II SA/Op 262/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie z dnia 7 maja 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie na rzecz M. S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. S., reprezentowanego przez pełnomocnika, jest decyzja Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie z dnia 7 maja 2015 r., nr [...], o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym: W dniu 15 grudnia 2014 r. M. S. wystąpił do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie drogą elektroniczną o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej osób zatrudnionych w Powiatowym Urzędzie Pracy w Nysie, w tym liczby tych osób, imion i nazwisk osób zajmujących kierownicze stanowiska, wysokości przyznanych pracownikom nagród i premii, posiadanych służbowych kart kredytowych, numerów służbowych telefonów komórkowych szkoleń i kursów, w których uczestniczyli. W odpowiedzi na wniosek w części obejmującej wysokość nagród i premii przyznanych i wypłaconych każdemu pracownikowi od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia złożenia wniosku, z podaniem kwoty przypisanej do konkretnego pracownika, Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie decyzją z dnia 29 grudnia 2014 r., na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ustawy z dnia z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782), dalej powoływanej jako "ustawa", odmówił udostępnienia informacji w ww. zakresie wskazanym we wniosku, pouczając o prawie wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Stosownie do powyższego pouczenia, M. S. złożył odwołanie, zawarte w piśmie z dnia 1 stycznia 2015 r., natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu pismem z dnia 9 kwietnia 2015 r. poinformowało odwołującego, że w sprawie Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie nie działał jako organ władzy publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy (nie wykonywał kompetencji orzeczniczych określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Zdaniem Kolegium, decyzja stanowi akt wydany przez podmiot reprezentujący jednostkę samorządu terytorialnego, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 in fine ustawy, a zatem jest rozstrzygnięciem podmiotu niebędącego organem władzy publicznej. Z tego względu, zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy, przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do podmiotu, który wydał decyzję, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu nie jest władne do rozpoznania odwołania. M. S. złożył do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie pismo z dnia 29 kwietnia 2015 r. zawierające wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 29 grudnia 2014 r., o treści tożsamej z treścią wcześniej wniesionego odwołania. W wyniku rozpatrzenia tego środka odwoławczego, Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie opisaną na wstępie decyzją z dnia 7 maja 2015 r. odmówił udostępnienia informacji w zakresie wskazanym we wniosku z dnia 15 grudnia 2014 r. w części obejmującej wysokość nagród i premii przyznanych i wypłaconych każdemu pracownikowi od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia złożenia wniosku, z podaniem kwoty przypisanej do konkretnego pracownika. Jako podstawę prawną wskazał przepisy art. 16 i art. 17 w zw. z art. 5 ustawy. Pouczył też o przysługującym prawie wniesienia odwołania od decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. We wniesionej skardze skarżący domagał się rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym, stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenia oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Zarzucił naruszenie art. 138 § 1 i § 2 K.p.a. oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 4 i art. 5 ust. 2 ustawy poprzez wydanie w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzji spoza zamkniętego katalogu określonego w art. 138 § 1 i § 2 K.p.a. oraz poprzez nieudostępnienie wnioskowanych informacji pomimo obowiązku ich udostępnienia. Poza tym skarżący zauważył, że - w jego ocenie -w zaskarżonej decyzji błędnie pouczono o odwołaniu, zamiast o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie wnosił o przeprowadzenie rozprawy i oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych powodów niż wskazane przez skarżącego, które Sąd miał obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, a jej kryterium stanowi zgodność z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność decyzji, czyli jej zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury na tle istniejącego w sprawie stanu faktycznego, która doprowadziła do wydania decyzji. Kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Nadto, według art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że została ona podjęta z naruszeniem prawa, przy czym charakter popełnionego naruszenia stanowi kwalifikowane uchybienie, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), zwanej dalej K.p.a. Na wstępie rozważań celowe jest przypomnienie, że w niniejszej sprawie kontroli sądowej poddana została decyzja Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie z dnia 7 maja 2015 r., wydana w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załatwionej wcześniej decyzją tego samego organu z dnia 29 grudnia 2014 r. o odmowie udzielenia informacji publicznej. W pierwszej kolejności należało dokonać oceny w zakresie istnienia po stronie organu uprawnienia do rozpatrzenia środka odwoławczego od własnej decyzji wydanej w przedmiocie informacji publicznej. Kwestia naruszenia przepisów o właściwości wymagała rozważenia w pierwszym rzędzie, gdyż dotyczy ona wadliwości kwalifikowanej orzeczenia, która prowadzi do stwierdzenia jego nieważności, niezależnie od oceny zasadności pozostałych zarzutów. W ramach badania legalności zaskarżonego aktu sąd wybiera bowiem właściwy sposób rozstrzygnięcia, przewidziany we wskazanym wyżej art. 145 P.p.s.a., przy czym kontrola zgodności z prawem aktu nie może być przeprowadzona dowolnie, lecz powinna przebiegać w pewnej określonej kolejności. Jako pierwsze należy wziąć pod uwagę ewentualne wystąpienie wad powodujących nieważność aktu, gdyż ich ujawnienie wyłącza możliwość dalszego badania decyzji pod kątem istnienia innych wad prawnych (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012, s. 757). W związku z tym, że zaskarżoną decyzją z dnia 7 maja 2015 r. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie odmówił udostępnienia skarżącemu informacji publicznej, wskazania wymaga, że stosownie do art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782) odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni (pkt 1), uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (pkt. 2). Z kolei, według art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Na zasadzie ust. 2 omawianego art. 17, wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy czym do takiego wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. Przytoczone unormowanie oznacza, że od decyzji wskazanych w omawianym art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przysługują wnioskodawcy przewidziane na gruncie K.p.a. środki prawne. Wszystkie decyzje zostają podjęte przez właściwe podmioty w pierwszej instancji. Tym samym, w toku instancji wnioskodawca - będący stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. - będzie mógł wnieść od nich odwołanie zgodnie z postanowieniem art. 127 § 1 K.p.a. Z kolei, zgodnie z art. 127 § 2 K.p.a., właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Zasady ustalenia właściwości instancyjnej reguluje art. 17 K.p.a., który w pkt 1 określa, że organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego - samorządowe kolegia odwoławcze, chyba, że ustawy szczególne stanowią inaczej. Przepis art. 5 § 2 K.p.a. zawiera ustawową definicję pojęcia organów samorządu terytorialnego stanowiąc, że rozumie się przez to organy gminy, powiatu, województwa, związków gmin, związków powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa, a ponadto samorządowe kolegia odwoławcze. Z kolei, według art. 5 § 2 pkt 6 K.p.a., pojęcie organów jednostek samorządu terytorialnego obejmuje kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty lub marszałka województwa. Kierownicy służb, inspekcji i straży są organami administracji publicznej, które w postępowaniu administracyjnym, niezależnie od ich pozycji ustrojowej organów administracji rządowej, są zakwalifikowane do organów jednostek samorządu terytorialnego o ile działają w imieniu wójta, burmistrza (prezydenta miasta) starosty lub marszałka województwa. Oceniając w tym kontekście status powiatowego urzędu pracy należy stwierdzić, że nie należy on do kręgu podmiotów określonych w ostatnio powołanym art. 5 § 2 pkt 6 K.p.a. Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 595, z późn. zm.) organami powiatu są: rada powiatu i zarząd powiatu. W myśl art. 26, zarząd powiatu jest organem wykonawczym powiatu (ust. 1), a w skład zarządu powiatu wchodzą starosta jako jego przewodniczący, wicestarosta i pozostali członkowie. (ust. 2). Według art. 33 tej ustawy zarząd wykonuje zadania powiatu przy pomocy starostwa powiatowego oraz jednostek organizacyjnych powiatu, w tym powiatowego urzędu pracy. Zgodnie zaś z art. 33b omawianej ustawy, powiatową administrację zespoloną stanowią starostwo powiatowe (pkt 1), powiatowy urząd pracy, będący jednostką organizacyjną powiatu (pkt 2), jednostki organizacyjne stanowiące aparat pomocniczy kierowników powiatowych służb, inspekcji i straży (pkt 3). Przepisy ustawy o samorządzie powiatowym określają zatem pozycję ustrojową powiatowego urzędu pracy jako jednostki organizacyjnej, przy pomocy której organy powiatu wykonują zadania powiatu. Powołane przepisy ustrojowe nie stwarzają natomiast podstaw prawnych do zakwalifikowania powiatowego urzędu pracy jako wyodrębnionego organu administracji publicznej. Zauważenia wymaga, że przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r., poz. 149, z późn. zm.) nie przyznają kompetencji powiatowym urzędom pracy, wręcz przeciwnie, w myśl art. 2 ust. 1 pkt 17 tej ustawy, ilekroć mowa w niej o organach zatrudnienia - oznacza to ministra właściwego do spraw pracy oraz wojewodów, marszałków województw i starostów, zaś według art. 9 ust. 2 tej ustawy zadania, o których mowa w ust. 1, są wykonywane przez powiatowe urzędy pracy wchodzące w skład powiatowej administracji zespolonej. Właściwym zatem do wydawania decyzji jest starosta i jemu przepisy prawa przyznały kompetencje. Nie można więc przyjąć, że powiatowy urząd pracy, który wykonuje zadania w ramach kompetencji przyznanej organom zatrudnienia, jest wyodrębnionym organem administracji publicznej. Starosta na podstawie przepisów powołanej ustawy o samorządzie powiatowym, może wydawać upoważnienia do podejmowania decyzji administracyjnych. Według art. 38 ust. 2 tej ustawy starosta może upoważnić wicestarostę, poszczególnych członków zarządu powiatu, pracowników starostwa, powiatowych służb, inspekcji i straży oraz kierowników jednostek organizacyjnych powiatu do wydawania w jego imieniu decyzji, o których mowa w ust. 1. Takie rozwiązanie przyjęte zostało w art. 9 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Przepis ten stanowi, że starosta może, w formie pisemnej, upoważnić dyrektora powiatowego urzędu pracy lub na jego wniosek innych pracowników tego urzędu do załatwienia w imieniu starosty spraw, w tym do wydawania decyzji, postanowień oraz zaświadczeń w trybie przepisów postępowania administracyjnego. Ogólną podstawę do upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnej ustanawia zaś art. 268a K.p.a., według którego organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Podkreślenia wymaga, że upoważnienie do wydawania decyzji administracyjnej, udzielone na wyżej powołanych podstawach prawnych, nie pozbawia właściwości organu, jakim jest starosta. Decyzja podjęta na podstawie upoważnienia udzielonego przez starostę jest decyzją, którą wydał starosta. Ma to te konsekwencje prawne, że zasady ustalenia właściwości określa się na podstawie przepisów prawa określających właściwość instancyjną wobec organów jednostek samorządu terytorialnego. Powiatowy urząd pracy jest jednostką organizacyjną powiatu. Wykonuje zadania powiatu, stąd podstawą ustalenia właściwości jest art. 17 pkt 1 K.p.a. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wprowadza przepisów szczególnych w zakresie określenia właściwości instancyjnej, zatem zastosowanie ma ogólna reguła, w myśl której organem wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego jest samorządowe kolegium odwoławcze (por. postanowienie WSA w Gliwicach z 13 grudnia 2013 r., IV SA/Gl 800/13, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz powołane tam orzecznictwo). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej dodać ponadto można, że w art. 4 ust. 1 tej ustawy został przez ustawodawcę określony krąg podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, obejmujący władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności m.in. organy władzy publicznej (pkt 1) i podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4). Jak zasadnie wskazuje się w orzecznictwie (wyrok NSA z 6 marca 2008 r., I OSK 1918/07, LEX nr 505424), analiza pozostałych przepisów tej ustawy wskazuje, że pojęcia "władze publiczne" i "organy władzy publicznej" traktowane są zamiennie. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że ustawodawca mówi o władzy publicznej, gdy wskazuje na pewne generalne powinności czy uprawnienia. Natomiast wówczas, gdy chodzi o konkretyzację tych powinności i uprawnień wskazuje na organy, które mają realizować wspomniane powinności i uprawnienia. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej było objęcie obowiązkiem informacyjnym przede wszystkim podmiotów publicznych powiązanych ze sprawowaniem władz: ustawodawczej, wykonawczej i sądowniczej (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Wyd. TNOiK, Toruń 2002, s. 44-45). Ustawodawca w art. 4 ust. 1 pkt 1 expressis verbis nie wymienił żadnych organów władzy publicznej. Niewątpliwie w pkt 1 ustawodawca utożsamia z pojęciem organów władzy publicznej wszystkie organy administracyjne funkcjonujące w istniejącym aparacie władzy, a także te podmioty, których w sensie organizacyjnym nie zalicza się do administracji, a które są powołane w drodze ustawy do organizacji i realizacji zadań publicznych (por. M. Jabłoński, K. Wygoda, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wyd. Uniwersytetu Wrocławskiego, Wrocław 2002, s. 47). Organami władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej są też organy samorządu terytorialnego, a więc organy gminy, powiatu i województwa. Pojęciem tym objęte są też jednostki pomocnicze tych organów, jeżeli nie są osobami prawnymi, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012, s. 66). Reasumując, należy stwierdzić, że w kwestii wydawania przez dyrektora powiatowego urzędu pracy decyzji w zakresie odmowy udzielenia informacji publicznej, ma zastosowanie dwuinstancyjny tok postępowania administracyjnego, o jakim mowa w art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 16 ust. 1 tej ustawy. Natomiast art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie będzie miał zastosowania w sprawie. Dyrektor powiatowego urzędu pracy nie należy bowiem do kręgu podmiotów określonych tym przepisem. Z tych powodów należało uznać, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja została podjęta przez ten sam organ, który wydal decyzję w pierwszej instancji. Doszło zatem do bezpodstawnego zastosowania art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. powtórnego rozpoznania sprawy przez ten sam podmiot, zamiast weryfikacji odwołania przez organ wyższego stopnia w rozumieniu art. 17 K.p.a. Tym samym zaskarżona decyzja, jako wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, obarczona jest wadą nieważności przewidzianą art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., co skutkuje koniecznością wyeliminowania jej z porządku prawnego w trybie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. W świetle powyższego, w decyzji wydanej przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie z dnia 29 grudnia 2014 r. zamieszczono prawidłowe pouczenie o środku odwoławczym i do tego pouczenia zastosował się skarżący, który wniósł odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wadliwie uznało, że nie jest właściwe do rozpatrzenia odwołania. W związku ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Kolegium w piśmie z dnia 9 kwietnia 2015 r. - w którym wskazano na wynikającą z art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej konieczność wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy do organu, który wydał decyzję - skarżący złożył taki wniosek i powtórzył w nim in extenso treść odwołania. Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie wniosek ten rozpoznał i wydał zaskarżoną decyzję z dnia 7 maja 2015 r. W treści decyzji, wydanej przy zastosowaniu wskazywanego przez Kolegium przepisu art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, organ pominął fakt, że wniosek ten został wniesiony z uchybieniem terminu wynoszącego 14 dni, liczonego od dnia doręczenia decyzji stronie, określonego w art. 129 § 2 K.p.a., który - przy założeniu, że pouczenie w decyzji było błędne, jak to wyjaśniało Kolegium - miałby zastosowanie z mocy art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W kwestii wymogu przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności w trybie art. 58 K.p.a. (w niniejszej sprawie - złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), w ocenie składu orzekającego, podzielić należy pogląd, wyrażony na tle art. 112 K.p.a. - stanowiącym, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia - że w przypadku uchybienia terminowi wniesienia środka prawnego w wyniku zastosowania się do błędnego pouczenia, jego wniesienie należy uznać za skuteczne. Błędne pouczenie w decyzji to zarówno błędne określenie środka służącego do zaskarżenia decyzji, jak i błędne pouczenie co do terminu wniesienia środka zaskarżenia. Osoba, która działa w zaufaniu do organu administracji, uznaje, że zamieszczone w decyzji pouczenie jest prawidłowe, zatem stosując się do niego w przypadku jego wadliwości (błędnego pouczenia), nie może być obciążana dodatkowymi czynnościami, takimi jak złożenie wniosku o przywrócenie uchybionego terminu. Skoro przepis art. 112 K.p.a. udziela stronie ochrony prawnej, to nie ma podstaw do odsyłania jednostki na inną drogę ochrony prawnej (prośbę o przywrócenie terminu), jeżeli ta ochrona jest przyznana z mocy prawa (por. wyroki NSA z 20 lipca 2010 r. I OSK 840/10 oraz z 4 stycznia 2013 r., I OSK 1553/11, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym nie można było postawić Dyrektorowi Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie zarzutu rozpatrzenia środka odwoławczego wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, co również skutkowałoby koniecznością stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, z tym jednak, że na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Rozpatrzenie środka odwoławczego wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi bowiem rażące naruszenie prawa, gdyż oznacza weryfikację w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, a zatem decyzji, która korzysta z ochrony trwałości (por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., II OSK 2190/11; uchwała 7 sędziów NSA z 12 października 1998 r., OPS 11/98, powołana strona internetowa). Końcowo powtórzyć przyjdzie, że stwierdzenie nieważności decyzji w niniejszej sprawie wykluczało możliwość jej merytorycznej kontroli i badanie zasadności zarzutów zawartych w skardze. Wobec kasacyjnego charakteru niniejszego wyroku zaskarżona decyzja została wyeliminowana z porządku prawnego, co skutkuje koniecznością rozpatrzenia przez właściwy organ odwołania wniesionego przez skarżącego od decyzji Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w Nysie z dnia 29 grudnia 2014 r. Rolą tego organu będzie ocena przedstawionego w tej decyzji stanowiska co do możliwości udzielenia skarżącemu, w ramach dostępu do informacji publicznej, danych dotyczących wysokości nagród i premii przyznanych i wypłaconych pracownikom Urzędu oraz podjęcia stosownego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 oparto o przepis art. 152 P.p.s.a., natomiast w punkcie 3, o kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi oraz koszty zastępstwa procesowego i opłaty od pełnomocnictwa, orzeczono na wniosek skarżącego na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.