VII SA/Wa 687/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. ref. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi B. J. i T. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]lutego 2014 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących B. J. i T. J. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Syg. akt VIISA/Wa 687/14 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydana dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. umarzającą wszczęte na wniosek T. i B. J. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce [...] przy ul. W[...] w Z.. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że ze zgromadzonych dokumentów wynika, że skarżący są właścicielami działki nr [...], położonej w Z., przy ul. [...] (księga wieczysta nr [...]), która zgodnie z projektem zagospodarowania terenu znajduje się w odległości powyżej 60m od projektowanej wieży. Analiza zgromadzonej dokumentacji wykazała, że inwestycja obejmuje budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], składającej się z rurowej wieży stalowej o wysokości 33,27 m n.p.t, urządzeń sterujących pracą anten, anten radioliniowych i anten sektorowych nadawczo - odbiorczych. Z analizy akt wynika, że sporna inwestycja niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych - przepis § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., Nr 75, poz.. 690 oraz rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003r. Nr 192 poz. 1883) dla nieruchomości wnioskodawców. Organ zauważył, że w aktach znajduje się mapa, na której zaznaczono przewidywalny zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania > 0.1 W/m2 (jest to obszar o ograniczonym zagospodarowaniu, co wynika z załącznika nr 1 do w/w rozporządzenia z dnia 30 października 2003r.). Z analizy mapy, która zawiera obszar zasięgu występujących pól elekromagnetycznych wynika, że tak wyznaczony obszar oddziaływania obiektu nie obejmuje działki nr [...]. Wobec powyższego organ stwierdził, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych tj. 0,1 W/m2 według rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003r. Nr 192 poz. 1883) nie wystąpią nad nieruchomością skarżących. Projektowane anteny nie są skierowane w kierunku działki skarżących. Brak jest innych przepisów, które mogłyby ewentualnie wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości w związku z powstaniem stacji bazowej. Nadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, pewne ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów np. w postaci zwiększonego hałasu lub ruchu samochodowego nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów (wyrok WSA w Warszawie z dnia 03 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08). Organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny,' którego granice zakreślają przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej. W administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Interes faktyczny zaś, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 Kpa jak i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/05). Powyższe prowadzi do stwierdzenia, że działka skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Brak jest zatem podstaw do przyznania B. i T. J. przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...]kwietnia 2011 r. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że jak wynika z dokumentacji sprawy, przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397). W ocenie organu, skoro zatem wnioskodawcy nie są stroną wskazanego postępowania, to należy utrzymać w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013r., znak: [...]. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowo - administracyjnym, to na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś organ właściwy w sprawie jest zobowiązany do podjęcia odpowiednich czynności kontrolnych (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2010r., II OSK 1572/09). Argumenty podniesione w odwołaniu stanowią jedynie polemikę z ustaleniami organu. Wnioskujący nie przedstawili żadnych dowodów, z których wynikałoby, że w związku z inwestycją nad obszarem ich nieruchomości pole elekromagnetyczne przekroczy wartość 0,1 W/m2. W ocenie organu odwoławczego nie doszło także do naruszenia art. 7, 8, 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa. Organ I instancji w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowody oraz wyjaśnił stan faktyczny, co znalazło odzwierciedlenie 'w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. W szczególności wskazał, że na gruncie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Dlatego też organ nie miał obowiązku podania ani sumowania parametrów, odnoszących się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu, istniejących i planowanych. Ponadto, organ wskazał, ze do uznania, iż zostały naruszone warunki dotyczące ochrony interesów osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. 2010r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) nie wystarcza subiektywne poczucie właściciela nieruchomości, że - poprzez realizację obiektu budowlanego - jego prawa wynikające z własności są ograniczane, o ile nie znajduje ono oparcia w obowiązującym przepisie prawa materialnego. Odnosząc się do powołanego art. 140, art. 143 oraz 144 Kodeksu cywilnego, stwierdził, że w/w przepisy pozostają bez znaczenia na gruncie postępowania administracyjnego, gdyż kwestia immisji nie ma zgodnie z art. 1 pkt 1 Kpa charakteru sprawy administracyjnej. Powyższe kwestie mogą być przedmiotem postępowania prowadzonego przed sądem powszechnym, z uwagi na ich cywilny charakter. Stanowisko takie znajduje uzasadnienie w orzecznictwie, jak bowiem zauważył Sąd Najwyższy "charakter sprawy cywilnej lub administracyjnej nadaje stosunkom prawnym ustawa, na mocy której powstają" (uchwała SN z 18.12.1992 sygn. akt III AZP 27/92; wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 12/08). Organ odwoławczy nie dopatrzył się również, aby doszło do bezprawnego wprowadzenia ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżących. Ewentualne takie bezprawne ograniczenie w stosunku do innych działek, co do których skarżący nie posiadają tytułu prawnego może być przedmiotem rozważań organu na etapie merytorycznego badania decyzji o pozwoleniu na budowę, które w obecnej sprawie nie ma miejsca ze względu na brak interesu prawnego wnioskodawców do wszczęcia postępowania. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli B. i T. J.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji skarżący zarzucili organowi naruszenie: 1) Art. 7,8,77 § 1, 107 § 3 kpa w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez sporządzenie decyzji w sposób uniemożliwiający skarżącym możliwości podjęcia z nią polemiki z uwagi na nie określenie, jakie parametry techniczne objęto analizą w zakresie ustaleń dotyczących obszaru oddziaływania inwestycji i jednoczesne bezprawne wskazanie, iż inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. 2) Art. 28 ust 2 w związku z art 3 pkt 20 ustawy prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż obszar oddziaływania inwestycji jest określany dla pojedynczej anteny z uwagi, iż jest on ustalany na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 roku w sprawie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397) bez wyjaśnienia powyższego. Ponadto pominięcie parametrów technicznych innej stacji bazowej telefonii komórkowej znajdującej się na terenie tego samego zakładu. 3) Art. 8,107 § 3 kpa w związku z art. 2 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez stwierdzenie, iż strona powinna wykazać interes prawny w sytuacji, w której nie zna wszystkich parametrów technicznych anten objętych analizą inwestycji oraz znajdującej się obok podobnej, której oddziaływanie się nakłada. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym badana jest legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury. Zgodnie z ant 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej P.p.s.a, uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit, a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ pa wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji wykazała, że nie odpowiadają one kryterium legalności. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji tj. Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. umarzającą wszczęte na wniosek B. i T. J. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na działce o ar ew. [...]przy ul. [...] w Z.– z uwagi na brak po stronie wnoszących przymiotu strony niezbędnego dla skutecznego prawnie wszczęcia postępowania nadzorczego. W tym miejscu należy wskazać, iż w momencie wpływu wniosku o wszczęcie postępowania nadzorczego – w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji obowiązkiem organu jest sprawdzenie czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące jego dopuszczalność. W niniejszej sprawie związany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2013 r. wydanym w sprawie o sygn. VIISA/Wa 2675/12 wszczął postępowanie nieważnościowe. Należy zauważyć, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym, samodzielnym postępowaniem, a zatem jego stroną jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego decyzją badaną w trybie nadzorczym, ale także każdy, kto wykaże swój interes prawny. O tym, kto jest stroną postępowania stanowi art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przesłanką decydującą o przymiocie strony postępowania administracyjnego jest więc interes prawny, który jest rozumiany jako występowanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu a sprawą administracyjną, w której może nastąpić konkretyzacja uprawnień lub obowiązków. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby lub gdy rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa bezpośrednio na prawa i obowiązki tej osoby. Interes prawny musi znajdować oparcie w przepisach prawa materialnego, co oznacza, iż należy ustalić na podstawie jakiego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jego roszczenia i w konsekwencji uprawniał go do żądania stosownych czynności organu administracji. Podmiot więc, dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 k.p.a., nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. O tym, czy dany podmiot jest stroną postępowania nie decyduje więc sama wola czy subiektywne przekonanie podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako prawny. W rozpoznawanej sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczył decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] kwietnia 2011 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Sp. z o.o. P. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na dz. O. nr ew. [...] przy ul. [...]. W tej sytuacji obowiązkiem organu było dokonanie ustaleń koniecznych dla oceny czy wnoszący o wszczęcie postępowania nadzorczego ma interes prawny w kwestionowaniu wydanej decyzji biorąc pod uwagę treść przepisu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią art. 28 ust.2 Prawa budowlanego stronami w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei w myśl art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego przez "obszar oddziaływania obiektu" należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że na potrzeby konkretnej inwestycji powinien zostać wyznaczony obszar jej oddziaływania, biorąc pod uwagę indywidualne cechy projektowanego obiektu, sposób zagospodarowania jego otoczenia, przy uwzględnieniu treści nakazów i zakazów zawartych w przepisach odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Ocena wpływu konkretnej inwestycji na sąsiedni obszar obejmuje szereg zagadnień związanych z oddziaływaniem projektowanego obiektu na znajdujące się w sąsiedztwie nieruchomości, z punktu widzenia wymagań wynikających z przepisów odrębnych. Oznacza to, że status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę determinowany jest zakresem oddziaływania projektowanego zamierzenia budowlanego. Podkreślenie wymaga to, że przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie, czy interes taki osobie przysługuje. O ile więc istnieje możliwość spowodowania negatywnego oddziaływania projektowanego obiektu na teren sąsiednich nieruchomości, uwzględniając wyniki analizy wyznaczonego obszaru oddziaływania, właściciele nieruchomości położonych na tym obszarze są stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Oddzielnym natomiast zagadnieniem jest to, czy podnoszone przez te osoby zarzuty w stosunku do projektowanej inwestycji są uzasadnione z punktu widzenia obowiązujących przepisów. Jednakże weryfikacja tych zarzutów może odbywać się wyłącznie w toku postępowania, w którym osoby te mają zapewniony udział. Właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji powinien mieć możliwość uczestniczenia w postępowaniu służącym wyjaśnieniu, czy wynikające z przepisów odrębnych ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową określonej działki zostaną zachowane. Należy przyjąć, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone stosownymi przepisami ustawowymi oraz aktów wykonawczych. Z tych względów organ administracji analizując obszar oddziaływania oznaczonej inwestycji w aspekcie interesu prawnego właścicieli nieruchomości pobliskich lub sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji nie może ograniczać się tylko do ustalenia takiego oddziaływania obiektu, które stanowi naruszenie określonych norm. To czy wykonanie określonych robót naruszy interes właściciela sąsiedniej nieruchomości jest przedmiotem postępowania administracyjnego, w którym podlega to wyjaśnieniu i rozstrzygnięciu, a więc nie można z góry zakładać, że właściciel sąsiedniej nieruchomości nie jest stroną, albowiem planowane roboty budowlane nie naruszają przepisów odrębnych. Oznacza to, że interesu prawnego, który wyznacza legitymację do występowania w sprawie w charakterze strony nie można uzależniać od wyniku postępowania i oceny, czy interes ten został naruszony. Nie jest więc zasadne uznanie, że określona osoba nie jest stroną postępowania w sytuacji, gdy z uwagi na zarzuty podnoszone przez tę osobę, wymaga wyjaśnienia i rozstrzygnięcia właśnie to, czy interes prawny tej osoby wynikający z przepisów prawa nie został naruszony. Oczywiście ocena w powyższym zakresie, może być dokonana tylko w ramach merytorycznego rozstrzygania sprawy. W rozpoznawanej sprawie organy podały, że objęta decyzją o pozwoleniu na budowę stacja telefonii komórkowej obejmuje budowę rurowej wieży stalowej o wysokości 33,27 m n.p.t, anten radioliniowych i sektorowych nadawczo-odbiorczych i urządzeń sterujących pracą anten i jest zaprojektowana w odległości powyżej 60 m od działki nr [...] będącej własnością wnioskujących. Podał także, że inwestycja nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych dla nieruchomości wnioskodawców, co wynika z mapy na której zaznaczono przewidywany zasięg obszarów o gęstości mocy promieniowania > 0,1 W/m2 i zasięg ten nie obejmuje działki nr [...], przy czym anteny stacji nie są skierowane w kierunku działki skarżących. Odnosząc się do zarzutów wniosku i odwołania organ podał że nie miał obowiązku podawania ani sumowania parametrów odnoszących się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu istniejących i planowanych bowiem zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się zrealizowana lub realizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Ustalenia te pozwoliły w ocenie organu uznać, że wnioskujący nie mają interesu prawnego koniecznego dla skutecznego wszczęcia postępowania nadzorczego bowiem ich działka nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji. Organ podkreślił również, ze nie dopatrzył się aby doszło do bezprawnego wprowadzenia ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżących. W tym miejscu, podnieść należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, niezależnie od tego czy toczy się ono w trybie zwykłym czy też, jak w niniejszej sprawie w trybie nadzwyczajnym, jest uregulowana w art. 7 k.p.a. i rozwinięta w art. 77 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej zobligowane są do podejmowania z urzędu jak też na wniosek strony wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co przejawia się w obowiązku zebrania i rozpatrzenia materiału . dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością. Ustalenia stanu faktycznego zgodnie z tą zasadą dotyczą także tych jego elementów, które warunkują możliwość dokonania oceny legitymacji skargowej podmiotu ! żądającego czynności organu. Jest to o tyle istotne, że tylko podmiot mający interes prawny, którego źródłem są normy prawa materialnego, a więc mający przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., może skutecznie wnosić o merytoryczne rozpoznanie swojego żądania, poprzez uruchomienie postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Interesu prawnego, do którego odwołuje się wspomniany przepis nie można przy tym domniemywać. Jak podkreśla się bowiem w orzecznictwie sądów administracyjnych jego cechą jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2012 r. II OSK 2035/10, Lex nr 1121192). W rozpoznawanej sprawie organy uchybiły w/w zasadom, nie ustaliły parametrów technicznych przedmiotowej stacji, w tym co do liczby anten radioliniowych i anten sektorowych nadawczo-odbiorczych, ich mocy emisji pola elektromagnetycznego dla każdej anteny i kierunku emisji a także wysokości montażu anten na maszcie. Organ podał przybliżoną odległość projektowanej stacji bazowej od nieruchomości skarżących, nie ustalił charakteru i przeznaczenia działki, nie odniósł się również do zarzutów odwołania. Szczegółowe ustalenia w w/w zakresie są w ocenie Sądu niezbędne dla prawidłowej oceny czy skarżący legitymują się interesem prawnym koniecznym dla wszczęcia postępowania nieważnościowego w przedmiotowej sprawie. Zaś uzasadnienie ustaleń i stanowiska organu spełniające wymogi wynikające z art. 107 § 3 kpa pozwoli sądowi na dokonanie kontroli wydanego rozstrzygnięcia. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.