanej Konwencji. 7. Naruszenie art. 56 Konwencji o patencie europejskim, a także art. 107 § 3 k.p.a., w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. - poprzez brak przeprowadzenia oceny spornego rozwiązania, w świetle wskazanych w uzasadnieniu decyzji, przesłanek braku poziomu wynalazczego, a także poprzez brak odniesienia się w decyzji do stawianego przez skarżącą zarzutu, że przeciwko poziomowi wynalazczemu świadczy brak możliwości uzyskania rzekomych zalet spornego rozwiązania, wskazanych w opisie patentowym. 8. Naruszenie art. 75 ust. 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., a także zasad ogólnych postępowania określonych w art. 7 oraz 8 k.p.a., w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. - poprzez analizowanie pod kątem przynależności do stanu techniki dowodów przywołanych na potwierdzenie innych okoliczności, albo nieaktualnych związku z wycofaniem części zarzutów co stworzyło "szum informacyjny" i podważa zaufanie do organów w administracji. 9. Urząd Patentowy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. 10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm. dalej jako: "p.p.s.a".), sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Nalezy stwierdzić, że samo sporządzenie skargi i jej przesłanie do rozpoznania nie daje gwarancji, że wojewódzki sad administracyjny się nią zajmie. Sąd bowiem z urzedu bada w pierwszej kolejności dopuszczalnośc skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek jej odrzucenia w swietle art. 58 § 1 p.p.s.a. Odrzucenie skargi jest konsekwencją jej niedopuszczalności, a wiec sytuacji, w której sąd administracyjny nie może przyjąć skargi do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Taka sytuacja zaistniała na gruncie sprawy niniejszej. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do zastosowania przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który przewiduje, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Będąca przedmiotem zaskarżenia decyzja z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...] została bowiem wydana przez Urząd Patentowy w konsekwencji niemożliwej do zaakceptowania, nieprawidłowej procedury prowadzenia postępowania spornego - zastosowanej na wcześniejszym etapie procedowania, czego skutkiem jest niedopuszczalność skargi. Należy przypomnieć, że przedmiotem kontrolowanego przez Sąd administracyjny postępowania jest wniosek F. sp. z o.o. z siedzibą w N. złożony [...] maja 2009r. o unieważnienie ze skutkiem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej patentu [...] na wynalazek Pt. "O." udzielonego na rzecz V. w H. w Danii. Wniosek ten został już rozpoznany przez organ decyzją z dnia [...] grudnia 2012r. - po uprzednim przeprowadzeniu czterech rozpraw: 26 stycznia 2010 r., 7 lutego 2011r., 12 października 2011r.i 26 listopada 2012r. – umarzającą postępowanie z powodu uznania przez organ, że wnioskodawca nie wykazał posiadania interesu prawnego w żądaniu unieważnienia spornego patentu. Stwierdzenie braku interesu prawnego wnioskodawcy, co do zasady, stanowi przesłankę merytoryczną rozstrzygnięcia w trybie spornym, bowiem do unieważnienia patentu europejskiego udzielonego w trybie określonym w Konwencji o patencie europejskim, stosuje się odpowiednio - zgodnie z art. 921 p.w.p. - przepisy art. 89, 91 i 92 p.w.p. Z kolei zgodnie z art. 255 ust. 1 pkt 11 p.w.p. Urząd Patentowy - sprawy o unieważnienie patentu europejskiego, udzielonego w trybie określonym w Konwencji o patencie europejskim- rozstrzyga w trybie postępowania spornego, przy czym zasady tego postępowania określone są w art. 255, art. 2551-art. 25512, art. 256 oraz art. 257 p.w.p. Art. 257 p.w.p. przewiduje, że na decyzje oraz postanowienia Urzędu Patentowego w sprawach, o których mowa w art. 255, stronom przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Szczegółowy tryb wyczerpania toku instancji do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie określają przepisy art. 256 w ust. 1 p.w.p. odsyłające do "odpowiedniego" stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Ust. 3 tej normy stanowi, że przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego o ponownym rozpatrywaniu, na wniosek strony, spraw załatwionych przez wydanie decyzji, od której nie służy odwołanie, nie stosuje się do decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty i wydanej po przeprowadzeniu rozprawy. Należy wskazać, że istotą rozstrzygnięcia decyzji z dnia [...] grudnia 2012r. – po przeprowadzeniu rozpraw - była kwestia braku uprawnienia wnioskodawcy do złożenia wniosku o unieważnienie patentu (pomijając formę/sentencję rozstrzygnięcia). Oznacza to, że wydana w niniejszej sprawie w trybie spornym decyzja z dnia [...] grudnia 2012r. była decyzją ostateczną i to od niej stronom przysługiwał środek zaskarżenia w postaci skargi do sądu administracyjnego (art. 257 p.w.p.). Urząd Patentowy wadliwie pouczając strony o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, uruchomił nieprawidłową procedurę, w konsekwencji czego wydane zostały kolejne akty: decyzja z dnia [...] listopada 2013r. i obecnie zaskarżona decyzja z [...] sierpnia 2014 r. – oba nie mające żadnego umocowania w obowiązującym prawie. Innymi słowy, istotnym w niniejszej sprawie mankamentem postępowania, przemawiającym za zastosowaniem przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jest okoliczność, że wydanie przez Urząd Patentowy zaskarżonego aktu – decyzji z dnia [...] sierpnia 2014r. nr [...] – nastąpiło w trybie nie mającym podstawy prawnej do zastosowania. Na gruncie niniejszej sprawy zastosowanie znajdzie pogląd zajęty w podobnym stanie faktycznym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II GSK 322/14 z dnia 21 kwietnia 2015r. Stanowi on, że "stosownie do 244 ust. 1 p.w.p. od decyzji Urzędu Patentowego stronie służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Do postępowania o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 12-14, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące rozpatrywania odwołania od decyzji (art. 244 ust. 11 p.w.p.). Innymi słowy, wyczerpanie środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczy trybu postępowania administracyjnego, regulowanego przepisami tytułu VI omawianej ustawy, nie zaś przepisami tytułu VII, jaki odnosi się do postępowania spornego. W stosunku do decyzji oraz postanowień wydawanych w postępowaniu spornym, objętym tytułem VII, na co wskazuje powołany przepis art. 257 p.w.p., nie przysługuje środek zaskarżenia, polegający na wyczerpaniu postępowania w trybie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, lecz bezpośrednio skarga do sądu administracyjnego (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie). Tym samym skarga do sądu administracyjnego od takiej decyzji oraz postanowienia nie podlega obowiązkowi wyczerpania środka zaskarżenia w świetle przepisu art. 52 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich. Dlatego decyzja wydana przez Urząd Patentowy w postępowaniu spornym, stosownie do przepisu art. 257 p.w.p., ma walor decyzji ostatecznej, a tym samym można od niej wnieść skargę do sądu administracyjnego bez konieczności wyczerpania środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a." Należy zatem wskazać, że w sprawie musi zostać uruchomiona właściwa procedura. Skuteczne zaskarżenie do Sądu dotyczyć może tylko decyzji z dnia [...] grudnia 2012r., o ile strona wraz ze skargą złoży wniosek o przywrócenie terminu do jej złożenia. Bez skutecznego przywrócenia, stosownie do przepisów art. 86 i art. 87 p.p.s.a., terminu do wniesienia skargi od wspomnianej decyzji z dnia [...] grudnia 2012r., wydanej w trybie przepisu art. 257 p.p.s.a., nie jest prawnie dopuszczalne postępowanie sądowoadministracyjne dla skontrolowania jej zgodności z prawem.. Organ rozpatrujący taki wniosek zobowiązany będzie uwzględnić wadliwe pouczenie stron o środkach zaskarżenia przysługujących od decyzji z dnia [...] grudnia 2012r. Ponadto, dopiero przy rozpoznaniu skargi na ww. decyzję Sąd administracyjny, działając w trybie art. 135 p.p.s.a. – może z urzędu zająć się wydanymi w wadliwej procedurze aktami: decyzją z dnia [...] listopada 2013r. i decyzją z [...] sierpnia 2014r., o ile wcześniej nie zajmie się nimi organ we właściwym trybie. Art. 135 p.p.s.a. ma zastosowanie jedynie w razie uwzględnienia skargi. W okolicznościach niniejszej sprawy, którą jest skarga na decyzję z [...] sierpnia 2014r. - nie można skutecznie zakwestionować skutków wadliwego procedowania i błędnego rozstrzygnięcia Urzędu Patentowego. Wynikająca z błędnego pouczenia możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego od decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] sierpnia 2014r. (zamiast od decyzji z dnia [...] grudnia 2012r.), czyli wydanej w nie mającym zastosowania w sprawie trybie ponownego rozpatrzenia sprawy, nie może odnieść żadnych skutków prawnych. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem odrzucił skargę na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.).