II SA/Po 407/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak (spr.) Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2015r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia [...] lutego 2015r. nr [...] Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. Komendant Miejski Policji w L. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 149 § 3 k.p.a., odmówił R. K. "wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, zakończonego ostateczną decyzją Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 2756/13". W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w toku śledztwa nr [...], prowadzonego przez Prokuratora Rejonowego w L., R. K. przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa polegającego na tym, że w dniu [...] stycznia 2013 r. będąc w stanie nietrzeźwości dokonał uszkodzenia trzech samochodów osobowych, tj. o czyn z art. 288 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. nr 88 poz. 553 z późn. zm., dalej: "k.k."). Przesłuchany w charakterze podejrzanego skarżący nie przyznał się do zarzucanego mu czynu. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. R. K. został powiadomiony o wszczęciu postępowania zmierzającego do zwolnienia go ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287 poz. 1687 z późn. zm.), tj. w związku z popełnieniem czynu o znamionach przestępstwa, którego popełnienie było oczywiste i uniemożliwiało pozostawienie policjanta w służbie. W toku prowadzonego postępowania przesłuchano świadków, którzy opisali zdarzenie z dnia [...] stycznia 2013 r. Na tej podstawienie uznano, że spełniony został wymóg z art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Czyn dokonany przez skarżącego ma bowiem znamiona przestępstwa, a jego popełnienie jest oczywiste. Jednocześnie przestępstwo z art. 288 k.k. ścigane jest z oskarżenia publicznego. Świadkowie, jako pokrzywdzeni, złożyli przy tym wnioski o ściganie i ukaranie sprawcy uszkodzenia ich pojazdów. W konsekwencji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżący został zwolniony ze służby w Policji. Organ I instancji omówił następnie zasadność podjęcia takiej decyzji uznaniowej, jak i interpretację przesłanki oczywistości popełnienia wspomnianego czynu. Komendant Miejski Policji w L. zaznaczył również, że możliwość zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 8 cytowanej ustawy o Policji nie zależy od wyniku postępowania karnego, w szczególności od wydania prawomocnego wyroku skazującego. Wystarczające w tej mierze jest ustalenie, że popełnienie czynu o znamionach przestępstwo było oczywiste. Brak możliwości pozostawienia skarżącego w służbie po zdarzeniu z dnia [...] stycznia 2013 r. wynikał natomiast ze specyfiki zadań realizowanych przez Policję oraz jej autorytetu. Strona utraciła przymiot nieposzlakowanej opinii, niezbędny do bycia funkcjonariuszem publicznym i ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz porządku publicznego. Przed zwolnieniem skarżącego ze służby uzyskano także opinię, niewiążącą, związku zawodowego. Organ I instancji wyjaśnił następnie, że skarżący złożył w ustawowym terminie wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego. Jako podstawę zastosowanie wspomnianego trybu nadzwyczajnego wskazano art. 145 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a. Jednocześnie do wymienionego wniosku załączono kopię postanowienia z dnia [...] kwietnia 2014 r., [...], o umorzeniu śledztwa. W powyższym wniosku R. K. zwrócił się o wznowienie postępowania z uwagi na wyjście na jaw nowych okoliczności faktycznych, tj. umorzenie śledztwa. Organ administracji publicznej wskazał jednak, że fakt popełnienia omawianego czynu w dniu [...] stycznia 2013 r. nie budzi wątpliwości. Niemniej przestępstwo zarzucane skarżącemu jest ścigane na wniosek, a nie z urzędu. Dlatego wycofanie przez pokrzywdzonych wniosku o ściganie i ukaranie sprawcy skutkowało umorzeniem śledztwa. Nie zmienia to jednak faktu, że zdarzenie z dnia [...] stycznia 2013 r. rzeczywiście zaistniało. Tym samym istniała podstawa do zastosowania art. 42 ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy o Policji. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. R. K. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r., zarzucając organowi I instancji naruszenie: (1) art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez arbitralną odmowę wznowienia postępowania w związku z niewykorzystaniem w postępowaniu administracyjnym materiałów zebranych w postępowaniu karnym oraz (2) art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez arbitralną odmowę wznowienia postępowania administracyjnego, mimo prawomocnego umorzenia śledztwa prowadzonego przeciwko niemu. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w niniejszej sprawie wyszły na jak nowe okoliczności faktyczne, nieznane organowi, który wydał decyzję. Ponadto zagadnienie wstępne zostało rozpatrzone przez Prokuratora Rejonowego w G. W. odmiennie od oceny przyjętej przy wydawaniu decyzji. Śledztwo prowadzone przeciwko skarżącemu zostało bowiem umorzone wobec stwierdzenia, że podejrzany nie popełnił zarzucanego mu czynu. Tym samym organ I instancji odmówił wznowienia postępowania, mimo wystąpienia podstaw do podjęcia takiego rozstrzygnięcia procesowego. Skarżący zaznaczył zarazem, że opisany wyżej sposób zakończenia postępowania przygotowawczego przesądza, iż nie popełnił zarzucanego mu czynu. Tym samym rozważania Komendanta Miejskiego Policji w L. są bezpodstawne. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie z dnia [...] lutego 2015 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, zaznaczając zarazem, że w pełni podziela stanowisko organu I instancji. Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że czyn o znamiona przestępstwa został popełniony przez skarżącego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, podnoszony przez niego fakt wydania postanowienia o umorzeniu śledztwa, wskazuje właśnie na dokonanie wspomnianego czynu. Wspomniane orzeczenie zapadło bowiem wyłącznie z uwagi na cofnięcie przez pokrzywdzonych wniosku o ściganie, skoro przestępstwo z art. 288 § 1 k.k. jest ścigane na wniosek, a nie z urzędu. Co więcej, z uzasadnienia powyższego postanowienia wynika, że przyczyną cofnięcia wniosku o ściganie było dobrowolne naprawienie szkody przez skarżącego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. R. K. zaskarżył powyższą decyzję z dnia [...] marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, powtarzając wcześniejszą argumentację zawartą w zażaleniu z dnia [...] lutego 2015 r. W odpowiedzi na skargę Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna, choć z innych powodów niż w niej podniesiono. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika przy tym z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Na wstępie trzeba zauważyć, że rozkazem personalnym nr [...] r. z dnia [...] stycznia 2013 r. Komendant Miejski Policji w L. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287 poz. 1687 z późn. zm.) w zw. z art. 45 ust. 3 tejże ustawy zwolnił R. K. ze służby stałej w Policji (k. 25-26 akt adm. o znaku [...]). Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lutego 2013 r. (k. nienumerowana akt adm. o znaku [...]). Wyrokiem z dnia 18 lipca 2013 r., II SA/Po 437/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę R. K. na wspomnianą decyzję z dnia [...] lutego 2013 r., a wyrokiem z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 2756/13, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego. Okoliczności te należy uznać za bezsporne, gdyż nie były one kwestionowane przez żadną ze stron postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "k.p.a."). Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienia postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczegółowych. Tym samym ustawodawca wprowadza w powyższym przepisie zasadę trwałości decyzji ostatecznych, a wyjątki od niej muszą być interpretowane ściśle. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika zarazem, że we wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. R. K. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w L. o wznowienie "postępowania administracyjnego nr [...], zakończonego ostateczną decyzją Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 09.01.2015 r. nr I OSK 2756/13" (k. nienumerowana akt adm.). W tym miejscu należy wyjaśnić, na co nie zwróciły uwagi organy administracji, że skarżący domagał się w istocie wzruszenia decyzji, na podstawie której został zwolniony ze służby, a nie modyfikacji orzeczenia sądowego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że organy administracji publicznej nie są władne do weryfikowania orzeczeń sądowych. Abstrahując od powyższego uchybienia, należy zauważyć, że R. K. we wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r. domagał się wznowienia postępowania, powołując się w tej mierze na art. 145 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a. Wskazał on ponadto na wydanie przez Prokuratora Rejonowego w G. W. postanowienia z dnia [...] kwietnia 2013 r. o umorzeniu śledztwa prowadzonego przeciwko skarżącemu o czyn z art. 288 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. nr 88 poz. 553 z późn. zm.). Należy zatem zauważyć, że zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.) bądź też jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej odmówiły skarżącemu wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lutego 2013 r., wywodząc, że zwolnienie skarżącego ze służby było zasadne w świetle art. 42 ust. 2 pkt 8 powołanej ustawy o Policji. Z taką argumentacją na obecnym etapie kontrolowanego postępowania nie można jednak zgodzić się w ocenie Sądu. Przede wszystkim należy zauważyć, że w myśl art. 149 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Jak wynika przy tym z art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania (1) co do przyczyny wznowienia oraz (2) co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wreszcie, art. 149 § 3 k.p.a. wskazuje, że odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postępowania. Już w tym miejscu należy zauważyć, że forma procesowa rozstrzygnięcia organu II instancji jest nieprawidłowa. Komendant Wojewódzki Policji w P. wydał bowiem decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. (k. nienumerowana akt adm.) zamiast postanowienia, jeżeli zamierzał odmówić wznowienia postępowania. Uchybienie to miało istotny charakter, niemniej kontrolowane rozstrzygnięcia obarczone są jeszcze dalej idącymi wadami. Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a., podanie o wznowienie postępowania wnosi się organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Jak wynika zarazem z art. 150 § 1 k.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 k.p.a. jest co do zasady organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że R. K. złożył wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r. do Komendanta Miejskiego w L. Tym samym spełnił on wymóg z art. 148 § 1 k.p.a. Należy jednakże mieć na uwadze, że przepisem tym objęty jest tak tryb bezpośredni, jak i pośredni wniesienia podania. Tryb bezpośredni wystąpi w przypadku, gdy strona żąda wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, która nie przeszła toku instancji (od której nie złożono odwołania). W takiej sytuacji organ I instancji będzie właściwy do wznowienia postępowania, chyba, że przyczyną wznowienia postępowania jest działalność tego organu (art. 150 § 1 i 2 k.p.a.). Tryb pośredni będzie miał miejsce w razie żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją organu odwoławczego. Wprowadzenie trybu pośredniego uzasadnione jest tylko względami natury formalnej – przekazanie akt sprawy do organu odwoławczego. Organ I instancji nie ma bowiem przyznanej kompetencji do weryfikacji, tj. zmiany lub uchylenia, decyzji ostatecznej (za: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C.H.BECK Warszawa 2011 r. wydanie 11, str. 572). Powyższe uszło uwadze organów obu instancji, choć decyzja Komendanta Miejskiego Policji w L. podlegała kontroli instancyjnej. Już z tej przyczyny wydane w sprawie decyzje muszą zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Poza tym należy wskazać, że zgodnie z art. 151 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje co do zasady decyzję, w której (1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145 a lub art. 145b k.p.a. albo (2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145 b k.p.a., i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Zestawienie art. 149 i art. 151 k.p.a. prowadzi natomiast do wniosku, że możliwe jest wyróżnienie dwóch etapów w ramach postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego poprzez wydanie decyzji ostatecznej. W pierwszym etapie organ administracji publicznej ocenia jedynie pod względem formalnym wniosek o wznowienie postępowania, tj. bada, czy wniosek ten odpowiada wymogom pisma procesowego, czy został wniesiony w terminie oraz czy wskazana jest w nim jedna z podstaw wznowieniowych wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a. Tylko w sytuacji, gdy z twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, że wniosek składa podmiot nie będący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ odmawia wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Odmowa wznowienia postępowania w myśl art. 149 § 3 k.p.a. może nastąpić zatem z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Może do niej dojść także wtedy, gdy w sposób oczywisty można z twierdzeń stron wyprowadzić wniosek o braku związku między podstawą wznowienia a treścią decyzji. Powodem tym nie może być jednak brak podstaw do wznowienia postępowania z przyczyn np. wymienionych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż prowadziłoby to do oceny podstaw wznowienia przed formalnych wszczęciem postępowania wznowieniowego i wydaniem postanowienia o jego wznowieniu. W konsekwencji odmowa wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania następuje tylko w razie negatywnego wyniku opisanej weryfikacji formalnej. Na tym etapie organ nie dokonuje się jeszcze oceny trafności uwag zawartych we wniosku. We wszystkich pozostałych przypadkach organ administracji publicznej ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania. Wraz z wydaniem tego ostatniego orzeczenia następuje przejście do drugiego stadium postępowania o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej. Na tym etapie organ administracji publicznej przechodzi już do merytorycznej oceny wniosku o wznowienie postępowania, badając w szczególności, czy podstawa wznowieniowa wskazana we wniosku rzeczywiście wystąpiła i jak oddziaływała ona na wynik postępowania w postaci decyzji administracyjnej. Etap ten kończy się wydaniem decyzji, o jakiej mowa w art. 151 k.p.a. Należy przy tym zaznaczyć, że wydanie postanowienie o wznowieniu postępowania bynajmniej nie przesądza jeszcze wyniku merytorycznej oceny wniosku o wznowienie postępowania; w szczególności wydanie takiego orzeczenia nie prowadzi automatycznie do załatwienia sprawy w sposób pozytywny dla wnioskodawcy. Powyższe stanowisko jest również podzielane w orzecznictwie (zob. tezy wyroku WSA w Białymstoku z dnia 6 maja 2008 r., II SA/Bk 84/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; oraz wyroku NSA z dnia 1 września 2000 r., III SA 2304/99, tamże – przy czym uwzględnić należy dokonaną w międzyczasie nowelizację art. 149 § 3 k.p.a. w zakresie formy procesowej rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia postępowania, jaka została wprowadzona na mocy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. nr 6 poz. 8 z późn. zm.); w nowszym orzecznictwie: zob. wyrok NSA z dnia 21 maja 2015 r., II OSK 2575/13, tamże; wyrok NSA z dnia 23 października 2014 r., II OSK 895/13, tamże; wyrok NSA z dnia 18 marca 2014 r., II OSK 2572/12, tamże). Odnosząc dotychczasowe uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy zauważyć, że organy administracji publicznej nie dostrzegły rozróżnienia obu tych faz kontrolowanego postępowania wydają na etapie wstępnym orzeczenie merytoryczne, co należy uznać za działanie wadliwe. Organy administracji publicznej nie wypowiedziały się przy tym w zasadzie w ogóle o spełnieniu albo niespełnieniu wymogów formalnych przez wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r. Za niewystarczające uznać należy przyjęcie przez organy, że wniosek złożony został w terminie, bowiem kwestia ta wymaga szerszej argumentacji i odniesienia do daty powzięcia przez wnioskodawcę informacji o wydaniu postanowienia o umorzeniu sprawy przez prokuraturę. Wskazane uchybienia mają istotne znaczenie i w konsekwencji dodatkowo uzasadniają wyeliminowanie kontrolowanych rozstrzygnięć. Podsumowując, nie rozważno, który z organów władnym jest do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r., sentencja zaskarżonych rozstrzygnięć jest nieprawidłowa z uwagi na wskazanie w niej na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2015 r., a nie na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lutego 2013 r. Decyzja organu II instancji przybrała nieodpowiednią formę procesową. Wreszcie, co najważniejsze, organy administracji publicznej nie dokonały w ogóle formalnej oceny wniosku z dnia [...] stycznia 2015 r., orzekając od razu o odmowie wznowienia postępowania na wstępnym etapie omawianego postępowania nadzwyczajnego. Wady te miały istotny charakter i przemawiały za usunięciem kontrolowanych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] marca 2015 r. oraz poprzedzające ją postanowienie Komendanta Miejskiego Policji w L. z dnia 19 stycznia 2015 r. z uwagi na naruszenie przepisów procedury, tj. art. 149, art. 150 § 1 i art. 151 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Rozpatrując ponownie sprawę, właściwy organ administracji publicznej powinien najpierw zbadać pod względem formalnym wniosek z dnia [...] stycznia 2015 r. i na tej podstawie ocenić, czy zachodzą podstawy do wznowienia postępowania. W razie udzielenia pozytywnej odpowiedzi na powyższe pytanie, organ administracji publicznej powinien rozważać, czy zasadne jest uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2013 r., czy też należy odmówić uchylenia tego aktu. Na obecnym etapie Sąd nie ma możliwości wypowiedzenia się w tej kwestii.