II GSK 1334/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędziowie NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. Spółki z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 698/13 w sprawie ze skargi S. Spółki z o.o. w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od S. Spółki z o.o. w K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 1.800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. wyrokiem z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 698/13, oddalił skargę S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. (dalej jako: skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [..] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2009 r. utrzymał ww. decyzję w mocy w części oraz w części ją uchylił, nakładając karę pieniężną w innej wysokości. Wyrokiem z dnia 19 marca 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 2203/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił wyżej opisane decyzje. W uzasadnieniu wskazał, że suma nałożonych kar wynikających z decyzji organu drugiej instancji wynosiła 34 600 zł, nie zawierając ograniczenia wysokości nałożonej kary, co stanowiło naruszenie art. 92 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1414 ze zm.; dalej: u.t.d.) oraz art. 139 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.) Sąd również uznał za zasadny zarzut skarżącej spółki dotyczący nierozpoznania wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków. Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1183/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. W uzasadnieniu NSA wskazał, że choć wyrok został zaskarżony w całości, to zarzuty kasacyjne odnosiły się wyłącznie do kwestii oceny, czy organ, nie rozpoznając wniosku dowodowego skarżącej, naruszył wskazane przepisy k.p.a. W skardze kasacyjnej nie kwestionowano natomiast naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja nie zawiera ograniczenia wysokości nałożonej kary pieniężnej, co stanowi naruszenie art. 92 ust. 2 pkt 2 u.t.d., a także art. 139 k.p.a. Stanowisko Sądu pierwszej instancji w tej kwestii wyrażone w uzasadnieniu wyroku pozostało wiążące. Dlatego uchylenie obu decyzji należało uznać za zasadne i, niezależnie od oceny przedstawionych zarzutów kasacyjnych, wyrok co do sposobu rozstrzygnięcia należało uznać za prawidłowy. Taka sytuacja procesowa powodowała konieczność oddalenia skargi kasacyjnej, mimo że zarzuty kasacyjne dotyczące wykładni art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 2006.102.1 ze zm.) były uzasadnione. Przepis ten może stanowić podstawę do odstąpienia od norm czasu pracy, jednak pod pewnymi warunkami, które muszą być interpretowane ściśle. NSA podzielił stanowisko, że skoro w art. 12 rozporządzenia nr 561/2006 wyraźnie określono sposób dokumentowania odstępstw od czasu pracy kierowców, to posłużenie się przez organy innymi środkami dowodowymi na te okoliczności byłoby sprzeczne z obowiązującym prawem i naruszałoby dyspozycję art. 75 k.p.a. Skarga kasacyjna podlegała jednak oddaleniu, bowiem wyrok uchylający decyzje z pozostałych, niezaskarżonych skargą kasacyjną powodów, odpowiada prawu. Wadliwe części uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji zostają zastąpione powyższymi wywodami, a w ponownie prowadzonym postępowaniu organy są związane oceną prawną wyrażoną w niniejszym wyroku. Decyzją z dnia 1 października 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na S. Spółkę z o. o. w K.: 1. karę pieniężną w kwocie 25 000 zł ograniczoną na podstawie art. 92a ust. 3 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym z kwoty 34 050 zł za: skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, 2. umorzył postępowanie administracyjne w zakresie kary pieniężnej za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 15 minut do jednej godziny popełnione przez p. B.N. w dniach 30/31 marca 2008 r. Organ wskazał, że obowiązujące od dnia 1 stycznia 2012 r. nowe zasady odpowiedzialności wynikające z art. 92b ust. 1 pkt 1 oraz art. 92c ust.1 pkt 1 u.t.d. wymagały przeprowadzenia wyjaśniającego w zakresie, czy podmiot wykonujący przewóz drogowy spełnia przesłanki wynikające z tych przepisów. Jednakże materiał dowodowy zebrany podczas kontroli z okresu 11 miesięcy u każdego kierowcy, dowodzi, że strona nie dopełniła obowiązku okresowej kontroli, bądź kontrole te były nieefektywne, co zdaniem organu wskazuje, że nie zachodziły przesłanki mogące skutkować zwolnieniem się przedsiębiorcy z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. W następstwie odwołania od tej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2013 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że bezsporny był fakt skracania przez kierowców dziennych okresów odpoczynku, przekraczania maksymalnego okresu prowadzenia pojazdu bez przerwy oraz przekraczania dziennych okresów prowadzenia pojazdu, przy czym w tym ostatnim przypadku organ pierwszej instancji niezasadnie nałożył część kar. Następnie organ wskazał, że nie zaistniały okoliczności wymienione w art. 92c ustawy o transporcie drogowym mogące wyłączyć odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie, tj. okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Ponadto nie można było uwzględnić przesłanek egzoneracyjnych, o jakich mowa w art. 92b u.t.d. Właściwa organizacja i dyscyplina pracy ogólnie wymagana w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych implikuje obowiązek bezwzględnego przestrzegania nakazu odbierania przez kierowców wymaganych przerw i odpoczynków oraz respektowania norm prowadzenia pojazdów, jak również prawidłowego używania karty kierowcy. Okoliczność przeszkolenia kierowcy z zakresu czasu pracy kierowców, czy też podpisanie regulaminu obowiązującego w przedsiębiorstwie nie świadczy o tym, że wykonywanie przewozów drogowych w przedsiębiorstwie było prawidłowo zorganizowane. Strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających fakt prawidłowej organizacji zadań zlecanych swoim pracownikom. Nie wykazano też, aby zlecano kierowcom zadania do wykonania w sposób umożliwiający przestrzeganie norm czasu pracy. Odbycie przez kierowców szkoleń z zakresu czasu pracy było jedynie potwierdzeniem spełnienia wstępnych wymogów. Przedsiębiorca powinien również umożliwić kierowcy przestrzeganie tych przepisów planując zadanie przewozowe. Organ podkreślił, że strona nie okazała wydruków tachografu cyfrowego, które zostałyby opisane w sposób wskazany w art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Obowiązek przechowywania wydruków wynika wprost z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. UE L 1985.370.8 ze zm.) oraz art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1155 ze zm.). Skoro strona okazała dane cyfrowe, to również powinna była okazać wydruki sporządzone przez kierowców poruszających się pojazdami wyposażonymi w tachografy cyfrowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. Spółka z o.o. S. w K. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, podnosząc zarzut naruszenia art. 77 § 1 i art. 138 k.p.a. oraz art. 92b ustawy o transporcie drogowym. Skarżąca wskazała, że nawet dołożenie największej staranności nie spowoduje możliwości przewidzenia zachowania kierowcy. Podkreśliła, że z zeznań świadków wynika, iż kierowcy byli informowani o prawidłowym sposobie dobierania odpoczynków, że sporządzali wydruki z tachografów i dokonywali opisów, że nie mieli systemu wynagrodzeń zachęcających do naruszania przepisów oraz że nad kierowcami sprawowany był nadzór i byli oni informowani o naruszeniach przepisów o czasie pracy. Skarżąca zatem wypełniła obowiązki dotyczące nadzorowania pracy kierowców. Stworzony został system nadzoru przez wyznaczenie osób odpowiedzialnych za zbieranie od kierowców danych z kart, tachografów oraz tacho, zakupiono system umożliwiający sczytywanie i analizowanie danych z tarcz i kart kierowców, a także omawiano z kierowcami naruszenia oraz zwracano ustnie uwagę na powstałe naruszenia. Przedsiębiorca zorganizował pracę kierowców, tak by mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 561/2006, zatem spełnił obie przesłanki wynikające z art. 92 ust. 1 u.t.d. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., nie stwierdzając naruszeń prawa procesowego i materialnego, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Sąd wskazał, że istota sporu sprowadza się do kwestii, czy organy zasadnie uznały, że skarżąca nie może skorzystać z dobrodziejstwa art. 92b u.t.d. Skarżąca brak naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku próbowała wykazać zeznaniami świadków. Jednakże w wyroku z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1183/10 NSA, dokonując wykładni językowej i systemowej art. 12 rozporządzenia nr 561/2006, stwierdził, że jedynym dowodem w sprawie stanowiącym podstawę dla ustaleń odstąpienia od norm określających wymiar czasu pracy kierowców jest tylko i wyłącznie odręczna adnotacja kierowcy na wykresówce urządzenia rejestrującego lub wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy. Z tego względu - zdaniem Sądu pierwszej instancji - okoliczność konieczności dojazdu do bezpiecznego miejsca postoju ze względu na bezpieczeństwo pojazdu lub wiezionego ładunku mogła być wykazana przez skarżącą jedynie odpowiednimi adnotacjami kierowców na wykresówkach urządzenia rejestrującego lub na wydrukach z takiego urządzenia, czy na planie pracy, wskazującymi powody odstąpienia od norm czasu pracy. Takich dokumentów skarżąca nie przedstawiła, wobec czego zasadne było przyjęcie, że okoliczności te nie zostały przez skarżącą wykazane. W tej sytuacji nie może wywrzeć pożądanego skutku twierdzenie skarżącej zawarte w skardze, że kierowcy sporządzali wydruki z tachografu i dokonywali opisów, na co miałyby wskazywać zeznania świadka R.D., bowiem w sprawie istotne było przedłożenie właściwych dokumentów, a nie wykazywanie dowodami z zeznań świadków, że były one sporządzane. Zarzut skargi, że kontrolujący nie żądali okazania dokumentów wskazujących na powody odstępstwa od przestrzegania przez kierowców obowiązujących przepisów nie może być uznany za zasadny, bowiem gdyby nawet kontrolujący tych dokumentów nie żądali, to skarżąca, wobec której przeprowadzano kontrolę, a następnie postępowanie administracyjne, mogła i powinna takie dokumenty przedłożyć. Sąd pierwszej instancji, odnosząc się do kwestii możliwości wyłączenia odpowiedzialności skarżącej na podstawie art. 92b oraz art. 92c u.t.d, stwierdził, że organy zasadnie uznały, że brak jest do tego podstaw. Nie można uwzględnić przesłanek egzoneracyjnych, o jakich mowa w art. 92b ustawy o transporcie drogowym, bowiem skarżąca nie zapewniła właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów prawa. Okoliczność przeszkolenia kierowców z zakresu czasu pracy czy też podpisanie regulaminu obowiązującego w przedsiębiorstwie nie świadczy o tym, że wykonywanie przewozów drogowych było prawidłowo zorganizowane. Odbycie przez kierowców szkoleń z zakresu czasu pracy było jedynie potwierdzeniem spełnienia wstępnych wymagań. Sąd zgodził się ze stanowiskiem organów, że brak właściwego i w rezultacie skutecznego nadzoru lub akceptacja zachowań kierowcy, a w konsekwencji dopuszczenie do powstania naruszeń, obciąża wykonującego przewóz drogowy. Profesjonalny przewoźnik winien posiadać odpowiednią wiedzę specjalistyczną i wdrożyć rozwiązania organizacyjne, pozwalające na prawidłowe wykonywanie przewozów. W ocenie Sądu pierwszej instancji zebrany podczas kontroli materiał dowodowy z okresu jedenastu miesięcy u każdego kierowcy wykazał, że kierowcy ci nie przestrzegali przepisów prawa z zakresu czasu pracy, a skarżąca nie dopełniała obowiązku okresowej kontroli kierowców, bądź kontrole te były nieefektywne. Jeżeli nawet, na co powołuje się skarżąca w skardze, kierowcy informowani byli o tym, jak prawidłowo powinien być odbierany odpoczynek dobowy i że był nad nimi sprawowany nadzór, to skala naruszeń przeczy możliwości przyjęcia, że skarżąca zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy. Sąd podkreślił, że skarżąca zarzucając organom naruszenie art. 92b u.t.d. wskazuje, że w ocenie organów, w myśl tego przepisu, jedynie brak naruszeń świadczy o właściwej organizacji pracy. Skarżąca nie zauważa jednak, że stwierdzono szereg powtarzających się u tych samych kierowców, tych samych naruszeń prawa, i to w przeciągu długiego okresu. Fakt taki nie pozwala na przyjęcie, że u skarżącej organizacja pracy była właściwa. Nadto Sąd zauważył, że skarżąca w skardze eksponuje w swych wywodach użyte w art. 92b u.t.p. słowo "umożliwić" przestrzeganie przepisów przez kierowców, stwierdzając, że w tym przepisie nie chodzi o zapewnienie przestrzegania przepisów przez kierowców. Skarżącej umknęło jednak, że przepis ten przede wszystkim dotyczy sposobu działania podmiotu wykonującego przewóz, który ma zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych. Pojęcia "organizacji i dyscypliny pracy" nie można utożsamiać z jakimikolwiek działaniami organizacyjnymi, ale działaniami – w myśl przepisu ustawy - "właściwymi". W ocenie Sądu wskazywanych przez skarżącą działań, mających według niej świadczyć o wypełnianiu przez nią obowiązków nadzorowania pracy kierowców, nie można uznać za efektywne, a co za tym idzie za "właściwe" w rozumieniu omawianego przepisu. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących niewzięcia pod uwagę przez organy treści przeprowadzonych dowodów, Sąd stwierdził, że organy wzięły te dowody pod uwagę, ale wyciągnęły wnioski, których skarżąca nie akceptuje. Ilość, rozmiar oraz długość okresu występowania stwierdzonych naruszeń powodują, że nie jest możliwe do uwzględnienia stanowisko, że zapewniła właściwą organizację i dyscyplinę pracy. S. Sp. z o.o. w K. w skardze kasacyjnej domagała się: - uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i umorzenia postępowania, - uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji, - zasądzenia od organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Wyrokowi zarzuciła: - na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 92b ust. 1 u.t.d. polegającą na przyjęciu, że skarżąca nie może korzystać z dobrodziejstwa tego przepisu, ponieważ w ocenie Sądu pierwszej instancji nie spełnia wymaganych warunków, - na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji dowodów z zeznań świadków przesłuchanych w postępowaniu administracyjnym, co narusza art. 75 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zwiera usprawiedliwionych podstaw. W orzecznictwie i piśmiennictwie zgodnie przyjmuje się, że w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na obydwu podstawach kasacyjnych w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zarzut postawiony w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., obejmujący naruszenie art. 75 k.p.a. okazał się chybiony. Autor skargi kasacyjnej sformułował ten zarzut w sposób bardzo lakoniczny, podnosząc jedynie, iż Sąd pierwszej instancji pominął dowód z zeznań świadków przesłuchanych w postępowaniu administracyjnym. Natomiast z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd ustosunkował się tego środka dowodowego. Sąd wskazał, że art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 pozwala kierowcy na odstąpienie od norm czasu pracy w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku, jednakże pod warunkami, które muszą być interpretowane ściśle. Jednym z nich jest wskazanie przez kierowcę powodów takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Przepisy prawa, bowiem nakazują rejestrację czasu pracy kierowcy przy pomocy tachografu, a wykresówki i wydruki przedsiębiorstwo obowiązane jest przechowywać oraz okazywać na żądanie upoważnionych funkcjonariuszy. Nadto Sąd pierwszej instancji powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK1183/10, w którym stwierdzono, że zgodnie z art. 12 ww. rozporządzenia, jedynym dowodem w sprawie stanowiącym podstawę dla ustaleń odstąpienia od norm określających wymiar czasu pracy kierowców jest tylko i wyłącznie odręczna adnotacja kierowcy na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy. Przepis ten ogranicza zakres postępowania dowodowego wyrażonego w przepisach k.p.a. Zasadnie zatem przyjął Sąd pierwszej instancji, że zeznania świadków na okoliczność, iż kierowcy sporządzali wydruki z tachografu i dokonywali stosownych opisów, niepoparte wskazami wyżej dokumentami nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nieskuteczność zarzutu postawionego w oparciu o podstawę kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do merytorycznej oceny zarzutu prawa materialnego. Zauważyć bowiem należy, że co do zasady efektywne zarzucenie naruszenia przepisów postępowania czyni przedwczesnymi zarzuty naruszenia prawa materialnego. Oceniając zarzut błędnej wykładni art. 92b ust. 1 u.t.d., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że jest on nieusprawiedliwiony. Użyte w art. 92b ust. 1 ustawy pojęcie "właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającej przestrzeganie przez kierowców przepisów" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Konieczne jest zatem uwzględnienie bezpośrednio treści przepisów prawa unijnego. Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisy rozporządzenia 3821/85 oraz przepisy rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Istotne znaczenie dla interpretacji pojęcia właściwej organizacji i dyscypliny pracy ma również przepis art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, który stanowi: przedsiębiorstwo przechowuje wykresówki i wydruki w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 15 ust. 1, w porządku chronologicznym oraz czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydaje ich kopie zainteresowanym kierowcom, na ich wniosek. Przedsiębiorstwo wydaje także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych wczytanych z kart kierowców oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki, oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych. Przedsiębiorca w świetle obowiązujących przepisów jest zobowiązany do zapewnienia właściwych rozwiązań organizacyjnych w zakresie dyscyplinowania kierowców, aby przestrzegali przepisów o czasie pracy. Podmiot wykonujący transport ma zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do przestrzegania przez kierowców czasu pracy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko zajęte w zaskarżonym wyroku, że przeszkolenie kierowcy z zakresu czasu pracy, czy też podpisanie regulaminu obowiązującego w przedsiębiorstwie jest potwierdzeniem spełnienia wstępnych wymagań. Przeprowadzenie szkolenia oraz zapoznanie się kierowcy z regulaminem jest niewystarczające, jeżeli przedsiębiorca skutecznie nie egzekwuje przestrzegania ustanowionych zasad. Przeprowadzanie indywidualnych rozmów z kierowcami naruszającymi normy czasu prowadzenia pojazdów, jak również udzielenie im ustnych upomnień, bez zastosowania efektywnych środków dyscyplinujących, nie świadczy o zapewnieniu przez podmiot wykonujący przewóz właściwej organizacji i dyscypliny pracy. Jak trafnie podkreślił Sąd pierwszej instancji - pojęcia "organizacji i dyscypliny pracy" - nie można utożsamiać z jakimikolwiek działaniami organizacyjnymi, ale działaniami – w myśl omawianego przepisu "właściwymi". Nadto należy zauważać, że z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że jej autor za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego usiłował podważyć ustalenia faktyczne wskazujące na niezapewnienie przez stronę skarżącą właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych. Naruszenie prawa materialnego nie może polegać na kwestionowaniu przez stronę ustalenia faktu. Do tego celu służą przepisy prawa procesowego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw z § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 490 z zm.).