VII SA/Wa 81/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2015 r. sprawy ze skargi R. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala baSygn. akt VIISA/Wa 81/15 Uzasadnienie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2011r., znak [...], po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2008 r., nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. Sp. z o.o. W., Al. [...][...] pozwolenia na budową inwestycji pn. " budowa stacji bazowej operatora telefonii "[...]", na działce położonej w B. przy ul. W. [...] i oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że mając na uwadze treści wniosku O. " [...]" z siedzibą w R., który wpłynął do organu w dniu 12 lipca 2013 r. Wojewoda [...] pismem z dnia [...] września 2013 r. zawiadomi! strony postępowania o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...]. Wstępna analiza akt decyzji pozwolenia na budowę wskazywała na prawdopodobieństwo wystąpienia okoliczności podnoszonych w ww. wniosku. Zdaniem organu przeprowadzone postępowanie nie pozwala na stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Nie jest ona dotknięta wadami nieważnościowym w rozumieniu art. 156 k.p.a., w szczególności nie ma wady rażącego naruszenia prawa – art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r., Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r" nr 156, poz. 1118 z późn. zm. wg stanu na dzień 4 listopada 2008r.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Projektowana inwestycja zlokalizowana została na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla Miasta B., zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] marca 2005 r. - symbolem [...] - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W § 7 ust. 5 pkt 9 ww. planu miejscowego, zatytułowanym: " Zasady obsługi komunikacyjnej i budowy systemów infrastruktury technicznej zapisane zostało - " obsługa telekomunikacyjna poprzez rozbudowę istniejących i budowę nowych sieci i rządzeń." Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera żadnych innych treści, z których wynikałoby, że na działce nr [...] w B. przy ul. W. [...] nie można lokalizować inwestycji objętej przedmiotową decyzją o pozwoleniu na budowę. Istnieje zatem zgodności w tym względzie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotem planowanego przedsięwzięcia jest stacja bazowa telefonii komórkowej. Przedłożony projekt budowlany dotyczy budowy stalowej wieży antenowej, umiejscowionej na wieży budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w B. przy ul. W. [...] i obejmuje budowę masztu, wraz z zawieszonymi na nim na wysokości 22,95 m n.p.t. antenami AM-1. Dowodzą tego zamieszczone w projekcie budowlanym rysunki, na str. 28 i 29 projektu budowlanego, pokazujące nie tylko maszt, ale i przedmiotowe anteny radiolinii grupy AM-1. W części opisu technicznego projektu (str. 4) zawarta została informacja " w projekcie stacji przewidziano zawieszenie trzech anten radiolinii grupy AM-1". Przedmiotowa inwestycja dotyczy zatem budowy stacji bazowej telefonii komórkowej składającej się z masztu i 3 anten radiolinii. Wojewoda wskazał, że prowadząc uprzednio postępowanie odwoławcze, dotyczące wznowienia postępowania odnoszącego się do przedmiotowej decyzji badanej aktualnie w trybie stwierdzenia nieważności zwrócił się do Starosty [...] o wyjaśnienie kwestii dotyczących parametrów przedmiotowej stacji bazowej (anten radiolinii ) oraz jej oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi uzyskano informację - cyt: " Wprawdzie projekt obejmował tylko składnik budowlany stacji , jakim jest maszt antenowy, niemniej całość techniczno-użytkową stanowić będzie wraz z antenami radiolinii. Nazwa inwestycji wskazuje w tym przypadku na przeznaczenie masztu, czyli konstrukcji służącej umieszczeniu anten, a nie na zawartość dokumentacji. Instalowanie na maszcie anten radiolinii jest wyłączone z procedury prawa budowlanego, a zasilanie stacji przyłączem energetycznym może być wykonane po dokonaniu zgłoszenia zamiaru wykonania przyłącza. Wystarczającym dla oceny, czy montaż anten wymaga pozwolenia na budową, była informacja o zamiarze umieszczenia trzech anten radiolinii (pkt 1.3 na str. 4 i tabela na 8 stronie opisu ). Zgodnie bowiem z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia), sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko wymagają, bądź mogą wymagać instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne z wyłączeniem radiolinii. " Wojewoda [...] stwierdził, że skoro instalowanie na maszcie anten radiolinii jest wyłączone z procedury prawa budowlanego, to w omawianym przypadku nie może być mowy o sugerowanym przez Stowarzyszenie "obejściu prawa" polegającym na "rozdzielaniu poszczególnych etapów procesu budowlanego i eliminowaniu z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poszczególnych jego części". Przedmiotowa decyzja dotyczy, w myśl zasady wyrażonej w art. 33 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane całego zamierzenia budowlanego, zarówno wieży jak i zaprojektowanych na niej anten radioliniowych,. Organ odnosząc się do kolejnego zarzutu podnoszonego przez ww. Stowarzyszenie stwierdził, że nie zachodzi niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie, w którym odnosi się on do wysokości zabudowy. W powoływanym przez Stowarzyszenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2011 r., w sprawie o sygnaturze akt II SA/Kr 1609/09 uchylającym decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] oraz poprzedzająca ją decyzję Starosty [...] w przedmiocie odmowy uchylenia we wznowionym postępowaniu decyzji własnej o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, Sąd wskazał "że ustawienie masztu na obiekcie budowlanym stanowi nadbudowę obiektu budowlanego (por wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2005 r" sygn. IIOSK 89/05). Na marginesie dodać tylko należy, że wbrew stanowisku organów miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, ustalając dla terenu MN2 wysokość zabudowy do 0,5 m nie odnosi tego ustalenia wyłącznie do obiektów kubaturowych" Organ podkreślił, że jest związany oceną prawną wyrażoną w tym wyroku - ustawienie masztu na obiekcie budowlanym stanowi jego nadbudowę. W § 10 ust. 2 pkt 6 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla Miasta B., dotyczącym zasad zagospodarowania terenów zabudowy jednorodzinnej MN2 ustalono: wysokość zabudowy - do 10,5 m. W § 2 ust 1 pkt 12 ww. obowiązującego planu miejscowego zawarta została definicja wysokości zabudowy: " wymiar liczony od poziomu terenu do najwyżej położonej krawędzi dachu (kalenicy) lub zbiegu połaci dachowych". Głównym elementem wskazującym na wysokość stacji bazowej, będącej przedmiotem objętym badaną decyzją jest maszt. Maszt nie posiada dachu, ani tym samym kalenicy. Nie jest możliwe, w świetle tej definicji, ustalenie wysokości zabudowy dokonanej przez usytuowanie masztu. Tym samym, umieszczenie na istniejącym obiekcie strażnicy ażurowego masztu, będącego urządzeniem budowlanym nie powoduje zwiększenia wysokości samego obiektu. Ustalenia § 10 ust. 2 pkt 6 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dotyczące wysokości zabudowy nie może został odniesione do stacji bazowej, a zwłaszcza przedmiotowego ażurowego masztu posadowionego na wieży budynku Ochotniczej Straży Pożarnej w B. przy ul. W. [...]. Organ podkreślił, że w jego w jego ocenie powyższe wskazania, nie są sprzeczne z oceną prawną wyrażoną w przywołanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Odnosząc się do podnoszonego we wniosku Stowarzyszenia zarzut, dotyczący nie objęcia pozwoleniem na budowę anten sektorowych, organ stwierdził, że pozwolenie na budowę nie obejmowało anten sektorowych, gdyż nie były one elementem przedmiotowej stacji bazowej. Reasumując Wojewoda [...] wskazał na przepis art. 156 § 1 k.p.a. oraz stwierdził , że kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja pozwolenia na budowę nie jest dotknięta żadna z wad w nim wymienionych. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] grudnia 2014r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania R. B. od opisanej powyżej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014r. - umarzył postępowanie odwoławcze. Uzasadniając podjęte rozstrzygnie organ drugiej instancji wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek podmiotu, który ma przymiot strony w tym postępowaniu. Stosownie do dyspozycji art. 28 k.p.a.: "Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek". Podmiot posiada przymiot strony w konkretnym postępowaniu, decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa i obowiązki. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r., nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) stronami w sprawach pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt. 20 wyżej wymienionej ustawy, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji zapadła w postępowaniu wszczętym z urzędu. Odwołanie zaś zostało złożone przez R. B. właścicielkę działki o nr ew. [...] (w świetle postanowienie Państwowego Biura Notarialnego w O. z dnia [...] października 1989r., nr Dz.Kw. [...]), graniczącej bezpośrednio z działką inwestycyjną - od strony północnej i północno - wschodniej. Z projektu budowlanego zatwierdzonego przedmiotową decyzja pozwolenia na budowę wynika, że inwestycja usytuowana będzie od działki nr ew. [...] w odległości ponad 15 m oraz ponad 17 m i 18 m od znajdujących się na niej budynków mieszkalnych (w kierunku północno - wschodnim od projektowanej inwestycji - projekt zagospodarowania terenu). W wyniku realizacji spornej inwestycji powstanie maszt kratowy o wysokości 10,20 m, na którym przewidziano zawieszenie trzech anten radioliniowych ant.AM-1 az. 35°, ant.AM-1 az. 142° oraz ant.AM-1 az. 255° (przekrój 1-1), na wysokości 22,690 m (maszt - rys. zestawczy). Wpływ powyższej inwestycji na środowisko (w tym ludzi) polega na emisji promieniowania elektromagnetycznego. Jednakże w myśl przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięć na środowisko wymagają lub mogą wymagać określone w tym rozporządzeniu instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne z wyłączeniem radiolinii. Dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego dla miejsc dostępnych dla ludzi, określony został w tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003r. nr 192, poz. 1883) i wynosi 0,1 W/m². Oznacza to, że ustawodawca ocenił, iż promieniowanie o wartości do 0,1 W/m², jest bezpieczne dla ludzi. Z analizy środowiskowej sporządzonej w maju 2014r., wynika, że z projektowanych anten obecnie zawieszona jest tylko antena skierowana w przeciwnym kierunku od działki odwołującej się, której sumaryczny zasięg obszarów o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m² wynosi 126 m w płaszczyźnie poziomej i powyżej 22,7 m npt w płaszczyźnie pionowej. Natomiast jak wynika z pisma działającej w imieniu inwestora N. Sp. z o.o. biuro regionalne w K. nr [...] (data wpływu do organu 30 października 2014r.) sumaryczny zasięg obszarów o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m² przewidziany dla pozostałych projektowanych anten wynosił 45,24 m w płaszczyźnie poziomej i 22,65 m od poziomu terenu w płaszczyźnie pionowej. Z w/w analizy środowiskowej wynika, że w kierunku północno - wschodnim znajdują się budynki o wysokości nie przekraczającej 12 m. Natomiast na terenie oznaczonym symbolem MN2 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta B. zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...] marca 2005r., nr [...]; na którym znajduje się nieruchomość odwołującej się przewidziano maksymalną wysokość dopuszczalnej zabudowy - 10,5 m. W świetle przedstawionych powyżej ustaleń w/w nieruchomość R. B. znajduje się poza zasięgiem obszaru o gęstości mocy promieniowania > 0,1 W/m² od projektowanych anten w płaszczyźnie poziomej i pionowej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że umorzenia postępowania odwoławczego w trybie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. następuje wówczas, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe, tj. m. in. w przypadku gdy wnoszący odwołanie twierdził, że jest stroną postępowania, a organ odwoławczy nie zweryfikował pozytywnie tego twierdzenia w toku postępowania odwoławczego. Ponadto, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo - administracyjnym to na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno - prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 14.10.2010r., sygn. akt II OSK 1572/09). Nawiązując do merytorycznej argumentacji stanowiska zawartego w odwołaniu organ drugiej instancji wskazał, że pozostaje ono bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Ewentualne uznanie że w skład spornej inwestycji wchodzą nie objęte weryfikowanym pozwoleniem na budowę anteny sektorowe nie miało by wpływu na treść niniejsze rozstrzygnięcia. Jak wynika z w/w analizy środowiskowej w stronę nieruchomości R. B. skierowane są anteny o azymucie 30°, których sumaryczny zasięg obszarów o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m² wynosi 115,6 m w płaszczyźnie poziomej i 14,1 m od poziomu terenu w płaszczyźnie pionowej. Skargę, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wniosła R. B. - zarzucając jej naruszenie cyt. "1. Art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w związku z art. 7, 8, 9 77 § 1, 107 § 3 kpa poprzez sporządzenia decyzji w sposób niepozwalający na jej merytoryczną ocenę z uwagi na brak określenia w niej mocy anten objętych analizą, podania azymutów, maksymalnych tiltów oraz nie wskazanie, jaki błąd metody obliczeniowej przyjęto oraz z jakich powodów nie uwzględniono zjawiska odbić (kumulacja wtórna] tym bardziej, iż w zwracał organowi na to uwagę w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie VII SA/Wa 687/14 w dniu 26.08.2014 roku. Powyższe naruszenie nie pozwalają na odkodowanie ustaleń organu w zakresie występowania pola elektromagnetycznego o wartościach ponadnormatywnych. 2. Art. 28 kpa w związku z art. 28 ust 2 oraz 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż stroną w sprawie o pozwolenia na budowę oraz o stwierdzenie jej nieważności może być tylko osoba, której ograniczono prawo do zagospodarowania jej nieruchomością z uwagi, iż tak kwestia jest badana na tym etapie, co jest sprzeczne z poglądem własnym organu oraz orzecznictwem WSA oraz NSA ukształtowanym przez kilkanaście lat. Powyższe naruszenie jest oczywiste albowiem we wszystkich praktycznie postępowaniach o pozwolenia na budowę stroną postępowania w sprawie budowy stacji bazowej jest osoba, nad której działką występuje pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych bez względu na wysokość albowiem na tym etapie nie bada się czy prawo to zostało ograniczone, ponieważ ocenia się to dopiero w trakcie postępowania administracyjnego. 3. Art. 7, 8, 9, 107 § 3 kpa poprzez stwierdzenie, iż skarżąca miała obowiązek wskazać, jaki jej interes prawny naruszono, co jest tożsame z uznaniem, iż musi ona posiadać gruntowaną znajomość przepisów prawa w tym budowlanego, cywilnego oraz innych oraz posiadać wiedzę specjalistyczną pozwalającą jej na samodzielne ustalenie obszaru oddziaływania obiektu i to nawet nie dysponując wszystkimi danymi technicznymi.". Skarżąca wniosła o cyt. 1. Uchylenie decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2. Zasądzenie na rzecz skarżącego od strony przeciwnej kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego". W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ podaje tylko dane wskazane przez inwestora, pomimo że miał obowiązek wskazać wszystkie dane, o których mowa w punkcie 1 skargi. Organy nie ustaliły parametrów technicznych przedmiotowej stacji, w tym, co do liczby anten radioliniowych i anten sektorowych nadawczo- odbiorczych, ich mocy emisji pola elektromagnetycznego dla każdej anteny i kierunku emisji a także wysokości montażu anten na maszcie. Ponadto, w samej decyzji są sprzeczności albowiem organ raz twierdzi na stronie 3, że z analizy środowiskowej sporządzonej w maju 2014r., wynika, że z projektowanych anten obecnie zawieszona jest tylko antena skierowana w przeciwnym kierunku ud działki odwołującej się, której sumaryczny zasięg obszarów o gęstości mocy powyżej 0, 1 W/m² wynosi 126 m w płaszczyźnie poziomej i powyżej 22,7 m npt w płaszczyźnie pionowej jednocześnie na stronie 4 stwierdza, że jak wynika z w/w analizy środowiskowej w stronę nieruchomości R. B. skierowane są anteny na azymucie 30°, których sumaryczny zasięg obszarów o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m² wynosi 115,6 m w płaszczyźnie poziomej i 14, 1 m od poziomu terenu w płaszczyźnie pionowej. W skardze stwierdzono ponadto, że organ podważył w istocie całe dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym zawsze uznawano, iż stroną postępowania w sprawie budowy stacji bazowej jest osoba, nad której działką wystąpi pole elektromagnetyczne niezależnie od jego wysokości. Nie można też zaakceptować poglądu, że na żądającym wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ciąży obowiązek wskazania przepisu prawa materialnego, z którego wywodzi swój interes prawny. Wnioskodawca wskazuje najczęściej te okoliczności, które uzasadniają jego udział w takim postępowaniu, jednakże to na organie administracji (jak stanowi art. 7 i 9 k.p.a.) ciąży obowiązek dokonania ocen prawnych podawanych przez wnioskodawcę okoliczności, a w razie wątpliwości co do intencji wnioskodawcy wskazanie konsekwencji prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Skarżąca wniosła tez cyt. "aby organ przesyłając skargę będąc zobligowany do odniesienia się do jej treści wskazał: 1. Jakie anteny o konkretnych mocach analizował ustalając obszar oddziaływania obiektu. 2. Czy uwzględnił w nich błąd metody obliczeniowej oraz odbicia od naturalnych przeszkód. 3. Czy organ samodzielnie dokonywał weryfikacji obliczeń przedłożonych przez inwestora, które winien był zawierać projekt budowlany. 4. Z jakich powodów podważając jednolitą linię orzecznictwa organ uznał, iż stroną jest tylko osoba, której wprowadzono ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z uwagi, iż tych ustaleń zdaniem organu zawsze dokonuje się na wstępie postępowania administracyjnego a nie w jego toku. W piśmie procesowym złożonym w toku postępowania sądowego, wskazano na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2015r., II OSK 2002/13, zdaniem skarżącej w analogicznej sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył ,co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Przedmiotem sądowej kontroli była decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze, którego wszczęcia domagała się skarżąca R. B. – zdaniem organu podmiot, który nie legitymuje się przymiotem strony w niniejszym postępowaniu nieważnościowym. Sąd stwierdza, że organ drugiej instancji prawidłowo uzależnił dopuszczalność formalną rozpoznania odwołania od oceny tego, czy pochodzi od strony postępowania. Jak stanowi przepis art. 127. § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie służy stronie. W utrwalonym orzecznictwie wskazuje się, że w sytuacji gdy wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania z uwagi na brak własnego interesu prawnego, organ zobowiązany jest do wydania w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Sąd w pełni podziela argumentację organu, która w oczywisty sposób wskazała, że nieruchomość skarżącej nie pozostaje w obszarze oddziaływania inwestycji objętej kontrolowaną w postępowaniu nieważnościowym decyzją pozwolenia na budowę, a skoro tak, to skarżąca nie jest stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 ustawy Prawo budowlane, nie przysługuje jej zatem uprawnienie do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji . Zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał na przepis art. 28 k.p.a. zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Należy podkreślić, że uprawnienie to oparte jest na przepisach prawa materialnego i przysługuje jedynie podmiotom, których interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. O tym więc czy dany podmiot posiada przymiot strony w konkretnym postępowaniu, decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa i obowiązki. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa,  polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego, Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 1999r. (sygn. akt I SA 1189/98), cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego . Słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił tez, że od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Reasumując podmiot, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a. i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. I właśnie takim podmiotem była w okolicznościach niniejszej sprawy skarżąca. Sąsiadująca z inwestycja działka o nr ew. [...] stanowiąca jej własność nie pozostaje w sposób oczywisty w obszarze oddziaływania tej inwestycji, nie dojdzie bowiem do ograniczenia jej zagospodarowania. Jak wynika z analizy projektu budowlanego, zatwierdzonego przedmiotową decyzja pozwolenia na budowę, inwestycja usytuowana jest od działki nr ew. [...] w odległości ponad 15 m oraz ponad 17 m i 18 m od znajdujących się na niej budynków mieszkalnych (w kierunku północno - wschodnim od projektowanej inwestycji - projekt zagospodarowania terenu). W wyniku realizacji spornej inwestycji powstanie maszt kratowy o wysokości 10,20 m, na którym przewidziano zawieszenie trzech anten radioliniowych ant.AM-1 az. 35°, ant.AM-1 az. 142° oraz ant.AM-1 az. 255° (przekrój 1-1), na wysokości 22,690 m (maszt - rys. zestawczy). Bezsprzecznie istnieje wpływ powyższej inwestycji na środowisko (w tym ludzi) polegający na emisji promieniowania elektromagnetycznego. Słusznie jednak podniósł Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego - w myśl przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięć na środowisko wymagają lub mogą wymagać określone w tym rozporządzeniu instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne z wyłączeniem radiolinii Dopuszczalny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego dla miejsc dostępnych dla ludzi, określony został w tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003r. nr 192, poz. 1883) i wynosi 0,1 W/m². Oznacza to, że ustawodawca ocenił, iż promieniowanie o wartości do 0,1 W/m², jest bezpieczne dla ludzi. Słusznie organ wskazał , na analizę środowiskowej sporządzoną w maju 2014r. z której wynika, że z projektowanych anten obecnie zawieszona jest tylko antena skierowana w przeciwnym kierunku od działki odwołującej się, której sumaryczny zasięg obszarów o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m² wynosi 126 m w płaszczyźnie poziomej i powyżej 22,7 m npt w płaszczyźnie pionowej. Natomiast sumaryczny zasięg obszarów o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m² przewidziany dla pozostałych projektowanych anten wynosił 45,24 m w płaszczyźnie poziomej i 22,65 m od poziomu terenu w płaszczyźnie pionowej. Z w/w analizy środowiskowej wynika również, że w kierunku północno - wschodnim znajdują się budynki o wysokości nie przekraczającej 12 m. Podkreślenia wymaga w tym kontekście to, że na terenie oznaczonym symbolem MN2 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta B. zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w B. z dnia [...] marca 2005r., nr [...]; na którym znajduje się nieruchomość skarżącej przewidziano maksymalną wysokość dopuszczalnej zabudowy - 10,5 m. Sąd podziela także wskazanie organu drugiej instancji, że ewentualne uznanie że w skład spornej inwestycji wchodzą nie objęte weryfikowanym pozwoleniem na budowę anteny sektorowe nie miało by wpływu na treść niniejsze rozstrzygnięcia. Świadczy o tym analiza środowiskowa - w stronę nieruchomości R. B. skierowane są anteny o azymucie 30°, których sumaryczny zasięg obszarów o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m² wynosi 115,6 m w płaszczyźnie poziomej i 14,1 m od poziomu terenu w płaszczyźnie pionowej. Analiza dokumentacji technicznej odnoszącej się do przedmiotowej inwestycji nie wskazuje na możliwość zmiany opisanego powyżej kierunku wiązki w wyniku zdalnego sterowania. Zdaniem Sądu w świetle powyższych wskazań należy podzielić stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ww. działka stanowiąca własność R. B. znajduje się poza zasięgiem obszaru o gęstości mocy promieniowania > 0,1 W/m² od projektowanych anten w płaszczyźnie poziomej i pionowej. Dodatkowo należy zauważyć - skarżąca na etapie postępowania sądowego reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nadal nie wskazała, że ma legitymację materialno - prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie wskazała żadnego przepisu prawa, którego naruszenie powoduje ograniczenia w odniesieniu do ww. nieruchomości. W ocenie Sądu zarzuty skargi nie mogą wpłynąć na prezentowana sądową ocenę zaskarżonej decyzji. Dokumentacja przedstawiona przez inwestora wykazuje bez wątpliwości, że w każdym z azymutów od anten, niezależnie od stopnia pochylenia wiązki promieniowania (tilt) nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności. Bezpodstawne są zarzuty skargi, co do naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Organ dokonał wnikliwej oceny dopuszczalności odwołania skarżącej, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia, które spełnia wymogi jakie stawia przepis art. 107 § 3 k.p.a., tak w zakresie uzasadnienia okoliczności faktycznych jak i wyjaśnienia podstawy prawnej postanowienia, z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd stwierdza, że nie jest również zasadny zarzut wzajemnie sprzecznej argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wynika on li tylko z braku zrozumienia tej argumentacji, która z jednej strony nawiązuje do analizy zatwierdzonego w decyzji pozwolenia na budowę projektu a z drugiej wskazuje, że nawet uznanie, iż w skład spornej inwestycji wchodzą nie objęte weryfikowanym pozwoleniem na budowę anteny sektorowe nie miało by wpływu na treść niniejsze rozstrzygnięcia. Kierując się powyższą argumentacją Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art. 151 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)