III SAB/Łd 24/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), , Protokolant specjalista– Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2015 roku sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. w przedmiocie odmowy doręczenia orzeczenia postanawia: odrzucić skargę. . Z.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. polegającą na odmowie doręczenia orzeczenia tejże komisji wydanego w toku postępowania odwoławczego od orzeczenia nr [...] z dnia [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby w Policji. Jak wynika z akt sprawy w dniu 4 marca 2015r. do OKL MSW w Ł. wpłynęło odwołanie Z. W. złożone od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B.nr [...] z dnia [...]. Decyzją OKL MSW w Ł. orzeczenie nr[...] z dnia [...] zostało w dniu [...] uchylone i przekazane do ponownego rozpatrzenia przez WKL MSW w B. z zaleceniem uwzględnienia w nowym orzeczeniu szczegółowego uzasadnienia podjętej decyzji. O powyższej decyzji skarżący został poinformowany pismem z dnia 30 marca 2015r. (OKL [...]). W dniu 13 kwietnia 2015r. do OKL MSW w Ł. wpłynęło wezwanie skarżącego o doręczenie mu orzeczenia. W dniu 14 kwietnia 2015r. OKL MSW w Ł. wysłała do skarżącego pismo wyjaśniające (OKL [...]), iż w toku postępowania odwoławczego nie zostało wydane przez OKL MSW w Ł. nowe orzeczenie. OKL MSW w Ł. uchyliła orzeczenie WKL MSW w B. i przekazała sprawę do ponownego procedowania przed organem I instancji. W skardze Z. W. zarzucił naruszenie art. 41 ust. 1 i dalej ustawy z dnia 28.11.2014r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych - (Dz.U z 2014 r., poz. 1822), poprzez zaniechanie doręczenia orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. wydanego w toku odwołania od orzeczenia Nr [...] z dnia [...] oraz art. 109 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich (...) poprzez zaniechanie doręczenia orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. wydanego w toku odwołania od orzeczenia Nr [...]z dnia [...]. Skarżący wniósł o zobowiązanie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. do załatwienia sprawy w nieprzekraczalnym terminie 30 dni, licząc od dnia wydania rozstrzygnięcia przez Sąd, stwierdzenia, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, bowiem organ administracji publicznej, do którego zalicza się również komisja lekarska powinien posiadać odpowiednią wiedzę na temat sposobu i terminów załatwienia sprawy, zaś jego odpowiedź dowodzi tego że mając taką świadomość celowo łamie obowiązujące przepisy prawa. zawarcie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, oceny prawnej oraz wytycznych, którymi powinny kierować się organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W odpowiedzi na skargę Okręgowa Komisja Lekarska MSW w Ł. wniosła o jej oddalenie, wskazując, że nie była w zwłoce i procedowała zgodnie z wnioskiem skarżącego i przepisami prawa. W piśmie z dnia 22 maja 2015 r. OKL MSW w Ł. wyjaśniła, że całe akta administracyjne przekazała do Sądu wraz ze skargą Z. W. OKL wskazała, że nie wydawała nowego orzeczenia, a całość dokumentacji została przekazana do WKL MSW w B. Sąd ustalił, że [...] Rejonowa Komisja Lekarska w B. wydała ponownie orzeczenie dotyczące Z. W. o numerze [...]. Skarżący wniósł odwołanie od tego orzeczenia i całe akta w dniu 8 czerwca 2015 r. zostały przekazane do OKL MSW w Ł. (k. 28 – notatka służbowa). Ponadto w OKL MSW w Ł. ustalono, że w związku ze zmianą właściwości komisji akta Z. W. zostały przekazane do Centralnej Komisji Lekarskiej MSW w W.(k. 31-notatka służbowa). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Z. W. jest niedopuszczalna. Zakres sądowej kontroli administracji określony został w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Warunkiem merytorycznego rozpatrzenia skargi jest złożenie jej od aktu lub czynności objętych zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w ograniczonym zakresie obejmującym orzekanie jedynie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądowa kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.) Z powyższego wynika zatem, że skarga na bezczynność, przewlekłość organu przewidziana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy zarzucanej Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. bezczynności w zakresie niedoręczenia orzeczenia wydanego na skutek odwołania od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w Ł. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby. Zasadniczą do rozstrzygnięcia w rozpatrywanym przypadku kwestią jest ustalenie czy sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak wyżej wskazano zarzut bezczynności może dotyczyć wyłącznie przypadków określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zatem tych aktów i czynności, składających się na działalność administracji publicznej, które są zaskarżalne i podlegają kontroli sądu administracyjnego. Skarga na bezczynność organu administracji publicznej nie może zatem dotyczyć czynności faktycznych, choćby organ lub inny podmiot był zobowiązany do ich wykonania w wyniku określonych zdarzeń lub wydania aktów administracyjnych. Doręczenie decyzji, o którym mowa w art. 109 k.p.a., nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Doręczenie jest czynnością materialno-techniczną polegającą na przekazaniu stronie postępowania lub reprezentującemu ją pełnomocnikowi rozstrzygnięcia w sprawie. Czynność ta nie przyznaje, stwierdza lub uznaje uprawnienia lub obowiązku, gdyż fakt doręczenia ma jedynie ten skutek, że od daty doręczenia biegnie dla strony termin do wniesienia odwołania. Fakt doręczenia nie czyni danego podmiotu stroną postępowania. Status ten wynika z przepisów prawa materialnego, które ma zastosowanie w danej sprawie. W postanowieniu sygn. I OSK 1788/12 Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że czynność doręczenia decyzji nie jest czynnością z zakresu administracji, podlegającą kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (publ. baza CBOiS). Wskazać jednocześnie należy, że prawidłowość doręczenia decyzji może być oceniana w toku postępowania odwoławczego, może być też przedmiotem badania przez sąd administracyjny przy ocenie legalności aktu. Niewykonanie takiej czynności nie jest natomiast bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Nie podlega zatem kontroli sądowej w drodze odrębnej skargi, o jakiej mowa w tym przepisie (por. postanowienia NSA z 6.06.2012 r., sygn. akt I OSK 1194/12; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OSK 438/08; z dnia 18 października 2006 r., sygn. akt II OSK 1360/06, postanowienie NSA z dnia 12.09.2012, sygn. akt I OSK 1788/12, publ. baza CBOiS). Zauważyć również trzeba, ze wydanie decyzji jest czynnością procesową organu administracji. Polega ona na sporządzeniu decyzji zawierającej konstytutywny minimalny zakres elementów. Przepisy KPA nie dają podstaw do utożsamiania wydania decyzji z jej doręczeniem. Wydanie decyzji zgodnie z wymaganiami art. 107 § 1 k.p.a. jest czynnością procesową wywołującą określone skutki prawne (por. Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz 2. Wydanie pod red. R. Hausera i M Wierzbowskiego, C.H. Beck Warszawa 2015, str. 574). Wobec powyższego, skoro przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna Sąd nie oceniał merytorycznie zarzutów w niej podniesionych. W tych okolicznościach, uznać należy, że sprawa nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego a zatem skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. k.ż.