II OSK 2426/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 23 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., "[...]" Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. oraz "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 529/15 odrzucającego skargę "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., "[...]" Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. oraz "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. na uchwałę Rady Miasta Skierniewice z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie W dniu [...] stycznia 2015 roku Rada Miasta Skierniewice podjęła uchwałę nr [...] w przedmiocie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 25 marca 2015 roku pełnomocnik "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., "[...]" Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. oraz "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R., wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego ww. uchwałą. Pismem z dnia 29 maja 2015 roku pełnomocnik "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., "[...]" Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. oraz "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. wniósł skargę na powyższą uchwałę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 29 lipca 2015 r., na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) odrzucił skargę [...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., "[...]" Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. oraz "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie skarżący wnieśli skargę z uchybieniem terminu. Skarżący wezwali organ do usunięcia naruszenia prawa pismem nadanym w dniu 25 marca 2015 roku (data stempla pocztowego). Organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zatem skarżący mieli sześćdziesiąt dni na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Termin ten ekspirował z dniem 24 maja 2015 roku, ale z uwagi na to, iż była to niedziela, uległ wydłużeniu – stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a. – do dnia 25 maja 2015 r. Tymczasem skarga została wniesiona w dniu 29 maja 2015 roku skutkiem czego, skargę jako wniesioną z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. należało odrzucić. Skargę kasacyjną od tego powyższego postanowienia WSA w Łodzi z dnia 29 lipca 2015 r. wniósł pełnomocnik "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., "[...]" Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. oraz "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w R. zarzucając naruszenie: 1. art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sprawie, polegające na błędnym przyjęciu, że do wezwania do usunięcia naruszenia prawa stosuje się domniemanie wniesienia pisma do organu w dacie jego nadania w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego; 2. art. 83 ust. 3 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sprawie, polegające na błędnym przyjęciu, że do wezwania do usunięcia naruszenia prawa stosuje się domniemanie wniesienia pisma do sądu w dacie jego nadania w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego; 3. art. 61 § 1 kc poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sprawie polegające na nieuwzględnieniu przez WSA w Łodzi, że początkiem biegu terminu na wniesienie skargi do Sądu jest dzień, w którym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa doszło do organu w taki sposób że mógł zapoznać się z jego treścią; 4. art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz wyciagnięcie z niego nielogicznych wniosków, polegających na przyjęciu, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione w dniu 25 marca 2015 r., co doprowadziło do niesłusznego przyjęcia, że skarga została wniesiona do WSA w Łodzi z uchybieniem terminu; 5. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sprawie polegające na odrzuceniu skargi pomimo wniesienia jej do Sądu w terminie ustawowym. Pełnomocnik skarżących kasacyjnie Spółek wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ustanawia zasadę, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4 skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni do dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Należy podkreślić, że skarga oparta na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym jest wniesiona w terminie zarówno wtedy gdy złożono ją w terminie 30 dni od udzielenia negatywnej odpowiedzi na wezwanie jak i wówczas, gdy wniesiono ją w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, a przed upływem terminu do załatwienia wezwania, jeśli organ nie uwzględnił wezwania. Oba terminy są terminami procesowymi, przy czym pierwszy liczony jest od zdarzenia jakim jest doręczenie odpowiedzi na wezwanie, zaś drugi od zdarzenie jakim jest doręczenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a. terminy obliczane są według przepisów prawa cywilnego. Z art. 111 § 2 k.c., do którego odsyła art. 165 k.p.c. wynika, że jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Przenosząc tę zasadę na terminy ustanowione w art. 53 § 2 p.p.s.a. przyjąć należy, że początkiem terminu do wniesienia skargi przewidzianej w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest dzień następny po otrzymaniu odpowiedzi, zaś początkiem terminu 60 dniowego jest dzień następny po dniu doręczenia tego wezwania organowi. W odniesieniu do drugiego z terminów dopiero od tego dnia można mówić o bezskuteczności wezwania, o ile nie zostanie ono uwzględnione. Należy zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że dniem od którego rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi, nie jest dzień nadania wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Początkiem sześćdziesięciodniowego terminu jest dzień następny po dniu doręczenia wezwania organowi. Stanowisko takie znajduje poparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. postanowienia NSA z dnia 23 października 2010 r., sygn. akt II FSK 216/10, z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1592/08, postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 482/08). W przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżących spółek w dniu 25 marca 2015 r. nadał w Urzędzie Pocztowym wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie to organ otrzymał w dniu 31 marca 2015 r. Z uwagi na fakt, iż organ nie odpowiedział na nie w określonym przepisami terminie, bieg rozpoczął sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi do sądu. Pierwszym dniem tego terminu był 1 kwietnia 2015 r., a ostatnim 30 maja 2015 r., jednakże z uwagi na fakt iż była to sobota uległ on wydłużeniu – stosownie do art. 83 § 2 p.p.s.a. – do dnia 1 czerwca 2015 r. Dlatego też skargę nadana w urzędzie pocztowym w dniu 29 maja 2015 r. należy uznać za skargą wniesioną w terminie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Wyjaśnić należy również, iż brak jest podstaw do uwzględnienia zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, albowiem w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określono podstawy prawnej do zasądzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07). Koszty postępowania kasacyjnego jako koszty postępowania niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). mogą być natomiast uwzględnione przez Sąd I instancji w razie uwzględnienia skargi.