I OSK 1672/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Irena Kamińska (spr.), Sędzia NSA Maria Wiśniewska, Sędzia NSA Monika Nowicka, Protokolant sekretarz sądowy Julia Chudzyńska, po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Orange Polska S.A. z siedzibą w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 595/13 w sprawie ze skargi J. i T. K. na bezczynność Telekomunikacji Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Orange Polska S.A. z siedzibą w Warszawie na rzecz J. i T. K. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wnioskiem z 4 maja 2012 r. J.P. i T.K. (dalej jako skarżący) zwrócili się do Telekomunikacji Polskiej S.A. z siedzibą w Warszawie, w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii telekomunikacyjnych przebiegających przez działki, których są właścicielami. Spółka nie odpowiedziała na powyższy wniosek, nie czując się do tego zobowiązana, w świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wobec braku realizacji powyższego wniosku skarżący wystąpili do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność spółki, wnosząc o stwierdzenie jej bezczynności, oraz o zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie, a także o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie, argumentując że nie jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę zaskarżonym wyrokiem. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że jego zdaniem żądane przez skarżących decyzje stanowią – co do zasady – informację publiczną. Inną kwestią jest natomiast dostęp do danych osobowych w nich zawartych bądź objętych tajemnicą służbową lub państwową, lecz rozważania w tym zakresie, na tym etapie postępowania, są przedwczesne. WSA w Warszawie stwierdził też, że Spółka będąc podmiotem prywatnym, z punktu widzenia prawa administracyjnego publicznego, wykonuje bardzo istotne zadania umożliwiające szeroką, publicznie dostępną łączność telefoniczną – tym samym jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a w konsekwencji podmiotem określonym w art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej znajdującej się w jego posiadaniu. Sąd administracyjny uwzględnił tym samym skargę, skoro żądana informacja nie została przez Spółkę udostępniona. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka. Zarzuciła w niej wyrokowi naruszenie: 1) art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. przez przyjęcie, że Spółka jest podmiotem wykonującym zadania publiczne w rozumieniu tego przepisu i w konsekwencji uznanie, że przepisy u.d.i.p. mają do niej zastosowanie; 2) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez uznanie, że informacje żądane w sprawie stanowią informację publiczną; 3) art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez nieodrzucenie skargi, mimo że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych; 4) art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przez uznanie, że sąd administracyjny posiada kognicję w sprawie dotyczącej rzekomej bezczynności Orange Polska S.A. w udzieleniu informacji żądanej przez skarżącego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wnieśli o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Telekomunikacja Polska S.A. (obecnie Orange Polska S.A.) realizuje zadania publiczne, a zatem na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej "u.d.i.p.") jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Jak bowiem wyczerpująco wykazał to Sąd pierwszej instancji, zadania telekomunikacyjne pozostają zadaniami publicznymi, a uwagi skargi kasacyjnej w tej kwestii mają jedynie charakter polemiczny, niepodważający ustaleń WSA w Warszawie. Zasadą zaś z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. jest to, że podmiot wykonujący zadania publiczne jest zobowiązany do udostępniania z tym związanych informacji publicznych. Materia ta była wielokroć wyjaśniana Spółce w orzecznictwie, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. np. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015 r., I OSK 1582/14; wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2015 r., I OSK 2847/14; wyrok NSA z dnia 15 maja 2015 r., I OSK 312/15; wyrok NSA z dnia 24 listopada 2014 r., I OSK 2080/14). Także drugi zarzut skargi kasacyjnej nie mógł zostać uznany za zasadny, gdyż decyzje administracyjne żądane przez skarżących stanowią informację publiczną, gdyż są dokumentem urzędowym. Jak zaś stanowi art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret pierwszy u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. W myśl zaś art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Nie budzi wątpliwości, że definicji tej odpowiada wydana decyzja administracyjna. Także trzeci i czwarty zarzut skargi kasacyjnej nie mógł zostać uznany za trafny. Jak wskazano, żądana informacja jest informacją publiczną, a Spółka jest podmiotem zobowiązanym do jej udostępnienia. W sprawie stosuje się reżim u.d.i.p. W myśl zaś jego art. 21 in principio, "Do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.)". A zatem wniesiona w sprawie skarga podlegała kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., wobec czego nie podlegała odrzuceniu z uwagi na przesłankę braku właściwości sądu, tj. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów uznać należy, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.