II SAB/Wa 322/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.) Adam Lipiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi W. Z. na bezczynność PGE Dystrybucja S.A. Oddział [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – oddala skargę – Pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. W. Z. i I. Z. wystąpili do PGE Dystrybucja S.A. Oddział w [...] z wnioskiem o udostępnienie, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tiret pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn.: Dz. U. z 2014 r. poz. 782), dalej: "u.d.i.p", informacji w zakresie dotyczącym elementów sieci elektroenergetycznej należącej do Spółki PGE znajdujących się na nieruchomości będącej ich własnością, położonej w N. przy ul. [...] na działce nr [...] o powierzchni [...] m2, dla której Sąd Rejonowy dla W. w W., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą o numerze [...]: 1) na jakiej podstawie i kiedy został wybudowany odcinek przedmiotowej linii wraz ze słupem znajdującym się na nieruchomości? 2) czy, kto i kiedy wyraził zgodę na posadowienie słupa w określonym miejscu na nieruchomości? 3) jaki jest pas gruntu, na którym ze względu na istnienie linii elektroenergetycznej (zgodnie z obowiązującymi przepisami) ograniczona jest możliwość korzystania z nieruchomości i jak on przebiega? Wnioskodawcy wystąpili o udostępnienie ww. informacji w formie elektronicznej na wskazane adresy e-mail. Pismem z dnia [...] marca 2014 r. PGE Dystrybucja S.A. Oddział w [...] poinformowała, iż odpowiedź na wniosek zostanie udzielona w ciągu 14 dni, zaś opóźnienie wyniknęło z konieczności wystąpienia do archiwum o dostarczenie dokumentów z lat budowy przedmiotowych urządzeń posadowionych na ww. nieruchomości. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Spółka poinformowała, że po wszechstronnym rozpatrzeniu okoliczności faktycznych i prawnych sprawy PGE Dystrybucja S.A. Oddział [...] nie widzi możliwości uwzględnienia zgłaszanych roszczeń. Nadto Spółka wskazała, że na nieruchomości nr [...], położonej w miejscowości N., posadowiona jest napowietrzna linia 15 kV, która została wybudowana w 1990 r. dla zasilenia i na wniosek P. Wymienione urządzenia zostały wybudowane na podstawie decyzji administracyjnej wydanej przez Naczelnika Gminy [...], zgodnie z obowiązującymi w chwili budowy przepisami prawnymi. Wskazała również, że urządzenia energetyczne zostały wybudowane z zastosowaniem standardowych rozwiązań i z technicznego punktu widzenia spełniają wszystkie wymagane normy. Data posadowienia urządzeń elektroenergetycznych i ich eksploatacja w sposób nieprzerwany przez PGE Dystrybucja S.A. i jej poprzedników prawnych od momentu przyłączenia tychże urządzeń do sieci, jak również zestawienie tych okoliczności sprawy w kontekście obowiązujących przepisów, w tym w szczególności art. 172 i nast. Kodeksu cywilnego, prowadzi do jednoznacznego wniosku o skuteczności zasiedzenia w dobrej wierze służebności przesyłu na rzecz Spółki. Urządzenia elektroenergetyczne znajdujące się w majątku Spółki pozwalają realizować zadania z zakresu użyteczności publicznej, do jakich należy dostarczanie do odbiorców energii elektrycznej, przy czym przez ponad 20 lat nie wnoszono z tego tytułu żadnych pretensji ani roszczeń. W piśmie z dnia [...] maja 2014 r. zatytułowanym "Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" W. Z. stwierdził, że Spółka odmówiła udostępnienia informacji publicznej, zaś on - jako właściciel nieruchomości - ma prawo do oceny, czy przedmiotowa linia energetyczna została wybudowana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i w czasie wskazanym przez PGE Dystrybucja S.A. Oddział w [...]. Następnie pismem z dnia [...] lipca 2014 r. W. Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność PGE Dystrybucja S.A. z siedzibą w [...] Oddział w [...] polegającą na nierozpoznaniu w terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji nierozpatrzenie wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie wniosku o udzielenie informacji publicznej w przepisanym terminie. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł: - na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") o uwzględnienie skargi i zobowiązanie Spółki do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej - w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku; - na podstawie art. 200 p.p.s.a., o zasądzenie od Spółki na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W motywach skargi skarżący wskazał, iż do dnia wniesienia skargi na bezczynność Spółka nie ustosunkowała się do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym - na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. - do realizacji obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy, zaś Oddział Spółki (w W.) ma zdolność sądową i może występować w niniejszej sprawie jako strona postępowania. Wskazał również, że w sytuacji, gdy mamy do czynienia z bezczynnością organu na gruncie u.d.i.p. nie zachodzi konieczność wyczerpania przez osobę skarżącą trybu odwoławczego określonego w art. 52 § 3 i 4 p.p.s.a. Stwierdził, iż zgodnie z art. 17 ust. 2 u.d.i.p., w sytuacji, gdy organ odmówi udostępnienia informacji publicznej, wnioskodawca ma możliwość zwrócenia się do niego z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tak też właśnie uczynił skarżący - w dniu 7 maja 2014 r. otrzymał pismo Spółki z dnia [...] kwietnia 2014 r. i w związku z tym skierował wniosek w trybie, o którym powyżej. Złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest - w oparciu o art. 52 § 1 p.p.s.a. - warunkiem koniecznym do złożenia skargi na odmowę udzielenia informacji publicznej. Zatem skarżący - z uwagi na to, iż nie zgadzał się z decyzją odmowną Spółki - wnosił o ponowne rozpatrzenie sprawy, które stanowiło kolejny etap postępowania o udzielenie informacji publicznej. Stosownie do brzmienia art. 17 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p. organ powinien był rozpoznać wniosek skarżącego z dnia [...] maja 2014 r. w terminie 14 dni. Jednakże do dnia dzisiejszego wniosek ten nie został rozpatrzony. Można zatem stwierdzić, że PGE Dystrybucja S.A. Oddział w [...] pozostaje w bezczynności odnośnie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie wniosku o udzielenie informacji publicznej. Konsekwencją takiego działania Spółki jest uniemożliwianie skarżącemu zaskarżenia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź też odwlekanie w czasie dokonania czynności materialno-technicznej jaką jest udzielenie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę PGE Dystrybucja S.A. Oddział w W. wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie jako nieuzasadnionej. Spółka wskazała, iż w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. przedstawione zostały informacje w zakresie terminu wzniesienia urządzeń elektroenergetycznych posadowionych na nieruchomości położonej w N. przy ul. [...] (dz. Nr [...]), jak również podmiotu, na którego wniosek zostały one wzniesione oraz organu, który wydał decyzję stanowiącą pozwolenie na budowę przedmiotowych urządzeń. Odnosząc się do zapytania dotyczącego pasa zajętego przez urządzenia, Spółka stwierdziła, że nie jest uprawniona do wskazywania wnioskodawcy szerokości pasa gruntu (na podstawie obowiązujących przepisów), na którym ograniczona jest możliwość korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Informacja ta wykracza bowiem poza zakres informacji publicznej. Zdaniem Spółki, niedopuszczalne jest też stosowanie przepisów u.d.i.p. w stosunku do informacji, mających charakter informacji publicznych, osiągalnych w innym trybie lub też będących w posiadaniu organu, który je wytworzył. W przedmiotowej sprawie skarżący nie podjął żadnych kroków zmierzających do uzyskania żądanych informacji od organów, które wydały przedmiotowe decyzje, pomimo, iż - ze względu na posadowienie urządzeń infrastruktury elektroenergetycznej na nieruchomości należącej do skarżącego - on lub jego poprzednicy byli stroną postępowania, w wyniku którego wydano rozstrzygnięcie dotyczące posadowienia elementów sieci. Pełnomocnik skarżącego, obecny na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2014 r., potwierdził, że przedmiotem skargi na bezczynność w niniejszej sprawie jest nierozpatrzenie przez PGE Dystrybucja S.A. Oddział w [...] wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. W ocenie Sądu, skarga na bezczynność PGE Dystrybucja S.A. Oddział w [...] w okolicznościach niniejszej sprawy nie zasługuje na uwzględnienie. Zaznaczyć należy, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy, przy czym nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie w przypadku, gdy organ - będąc do tego właściwym - nie załatwił toczącej się przed nim sprawy w wymagany prawem sposób. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p.). W stanie faktycznym niniejszej sprawy, co nie było w istocie przedmiotem sporu, PGE Dystrybucja S. A. Oddział w Lublinie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, iż obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurentów i konsumentów. PGE Dystrybucja S. A. Oddział w [...] jest przedsiębiorcą wykonującym zadania publiczne określone w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.). Szeroki krąg uprawnień przypisanych takim przedsiębiorcom w zestawieniu z brzmieniem art. 1 ust. 1 Prawa energetycznego, w którym mowa o polityce energetycznej państwa, a także rola, jakie przedsiębiorstwa te odgrywają w systemie gospodarczym kraju, muszą prowadzić do wniosku, że wykonują one zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., a zatem są podmiotami obowiązanymi do udostępniania informacji publicznej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt II SAB/Kr 112/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Wa 268/10, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaznaczyć też należy, że przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 25 § 1 p.p.s.a. Jednostka organizacyjna wymieniona w tej szczególnej regulacji nie stanowi więc jednostki organizacyjnej, o której mowa w p.p.s.a. czy w Kodeksie postępowania administracyjnego. W rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. jest to więc każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet wtedy, kiedy stanowi część spółki powołaną przez spółkę w celu świadczenia usług na określonym terenie. Oddział spółki akcyjnej może być zatem traktowany jako organ w rozumieniu art. 32 p.p.s.a., a zatem w znaczeniu funkcjonalnym, wynikającym z charakteru wykonywanych zadań należących do zakresu zadań publicznych. Uzasadnia to przyznanie mu przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym (v. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2015 r., I OSK 637/15, wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 914/14, postanowienie NSA z dnia 9 października 2013 r., I OZ 863/13, publ. j.w.). Ustawa o dostępie do informacji publicznej w sposób kompleksowy reguluje kwestie związane z udostępnianiem informacji publicznych. I tak, w przypadku skierowania pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej podmiot obowiązany, do którego wniosek taki został skierowany, może dokonać następujących działań: - udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.); - poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udzielenia informacji, niż ten w którym strona się zwróciła (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); - odmówić udostępnienia informacji lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; - odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego", określonego w art. 3 u.d.i.p. Brak podjęcia przez podmiot obowiązany któregokolwiek z ww. działań, zgodnych z przepisami u.d.i.p. i podjętych w jej granicach, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Spółka udzieliła skarżącemu odpowiedzi na wniosek z dnia [...] stycznia 2014 r. Poinformowała, że na nieruchomości nr [...], położonej w miejscowości N., posadowiona jest napowietrzna linia 15 kV, która została wybudowana w roku 1990 dla zasilenia i na wniosek P. Wymienione urządzenia zostały wybudowane na podstawie decyzji administracyjnej wydanej przez Naczelnika Gminy [...], zgodnie z obowiązującymi w chwili budowy przepisami prawnymi. W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że ww. pismo stanowi rozstrzygnięcie (decyzję) o odmowie udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 16 ust. 1 w związku z art 17 ust. 1 u.d.i.p.. Decyzja jest zewnętrznym aktem władczym, określającym sytuację prawną konkretnie oznaczonego podmiotu w konkretnie oznaczonej sprawie. W ujęciu materialnym pod pojęciem decyzji rozumie się oparte na przepisach prawa administracyjnego władcze, jednostronne oświadczenie woli organu administracji publicznej, określające sytuację prawną konkretnie wskazanego adresata w indywidualnie oznaczonej sprawie. Procesowe pojęcie decyzji należy wywodzić z art. 104 k.p.a., łącznie z art. 105 k.p.a., art. 107 k.p.a. oraz art. 1 pkt 1 k.p.a. Decyzję administracyjną - jako oświadczenie woli - należy odróżniać od innych prawie doniosłych czynności, które są oświadczeniami wiedzy organu administracji publicznej. Do oświadczeń wiedzy należą niewątpliwie udzielane przez organ informacje o stanie faktycznym i prawnym sprawy. Udzielenie informacji nie jest czynnością prawną, a tym bardziej nie jest aktem administracyjnym, ponieważ brak tu woli organu skierowanej na wywołanie określonych skutków prawnych. Oświadczenie woli organu musi posiadać określoną formę zewnętrzną, aby mogło wywołać skutki prawne (art. 107 § 1 k.p.a.). Przyjmuje się, że minimum wymagań formalnych, jakie powinna spełniać decyzja administracyjna to: oznaczenie organu wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby działającej w imieniu organu. Rozstrzygnięcie sprawy stanowi podstawowy element każdej decyzji administracyjnej. Jest to wiążące ustalenie konsekwencji zastosowanego przepisu prawa materialnego - w tym sensie decyzja rozstrzyga sprawę administracyjną co do jej istoty (art. 104 k.p.a.). Termin "rozstrzygnięcie" obejmuje także decyzje w znaczeniu wyłącznie formalnym, np. rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania. Wobec powyższego, nieuzasadnione jest stanowisko, że pismo informacyjne PGE Dystrybucja S.A. Oddział w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. jest decyzją administracyjną. Nie zawiera ono wszystkich ww. elementów, niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji administracyjnej - w szczególności brak w nim rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, tj. rozstrzygnięcia o odmowie udzielenia informacji publicznej, bądź o umorzeniu postępowania. Za takie rozstrzygniecie nie można uznać zawartej w ww. piśmie informacji, że "PGE Dystrybucja S.A. Oddział [...] nie widzi możliwości uwzględnienia zgłaszanych roszczeń". Sformułowania tego z pewnością nie można utożsamiać z odmową udostępnienia informacji objętej wnioskiem skarżącego z dnia [...] stycznia 2014 r. Jego użycie jest natomiast wynikiem uprzednich zapytań kierowanych przez skarżącego do Spółki, a dotyczących - jak wyjaśnił pełnomocnik skarżącego na rozprawie - posadowienia na ww. nieruchomości wskazanych urządzeń elektroenergetycznych oraz ich eksploatacji. W tej sytuacji nie można uznać, że od pisma Spółki z dnia [...] kwietnia 2014 r., stanowiącego odpowiedź na wniosek z dnia [...] stycznia 2014 r., skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w trybie art. 17 ust. 2 u.d.i.p. Wniosek taki przysługuje wyłącznie w przypadku wydania przez organ decyzji (rozstrzygnięcia) w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.d.i.p., co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. W konsekwencji, nie można przyjąć, że pismo skarżącego z dnia [...] maja 2014 r., wyrażające w istocie jego niezadowolenie z odpowiedzi udzielonej przez Spółkę na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, stanowi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w rozumieniu art. 17 ust. 2 u.d.i.p. Z tego względu nie można podzielić stanowiska skarżącego, że Spółka pozostawała w stanie bezczynności polegającej na "nierozpoznaniu w terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o udostępnienie informacji publicznej". Brak reakcji na pismo skarżącego z dnia [...] maja 2014 r. nie stanowi o bezczynności Spółki w sytuacji, gdy Spółka nie wydała decyzji (rozstrzygnięcia) o odmowie udostępnienia informacji publicznej, od której taki środek zaskarżenia - co do zasady - przysługuje. Innymi słowy, Spółka nie była na gruncie u.d.i.p. obowiązana do rozpoznania ww. pisma skarżącego (udzielenia odpowiedzi na nie w określonej formie), w sytuacji, gdy uprzednio już - pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. - udzieliła odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2014 r. Jeżeli natomiast skarżący pozostawał w przekonaniu, że Spółka - pomimo doręczenia mu pisma z dnia [...] kwietnia 2014 r. - nie udostępniła żądanej informacji publicznej, bądź udzieliła informacji niepełnej, czy też nieadekwatnej do zakresu żądania wniosku, mógł skierować skargę na bezczynność organu polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia [...] stycznia 2014 r. Zaznaczyć przy tym należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 p.p.s.a., ponieważ stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza zatem, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno - technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zasadnym jest zatem stanowisko, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenie informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., sygn. akt I OSK 2917/12). Konkludując Sąd stwierdza, że zarzut bezczynności Spółki polegający na "nierozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy" jest nieuzasadniony. Skoro Spółka nie wydała decyzji (rozstrzygnięcia) o odmowie udostępnienia informacji publicznej w trybie art. 16 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., nie miała też obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy w trybie art. 17 ust. 2 u.d.i.p. na skutek pisma skarżącego z dnia [...] maja 2014 r. Sąd przy tym zauważa, że skarżący może skorzystać z uprawnienia do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność PGE Dystrybucja S.A. Oddział w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, jeśli - w jego ocenie - wniosek ten nie został rozpoznany w sposób prawidłowy. W takiej sytuacji przedmiotem ewentualnego badania Sądu będzie prawidłowość realizacji przez Spółkę ww. wniosku skarżącego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.