I OSK 289/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant: st. asystent sędziego Dorota Kozub-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 910/15 w sprawie ze skargi K.O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie oddania w użytkowanie wieczyste działki oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 910/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.O. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] lutego 1981 r. nr [...] uchylającą decyzję Naczelnika Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] lutego 1975 r. o oddaniu w wieczyste użytkowanie J. i K. małż. O. działki budowlanej nr [...] o pow. 693 m² położonej w S. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. O. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy ustalił, że K.O. wystąpiła do Burmistrza Miasta [...] o "wyjaśnienie dlaczego w roku 1981 nie otrzymałam decyzji [...] uchylającej decyzję [...] z dnia [...] lutego 1975 r. (...)". W odpowiedzi Burmistrz Miasta [...] wskazał, że właściwym organem do udzielenia odpowiedzi na powyższe zapytanie jest Starosta [...]. Wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2014 r. (data wpływu do Starostwa [...]) K.O. wystąpiła o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją uchylającą decyzję z dnia [...] lutego 1975 r. Organ II instancji podniósł, że w niniejszej sprawie zasadniczą kwestią jest właściwa ocena czy strona wnosząca o wznowienie postępowania złożyła wniosek w terminie, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Przepis ten zaś stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Przepis ten wprost wskazuje, że bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, przy czym organ zwrócił uwagę, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Wojewoda wskazał, że termin ten jest terminem prekluzyjnym, co oznacza, że jego uchybienie powoduje prawną bezskuteczność działania strony. Organ II instancji podniósł, że w uzupełnieniu materiału dowodowego zgromadzonego przez Starostę [...] wystąpiono do strony o informację, w jakich okolicznościach dowiedziała się o wydanej decyzji z dnia [...] lutego 1981 r. i o wskazanie kiedy ten fakt miał miejsce. W odpowiedzi K.O. w piśmie z dnia 5 marca 2015 r. wyjaśniła, że poszukiwała dokumentów zarówno w Urzędzie Miasta jak i w Starostwie [...] i dopiero w Sądzie Rejonowym w [...] w Wydziale Ksiąg Wieczystych odnaleziono księgę wieczystą, w której złożona była ta decyzja. Organ wskazał, że jak wynika z pisma strony w dniu 13 lutego 2014 r. złożyła ona wniosek w Sądzie Rejonowym o wydanie odpisu decyzji z dnia [...] lutego 1981 r. Natomiast z pisma Sądu Rejonowego w [...] wynika, że strona przeglądała akta księgi wieczystej w dniu 14 lutego 2014 r. W związku z powyższymi ustaleniami organ II instancji przyjął, że K.O. najpóźniej w dniu 14 lutego 2014 r. dowiedziała się o decyzji z dnia [...] lutego 1981 r., a zatem termin na skuteczne złożenie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją upływał w dniu 15 marca 2014 r. W tej sytuacji organ uznał, że K.O. złożyła wniosek o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. Skargę na postanowienie Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła K.O. podnosząc, że decyzja administracyjna z 1981 r. pozbawiła ją prawa użytkowania wieczystego, decyzji tej nie otrzymała w terminie i nie mogła skorzystać z przysługującego jej prawa do wniesienia odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Zaskarżonym obecnie wyrokiem Sąd I instancji skargę oddalił. Podniósł, że art. 16 k.p.a. statuuje zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Zasada ta ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych. Formalna strona zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej wyraża się w tym, iż decyzje te obowiązują tak długo, dopóki nie zostaną uchylone lub zmienione przez nową decyzję opartą na odpowiednim przepisie prawnym. Od tej reguły ostateczności załatwienia sprawy ustawodawca dopuścił wyjątki, wyznaczając jednocześnie warunki odstąpienia od niej. Mianowicie, decyzja ostateczna może być wzruszona przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie uchylenia decyzji prawidłowej lub dotkniętej wadą niekwalifikowaną (art. 154, art. 155, art. 161 k.p.a.); przez uchylenie decyzji w trybie postępowania w sprawie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 k.p.a. w związku z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.), przez stwierdzenie nieważności w trybie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 k.p.a.), przez uchylenie lub zmianę decyzji na podstawie przepisów szczególnych. W ocenie Sądu, zasadnie uznały organy, iż z treści pisma skarżącej, datowanego na dzień 22 kwietnia 2014 r. wynikało wyraźnie, że żąda ona wznowienia postępowania w sprawie uchylenia decyzji z dnia [...] lutego 1975 r. o przekazaniu w użytkowanie wieczyste działki budowlanej położonej w S., a przesłanek upatruje w braku udziału w postępowaniu, tj. w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W sprawie dostrzec należy także, iż przepisy kodeksu postępowania administracyjnego regulują w sposób jednoznaczny i ścisły tryb postępowania związany ze wzruszeniem decyzji ostatecznych, jaką jest w niniejszej sprawie decyzja Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] lutego 1981 r. Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1, art. 145a § 1 lub art. 145b § 1 k.p.a. Wszczęcie tego postępowania następuje w drodze postanowienia, przy czym wznowienie postępowania w przypadku przesłanek ustawowych zawartych w przepisie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., może nastąpić tylko na żądanie strony (art. 147 zd. drugie k.p.a.). Ustawodawca zakreślił jednak w przepisie art. 148 k.p.a. terminy warunkujące skuteczne złożenie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Stosownie do § 2 art. 148 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W przedmiotowej sprawie, ze względu na wskazanie przez skarżącą art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jako podstawy wznowienia postępowania, zastosowanie ma właśnie termin z art. 148 § 2 k.p.a. Organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043 – Lex nr 1450858). W świetle art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. istotne znaczenie ma odkodowanie zwrotu "strona dowiedziała się o decyzji". Zdaniem Sądu, za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji, w tym jej daty, czy numeru. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. Z kolei bez znaczenia z punktu widzenia zachowania terminu jest okoliczność, że strona nie dołożyła należytej staranności w celu zdobycia tej wiadomości (por. wyroki NSA: z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08 - Lex nr 574438; z 14 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1662/97 - Lex nr 48730; z 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1296/09 - Lex nr 746450; z 9 września 2011 r., sygn. akt II OSK 2407/10 - Lex nr 1069058). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżąca w dniu 14 lutego 2014 r. otrzymała kopię decyzji z dnia [...] lutego 1981 r. z akt księgi wieczystej. Powyższe potwierdza sama skarżąca w piśmie z dnia 5 marca 2015 r. jak i w skardze. Wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem tej decyzji nosi datę 22 kwietnia 2014 r., a do organu wpłynął w dniu 23 kwietnia 2014 r. co wynika z prezentaty. Nie ulega więc wątpliwości, że wniosek ten został złożony z uchybieniem terminu wskazanego w art. 148 § 2 k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią powyższego przepisu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (taką podstawę wznowienia wskazała skarżąca we wniosku z dnia 22 kwietnia 2014 r.) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jak słusznie zauważył organ I instancji nawet gdyby potraktować pismo skarżącej z dnia 25 marca 2014 r. skierowane do Burmistrza Miasta [...] jako wniosek o wznowienie postępowania, to i tak został on złożony z uchybieniem terminu ustawowego. Natomiast w ocenie Sądu w żaden sposób organy orzekające nie mogły wysnuć wniosku z pisma skarżącej z dnia 19 lutego 2014 r. złożonego do Urzędu Miejskiego w [...], że chodzi jej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 1981 r. Organ bowiem nie ma obowiązku przewidywania w jakim celu stronie potrzebne są żądane dokumenty zważywszy na fakt, iż strona ma możliwość żądania wszczęcia różnych postępowań administracyjnych. W tej sytuacji Sąd I instancji uznał rozstrzygnięcia organów administracyjnych za zgodne z prawem, gdyż nie budzi wątpliwości, że skarżąca wniosek o wznowienie postępowania złożyła z uchybieniem terminu ustawowego, bo ponad miesiąc od jego upływu. Z rozstrzygnięciem tym skarżąca nie zgodziła się i wywiodła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżając wyrok w całości, zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.), naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w wyniku pominięcia naruszenia prawa materialnego jakiego dopuściły się organy administracji, tj. naruszenia art. 148 § 1 i 2 k.p.a.; b. art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w wyniku pominięcia naruszeń przepisów postępowania, jakich dopuścił się organ odwoławczy, tj. naruszenia art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 2 poprzez ich niezastosowanie oraz naruszeń przepisów, jakich dopuściły się organu obu instancji, tj. art. 7, art. 8, art. 10 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a.; 2. prawa materialnego poprzez przyjęcie, iż zastosowanie art. 149 § 3 k.p.a. było prawidłowe w sytuacji, gdy stan faktyczny tego nie uzasadniał. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i uznanie skargi za zasadną, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy, z których wynika, że skarżąca aktywnie dążyła swoimi działaniami do wyjaśnienia swojej sytuacji prawnej związanej z decyzją z 1981 r. W piśmie z dnia 19 lutego 2014 r. wystąpiła do Urzędu Miejskiego w [...], o przedstawienie jej kopii odbioru przez nią decyzji z 1981 r. oraz potwierdzeń dokonania na jej rzecz wypłaty odszkodowania. Pismem z dnia 25 marca 2014 r. zwróciła się do Burmistrza Miasta [...] z wnioskiem o wyjaśnienie, dlaczego nie otrzymała decyzji z dnia [...] lutego 1981 r. Pismem z dnia 28 marca 2014 r. Burmistrz Miasta [...] poinformował, iż organem właściwym w tej sprawie jest Starosta [...]. W piśmie z 5 marca 2015 r., kierowanym do Wojewody [...], skarżąca poinformowała, iż interweniowała i pytała w swojej sprawie kilkukrotnie i żaden z organów nie wyjaśnił, jakie kroki i przed którym organem winna podjąć, aby skutecznie dochodzić swoich praw. Organ odwoławczy, pomimo, iż skarżąca wskazywała na błędne postępowanie Burmistrza Miasta [...], nie odniósł się do tej okoliczności wydając swoje postanowienie, ani nie przeprowadził żadnych dowodów w tej sprawie. W ocenie skarżącej dopiero prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, w szczególności pełne i skrupulatne zgromadzenie dowodów oraz ich dogłębna analiza mogły doprowadzić do wniosku, iż skarżąca nie uchybiła przepisom postępowania administracyjnego, co z kolei prowadzi do wniosku, iż podanie jej winno zostać rozpatrzone pozytywnie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Stosownie do art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 tej ustawy biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z kolei zgodnie z treścią art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania z przyczyny określonej wyżej wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Organ administracji jest obowiązany z urzędu zbadać zachowanie tego terminu. Uchybienie terminowi do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania stanowi o braku podstaw do merytorycznej oceny decyzji kwestionowanej w postępowaniu wznowieniowym. Ustawodawca liczy zatem bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu (wyrok NSA z dnia 3 lutego 1998 r. w sprawie sygn. akt I SA 769/97). Jak słusznie podniósł to Sąd I instancji, powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. W tej sprawie kluczowe jest, że to analiza pism samej skarżącej kasacyjnie pozwoliła na ustalenie daty w jakiej powzięła ona wiadomość o wydaniu decyzji Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] lutego 1981 r. W sprawie bezsporne jest, że skarżąca kasacyjnie o decyzji z 1981 r. dowiedziała się w dniu 14 lutego 2014 r. podczas przeglądania akt księgi wieczystej nr [...] w Sądzie Rejonowym w [...]. Okoliczności tej nie podważa argumentacja skargi kasacyjnej. Z wyjaśnień, jakie przedstawiono w skardze kasacyjnej wynika, że żadnego ze złożonych przez skarżącą ww. pism nie można było uznać za wniosek o wznowienie postępowania, gdyż z ich treści jednoznacznie wynika jakie było żądanie strony. Jak podano, intencją skarżącej było wyjaśnienie jej sytuacji prawnej w związku z decyzją z 1981 r. Okoliczności tej NSA nie kwestionuje, gdyż z akt sprawy jasno wynika, że w istocie podejmowała ona czynności mające na celu wyjaśnienie kwestii związanej z decyzją z 1981 r. Tym niemniej skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania w terminie przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zrobiła to dopiero w piśmie z dnia 22 kwietnia 2014 r., które wpłynęło do organu w dniu 23 kwietnia 2014 r. (data prezentaty organu, dokumentująca wpływ pisma), a zatem po terminie. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie do art. 8 k.p.a. organy prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a w myśl art. 77 § 1 k.p.a. obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przestrzeganie reguł jakimi rządzi się postępowanie administracyjne, wynikających z zasad ogólnych Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym z powołanych przepisów, nie może prowadzić do konkluzji, że w tej sprawie organ winien był pouczyć skarżącą kasacyjnie o trybie, w tym terminie do wniesienia podania o wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z 1981 r. Nadto, mając na uwadze treść dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, chronologię podejmowanych przez skarżącą działań, a także dokonywane przez organ czynności, stwierdzić trzeba, iż wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, nie było podstaw do prowadzenia szerszego postępowania wyjaśniającego w tej sprawie. Argumentacja skargi kasacyjnej w żadnej części nie prowadzi do podważenia ustaleń dokonanych w tej sprawie, że skarżąca kasacyjnie podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z 1981 r. złożyła po terminie. Z kolei zgodnie art. 10 § 1 k.p.a. organy obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Przedmiotem tego postępowania jest ocena legalności postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, w tej sprawie skarżącej zapewniono czynny udział; postanowienia organów obu instancji zostały skarżącej prawidłowo doręczone, złożyła ona zażalenie od postanowienia z dnia [...] listopada 2014 r., a następnie skargę do WSA w Warszawie. Podsumowując przyjąć trzeba, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Sąd I instancji prawidłowo zastosował powołane wyżej przepisy prawa, w szczególności art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Dodatkowo wyjaśnić należy, iż zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Przepis ten reguluje jedynie formę odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Nie jest zatem prawidłowe kwestionowanie stanu faktycznego poprzez zarzucenie naruszenia art. 149 § 3 k.p.a. Skoro organ uznał, iż podanie skarżącej kasacyjnie, o wznowienie postępowania złożone zostało z uchybieniem terminu, to prawidłowo odmówił wznowienia postępowania w formie postanowienia. Ocenę Sądu I instancji o legalności zaskarżonego postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r., który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, należało uznać za prawidłową. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.