II SAB/Łd 129/15

Dnia 28 sierpnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2015 roku sprawy ze skargi M. R. na bezczynność A Spółki z o.o. w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje A Spółka z o. o. w P. do załatwienia wniosku M. R. z dnia 9 kwietnia 2015 roku w zakresie spisu umów z kontrahentami podpisanych w latach 2014 i 2015, skanów umów z członkami Zarządu i Rady Nadzorczej oraz skanów kontraktów menadżerskich - w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. zasądza od A Spółki z o.o. w P. na rzecz skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS W dniu 9 kwietnia 2015 roku M. R. zwróciła się do A w P. Spółki z o.o. o udostępnienie następujących informacji: - skany/spis umów podpisanych z kontrahentami w latach 2014-2015; - darowizny o zwolnienia z długu dokonane przez A w P.; - dokapitalizowanie spółki przez gminę w latach 2013-2015; -aktualne zadłużenie spółki; - skany rejestru umów darowizny i sponsoringu zwartych przez A w latach 2010-2014; - skany umów z członkami zarządu i rady nadzorczej; - lista pracowników zatrudnionych na umowę o pracę i umowy cywilnoprawne oraz kontrakty menadżerskie. W odpowiedzi A w P. w dniu 15 kwietnia 2015 roku udzielił wnioskodawcy informacje odnośnie: darowizn, umów sponsoringu, dokapitalizowania spółki, aktualnego zadłużenia. W zakresie informacji dotyczących listy pracowników zatrudnionych w spółce na umowę o pracę, umów zawartych z członkami zarządu oraz listy kontrahentów spółki wskazano, iż nie można udostępnić umów z członkami zarządu ponieważ zawarte w nich są informacje związane z prywatnością. Podobne stanowisko spółka przyjęła odnośnie skanów umów z kontrahentami albo spisu tych umów oraz informacji o osobach zatrudnionych w spółce. W związku z powyższym skarżąca wezwała organ do wydania decyzji odmownej udostępnienia informacji publicznej. Pismem z 27 kwietnia 2015 r. (znak [...]) spółka poinformowała skarżącą, iż wniosek w zakresie listy pracowników zatrudnionych w spółce na umowę o pracę, umów zawartych z członkami zarządu oraz listy kontrahentów spółki nie dotyczył informacji publicznej, a zatem zdaniem spółki nie zachodzi obowiązek wydania decyzji odmownej udostępnienia informacji publicznej. W dniu 10 czerwca 2015 roku M. R. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na bezczynność A Sp. z o.o. z siedzibą w P. w zakresie udostępnienia informacji publicznej (udostępnienie listy pracowników zatrudnionych w spółce na umowę o pracę, umów zawartych z członkami zarządu oraz listy kontrahentów spółki) poprzez naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, poprzez uznanie, że prawo do informacji publicznej nie obejmuje wiedzy o osobach zatrudnionych , informacji o zawartych umowach oraz umowach z członkami zarządu - w spółce, która w sposób funkcjonalny i organizacyjny jest podmiotem będącym częścią gminy i została powołana do wykonywania zadań publicznych oraz gospodarowaniem mieniem komunalnym. Strona wniosła o: 1. zobowiązanie strony przeciwnej do dokonania czynności w zakresie wykonania wniosku o udostępnienie informacji publicznej złożonego 22 kwietnia 2015 r., 2. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, 3. orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4. wymierzenie grzywny. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż charakter spółki komunalnej jest specyficzny tzn. w zasadzie powołana jest do wykonywania zadań gminy, a zatem transparentność jej działania leży w interesie publicznym. Skarżąca stanęła na stanowisku, że wydatkowanie pieniędzy przez Spółkę na wynagrodzenie, usługi oraz podpisane w tym zakresie umowy związanie jest z wykonywaniem zdań publicznych i dysponowaniem majątkiem publicznym i dlatego wnioskowane informacje stanowią informację publiczną. W opinii strony bezsprzecznie informacje jakie powstają w ramach działania spółki stanowią informację publiczną, na co pośrednio wskazuje również art. 6 ust. 1pkt 5 lit d ustawy o dostępie do informacji publicznej: majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c, oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. W odpowiedzi na skargę A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. wniosła o oddalenie skargi, zaś z ostrożności procesowej, na wypadek uwzględnienia skargi, wniosła o stwierdzenie, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżąca notorycznie zwraca się z wnioskami o udzielenie informacji, które w jej ocenie stanowią informację publiczną. W dniu 11 i 12 marca 2015 roku skarżąca zwróciła się z wnioskiem o udzielenie szeregu kolejnych informacji. Nie jest przedmiotem sporu fakt, że A Sp. z o.o. z siedzibą w P., jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznych, o ile wnioskowane informacje stanowią informację publiczną i od tego obowiązku spółka nigdy się nie uchylała. A Sp. z o.o. udzielił odpowiedzi na wszystkie żądane informacje, odmawiając udzielenia informacji w zakresie udostępnienia skanów umów z kontrahentami spółki w latach 2014 - 2015, jak również skanów umów o pracę z członkami Zarządu Spółki i Rady Nadzorczej, powołując się na ustawowe ograniczenie udzielania informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Spółka w piśmie z dnia 15.04.2015 roku znak [...] szczegółowo przedstawiła stronie argumentację uzasadniającą odmowę udzielenia informacji w tym zakresie: członkowie rady nadzorczej nie zawierają umów o pracę, w odniesieniu do pozostałych osób zatrudnionych na umowę o pracę, w tym również członków zarządu, w umowach tych znajdują się dane osobowe np. dotyczące miejsca zamieszkania, które ewidentnie nie są informacją publiczną i nie mogą być rozpowszechniane nawet jeśli dotyczą pracowników spółki gminnej. Jednocześnie organ podkreślił, że udzielił informacji odnośnie uzyskiwanego wynagrodzenia przez członków zarządu i rady nadzorczej, albowiem ta informacja była przedmiotem szczególnego zainteresowania skarżącej. W odniesieniu do umów zawieranych z kontrahentami spółki wskazano, że w każdej z umów znajduje się klauzula zobowiązująca A Spółka z o.o. do zachowania poufności warunków umowy, w szczególności oferty kontrahenta A. Należy zwrócić uwagę, że spółka udzieliła informacji odnośnie sposobu wydatkowania środków publicznych - tj. kwoty i jej przeznaczenia na poszczególne cele. W związku z tym skarżąca posiadła informację odnośnie przeznaczania środków publicznych. Odnosząc się do treści zarzutu podnoszonego w skardze, tj. naruszenia art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zw. z art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności podniesiono, że organ nie kwestionuje okoliczności, że prawo do informacji publicznej może obejmować dane wskazane we wniosku, z tym że organ powołuje się na ustawowe ograniczenie udzielania takiej informacji, a w części dotyczącej żądania doręczenia umów o pracę jest w ogóle bezprzedmiotowe. Nie kwestionując prawa skarżącej do uzyskania informacji publicznej, w tym również od A Sp. z o.o. w P. organ podniósł, że w pierwszej kolejności spółka jest zobowiązana do realizowania zleconych jej zadań własnych gminy, tj. dostarczania wody i odprowadzania ścieków od mieszkańców gminy P. To podstawowe zadanie wymaga olbrzymiego nakładu środków i pracy osób, których liczba jest ograniczona z uwagi na środki, jakimi dysponuje spółka. Każdorazowe zapytanie skarżącej o udzielenie informacji w sposób znaczący dezorganizuje pracę spółki. Nie można zatem przyjąć, że nawet jeśli skarga jest zasadna, czemu spółka zaprzecza, to doszło do rażącego naruszenia prawa. Pismem z dnia 23 lipca 2015 roku Stowarzyszenie B w W. wniosło o dopuszczenie tej organizacji społecznej do udziału w postępowaniu na podstawie art. 33 § 2 p.p.s.a. Stowarzyszenie wyjaśniło, że zgodnie ze swym statutem realizuje nadzór obywatelski nad stosowaniem art. 61 Konstytucji i ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto stowarzyszenie wyraziło poparcie dla skargi M. R. i wskazało, że słusznie skarżąca powołała się na ustawę o gospodarce komunalnej, z której wynika, że A Spółka z o.o. została powołana w celu wykonywania zadań gminy, są więc to zadania publiczne, związane z gospodarowaniem mieniem komunalnym, co powoduje poddanie ich konstytucyjnej zasadzie jawności. W ocenie stowarzyszenia skarżąca prawidłowo przyjęła, że umowy o pracę są informacją publiczną, jeżeli zaś zawierają dane chronione ze względu na prywatność osoby fizycznej, organ winien wydać decyzję odmowną. Stowarzyszenie wyraziło opinię, iż nieprawidłowości w udostępnianiu informacji publicznych przez A są przyczyną dezorganizacji, nie zaś wnioski skarżącej. Na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2015r. Stowarzyszenie B w W. zostało dopuszczone do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania i przyłączyło się do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest częściowo zasadna. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; zwanej w skrócie "p.p.s.a.") skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Przez bezczynność organu należy rozumieć sytuację, w której organ - mimo ciążącego na nim obowiązku - w prawnie ustalonym terminie nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął właściwej czynności. W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014r. poz. 782 ze zm., powoływana także jako ustawa) odnośnie: skanów i spisu umów podpisanych z kontrahentami w latach 2014-2015; darowizn i zwolnień z długu dokonane przez A w P.; dokapitalizowania spółki przez gminę w latach 2013-2015; aktualnego zadłużenia spółki; skanów rejestru umów darowizny i sponsoringu zwartych przez A w latach 2010-2014; skanów umów z członkami zarządu i rady nadzorczej; listy pracowników zatrudnionych na umowę o pracę i umowy cywilnoprawne oraz kontrakty menadżerskie. Niesporne jest, że skarżąca uzyskała informacje dotyczące darowizn i zwolnień z długu dokonane przez A w P.; dokapitalizowania spółki przez gminę w latach 2013-2015; aktualnego zadłużenia spółki; rejestru umów darowizny i sponsoringu zwartych przez A w latach 2010-2014. Natomiast przedmiotem sporu pozostaje czy A w P. ma obowiązek udostępnić skarżącej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej: umowy z kontrahentami, umowy z członkami zarządu i rady nadzorczej, listę pracowników zatrudnionych na umowę o pracę i umowy cywilnoprawne oraz kontrakty menadżerskie. Dla oceny zasadności skargi należy przeprowadzić rozważania pod kątem tego czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej oraz czy żądane dane należą do kategorii informacji publicznych. Adresat wniosku złożonego przez skarżącą należy bez wątpienia do kręgu podmiotów wykonujących zadania publiczne, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, a w konsekwencji obowiązany jest do udostępnienia informacji publicznych. Wszak celem działania A w P. jest zapewnienie zaopatrzenia w wodę mieszkańców danego terenu oraz odprowadzenie ścieków, co zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013r., poz. 594 ) wchodzi w skład zadań własnych gminy. Przechodząc do oceny zasadności żądań skarżącej wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Innymi słowy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II SAB/Lu 19/06 (LEX Nr 236231), Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 221/04 (LEX Nr 146742) oraz postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Bk 36/08 (LEX Nr 146742). Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b) i d) ustawy stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o ich organizacji oraz o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Przypomnieć tu należy, że art. 5 ustawy o dostępie do informacji zakreśla ograniczenia prawa do informacji publicznej. Ograniczenie ze względu na prywatność lub tajemnicę chronioną przepisami prawa nie dotyczy jednak – jak stanowi ust. 2 art. 5 ustawy – informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca zrezygnują z przysługującego im prawa. Ten ostatni przypadek obejmuje sytuacje, w których zgoda wyłącza bezprawność naruszenia dobra osobistego w postaci prywatności. Analizowana ustawa nie zawiera definicji osoby pełniącej funkcję publiczną, jednak na potrzeby tej sprawy skład orzekający posłużył się definicją tego pojęcia wypracowaną przez Trybunał Konstytucyjny (wyrok z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05). Trybunał stanął na stanowisku, że : "sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej." Biorąc powyższe pod uwagę skład orzekający stwierdza, iż skoro adresata wniosku powołano do wykonywania zadań gminnych, to członkowie zarządu i rady nadzorczej A w P. mają swój określony zakres kompetencji decyzyjnych odnoszący się do zadań publicznych, a więc są to osoby pełniące funkcję publiczną. Z treści umów o pracę lub innego rodzaju umów zawieranych z enumeratywnie wymienionymi osobami aktualnie zatrudnionymi w instytucji publicznej mogą bowiem wynikać nie tylko kwestie dotyczące dysponowania majątkiem publicznym, ale również zasady funkcjonowania danego podmiotu, informacje o osobach sprawujących określone funkcje i ich kompetencje. Umowy te obrazują zasady funkcjonowania tej instytucji i sposób gospodarowania środkami publicznymi (por. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 2014 r., I OSK 1741/13). Godne uwagi jest także to, że informacja, której oczekiwała skarżąca pozostawała w ścisłym związku ze sprawowaną funkcją publiczną (umowy o pracę z członkami zarządu i rady nadzorczej, lista tych osób), gdyż odnosiła się do warunków powierzenia i wykonywania funkcji. Płynie stąd wniosek, że w sprawie ma zastosowanie wyjątek od zasady ograniczenia w dostępie do informacji, przyjętej w art. 5 ust. 1 zd. 1 ustawy o dostępie do informacji, gdyż zaistniał konieczny związek funkcjonalny istniejący pomiędzy rodzajem żądanej informacji dotyczących danej osoby i jej zachowaniem jako pełniącej funkcję publiczną. Ustalenie tego związku jest podstawą do rozstrzygnięcia konfliktu norm chroniących przeciwstawne wartości: jawność informacji publicznej a prywatność osoby pełniącej funkcję publiczną. Wszak ustawodawca nie pozwala na uzyskanie dostępu do wszelkich informacji o osobie pełniącej funkcję publiczną (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05). W rezultacie uznać należy, że adresat wniosku jest zobowiązany do udostępnienia skarżącej na jej żądanie umów z członkami zarządu i rady nadzorczej, kontraktów menadżerskich i listy osób zatrudnionych na podstawie takich umów. Skoro organ tego do tej pory nie uczynił, to niewątpliwie pozostaje w tym zakresie w bezczynności. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Bezczynność organu rozpoznającego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, występuje wówczas, gdy w ustawowym terminie organ nie rozpoznał złożonego wniosku. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, przy czym stan bezczynności trwał także w dniu wyrokowania. Natomiast lista pracowników zatrudnionych na umowę o pracę i umowy cywilnoprawne pracowników, którzy nie pełnią funkcji publicznych nie stanową informacji publicznej i w tej materii zasadnie odmówiono wydania tych danych w formie zwykłego pisma. Powyższe wynika z tego, że wolą ustawodawcy zasadą jest ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, a wyjątek odnosi się tylko do informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji (art. 5 ust. 2 ustawy). Jeżeli więc pracownik jest wykluczony z kręgu osób pełniących funkcje publiczne - jego praca ma charakter usługowy lub techniczny - to przysługuje mu ochrona prywatności. Informacja taka nie ma waloru publicznej i nie podlega obowiązkowi udostępnienia w trybie analizowanej ustawy. W tym zakresie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Odnosząc się zaś do żądania skarżącej w zakresie udostępnienia skanów umów lub spisu umów z kontrahentami podpisanych w latach 2014-2015 należy zauważyć, że początkowo skarżąca oczekiwała udostępnienia prawdopodobnie obu tych informacji, następnie - wzywając organ ponownie – doprecyzowała, iż żąda spisu umów z kontrahentami podpisanych w latach 2014-2015. Z tego względu Sąd uwzględnił skargę w zakresie bezczynności organu w sprawie udostępnienia spisu tych umów. Dalej wyjaśnić warto, iż informacja może dotyczyć sprawy publicznej nie tylko wtedy, gdy została wytworzona przez podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 ustawy, ale również wówczas, gdy odnosi się do nich w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym. Z tego względu informacją publiczną jest również treść umów cywilnoprawnych dotyczących majątku publicznego (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 916/12, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Za powyższym przemawia również to, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna, co wynika z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.), zasadą jest, że informacja o majątku, którym dysponują władze publiczne oraz podmioty realizujące w imieniu tych władz zadania publiczne, podlega udostępnieniu podmiotowi zainteresowanemu. Sąd w składzie orzekającym stoi zatem na stanowisku, iż umowy z kontrahentami (a tym bardziej ich spis) skutkujące dysponowaniem majątkiem publicznym stanowią informację publiczną, z tym że przez kontrahentów należy rozumieć podmioty niezbędne dla funkcjonowania skarżonej spółki, nie zaś usługobiorców (i to niezależnie od ilości poboru wody czy oddanych ścieków). To ostatnie rozróżnienie wynika z ochrony prywatności indywidualnych usługobiorców (art. 5 ust. 2 ustawy). W odpowiedzi na obawy A, iż umowy te zawierają klauzule poufności, które stoją na przeszkodzie ich udostępnieniu warto dostrzec, iż owszem art. 5 ust. 2 ustawy przyznaje prymat tajemnicy przedsiębiorcy ponad prawem do informacji publicznej. Jednocześnie jednak nie można tracić z pola widzenia, że klauzule umowne dotyczące wyłączenia jawności ze względu na tajemnicę przedsiębiorstwa w umowach zawieranych przez jednostki sektora finansów publicznych lub inne podmioty, o ile wynikające z umowy zobowiązanie jest realizowane lub przeznaczone do realizacji ze środków publicznych, uważa się za niezastrzeżone, z wyłączeniem informacji technicznych, technologicznych, organizacyjnych przedsiębiorstwa lub innych posiadających wartość gospodarczą, w rozumieniu przepisów o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich w tajemnicy, lub w przypadku gdy jednostka sektora finansów publicznych wykaże, że informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa z uwagi na to, że wymaga tego istotny interes publiczny lub ważny interes państwa (art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych). W takiej sytuacji uznać należy, że ustawa nakazuje udostępniać te fragmenty umów skutkujących dysponowaniem majątkiem publicznym, których nie objęła klauzula poufności zastrzeżona przez kontrahenta, odczytywana w świetle art. 35 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 p.p.s.a. Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku z dnia 9 kwietnia 2015 roku w zakresie udostępnienia spisu umów z kontrahentami podpisanych w latach 2014 i 2015, skanów umów z członkami Zarządu i Rady Nadzorczej oraz skanów kontraktów menadżerskich w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku. Natomiast w zakresie listy pracowników zatrudnionych na umowę o pracę i umowy cywilnoprawne, którzy nie pełnią funkcji publicznych skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa (art. 149 zd. II p.p.s.a.). Przesądza o tym niewielki upływ czasu i fakt udzielenia odpowiedzi na większość pytań zawartych we wniosku oraz odmienne pojmowanie obowiązków nałożonych przez ustawę na "organ", który jako priorytet uznał ochronę danych poufnych i drażliwych. Konsekwencją tego było również nieuwzględnienie wniosku o wymierzenie grzywny. Na podstawie art. 200 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. ds