II OSK 2883/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski /spr./ Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T [...]w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 478/15 w sprawie ze skargi T[...] w Warszawie na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 30 lipca 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 478/15 oddalił skargę [...] Polska S.A. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2015 r. znak:[...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że Wojewoda Świętokrzyski decyzją z dnia [...] maja 2015 r., po rozpoznaniu odwołań wniesionych przez B.J., E.B., M.B., A.C., J.W., A.F. i C.B. uchylił w całości decyzję Starosty Kieleckiego z dnia [...] lutego 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Polska S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej firmy [...]Polska S.A. nr. [...]w skład której wchodzą: stalowa wieża kratowa CP-52, rama stalowa z urządzeniami telekomunikacyjnymi, system antenowy, wewnętrzna instalacja elektroenergetyczna, ogrodzenie, wewnętrzna droga dojazdowa, usytuowanej na działce Nr [...] obręb [...], gmina Z. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż Starosta Kielecki decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36, ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a. po rozpoznaniu wniosku [...] Polska S.A. z siedzibą w W. z dnia [...] października 2014 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej firmy [...] Polska S.A. nr [...] w skład której wchodzą stalowa wieża kratowa CP-52, rama stalowa z urządzeniami telekomunikacyjnymi, system antenowy, wewnętrzna instalacja elektroenergetyczna, ogrodzenie, wewnętrzna droga dojazdowa, usytuowanej na działce Nr [...]obręb [...], gmina Z. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli B.J., E.B., M.B., A.C., J.W., A.F. i C.B. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że przedmiotową stację bazową telefonii komórkowej stanowi wieża kratowa o wysokości 52,50 m służąca do zawieszenia anten, posadowiona na fundamencie żelbetowym, posiadająca własne ogrodzenie wraz z bramą oraz dojazd. Urządzenia sterujące montowane są na zewnątrz wieży. Przewidziano zawieszenie trzech anten sektorowych, jednego modułu radiowego oraz jednej anteny radioliniowej. Wieża usytuowana jest w środkowej części działki Nr[...], w odległości ok. 160 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej, ogrodzenie stacji usytuowano w granicy z działką Nr [...]. Działka Nr [...] oraz działki sąsiadujące są niezabudowane w otoczeniu wieży. W opracowaniu dla przedmiotowej stacji bazowej pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" wskazano, że odległość pionowa pomiędzy osiami głównymi wiązek promieniowania, a miejscami dostępnymi dla ludzi dla rozpatrywanych anten sektorowych wynosi co najmniej 4,6 m. W odległości 200 m dla anten sektorowych (az. 125°, 255°, 330°) pracujących w paśmie 900, wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten, nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Ustalenia dotyczyły zabudowy istniejącej. Organ odwoławczy ustalił, że działka Nr [...], na której zaprojektowano przedmiotową stację, położona jest na terenie oznaczonym na rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] gminy Z., zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy w Zagnańsku Nr [...] z dnia [...] maja 2006 r., symbolem MNR (zabudowa usługowa zagrodowa z dopuszczeniem jednorodzinnej) i R (teren rolny). Dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem MNR w ramach zasad kształtowania zabudowy ustalono, że wysokość nowobudowanych budynków mieszkalnych do kalenicy dachu nie może być większa niż 12,5 m. Obszary, na których wystąpi natężenie pola elektromagnetycznego o wartości powyżej 0,1 W/m2, położone są między innymi nad terenem oznaczonym na rysunku planu symbolem R, MNR. W "Kwalifikacji przedsięwzięcia ..." obszary te zostały uznane za znajdujące się w miejscach niedostępnych dla ludzi. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z rysunkiem Nr 2 znajdującym się w opracowaniu pt. "Kwalifikacja przedsięwzięcia ..." obszary, w których wystąpi natężenie pola elektromagnetycznego o wartości wyższej od 0,1 W/m2, położone są w osiach głównych promieniowania anten, na azymutach 125°, 255° i 330°, w odległości 200 m i mniejszej, od środka elektrycznego anten, nad terenem oznaczonym na rysunku planu symbolem R dla wszystkich anten sektorowych i MNR dla anten sektorowych 2 i 3. Dla anteny sektorowej 3 newralgiczny obszar występuje w odległości 200 m i mniejszej od środka elektrycznego anteny, na wysokości 11,2 m i większej nad poziomem terenu oznaczonego jako MNR, a dla anteny sektorowej 2 - na wysokości 18,9 m i większej nad poziomem terenu oznaczonego jak wyżej. Dokonując wykładni przepisu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. ustawy Prawo ochrony środowiska, Wojewoda powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych przyjął, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć nie tylko miejsca, w których wzniesiono już legalnie budynki z przeznaczeniem na pobyt ludzi, ale także miejsca, w których te budynki mogą być wznoszone zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów. Porównując usytuowanie obszarów, w których wystąpi natężenie pola elektromagnetycznego o wartości wyższej od 0,1 W/m2, wskazane w opracowaniu "Kwalifikacja przedsięwzięcia ..." z warunkami miejscowego planu, organ odwoławczy stwierdził, że lokalizacja przedmiotowej stacji bazowej uniemożliwia budowę budynku o dopuszczalnej wysokości do kalenicy 12,5 m, usytuowanego w osi głównej promieniowania anteny sektorowej 3. Zatem projekt budowlany przedmiotowej stacji bazowej narusza ustalenia miejscowego planu oraz przepis art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych. Organ odwoławczy stwierdził także że: - projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty Kieleckiego jest niejednoznaczny, gdyż decyzją tą zatwierdzono dwie wersje projektu zagospodarowania terenu jako załączniki graficzne do decyzji: załącznik Nr 1 - wersja 3 i załącznik Nr 2 - wersja 2. Wersje te różnią się głównie uwzględnieniem lub nie lokalnego rowu odwadniającego przecinającego działkę Nr [...] i zaprojektowanym przepustem na tym rowie. Organ I instancji przyjął obie wersje jako załączniki graficzne do decyzji i nie wskazał, która wersja przeznaczona jest do realizacji, - projekt budowlany narusza przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, ponieważ projekt budowlany nie uwzględnia specyfiki obiektu, w projekcie zagospodarowania terenu nie pokazano zasięgu oddziaływania i głównych kierunków promieniowania anten sektorowych, nie pokazano granic terenów wyodrębnionych ustaleniami miejscowego planu, w opisie do projektu zagospodarowania terenu brak jest informacji o ilości i rodzaju anten planowanych do zawieszenia na przedmiotowej wieży. - umieszczone w projekcie budowlanym poprawki nie zostały zaparafowane. W skardze do Sądu [...] Polska S.A. z siedzibą w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 27 ust. 3 pkt 3 uchwały Nr [...] Rady Gminy w Zagnańsku z dnia [...] maja 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] na terenie gminy Z. poprzez uznanie, że planowane zamierzenie jest niezgodne z postanowieniami miejscowego planu, 2) art. 7 i art. 77 K.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i pominięcie, że zasięg pól o wartości granicznej 0,1 W/m2 obliczony zgodnie z PN-EN 50 383:2005 pkt 8 str. 47 wyniesie około 64,5 metra na wysokości powyżej 35,1 metra, a nie 200 metrów na wysokości 11,2 metra, a zatem w żaden sposób nie będzie ograniczona możliwość zagospodarowania innych nieruchomości znajdujących się w otoczeniu stacji, inwestycja jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu, skoro w obecnym stanie prawnym dla inwestycji nie jest konieczne uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, projekt budowlany jest jednoznaczny i dokumentacja stanowiąca podstawę do wydania pozwolenia na budowę nie budzi wątpliwości. Wyrokiem z dnia 30 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 478/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę. W rozważaniach Sąd pierwszej instancji wskazał, że uchybienia proceduralne w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, na jakie trafnie zwrócił uwagę organ drugiej instancji, nie mogły zostać sanowane w postępowaniu odwoławczym, albowiem pozostawałoby to w sprzeczności z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 15 K.p.a. Sąd wskazał, iż organ architektoniczno-budowlany, powinien był zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane sprawdzić na wstępie zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Dlatego też organ odwoławczy prawidłowo uznał za konieczne odniesienie się przez organ I instancji do treści § 13 ust. 1 pkt 2 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] gminy Z., zatwierdzonym uchwałą Rady Gminy w Zagnańsku Nr [...] z dnia [...] maja 2006r., który w Rozdziale 3, określa zasady ochrony systemu środowiska na terenie R. Zapis § 27 ust. 3 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określającego zasady kształtowania zabudowy dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem MNR, w którym zawarto warunek, iż wysokość nowobudowanych budynków mieszkalnych do kalenicy dachu nie może być większa niż 12,5 m, ma znaczenie dla oceny, czy budowa przedmiotowej inwestycji wymagała uprzedniego określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko). Sąd podzielił przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wykładnię pojęcia "miejsce dostępne dla ludności", o którym mowa w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska wskazując, że pod pojęciem tym należy rozumieć miejsca, na których może, choćby potencjalnie powstać zabudowa, zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, w tym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki NSA z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. II OSK 1421/12, z dnia 25 października 2011 r., sygn. II OSK 1485/10, z dnia 12 czerwca 2014 r. sygn. II OSK 104/13, z dnia 28 listopada 2013 r. sygn. II OSK 1193/12). Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wysokość nowobudowanych budynków mieszkalnych do kalenicy dachu może wynosić 12,5 m, zaś z rysunku Kwalifikacji pt. "przekroje pionowe wzdłuż głównej osi promieniowania anten satelitarnych" wynika, że oś główna wiązki promieniowania anteny sektorowej 3 w odległości 200 m od środka elektrycznego anteny (na wys. 49,0 m) będzie przechodzić 11,2 m nad powierzchnią nieruchomości. W związku z tym uznać należy, iż wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania tej anteny znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Skoro bowiem na tej nieruchomości akt prawa miejscowego dopuszcza realizację budynków mieszkalnych o wysokości do 12,5 m, to przy ukierunkowaniu anteny sektorowej 3 na azymut 330° i jej pochyleniu - tilt 9° oś główna wiązki promieniowania w odległości 200 m od anteny będzie przechodzić na wysokości 11,2 m nad powierzchnią nieruchomości, tj. przez miejsca dostępne dla ludności (powyższe dane wynikają ze złożonej przez inwestora Kwalifikacji). W ocenie Sądu należało rozważyć, czy przedmiotową inwestycję należy zaliczyć do "mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), czy do "mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia), przy czym zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zarówno jedne, jak i drugie planowane przedsięwzięcia wymagają uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Sąd wskazał, iż jak podniósł NSA w wyroku z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1485/10, dokonaniu tej analizy "powinno towarzyszyć uwzględnienie możliwości zdalnego sterowania antenami i związana z tym ewentualność zmiany kierunku wiązki promieniowania. Jeżeli bowiem istnieje możliwość pochylenia anteny (tzw. tilt), to istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Okoliczność ta powinna podlegać wyjaśnieniu w sprawie, a w razie stwierdzenia istnienia takiej możliwości należy ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić, od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest oddziaływanie promieniowania Ewentualne oddziaływanie w przypadku nachylenia pod różnym kątem anten stacji bazowej jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia sprawy". Ze złożonych w sprawie dokumentów nie wynika, czy wskazany w Kwalifikacji... tilt: 10° dla anteny 1, 10° dla anteny 2 i 9° dla anteny 3 jest maksymalny. Takie stwierdzenie zawarto jedynie w skardze. Tymczasem "odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego anteny" oznacza odcinek prostej, który wyznacza się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anten, uwzględniając azymut i pochylenie tej osi. Sąd wskazał, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wadliwie utożsamił obszar potencjalnego oddziaływania pola elektromagnetycznego o wartości wyższej od 0,1 W/m2 z obszarem, na który inwestycja oddziaływuje w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, od którego między innymi zależy zaliczenie inwestycji do przedsięwzięć dla których realizacji konieczne jest uzyskanie decyzji środowiskowej (art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008r.). Jednak mimo to, Sąd uznał, że decyzja wydana w trybie art. 138 § 2 K.p.a. jest prawidłowa, gdyż konieczny do przeprowadzenia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Od wyroku Sądu pierwszej instancji skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik [...]Polska S.A. z siedzibą w W., domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi, zarzucił: 1) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 1270, dalej "P.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 141 § 4 i art. 151 P.p.s.a. w zakresie konstrukcji uzasadnienia wyroku, mając na względzie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 K.p.a. poprzez zaakceptowanie przez Sąd oceny dokonanej przez organ administracji publicznej w przedmiocie niezgodności planowanego zamierzenia z postanowieniami § 27 ust. 3 pkt 3 uchwały Nr 42/2006 Rady Gminy w Zagnańsku z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] na terenie gminy Z. 2) naruszenie prawa materialnego, poprzez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. poprzez naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że planowane zamierzenie jest niezgodne z postanowieniami miejscowego planu. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie przytoczonych wyżej zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna organu nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw. Autor skargi kasacyjnej zarzucił wyrokowi WSA w Kielcach naruszenie art. 141 § 4 i art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zakresie naruszenia konstrukcji uzasadnienia wyroku, mając na względzie, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez Sąd oceny dokonanej przez organ administracji publicznej w przedmiocie niezgodności planowanego zamierzenia z postanowieniami § 27 ust. 3 pkt 3 uchwały Nr 42/2006 Rady Gminy w Zagnańsku z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...]. Nadto zarzucił też naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że planowane zamierzenie jest niezgodne z postanowieniami miejscowego planu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza wydanego wyroku nie potwierdza zarzutów skargi. Istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest ocena zasadności uznania przez Sąd pierwszej instancji, że Wojewoda Świętokrzyski prawidłowo zastosował w sprawie art. 138 § 2 k.p.a. w kontekście uznania, że planowane przedsięwzięcie narusza przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane organ architektoniczno – budowlany sprawdza zgodność zamierzenia tj. projektu budowlanego stacji bazowej telefonii komórkowej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska. Sąd pierwszej instancji bardzo wnikliwie odniósł się do ustaleń planistycznych dokonanych przez Wojewodę Świętokrzyskiego. Organ odwoławczy prawidłowo uznał za konieczne odniesienie się przez organ I instancji do treści § 13 ust. 1 pkt 2 ustaleń planu, który określa zasady ochrony środowiska na terenie oznaczonym literą "R". Zasadnie też Sąd, powiązał zapis § 27 ust. 3 pkt 3 planu, określającego zasady kształtowania zabudowy dla terenów oznaczonych na rysunku planu symb. MNR, w którym zawarto warunek dotyczący nowowybudowanych budynków mieszkalnych, określając, że ich wysokość do kalenicy dachu nie może być większa niż 12,5 m, z oceną czy budowa przedmiotowej inwestycji wymagała uprzedniego określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Prawidłowo też wskazał Sąd pierwszej instancji na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko tj. 2 ust. 1 pkt 7 lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Wymienione przepisy dotyczą parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko, do których należą rodzaj anten, ich liczba, równoważna moc, promieniowanie wyznaczone dla pojedyńczej anteny, a także odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi. Zabrakło zatem konkretnego umiejscowienia inwestycji na terenie objętym wnioskiem. Słusznie zauważył WSA w Kielcach, że określenie wyżej wymienionych parametrów inwestycji pozwala na dokonanie kwalifikacji inwestycji pod względem uwarunkowań środowiskowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony w "Kwalifikacji przedsięwzięcia" zasięg pól o wartości granicznej 0,1 W/m2 wynoszący około 64,5 metra na wysokości 35,1 metra, a nie 200 m na wysokości 11,2 metra nie został wystarczająco przedstawiony w analizie wynikającej z "Kwalifikacji przedsięwzięcia". Trafnie też zauważa Sąd pierwszej instancji, że przy określeniu miejsc dostępnych dla ludności o których mowa w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w kontekście odziaływania na nie pól elektromagnetycznych należy rozumieć oddziaływanie takich pól na tereny, na których istnieje legalnie wzniesiona zabudowa, jak i na tereny, na których taka zabudowa może być wzniesiona zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Wspomniana kwalifikacja przedsięwzięcia prowadzi zaś do wniosku, że wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania anteny sektorowej nr 3 znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Prawidłowo też ustalił WSA w Kielcach, że w sprawie należało jednoznacznie wyjaśnić jakie typy anten są przewidziane do zainstalowania, co zostało podniesione przez organ odwoławczy. Jakkolwiek Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wadliwie utożsamił obszar potencjalnego oddziaływania pola elektromagnetycznego o wartości powyżej 0,1 W/m2 z obszarem, na który inwestycja oddziaływuje w myśl rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ..., to jednak analiza materiałów zebranych w sprawie potwierdza, że WSA w Kielcach zasadnie uznał, że decyzja Wojewody Świętokrzyskiego wydana w trybie art. 138 § 2 jest prawidłowa albowiem konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Niezbędne jest ponowne zbadanie przesłanek art. 35 Prawa budowlanego w kontekście ustalenia czy i do jakich przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. należy zaliczyć planowane zamierzenie inwestycyjne. Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw oddalił na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a.