IV SA/Po 451/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Donata Starosta (spr.) WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi T.W. na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 11 grudnia 2012 r. nr XL/499/2012 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. stwierdza nieważność § 10 pkt 1 lit. c oraz § 19 pkt 2 zaskarżonej uchwały Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 11 grudnia 2012 r. nr XL/499/2012 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rolnych w Tarnowie Podgórnym – część południowa; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. zasądza od Gminy Tarnowo Podgórne na rzecz skarżącego T.W. kwotę 150 zł (sto pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. T.W. (dalej również jako "skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na uchwałę nr XL/499/2012 Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rolnych w Tarnowie Podgórnym – część południowa zarzucając jej naruszenie art. 15, art. 17, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm. zwanej dalej jako "u.p.z.p."), art. 21 ust. 2, 5, 7, 23 lit d, oraz art. 39 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199 poz. 1227 z późn. zm. zwanej dalej jako "ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku"), § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164 poz. 1587 zwanego dalej jako "rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r."), § 137 w związku z § 143 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. NR 100 poz. 908 dalej jako "rozporządzenie z dnia 20 czerwca 2002 r."), art. 7 i 32 Konstytucji RP. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że jest właścicielem nieruchomości, którą w zaskarżonej uchwale oznaczono symbolem "[...]" a nadto, że przed wniesieniem skargi, pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. wezwał organ gminy do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że w § 8 pkt 1 lit h, § 9 pkt 1 lit h, § 10 pkt 1 lit c, § 11 pkt 4, § 12 pkt 1 lit c zaskarżonej uchwały wprowadzony został zakaz wtórnych podziałów działek. Zakaz wprowadzony w § 10 pkt 1 lit c uchwały dotyczy nieruchomości, której właścicielem jest skarżący, a jego wprowadzenie do tekstu uchwały stanowi przekroczenie władztwa planistycznego gminy. Wprawdzie zgodnie z art. 3 u.p.z.p. rada gminy może ograniczyć prawo własności – to jednak musi to uczynić zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zawarty w uchwale zakaz podziału działek, w ocenie skarżącego narusza przepisy art. 140 Kodeksu cywilnego i art. 64 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego w § 10 pkt 1 lit d oraz § 10 pkt 2 zaskarżonej uchwały nie określono linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu, czym naruszono art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Przywołanymi powyżej przepisami uchwały określono, że dla terenów [...] i [...] obowiązuje nasadzenie rzędu zakrzewień lub zadrzewień zgodnie z zaznaczoną na rysunku planu orientacją oraz, że dopuszcza się dla terenów oznaczonych symbolami 1R-8R lokalizację obiektów małej architektury. Zarówno teren zieleni urządzonej, jak też tereny infrastruktury technicznej stanowią o innym przeznaczeniu terenu niż tereny rolnicze. W związku z powyższym niedopuszczalne jest w ocenie skarżącego określanie orientacyjnych nasadzeń, bez wyznaczenia terenu o innym przeznaczeniu niż tereny rolnicze. To samo tyczy się jego zdaniem możliwości lokowania obiektów infrastruktury technicznej. Pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej nie zostało zdefiniowane w u.p.z.p. ani też w zaskarżonej uchwale, należy wobec tego odwołać się do przepisu art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2010 r. Nr 102 poz. 651). Skoro Rada Gminy dopuściła możliwość realizacji urządzeń infrastruktury technicznej, to też powinna określić linie rozgraniczające tereny infrastruktury technicznej i tereny rolne. Skarżący podniósł również zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. poprzez wprowadzenie w § 6 pkt 1 i 2 oraz w § 17 uchwały nakazu prowadzenia badań archeologicznych podczas prac ziemnych przy realizacji inwestycji związanych z zabudowaniem i zagospodarowaniem terenu przy jednoczesnym nakazie uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie badań archeologicznych przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącego Rada Gminy nie miłą upoważnienia do nałożenia takiego obowiązku. Ponadto zdaniem skarżącego zaskarżona uchwała narusza przepis art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. poprzez nałożenie w jej § 19 pkt 2 obowiązku zgłoszenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę do Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP wszelkich projektowanych obiektów o wysokości równej i większej od 50 m n.p.t., bowiem żaden z organów gminy nie jest właściwy do nakładania ustaleniami planu miejscowego jakiegokolwiek obowiązku dodatkowego zgłaszania prac projektowych. Skarżący zaznaczył, że na jego nieruchomości uchwała dopuszcza lokalizowanie obiektów infrastruktury technicznej, a do tychże zaliczyć należy np. urządzenia infrastruktury technicznej z zakresu telekomunikacji (np. maszty) i nie można wykluczyć, iż w ramach ustaleń planu miejscowego lokował on będzie rzeczone urządzenie. W ocenie skarżącego zaskarżona uchwała narusza również przepis art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. poprzez określenie w § 3 pkt 2 oraz w § 11 uchwały przeznaczenia terenu jako zieleń otwarta, bez wcześniejszego zdefiniowania tego pojęcia, w sytuacji gdy nie jest ono zdefiniowane żadnym przepisem prawnym. Skarżący podniósł również, że uchwała narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w związku z przepisem § 4 pkt 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez brak określenia wysokości zabudowy oraz poprzez brak określenia linii zabudowy. Tylko w przypadku terenów, o których traktują przepis § 8 pkt 1 lit. f, § 9 pkt 1 lit. f uchwały - określono wysokości budynków (nie wysokość zabudowy). Samej wysokości zabudowy nie określono dla żadnego z terenów wyznaczonych w przedmiotowym planie miejscowym. Pojęcie budynku jest pojęciem węższym niż pojęcie zabudowy i tym samym Rada Gminy nie określiła obligatoryjnego elementu planu miejscowego. Jednocześnie na rysunku planu miejscowego tylko dla terenów oznaczonych symbolami 1RM - 4RM oraz symbolem MN - określono linie zabudowy, przy czym te ostatnie wyznaczono tylko od strony dróg. W ocenie skarżącego uchwała narusza § 137 w związku z § 143 rozporządzenie z dnia 20 czerwca 2002 r. poprzez umieszczenie w § 2 ust. 1 pkt 1 uchwały pojęcia wskaźnik intensywności zabudowy, przy czym definicja ta jest modyfikacją definicji zamieszczonej w przepisie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Skarżący zaznaczył również, że zaskarżona uchwała narusza art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p. bowiem pozostaje w sprzeczności z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Tarnowo Podgórne. W przypadku terenu, dla którego sporządzono plan miejscowy, studium określa kierunek oznaczony symbolem RP, tj. teren rolniczej przestrzeni produkcyjnej, na którym to terenie wprowadzono zakaz zabudowy, dopuszczając jednocześnie tylko w ściśle określonych przypadkach możliwość lokowania zabudowy zagrodowej. W zaskarżonej uchwale natomiast przepisem § 10 pkt 2 dopuszczono lokalizację obiektów infrastruktury technicznej, a obszar oznaczony, symbolem MN przewidziano jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Skarżący podniósł, że takie zapisu uchwały naruszają art. 32 Konstytucji RP. Skoro bowiem zarówno skarżący jak i właściciele terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem "MN", znajdowali się w takiej samej sytuacji prawnej - tj. zarówno w przypadku skarżącego, jak też w przypadku właścicieli terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem "MN" - studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne wyznaczało identyczny kierunek zagospodarowania terenu, to niezrozumiałe w ocenie skarżącego jest umożliwienie właścicielowi terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem "MN" przeznaczenia terenu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, przy jednoczesnym ograniczeniu skarżącemu prawa korzystania z jego własności poprzez wprowadzenie przeznaczenia terenu, stanowiącego o niższej wartości nieruchomości skarżącego, niżeli wartość terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem "MN". W ocenie skarżącego Rada Gminy dopuściła się również naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. art. 17 pkt 1 oraz art. 17 pkt 9 u.p.z.p. poprzez brak ogłoszenia w prasie miejscowej o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, a następnie o wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu. W dokumentacji prac planistycznych udostępnionej przez Urząd Gminy Tarnowo Podgórne znajduje się tylko potwierdzenie zamieszczenia stosownych ogłoszeń na tablicy ogłoszeń w Urzędzie Gminy oraz w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy Tarnowo Podgórne, jednak Wójt Gminy Tarnowo Podgórne nie wyczerpał delegacji przepisu art. 17 pkt 1 i 9 u.p.z.p. względem obowiązku zamieszczenia stosownego ogłoszenia w prasie miejscowej. Wójt zamieścił stosowne ogłoszenie w publikatorze "Sąsiadka-czytaj", który nie może jednak zostać uznany za prasę lokalną w myśl art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe (Dz.U. Nr 5 poz. 24 z późn. zm.), ani też art. 27 ust. 1 tej ustawy. Publikator ten nie zawiera daty wydania, wobec czego nie sposób określić, czy organ wykonawczy gminy dochował terminów wynikających z przepisów art. 17 pkt 1 i 9 u.p.z.p. względem możliwości składania wniosków i uwag do planu miejscowego. Jak wskazał skarżący uchwałą naruszono także przepis art. 17 pkt 9 u.p.z.p. poprzez niezachowanie wymogu wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego wglądu na okres 21 dni. Dni w których projekt planu miejscowego wyłożony jest do publicznego wglądu przypadać winny na dni w których Urząd jest otwarty, i kiedy faktycznie można zapoznać się z dokumentacją sprawy, natomiast w przedmiotowej sprawie uchybiono powyższemu obowiązkowi, wliczając w okresy wyłożenia projektu planu miejscowego do publicznego dni wolne od pracy, kiedy Urząd był zamknięty. Zdaniem skarżącego organ gminy naruszył również przepisy art. 21 ust. 2 pkt 2, 5, 7, 23 lit. d ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez niezamieszczenie w publicznie dostępnych wykazach danych informacji o opracowaniu ekofizjograficznym, o prognozie oddziaływania na środowisko, o projekcie planu miejscowego przed skierowaniem do udziału społeczeństwa oraz o opiniach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o rzeczonym projekcie planu miejscowego. Skarżący wskazał, że mimo woli ku temu, nie mógł powziąć informacji o elementach strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym wypowiedzieć się co do gwarantowanej przepisami rangi ustawowej kwestii związanej z ochroną środowiska. Skarżący podniósł, że uchwała narusza przepis art. 17 pkt 4 oraz art. 17 pkt 12 u.p.z.p. poprzez nierozpatrzenie wniosków oraz uwag złożonych do przedmiotowego planu miejscowego. Zgodne z przepisem § 12 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. wykonanie czynności o jakich mowa w art. 17 u.p.z.p. dokumentuje się poprzez sporządzenie dokumentacji planistycznej składającej się m.in. z wykazu wniosków złożonych do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego wzór określa załącznik nr 4 do rozporządzenia (pkt 4 § 12 rozporządzenia) oraz rozstrzygnięcia organu sporządzającego projekt planu miejscowego w sprawie rozpatrzenia wniosków o których mowa w pkt 4 ( pkt 5 § 12 rozporządzenia ). Tymczasem w dokumentacji prac planistycznych przekazanej przez Urząd Gminy Tarnowo Podgórne zarówno w przypadku rozpatrzenia wniosków jak też w przypadku rozpatrzenia uwag brak jest zarządzenia Wójta Gminy Tarnowo Podgórne. Ponadto wskazał, iż zamieszczony wykaz względem sposobu rozpatrzenia uwag został tylko opatrzony podpisem Wójta Gminy Tarnowo Podgórne bez określenia daty w której został ów sporządzony. Ponadto zdaniem skarżącego uchwała narusza art. 17 pkt 6 lit a oraz lit b u.p.z.p. poprzez wystąpienie o opinie i uzgodnienia do podmiotów innych niż wskazał ustawodawca przywołanymi przepisami. Ostatnie określają bowiem zamknięty katalog podmiotów względem których organ sporządzający plan miejscowy winien wystąpić z wnioskiem o zaopiniowanie oraz uzgodnienie projektu planu miejscowego. Skarżący wskazał również, że w toku prac nad przyjęciem uchwały naruszono art. 28 ust. 1 u.p.z.p. poprzez naruszenie właściwości rzeczowej Ministra Infrastruktury poprzez modyfikację ogłoszeń o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, później modyfikację ogłoszenia o wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu. Wzory ogłoszeń zamieszczanych zgodnie z przywołanymi przepisami art. 17 pkt. 1 i 9 u.p.z.p. zostały określony odpowiednio załącznikiem nr 2 i 7 do rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Skoro zatem ustawodawca jasno określił wzór ogłoszenia o którym mowa we wskazanym przepisie to pomieszczenie w tymże ogłoszeniu innych informacji (o których mowa w przepisie art. 39 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku) stanowi zdaniem skarżącego o modyfikacji wzoru ogłoszenia. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Tarnowo Podgórne wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Zdaniem organu skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia. Wprawdzie skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa, to jednak Przewodniczący Rady Gminy zawiadomił go, że ze względu na harmonogram posiedzeń, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa będzie rozpatrywane w dniu [...] sierpnia 2013 r. i w tej sytuacji w ocenie Rady Gminy skarga jest przedwczesna. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Rada Gminy podniosła, że skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia polegającego na istnieniu związku między zaskarżoną uchwała, a jego własną indywidualną sytuację prawną, a jedynie ograniczył się do wskazania uchybień w uchwale. Rada Gminy wyjaśniła, że zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 10 u.p.z.p., w planie miejscowym ustala się, w zależności od potrzeb, minimalną powierzchnię nowowydzielonych działek budowlanych, w związku z czym skoro zaskarżona uchwała nie dopuszcza tworzenia nowych działek budowlanych, za wyjątkiem istniejących w dniu uchwalania planu, to postanowienie o zakazie podziału nieruchomości, jest informacją określającą ustalenia planu. Nie oznacza to jednak, że zgodnie z przepisami odrębnymi w zakresie podziałów gruntów rolnych, nie będzie można dokonać podziału. Rada wskazała również, że pasy zadrzewień i zakrzewień oznaczone na rysunku planu, na terenach oznaczonych symbolami [...] i [...], wskazane zostały na planie w obrębię terenów rolniczych i są bezpośrednio z nimi związane poprzez pełnienie m.in. funkcji ochrony gruntów rolnych przed erozją wietrzną, wodną, zanieczyszczeniami związanymi z sąsiedztwem terenów komunikacji. W znacznym stopniu odnoszą się one do już istniejących zadrzewień oraz zakrzewień przydrożnych i przywodnych, które kształtują krajobraz rolniczy i dlatego nie zachodzi konieczność wyznaczenia na rysunku planu, linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu. Jak wskazała Rada Gminy na obszarze objętym opracowaniem planu znajdują się zewidencjonowane stanowiska archeologiczne, ujęte w wojewódzkiej ewidencji zabytków. W celu ochrony stanowisk archeologicznych, Powiatowy Konserwator Zabytków ustalił formę i warunki ochrony zabytków oraz sposób ich realizacji, przez przyszłych inwestorów, dlatego też organ administracji w planie miejscowym, zobowiązany był określić wskazane zasady. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt. 4 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków. Dalej Rada Gminy wyjaśniła, że postanowienie umieszczone w § 19 pkt 2 zaskarżonej uchwały powtarza przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie sposobu zgłaszania oraz oznakowania przeszkód lotniczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 130 poz. 1193 z późn. zm.) i pozwala to adresatom planu, zapoznać się z obowiązującym prawem, bez konieczności sięgania po odrębne przepisy prawa. Ponadto Rada Gminy wyjaśniła, że rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. wśród przeznaczeń wymienia m.in. tereny zieleni i wód. Wskazane w planie przeznaczenie - tereny zieleni otwartej (symbol ZO) jest właśnie terenem zieleni i odnosi się do użytku ekologicznego. Stosowny zapis znajduje się w § 11 pkt. 2 przedmiotowej uchwały, w którym to postanowieniu, dla terenu zieleni otwartej ustalono "zachowanie i ochronę użytku ekologicznego zaznaczonego na rysunku planu, zgodnie z przepisami odrębnymi". W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku określenia w planie wysokości zabudowy oraz linii zabudowy, Rada Gminy wskazała, że w ustaleniach dla terenów oznaczonych symbolami MN, 1RM, 2 RM, 3 RM, 4 RM, na których dopuszczono realizację budynków, określono również odpowiednio w § 8 pkt 1 lit. f oraz w § 9 pkt 1 lit. f, ich maksymalną wysokość. Wysokość pozostałych dopuszczonych planem obiektów budowlanych, ograniczona została zapisem § 19 pkt 3 uchwały, który stanowi o zakazie lokalizacji obiektów budowlanych wyższych niż 140 m n.p.m. Dla działek budowlanych wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudowy od strony dróg. Określenie linii zabudowy od pozostałych granic działki budowlanej nie jest konieczne, ponieważ odległość zabudowy od granicy z sąsiednią działką regulują przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Rada Gminy wskazała również, że zgodnie art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., w planie miejscowym określa się maksymalną i minimalną intensywność zabudowy, jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej. Obowiązujące przepisy prawa nie definiują powierzchni całkowitej. W związku z czym zaszła konieczność doprecyzowania pojęcia "wskaźnik intensywności zabudowy" poprzez wyjaśnienie, co rozumie się przez termin "całkowita powierzchnia zabudowy". Jak wskazała Rada Gminy, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Tarnowo Podgórne, zatwierdzone Uchwalą Nr XII/134/2011 Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 21 czerwca 2011 r. wskazuje na obszarze objętym przedmiotowym planem zagospodarowania przestrzennego następujące kierunki zagospodarowania przestrzennego: - tereny rolniczej przestrzeni produkcyjnej, oznaczone symbolem RP, - tereny użytków ekologicznych, oznaczone symbolem E. Zgodnie z art. 2 pkt 1 i 2 wskazanego Studium: "1. Studium określa dominujące funkcje terenów; 2. zezwala na uzupełnianie funkcji dominującej funkcjami komplementarnymi oraz funkcjami odmiennymi pod warunkiem ich nieuciążliwości dla otoczenia". Powyższe postanowienia, pozwalają w uzasadnionych przypadkach, na określenie w planie miejscowym, odmiennego przeznaczenia niż kierunek (funkcja dominująca) wskazany w studium. Ustalone w miejscowym planie tereny zabudowy zagrodowej oraz tereny zabudowy mieszkaniowej są usankcjonowaniem stanu istniejącego - zabudowa już istnieje. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 17 pkt 1 i 9 u.p.z.p. Rada Gminy wyjaśniła, że bezpłatne czasopismo Gminy Tarnowo Podgórne "Sąsiadka-Czytaj" spełnia kryteria definiujące je jako prasę zgodnie z art.7 ust.2 pkt. 1 ustawy z 26 stycznia 1984 r. Prawo prasowe. Pismo jest publikacją periodyczną, posiadającą stały tytuł, opatrzoną numerem bieżącym, nazwą i adresem wydawcy, adresem redakcji, miejscem i datą wydania (zamknięcia numeru), nazwą zakładu drukarskiego, międzynarodowym znakiem informacyjnym. Pismo gminne "Sąsiadka-Czytaj" spełnia także kryteria określenia "prasa lokalna", idąc za przykładem definicji z publikacji naukowych: "... pojęcie prasy lokalnej wynika z zasięgu terytorialnego". Drugim wyróżnikiem wskazanego czasopisma jest specyficzny rodzaj ukierunkowania na problematykę związaną z życiem określonego miejscowego środowiska (R. Kowalczyk, "Media lokalne i społeczeństwo - wybrane zagadnienia na przykładzie prasy lokalnej w Wielkopolsce", INPiD UAM w Poznaniu, Poznań 2003). Ogłoszenie o przystąpieniu do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rolnych w Tarnowie Podgórnym - część południowa, w którym poinformowano o możliwości składania wniosków w terminie do dnia 11 maja 2012 r., ukazało się w kwietniowym numerze miesięcznika " Sąsiadka-Czytaj" - numer zamknięto 6 kwietna 2012 r. Ogłoszenie wskazujące termin wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu od dnia 4 października 2012 r., zostało natomiast zamieszczone we wrześniowym numerze miesięcznika - numer zamknięto 10 września 2012 r. W umowie zawartej pomiędzy Gminą Tarnowo Podgórne a Wydawnictwem, ustalono m.in. termin publikacji miesięcznika gminnego "Sąsiadka-Czytaj" w ciągu 3 dni roboczych od daty zamknięcia numeru. Zdaniem Rady Gminy z art. 17 pkt 9 u.p.z.p. nie wynika, czy określony w tym przepisie okres to dni robocze czy kalendarzowe. Ponadto wymogi, przewidziane ustawą o udostępnieniu informacji o środowisku nie stanowią elementu procedury sporządzania planu miejscowego. Informacje o projekcie miejscowego planu, o prognozie oddziaływania na środowisko sporządzonej dla przedmiotowego planu miejscowego oraz o wydanej przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska w Poznaniu opinii, zamieszczone zostały w publicznie dostępnym wykazie. Drugim podmiotem właściwym w sprawach wydania opinii o projekcie planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko jest Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny i to on, jako organ wydający opinię, odpowiedzialny jest za jej zamieszczenie w publicznie dostępnym wykazie. Rada Gminy wyjaśniła również, że u.p.z.p. nie precyzuje przepisów, regulujących tryb rozpoznawania wniosków i uwag, przez organ przygotowujący projekt planu. Wójt Gminy podjął rozstrzygnięcie w sprawie rozpatrzenia uwag, w dniu 20 listopada 2012 r., co potwierdza pismo przewodnie, którego załącznikiem jest rzeczony wykaz uwag wniesionych do wyłożonego do publicznego wglądu projektu planu miejscowego. Zawiadomienie o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, a następnie wystąpienie z wnioskiem o zajęcie stanowiska względem projektu planu miejscowego do takich podmiotów jak: ENEA S.A., Poznański Związek Spółek Wodnych, TP-KOM., GEN Gaz ENERGIA S.A, Operator Gazociągów Przesyłowych, GAZ-SYSTEM, pozwoliło gestorom sieci zapoznać się z ustaleniami planu oraz składać do niego ewentualne wnioski i zastrzeżenia. Mając na uwadze fakt, że zakres planu miejscowego obejmuje również ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, wystąpienie do gestorów sieci było w ocenie Rady Gminy ważną część działań planistycznych. Rada wskazał również, że rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. obowiązuje od dnia 27 września 2003 r., natomiast ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku, weszła w życie zdecydowania później, bo 15 listopada 2008 r. Z tego oczywistego względu, załączony do rozporządzenia wzór ogłoszeń/obwieszczeń, nie zawiera informacji wymaganych przez późniejszą ustawę. Informacje zawarte w ogłoszeniu o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego oraz ogłoszeniu o wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu, zawierają wszystkie informacje zawarte we wzorach ogłoszeń określonych załącznikiem nr 2 i 7 ww. rozporządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 270) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej i obejmuje orzekanie przez sądy administracyjne także w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę prawną wniesioną w niniejszej sprawie skargi stanowił art. 101 ust. 1 u.s.g. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, przy czym dwa ostatnie punkty stanowią wymogi formalne dopuszczalności skargi. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona uchwała jako podjęta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), zatem należy do kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Oceny, czy uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest obarczony wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. dokonuje się zaś na gruncie art. 28 ust. 1 u.p.z.p., w myśl którego naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Również pozostałe wymogi formalne zostały w niniejszej sprawie spełnione. W tym miejscu należy odnieść się do wniosku Rady Gminy o odrzucenie skargi. Rada uznała skargę za złożoną przedwcześnie, bowiem nie udzieliła odpowiedzi na złożone przez skarżącą wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Sąd stanowiska tego nie podzielił. Jak wynika z dokumentów złożonych wraz ze skargą, pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący wezwał Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na tenże wniosek, Rada Gminy poinformowała skarżącego, iż zgodnie z przyjętym harmonogramem posiedzeń Rady, wniosek będzie rozpatrywany podczas sesji zaplanowanej na dzień [...] sierpnia 2013 r. Zgodnie z przyjętym stanowiskiem przez Naczelny Sąd Administracyjny w Uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 2 kwietnia 2007 r. II OPS 2/07 (dostępna na http://cbois.nsa.gov.pl) przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm., dalej "u.s.g."). Skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, także wówczas, gdy skargę wniesiono w terminie 60 dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w związku z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania. Wyjaśnić należy, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. przewiduje, iż w przypadkach gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Z regulacji zawartej w art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie, rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2013 r. II GSK 1766/13 oraz z dnia 3 grudnia 2013 r. II GSK 2231/13 dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie termin o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. rozpoczął swój bieg w dniu [...] czerwca 2013 r., natomiast skarga złożona została przez T.W. w organie Gminy w dniu [...] sierpnia 2013 r. Bezspornym jest, że Rada Gminy w przewidzianym terminie nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wobec czego, niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, było jej złożenie w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Termin ten został przez skarżącego zachowany i nie istniał po stronie skarżącego wymóg oczekiwania na udzielenia przez Radę Gminy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniosek Rady Gminy o odrzucenie skargi Sąd uznał za niezasadny. Nadmienić w tym miejscu należy, że gdyby skarżący oczekiwał na udzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia, tj. zgodnie z informacją rady do sesji wyznaczonej na dzień [...] sierpnia 2013 r., skarga niniejsza złożona została by z uchybieniem terminu do jej złożenia. Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej skargi Sąd jest obowiązany do oceny czy skarżący posiada interes prawny w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. W tym miejscu wskazać należy, iż legitymacja do wniesienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu, czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt. OSK 476/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 2). Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, musi więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącej. Wskazać należy, iż w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą, to znaczy, iż zachodzi związek polegający na tym, że uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, OSNP 2004/7/114). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451/11, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01, Lex nr 81964). W wyroku tym sąd wskazał również, iż na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Podsumowując stwierdzić należy, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że bezspornym jest, iż skarżący jest właścicielem dziełek o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem [...]. Natomiast w § 10 pkt 1 lit c uchwały Rada Gminy wprowadziła zakaz dokonywania wtórnych podziałów działek za wyjątkiem działek przeznaczonych pod infrastrukturę techniczną i drogi publiczne w obszarze oznaczonym m.in. symbolem [...]. Tym samym zaskarżona uchwała ogranicza sposób wykonywania przez skarżącego przysługującego mu w stosunku do wskazanych powyżej działek prawa własności i w konsekwencji przyjąć należało, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego. Naruszenie tego interesu zachodzi bowiem wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2009r., w sprawie o sygn. akt II OSK 205/09, dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). W tym miejscu zaznaczyć należy, że skoro skarżący jest właścicielem nieruchomości oznaczonych w planie symbolem [...], to tym samym sądowa kontrola uchwały dokonana może być jedynie w stosunku do postanowień uchwały bezpośrednio dotyczących tych nieruchomości. Przechodząc do oceny zaskarżonej uchwały sąd wskazuje, że obowiązek uwzględnienia skargi powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, tj. norm prawa materialnego. Należy podkreślić, iż kontrola sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Zgodnie z treścią art. 17 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: 1) ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia; 2) zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu; 3) (uchylony); 4) sporządza projekt planu miejscowego rozpatrując wnioski, o których mowa w pkt 1, wraz z prognozą oddziaływania na środowisko; 5) sporządza prognozę skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, z uwzględnieniem art. 36; 6) występuje o: a) opinie o projekcie planu do: – gminnej lub innej właściwej, w rozumieniu art. 8, komisji urbanistyczno-architektonicznej, – wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, – regionalnego dyrektora ochrony środowiska, – właściwych organów administracji geologicznej w zakresie terenów zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych, – Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w zakresie telekomunikacji, – właściwego organu Państwowej Straży Pożarnej i wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska w zakresie lokalizacji nowych zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, zmian, o których mowa w art. 250 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, w istniejących zakładach o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii i nowych inwestycji oraz rozmieszczenia obszarów przestrzeni publicznej i terenów zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie zakładów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii, w przypadku gdy te inwestycje, obszary lub tereny zwiększają ryzyko lub skutki poważnych awarii, – właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego, oraz b) uzgodnienie projektu planu z: – wojewodą, zarządem województwa, zarządem powiatu w zakresie odpowiednich zadań rządowych i samorządowych, – organami właściwymi do uzgadniania projektu planu na podstawie przepisów odrębnych, – właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę, – właściwymi organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa, – dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego oraz morskich portów i przystani, – właściwym organem nadzoru górniczego w zakresie zagospodarowania terenów górniczych, – ministrem właściwym do spraw zdrowia w zakresie zagospodarowania obszarów ochrony uzdrowiskowej, – właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz c) zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne; 7) (uchylony); 8) (uchylony); 9) wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień oraz ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami; 10) (uchylony); 11) wyznacza w ogłoszeniu, o którym mowa w pkt 10, termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu; 12) rozpatruje uwagi, o których mowa w pkt 11, w terminie nie dłuższym niż 21 dni od dnia upływu terminu ich składania; 13) wprowadza zmiany do projektu planu miejscowego wynikające z rozpatrzenia uwag, o których mowa w pkt 11, a następnie w niezbędnym zakresie ponawia uzgodnienia; 14) przedstawia radzie gminy projekt planu miejscowego wraz z listą nieuwzględnionych uwag, o których mowa w pkt 11. Sąd nie dopatrzył się uchybień proceduralnych z urzędu, które musiałby skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały. Niezbędnym w tym miejscu jest jednak odniesienie się do zawartych w skardze zarzutów dotyczących naruszenia procedury sporządzania planu miejscowego. Niezasadnie skarżący zarzucił Radzie Gminy naruszenie art. 17 pkt 1 i art. 17 pkt 9 u.p.z.p. poprzez brak ogłoszenia w prasie miejscowej o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego oraz o wyłożeniu projektu planu miejscowego do publicznego wglądu. Sąd przyjął, że czasopismo "Sąsiadka-Czytaj" jest przykładem prasy miejscowej, w rozumieniu art. 17 pkt 1 u.p.z.p. Sąd w pełni podziela argumentację Gminy zawartą w odpowiedzi na skargę, gdzie Gmina argumentowała, że bezpłatne pismo gminy Tarnowo Podgórne "Sąsiadka-Czytaj" spełnia kryteria definiujące je jako prasę: jest publikacją periodyczną, posiadającą stały tytuł, opatrzoną numerem bieżącym, nazwą i adresem wydawcy, adresem redakcji, miejscem i datą wydania (zamknięcie numeru), nazwą zakładu drukarskiego i międzynarodowym znakiem informacyjnym. Sąd podziela argument skargi, że ustawodawca rygorystycznie traktuje obowiązek informowania o kolejnych etapach procedury planistycznej – a to z uwagi na bieg terminów i ocenia, że w niniejszej sprawie wymogi informowania o kolejnych etapach zostały zachowane. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 17 pkt 9 u.p.z.p. poprzez niezachowanie wymogu wyłożenia planu miejscowego do publicznego wglądu na okres 21 dni. W ocenie Sądu termin o którym mowa w tym przepisie został w niniejszej sprawie zachowany. Sugerowany w skardze sposób liczenia terminu (dni "robocze" urzędu) oznacza, że projekt planu i prognoza musiałyby być wyłożone do 4 tygodni. W ocenie sądu brak podstaw do takiej interpretacji art. 17 pkt 9 u.p.z.p., a okres "co najmniej 21 dni" został w niniejszej sprawie zachowany. Wskazać należy, że wobec braku regulacji szczególnej, przy interpretacji tego przepisu zastosować należało zasady ogólne przyjęte w k.p.a. oraz k.c., zgodnie z którymi do omawianego terminu wlicza się dni wolne od pracy występujące w trakcie jego biegu (por. wyroki NSA z 2 kwietnia 2014 r., II OSK 2636/12 oraz z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1176/14 dostępne na http://cbois.nsa.gov.pl). Na marginesie sąd wskazuje, że orzeczenia wskazane w skardze zapadły w odniesieniu do przepisu poprzednio obowiązującej ustawy: art. 18 ust. 2 pkt 6 u.z.p. i był to pogląd odosobniony. Odnośnie wskazanych powyżej zarzutów dodać należy, że skarżący w żaden sposób nie wskazał jakich uwag lub wniosków nie mógł złożyć, co czyni zarzutu niezasadnymi. Za niezasadny Sądu uznał również zarzut naruszenia art. 17 pkt 4 i art. 17 pkt 12 u.p.z.p. poprzez nierozpatrzenie wniosków oraz uwag złożonych do przedmiotowego planu. Wbrew twierdzeniom skarżącego wnioski i uwagi zostały rozpatrzone przez Wójta, co znajduje odzwierciedlenie w dokumentacji prac planistycznych. W dokumentacji tej znajduje się bowiem rozstrzygnięcie Wójta opatrzone datą 20 listopada 2012 r. Rozstrzygnięcie to sporządzone zostało zgodnie z załącznikiem nr 9 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Zawiera tabelaryczne zestawienie z podaniem daty wpływu uwag, oznaczenia podmiotu wnoszącego uwagi, jej treści, oznaczenia nieruchomości której dotyczy, ustaleń planu dla tej nieruchomości oraz sposobu rozstrzygnięcia uwag z dwoma podkolumnami "uwaga uwzględniona" i "uwaga nieuwzględniona". Brak jest podstaw do uznania zarzutu skargi aby rozstrzygnięcie w tym zakresie musiało zostać dokonane w formie zarządzenia, co zresztą sama przyznała strona skarżąca. Ponadto rozstrzygnięcie w zakresie uwag do projektu planu stanowi załącznik nr 2 do zaskarżonej uchwały. Nie można również uznać, ażeby organ gminy uchybił terminowi wskazanemu w art. 17 pkt 12 u.p.z.p. Z załączonej do akt sprawy dokumentacji planistycznej wynika, iż w ogłoszeniu o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu ocenianego planu zagospodarowania przestrzennego jako nieprzekraczalny termin składania uwag wskazano dzień 9 listopada 2012 r. Natomiast rozstrzygnięcie Wójta w sprawie uwag do planu opatrzone zostało datą 20 listopada 2012 r. Tym samym nie sposób uznać zarzutu skargi, iż organ gminy uchybił przewidzianemu w art. 17 pkt 12 u.p.z.p. terminowi na rozpatrzenie uwag do planu. Z kolei odnosząc się do podniesionego w skardze argumentu, iż rozstrzygnięcie uwag opatrzone zostało podpisem Wójta bez określenia daty w której został sporządzony zaznaczyć należy, że w nagłówku rozstrzygnięcia wskazano datę 20 listopada 2012 r. i tą datę uznać należy za datę podpisania rozstrzygnięcia oraz załącznika tego rozstrzygnięcia stanowiącego wykaz uwag i sposób ich rozpatrzenia. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 21 ust. 2 pkt 2, 5, 7 i 23 lit d ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie uwzględnia bowiem odrębności procedury planistycznej w ramach której wykonanie czynności o których mowa w art. 17 pkt 9 u.p.z.p. wyłącza obowiązki o których mowa w przywołanych przez skarżącego przepisach (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1176/14 dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). Zaznaczyć przy tym należy, że z dokumentacji planistycznej wynika, że Wójt w obwieszczeniu o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu zamieszczonym na tablicy ogłoszeń oraz w biuletynie informacji publicznej, jak również w ogłoszeniu zamieszonym w prasie lokalnej wskazał na możliwość zapoznania się również ze strategiczną oceną oddziaływania na środowisko. Również niezasadnym w ocenie Sądu jest zarzut naruszenia art. 17 pkt 6 lit a i lit b u.p.z.p. poprzez wystąpienie o opinie i uzgodnienia do podmiotów innych niż wskazał ustawodawca w powołanych przepisach. W ocenie Sądu przepis art. 17 pkt 6 u.p.z.p. w żaden sposób nie zamyka możliwości zbierania opinii oraz zawiadamiania innych instytucji niż zdefiniowanych przez ustawodawcę. Niezależnie od uzyskania obligatoryjnych opinii i uzgodnień przewidzianych w art. 17 pkt 6 u.p.z.p., należy przyjąć, że w myśl art. 3 ust. 1 i art. 4 u.p.z.p. organ gminy dla właściwego wykonania zadań w ramach uchwalania planu miejscowego uprawniony jest do zbierania dodatkowych informacji niezbędnych dla ustaleń planu wymienionych w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p., w tym określenia zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów infrastruktury technicznej (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1176/14 dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). Sąd w pełni podziela przedstawioną przez Radę Gminy argumentację zawartą w odpowiedzi na skargę, iż zasadnym było wystąpienie do innych podmiotów niż wskazane przez ustawodawcę, bowiem pozwoliło to zapoznać się gestorom sieci z ustaleniami planu oraz składać do niego ewentualne uwagi, w sytuacji gdy zakres planu obejmuje ustalenia dotyczące zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej. Przechodząc do merytorycznej oceny treści zaskarżonej uchwały, Sąd w pierwszej kolejności zaznacza, że wbrew twierdzeniom skarżącego, pozostaje ona w zgodzie z ustaleniami uchwały nr XII/134/2011 Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie zmiany Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tarnowo Podgórne. Skarżący zarzucił uchwale naruszenie przepisu art. 15 ust. 1 oraz art. 20 u.p.z.p., bowiem w przypadku terenu dla którego sporządzono plan miejscowy, studium określa kierunek oznaczony symbolem RP tj. teren rolniczej przestrzeni produkcyjnej, na którym to terenie wprowadzono zakaz zabudowy, dopuszczając jednocześnie tylko w ściśle określonych przypadkach możliwość lokowania zabudowy zagrodowej. W zaskarżonej uchwale natomiast przepisem § 10 pkt 2 dopuszczono lokalizację obiektów infrastruktury technicznej, a obszar oznaczony symbolem MN określono jako teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W ocenie Sądu zarzut ten nie może odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku, bowiem przepis ten nie narusza interesu prawnego skarżącego. Ponownie zaznaczyć należy, że jest on właścicielem nieruchomości położonych w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem [...], natomiast kwestionowany zapis uchwały odnosi się do obszaru oznaczonego symbolem MN. Jednocześnie zaznaczyć należy, że w § 2 pkt 2 studium zezwala się na uzupełnienie dominującej funkcji, funkcjami komplementarnymi oraz funkcjami odmiennymi pod warunkiem ich nieuciążliwości dla otoczenia. Sąd w pełni podziela argumentację zaprezentowaną przez Radę Gminy, iż przeznaczenie obszaru oznaczonego symbolem MN jako obszaru zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przy jednoczesnym wprowadzeniu w § 8 pkt 1 lit b zakazu nowej zabudowy mieszkaniowej, może stanowić usankcjonowanie stanu istniejącego i nie narusza postanowień studium. Częściowo zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p. poprzez wprowadzenie w § 8 pkt 1 lit. h, § 9 pkt 1 lit. h, § 10 pkt 1 lit. c, § 11 pkt 4 oraz § 12 pkt 1 lit. c zakazu wtórnych podziałów działek. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Sąd w niniejszej sprawie ograniczył się do dokonania kontroli kwestionowanych przepisów jedynie w takim zakresie w jakim naruszają one interes prawny skarżącego, a więc do terenów oznaczonych symbolem [...] tj. zapisów § 10 uchwały. W ocenie Sądu brak było po stronie Rady Gminy kompetencji do wprowadzenia w przedmiotowej uchwale całkowitego zakazu wtórnego podziału działek. Wprawdzie przepis art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. zobowiązuje radę gminy do ustalenia w planie miejscowym szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym, ponadto przepis art. 15 ust. 3 pkt 1 upoważnia radę gminy do określenia, w zależności od potrzeb, granic obszarów wymagających przeprowadzenia scaleń i podziałów nieruchomości, to jednak nie może stanowić on podstawy prawnej zamieszczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego regulacji wyłączającej możliwość dokonania podziału nieruchomości. Powyższe wynika m.in. z treści § 4 pkt 8 rozporządzania z dnia 26 sierpnia 2003 r., który wskazuje, że ustalenia dotyczące szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości powinny zawierać określenie parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości, w szczególności minimalnych lub maksymalnych szerokości frontów działek, ich powierzchni oraz określenie kąta położenia granic działek w stosunku do pasa drogowego. Natomiast kwestię dotyczące dopuszczalności podziału nieruchomości należą do kompetencji organu wykonawczego gminy. Zgodnie bowiem z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm., zwanej dalej również jako "u.g.n.") podziału nieruchomości dokonuje się na podstawie decyzji wójta, burmistrza albo prezydenta miasta zatwierdzającej podział, a wszelkie przesłanki tego podziału zostały wyraźnie przez ustawodawcę wskazane w rozdziale 1 działu III ustawy o gospodarce nieruchomościami (art. 93, 94, 95, 97a tej samej ustawy). W szczególności z art. 93 ust. 1 i 2 u.g.n. wynika, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a zgodność ta dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Nie ma więc wątpliwości, że nie rada gminy, lecz wójt gminy jest organem właściwym do podziału nieruchomości. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem przeznaczonym do dokonywania rozstrzygnięć w zakresie dopuszczalności podziału nieruchomości. Podział kompetencji między radę gminy i wójta gminy oznacza w szczególności, że rada nie jest uprawniona do udzielania w swych uchwałach wytycznych wiążących wójta przy wykonywaniu jego ustawowych kompetencji, chyba że inaczej stanowi przepis szczególny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. II OSK 2235/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 31 października 2014 r. sygn. akt II SA/Po 826/14 dostępna na http://cbois.nsa.gov.pl). Z tych też powodów Sadu uznał, że § 10 pkt 1 lit. c zaskarżonej uchwały ustanowiony został z przekroczeniem ustawowej kompetencji, co skutkuje stwierdzeniem jego nieważności. Sąd natomiast oddalił skargę w zakresie tożsamych zapisów zwartych w § 8 pkt 1 lit. h, § 9 pkt 1 lit. h, § 11 pkt 4 oraz § 12 pkt 1 lit. c wobec stwierdzenia braku naruszenia interesu prawnego skarżącego. Zasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p. poprzez ustanowienie w § 19 uchwały obowiązku zgłoszenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę do Szefa Służby Ruchu Lotniczego Sił zbrojnych RP wszelkich projektowanych obiektów o wysokości równiej i większej od 50 m n.p.m. Sąd w pełni podziela zaprezentowany w skardze pogląd, iż przepisy u.p.z.p. nie upoważniają organu stanowiącego gminy do zawarcia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zapisów nakładających jakiekolwiek dodatkowe obowiązki, niż wynikające z przepisów ustawy. Ponadto kwestie związane ze zgłoszeniem do właściwego organu nadzoru nad lotnictwem wojskowym obiektów budowlanych uregulowane zostały w § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie sposobu zgłaszania oraz oznakowania przeszkód lotniczych (Dz.U. z 2003 r. Nr 130, poz. 1193). Zgodnie z § 137 w zw. z § 142 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. Nr 100, poz. 908) w aktach prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Wprowadzenie do aktów prawa miejscowego powtórzeń zawartych w ustawach czy rozporządzeniach jest sprzeczne z zasadą spójności systemu prawa i może się stać przyczyną niejasności interpretacyjnych. Zmieszczenie w § 19 zaskarżonej uchwały zapisu zobowiązującego do zgłoszenia przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę do Szefa Służby Ruchu Lotniczego Sił zbrojnych RP wszelkich projektowanych obiektów o wysokości równiej i większej od 50 m n.p.m. Sąd uznał za przekroczenie ustawowych kompetencji jakie przysługują radzie gminy przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Niezasadny w ocenie Sądu okazał się zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. przez brak określenia linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu. Sąd w pełni podzielił argumentację Rady Gminy, iż pasy zadrzewień i zakrzewień są bezpośrednio związane z funkcją jaką pełnią tereny rolnicze i brak było konieczności wyznaczenia na rysunku planu linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p. poprzez wprowadzenie w § 6 pkt 1 i 2 oraz w § 17 uchwały nakazu przeprowadzenia badań archeologicznych podczas prac ziemnych przy realizacji inwestycji związanych z zabudowaniem i zagospodarowaniem terenu oraz nakazu uzyskania pozwolenia konserwatorskiego na prowadzenie badań archeologicznych przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązkowo określa się zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Natomiast zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162 poz. 1568 z późn. zm., dalej ustawa o ochronie zabytków) w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały, formą ochrony zabytków jest, między innymi, ustalenie ochrony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W art. 18 ust. 2 tej ustawy ustawodawca wprost nakazał, aby w aktach planistycznych ustalać przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu uwzględniające opiekę nad zabytkami. A z kolei w art. 19 ust. 1 tejże ustawy, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się, w szczególności ochronę: 1) zabytków nieruchomych wpisanych do rejestru i ich otoczenia; 2) innych zabytków nieruchomych, znajdujących się w gminnej ewidencji zabytków; 3) parków kulturowych. Ponadto zgodnie z obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały art. 20 ustawy o ochronie zabytków projekty i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlegają uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków w zakresie kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu. W dokumentacji planistycznej znajduje się pismo Powiatowego Konserwatora Zabytków z dnia 15 maja 2012 r. stwierdzające, na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zlokalizowane są stanowiska archeologiczne będące pod ochroną konserwatorską i ujęte w wojewódzkiej ewidencji zabytków.(...) W celu właściwej ochrony dziedzictwa kulturowego plan zagospodarowania przestrzennego winien określać rozwiązania niezbędne do zapobiegania zagrożeniom dla zabytków oraz zapewnienia im ochrony przy realizacji inwestycji. Ponadto postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2012 r. nr 1041/2012 projekt planu uzgodniony został przez Powiatowego Konserwatora Zabytków w Poznaniu. W tym miejscu zaznaczyć należy, że na mocy porozumienia zwartego między Wojewodą Wielkopolskim oraz Starostą Poznańskim z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie powierzenia Powiatowi Poznańskiemu spraw z zakresu właściwości Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (Dz.Urz. Wlkp. z 2009 r. Nr 85 poz. 1212) Powiatowy Konserwator Zabytków w Poznaniu posiadał kompetencję do dokonania stosownego uzgodnienia projektu planu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 823/10 (dostępny na http://ocbois.nsa.gov.pl) wykładnia norm art. 19 ust. 1 ustawy z 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wskazuje, że uwzględnienie w studium i w miejscowym planie zabytków nieruchomych i parków kulturowych stanowi element obligatoryjny studium i planu, zaś umieszczenie gminnego programu opieki nad zabytkami jest obowiązkowe tylko wówczas, gdy gmina powinna takie opracowanie sporządzić, co do strefy ochrony konserwatorskiej. Nie ulega przy tym wątpliwości, że przepis art. 19 ust. 1 zawiera otwarty katalog obiektów, których ochrona winna być uwzględniona w studium i w planie zagospodarowania. Skoro ustawodawca w przepisach art. 18 i art. 19 ustawy z 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przewidział konieczność uwzględniania warunków ochrony zabytków w opracowaniach przestrzennych, jednocześnie dopuszczając możliwość wariantu przejściowego, jest oczywistym, że projekt planu miejscowego musi zostać uzgodniony z właściwym organem ochrony zabytków, a uzgodnienie to ma charakter wiążący dla organu stanowiącego gminy. Uzgodnienia dokonane w trybie wymienionych przepisów przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w toku przeprowadzonej procedury planistycznej były wiążące dla Rady Gminy, co skutkować musiało wprowadzeniem przedmiotową uchwałą regulacji stanowiących skonkretyzowanie zasad ochrony zabytków, których określenie w planie jest obowiązkowe w myśl art. 15 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p.(por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1176/14 dostępny na http://cbois.nsa.gov.pl). Z kolei postanowienia § 17 uchwały nie dotyczą obszarów oznaczonych symbolem [...] i tym samym Sąd stwierdził, iż przepis ten nie naruszenia interesu prawnego skarżącego. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 i ust. 3 u.p.z.p. poprzez określenie w § 3 pkt 2 oraz w § 11 uchwały przeznaczenia terenu jako zieleń otwarta, bez wcześniejszego zdefiniowania tego pojęcia, w sytuacji gdy nie jest ono zdefiniowane żadnym przepisem prawnym. W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, że w skardze błędnie wskazano, że w pojęciem zieleni otwartej posłużono się w § 3 pkt 2 uchwały. Ustalenia dotyczące ustalenia przeznaczenia terenu jako "zieleni otwartej" zawarto w § 3 pkt 3 uchwały. Jednocześnie zaznaczyć należy, że kwestionowany przez skarżącego zapis nie dotyczy terenu oznaczonego symbolem [...] i tym samym Sąd stwierdził, iż zapis ten nie narusza interesu prawnego skarżącego. Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w związku z przepisem § 4 pkt. 6 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez brak określenia wysokości zabudowy oraz poprzez brak określenia linii zabudowy. Skarżący wskazał, że tylko w przypadku terenów, o których traktują przepis § 8 pkt 1 lit. f, § 9 pkt 1 lit. f uchwały - określono wysokości budynków (nie wysokość zabudowy). Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały w granicach interesu prawnego skarżącego Sąd wskazuje, że dla terenów 2RM w § 8 pkt 1 lit. f określono wysokość budynku mieszkalnego i inwentarskiego do dwóch kondygnacji naziemnych tj. do 9,0m, oraz budynku gospodarczego do 7,0 m. Natomiast w stosunku do innych obiektów budowlanych zastosowanie znajduje zapis § 19 pkt 3 uchwały w którym wprowadzono zakaz lokalizacji obiektów budowlanych wyższych niż 140 m n.p.m. Przyjąć należy, że w przypadku przeznaczenia terenu pod zabudowę zagrodową w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych określenie maksymalnej wysokości budynków, a nie "zabudowy" w ocenie Sądu czyni zadość wymogom ustanowionym wymienionymi wyżej przepisami. Natomiast w odniesieniu do zarzutu wyznaczenia linii zabudowy tylko od strony drogi Sąd wyjaśnia, że linia zabudowy jest nieprzekraczalna wyłącznie od strony pasa drogi publicznej. Ponadto jak trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę wyznaczenie linii zabudowy od pozostałych granic działki budowlanej nie jest konieczne, ponieważ odległość zabudowy od granicy z sąsiednią działką regulują przepisy techniczne. Odnośnie zamieszczenia w § 2 pkt 1 uchwały definicji wskaźnika intensywności zabudowy, Sąd wskazuje, że Rada Gminy nie była upoważniona do zamieszczenia w uchwale definicji pojęcia, którym posługuje się ustawodawca. Jednakże definicja zawarta w § 2 pkt 1 zaskarżonej uchwały jest spójna z uregulowaniem zawartym w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Tym samym uchybienie to nie jest tego rodzaju naruszeniem przepisów, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności kwestionowanego zapisu. Jako bezzasadny Sąd ocenił również zarzut naruszenia art. 28 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie naruszenie właściwości rzeczowej poprzez modyfikację ogłoszeń o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego oraz o wyłożeniu projektu do publicznego wglądu. Postępowanie Wójta, który w ogłoszeniu zamieścił również dodatkowe informacje, Sąd ocenił jako kompletnie pozbawione negatywnego wpływu na procedurę planistyczną. Celem określania wzorów dokumentów w powszechnie obowiązujących przepisach prawa jest zagwarantowanie przez ustawodawcę, że oczekiwane minimum informacji znajdzie się w ogłoszeniu (w tym przypadku), i to w oczekiwanym przez ustawodawcę brzmieniu. Procedurze planistycznej poprzedzającej uchwalenie zaskarżonej Uchwały nie mogło zagrozić umieszczenie również innych informacji w ogłoszeniu o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu. Z powyżej wskazanych powodów na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł o stwierdzeniu nieważności § 10 pkt 1 lit. c oraz § 19 pkt 2 zaskarżonej uchwały, natomiast na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie. O kosztach postępowania w pkt 3 sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i art. 206 p.p.s.a., nakładając na Gminę obowiązek zrekompensowania Skarżącemu tych kosztów w określonej części (150 zł). Wziął przy tym pod uwagę, że zgodnie z art. 206 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) sąd może w uzasadnionych przypadkach odstąpić od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości lub w części, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu. W ocenie Sądu taki "uzasadniony przypadek" wystąpił w niniejszej sprawie, gdyż skarga podlegała uwzględnieniu jedynie w niewielkim zakresie – tylko co do jednego z postanowień Uchwały, która przez Skarżącego została zaskarżona w całości. .