I SA/Bd 602/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Najda – Ossowska Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marcin Frydrych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 września 2015 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. w T. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2. zasądza od Ministra Finasów na rzecz B. Sp. z o.o. w T. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W złożonym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług spółka wskazała, że jest czynnym podatnikiem VAT, wykonującym czynności opodatkowane. Spółka posiada 2 samochody ujęte w ewidencji środków trwałych, każdy z nich o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, w których liczba miejsc siedzących wynosi 3 lub więcej. Dopuszczalna ładowność każdego z tych pojazdów jest większa niż 500 kg. Jednym z tych pojazdów jest samochód marki Volkswagen 7 JO Transporter, drugim pojazdem jest samochód Volkswagen T4 Kombi 2.4 D. Przedmiotowe samochody używane są wyłącznie do działalności gospodarczej. Z tego względu spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym stosowną informacje na formularzu VAT-26. Na okoliczność użytkowania obu pojazdów wyłącznie dla celów działalności gospodarczej dla każdego z nich jest prowadzona ewidencja przebiegu wymagana przepisami ustawy o podatku od towarów i usług. Ponadto ustanowiony został regulamin zasad używania pojazdów samochodowych w spółce, z którego jednoznacznie wynika, że przedmiotowe pojazdy mogą być wykorzystywane wyłącznie dla celów działalności gospodarczej spółki. Wynika z niego również, że pojazdy po zakończeniu pracy mogą być parkowane na ogólnie dostępnych parkingach, a ponadto na podstawie umowy zawartej z pracownikiem, któremu dany pojazd został powierzony, również w miejscach wskazanych w tej umowie - w takim przypadku miejsce to może być zlokalizowane w również w pobliżu miejsca zamieszkania pracownika. Wspomniane wyżej umowy zostały zawarte z dwoma pracownikami spółki. Wynika z nich, że pracownik jest zobowiązany do używania pojazdu wyłącznie dla celów działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę oraz do prowadzenia ewidencji przebiegu każdego z pojazdów. W związku z powyższym opisem spółka zadała pytanie, czy ma prawo do odliczenia 100% podatku naliczonego z tytułu poniesionych wydatków związanych z nabyciem paliw silnikowych, usług naprawy lub konserwacji oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem pojazdów samochodowych. Zdaniem spółki, skoro zgłosiła ona swoje pojazdy jako wykorzystywane wyłącznie dla celów działalności i skoro na taką okoliczność prowadzona jest wymagana ewidencja przebiegu pojazdów, a także skoro ustanowiony został regulamin używania pojazdów, to spółka ma prawo do odliczania 100% kwoty podatku naliczonego związanego z wydatkami na ich eksploatację, takimi jak: paliwo, koszty serwisowe, naprawy, części zamienne. W ocenie skarżącej, prawa tego nie zmienia fakt zawarcia wspomnianych umów z pracownikami, ponieważ potwierdzają one dodatkowo obowiązek używania pojazdów dla celów działalności gospodarczej. Prawa tego nie zmienia również fakt wskazania w umowach miejsca parkowania pojazdów w pobliżu miejsca zamieszkania pracowników. Interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Minister Finansów stwierdził, że stanowisko zawarte we wniosku o udzielenie interpretacji jest nieprawidłowe. Zdaniem organu, analiza okoliczności faktycznych sprawy w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa pozwala stwierdzić, że spółce nie przysługuje odliczenie 100% podatku naliczonego z tytułu nabycia paliw silnikowych, usług naprawy i konserwacji związanych z eksploatacją lub używaniem wskazanych samochodów, a 50% tego podatku, stosownie do dyspozycji art. 86a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT"). W ocenie organu, opisane przez spółkę procedury nie wykluczają użycia samochodów do celów niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, ponieważ możliwy jest dojazd pracowników z miejsca zamieszkania do miejsca pracy i odwrotnie samochodem służbowym. Zatem ustalone przez spółkę zasady używania pojazdów będą przewidywały ich użycie do celów mieszanych. Przedstawione rozwiązanie - wykorzystanie samochodów służbowych w celu dojazdu pracowników spółki do/z pracy, przede wszystkim sprzyja wygodzie pracownika, który nie musi we własnym zakresie organizować sobie środka transportu do pracy. Organ zatem stwierdził, że dojazd pracownika do/z pracy nie ma związku z działalnością gospodarczą pracodawcy. Zapewnienie ułatwienia w tym zakresie ze strony pracodawcy realizuje cel prywatny (niewynikający ze stosunku pracy) pracownika, nie zaś gospodarczy pracodawcy. Bez znaczenia pozostaje, że spółka prowadzi dla tych samochodów ewidencję przebiegu pojazdu oraz poinformowała właściwego naczelnika urzędu skarbowego na odpowiednim formularzu o wykorzystywaniu tych samochodów do celów działalności gospodarczej, ponieważ już z samej procedury sposobu użytkowania tych pojazdów wynika użytek mieszany. W analizowanym przypadku, ponieważ samochody służbowe są parkowane w miejscach zamieszkania pracowników, nie można obiektywnie stwierdzić, że samochody są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej, gdyż już fakt dojazdu pracowników z miejsca zamieszkania do miejsca pracy i odwrotnie, oznacza wykorzystywanie przedmiotowych samochodów do celów prywatnych. Opisany sposób użytkowania tych samochodów świadczy o wykorzystywaniu ich również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 21 kwietnia 2015 r. Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany zaskarżonej interpretacji. W skardze spółka wniosła o uchylenie wydanej interpretacji indywidualnej zarzucając jej rażące naruszenie art. 15 ust. 1 i 2, art. 86 ust. 1 i 2, art. 86a ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3 pkt 1 lit. a, ust. 4 pkt 1, ust. 6, 7 i 12 ustawy o VAT oraz art. 12 ustawy z dnia 07 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 312, dalej: "ustawa zmieniająca") polegające na dowolnej ocenie okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku i uznaniu, iż zaprezentowany sposób wykorzystania pojazdów samochodowych sprzyja przede wszystkim wygodzie pracowników, przez co nie można obiektywnie stwierdzić, że są one wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą oraz dowolnej wykładni przywołanych przepisów i uznaniu, że wynikająca z nich norma prawna zezwala na odliczenie jedynie 50% kwoty podatku naliczonego związanego z pojazdami samochodowymi, które są użytkowane w okolicznościach opisanych we wniosku o wydanie interpretacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: I.Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W ocenie Sądu skarga jest zasadna. II. W myśl art. 14b § 1 O.p. Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego ( § 3 ). Na tle przywołanych przepisów zasadna jest konstatacja, że opisany we wniosku stan faktyczny oraz sformułowane na jego tle pytanie stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone skutki prawne. W konsekwencji organ wydający interpretację nie może przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę, ani też kwestionować stanu faktycznego podanego przez wnioskodawcę, lecz ma obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej taki stan faktyczny, jaki podał podatnik. Co najwyżej, może wyłącznie w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej żądać od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego, jeśli uzna, że jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej. III. Prezentując w złożonym wniosku o interpretację stan faktyczny skarżąca wskazała m.in., że prowadzi działalność w zakresie budowy obiektów budowlanych oraz w zakresie usług budowlanych na terenie zasadniczo województwa kujawsko-pomorskiego. Aktualnie na działkach gruntu będących jej własnością buduje osiedle mieszkaniowe zlokalizowane w miejscowości D., gmina O.. w powiecie [...], a także wykonuje usługi budowlane w miejscowości D. Spółka jest czynnym podatnikiem VAT, wykonującym czynności opodatkowane. Spółka posiada 2 samochody ujęte w ewidencji środków trwałych, każdy z nich o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, w których liczba miejsc siedzących wynosi 3 lub więcej. Dopuszczalna ładowność każdego z tych pojazdów jest większa niż 500 kg. Jednym z tych pojazdów jest samochód marki Volkswagen 7 JO Transporter (podwozie samochodu ciężarowego). Pojazd ten, którego dopuszczalna masa całkowita wynosi 2.800 kg, posiada kabinę z dwoma rzędami siedzeń (6 miejsc siedzących) oraz konstrukcyjnie odrębną od niej otwartą część ładunkową. Drugim pojazdem jest samochód Volkswagen T4 Kombi 2.4 D posiadający 9 miejsc siedzących ustawionych w trzech rzędach, którego dopuszczalna masa całkowita wynosi 2.700 kg. Samochody używane są wyłącznie do działalności gospodarczej. Z tego względu Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym stosowną informacje na formularzu VAT-26. Na okoliczność użytkowania obu pojazdów wyłącznie dla celów działalności gospodarczej dla każdego z nich jest prowadzona ewidencja przebiegu wymagana przepisami ustawy VAT. Ponadto ustanowiony został regulamin zasad używania pojazdów samochodowych w Spółce. Z regulaminu tego jednoznacznie wynika, że przedmiotowe pojazdy mogą być wykorzystywane wyłącznie dla celów działalności gospodarczej Spółki. Wynika z niego również, że pojazdy po zakończeniu pracy mogą być parkowane na ogólnie dostępnych parkingach, a ponadto na podstawie umowy zawartej z pracownikiem, któremu dany pojazd został powierzony, również w miejscach wskazanych w tej umowie - w takim przypadku miejsce to może być zlokalizowane w również w pobliżu miejsca zamieszkania pracownika. Umowy zostały zawarte z dwoma pracownikami Spółki. Wynika z nich, że pracownik jest zobowiązany do używania pojazdu wyłącznie dla celów działalności gospodarczej prowadzonej przez Spółkę oraz do prowadzenia ewidencji przebiegu każdego z pojazdów zgodnej z przepisami ustawy VAT. Spółka przy określaniu miejsca parkowania w umowach kierowała się zasadami ekonomiki i racjonalnością prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności zaś biorąc przy tym pod uwagę oszczędne gospodarowanie kosztami oraz efektywny czas pracy pracowników. IV. Zasadniczym przedmiotem sporu, wyznaczonym sformułowanym na tle przedstawionego stanu faktycznego pytaniem, była kwestia, czy w świetle przedstawionego stanu faktycznego, skarżąca jest uprawniona do odliczenia 100% podatku naliczonego z tytułu poniesionych wydatków związanych z nabyciem paliw silnikowych, usług naprawy lub konserwacji oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem pojazdów samochodowych. Zdaniem skarżącej, skoro zgłosiła swoje pojazdy jako wykorzystywane wyłącznie dla celów działalności i na taką okoliczność prowadzona jest wymagana ewidencja przebiegu pojazdów, a także ustanowiony został regulamin używania pojazdów, to ma prawo do odliczania 100% kwoty podatku naliczonego związanego z wydatkami na ich eksploatację, takimi jak: paliwo, koszty serwisowe, naprawy, części zamienne, które wymienione są w art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy VAT. Z kolei zdaniem organu, opisane przez Spółkę procedury nie wykluczają użycia samochodów do celów niezwiązanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, ponieważ możliwy jest dojazd pracowników z miejsca zamieszkania do miejsca pracy i odwrotnie samochodem służbowym. Przedstawione rozwiązanie - wykorzystanie samochodów służbowych w celu dojazdu pracowników Spółki do/z pracy, przede wszystkim sprzyja wygodzie pracownika, który nie musi we własnym zakresie organizować sobie środka transportu do pracy. Organ stwierdził, że dojazd pracownika do/z pracy nie ma związku z działalnością gospodarczą pracodawcy. Zapewnienie ułatwienia w tym zakresie ze strony pracodawcy realizuje cel prywatny (niewynikający ze stosunku pracy) pracownika, nie zaś gospodarczy pracodawcy. Zdaniem organu ponieważ samochody służbowe są parkowane w miejscach zamieszkania pracowników, nie można obiektywnie stwierdzić, że samochody są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej, gdyż już fakt dojazdu pracowników z miejsca zamieszkania do miejsca pracy i odwrotnie, oznacza wykorzystywanie przedmiotowych samochodów do celów prywatnych. Opisany sposób użytkowania tych samochodów świadczy o wykorzystywaniu ich również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. V. W ocenie Sądu, stanowisko organu, w kontekście przedstawionego stanu faktycznego oraz mających zastosowanie w sprawie regulacji prawnych, jest nieprawidłowe. Szczególne zasady dotyczące odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do pojazdów samochodowych, zostały zawarte w art. 86a ustawy o VAT. Zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 2 pkt 34 tej ustawy, pojazdy samochodowe, to pojazdy samochodowe w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony. Przepis art. 86a ust. 1 ( w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2014 r., nadanym mu ustawą z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 312) wprowadził regułę, że w przypadku wydatków związanych z pojazdami samochodowymi, kwotę podatku naliczonego stanowi 50% kwoty, o której mowa w art. 86 ust. 2. Katalog wydatków dotyczący tych pojazdów, został zamieszczony w ust. 2 tego przepisu i obejmuje wydatki dotyczące: 1) nabycia, importu lub wytworzenia tych pojazdów oraz nabycia lub importu ich części składowych; 2) używania tych pojazdów na podstawie umowy najmu, dzierżawy, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze, związane z tą umową, inne niż wymienione w pkt 3; 3) nabycia lub importu paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów. Reguła zawarta w art. 86a ust. 1 ustawy o VAT, doznaje ograniczenia między innymi w przypadku określonym w jego ust. 3 pkt 1 lit. a, stanowiącym, że przepis ust. 1 nie ma zastosowania w przypadku gdy pojazdy samochodowe są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika. Wyłączenie ograniczenia kwoty podatku naliczonego w tym przypadku, jest konsekwencją wynikającą z decyzji wykonawczej Rady UE z 17.12.2013 r. (2013/805/UE; Dz.Urz. UE L 353, s. 51), która w art. 1 ust. 3 przewiduje, że ograniczenie do wysokości 50% prawa do odliczenia VAT, nie ma zastosowania do VAT naliczonego od wydatków, które są w całości związane z działalnością gospodarczą podatnika. Na podstawie tej regulacji, prawodawca krajowy został więc zobowiązany do umożliwienia podatnikom odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego w przypadku, jeśli pojazd jest używany wyłącznie do celów działalności gospodarczej podatnika, co też znalazło odzwierciedlenie w powołanym uprzednio art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a u.p.t.u. Jednocześnie w ust. 4 tego przepisu, zostały wskazane kryteria, według których uznaje się, że pojazdy samochodowe są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika. W zakresie istotnym dla tej sprawy, znaczenie ma jego pkt 1, z którego wynika, że kryterium przesądzającym dla dokonania takiej oceny, jest sposób wykorzystywania pojazdów przez podatnika, zwłaszcza określony w ustalonych przez niego zasadach ich używania, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, wykluczający ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Niezbędnym elementem uznania pojazdu za wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika, jest więc sposób faktycznego jego wykorzystywania, wykluczający użycie go do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Temu mają służyć ustalone przez podatnika zasady ich używania oraz prowadzona ewidencja przebiegu pojazdów. Ponieważ dotyczące tej kwestii przepisy ustawy o podatku od towarów i usług nie zawierają w tym przedmiocie żadnych szczegółowych regulacji, a w szczególności nie precyzują w jaki sposób podatnik, dla celów pełnego odliczenia podatku naliczonego, ma wyeliminować możliwość użycia pojazdów samochodowych do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, skład orzekający w tej sprawie prezentuje stanowisko, że może tego dokonać za pomocą wprowadzonych regulaminów, umów, zarządzeń ustalających zasady ich używania w sposób wykluczający ich użycie do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, co oczywiście nie wyklucza możliwości podjęcia dodatkowych działań zabezpieczających ich wykonanie. Działania te powinny być dostosowane do specyfiki działalności przedsiębiorstwa i sposobu używania dla jego celów pojazdów. Organ w wydanej interpretacji indywidualnej uznaje, że ponieważ samochody służbowe są parkowane w miejscach zamieszkania pracowników, nie można obiektywnie stwierdzić, że samochody są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej. Wypowiadając się w tej kwestii organ nie podaje jednocześnie, jakie inne - poza opisanymi przez skarżącą zasadami używania pojazdów - elementy bądź kryteria ich używania, byłyby w opisanym przez skarżącą przypadku prawidłowe i umożliwiające odliczenie podatku naliczonego w pełnej wysokości. Wnioski jakie płyną z dokonanej przez organ oceny stanu faktycznego, sprowadzają się zasadniczo do stwierdzenia, że w opisanej przez skarżącą sytuacji, art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a u.p.t.u. nie będzie miał zastosowania. Tymczasem w ocenie Sądu, wprowadzenie przez skarżącą Regulaminu określającego zasady i sposób wykorzystania pojazdów, potwierdzone powadzoną dla nich ewidencją przebiegu, a także zawarte z pracownikami korzystającymi z pojazdów służbowych umowy określające, że są oni zobowiązani do używania pojazdów wyłącznie do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę oraz do prowadzenie ewidencji przebiegu każdego z pojazdów - realizuje postulat wyłącznego ich wykorzystywania do działalności gospodarczej, wykluczając jednocześnie ich użycie do innych celów. Nie można sprowadzać zasad określających prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego, do konieczności zrealizowania bliżej nieokreślonych warunków, niemożliwych do spełnienia, a wydana interpretacja zdaje się takie warunki aprobować. Z doświadczenia życiowego i zawodowego wynika przecież, że często najlepsze procedury i systemy zabezpieczeń, nie gwarantują w pełni realizacji zamierzonych celów. Z perspektywy art. 86a ust. 4 pkt 1 u.p.t.u., wykluczenie ( wyeliminowanie ) użycia pojazdów do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą należy postrzegać jako ustalenie i wprowadzenie takich mechanizmów i zasad używania pojazdów, które dadzą maksymalną gwarancję wykorzystania ich wyłącznie w działalności gospodarczej podatnika. W przypadku skarżącej, realizacji tych celów służy wprowadzony regulamin określający zasady używania pojazdów wyłącznie do celów działalności gospodarczej spółki, prowadzenie wymaganej przepisami ewidencji przebiegu pojazdów oraz zawarte z pracownikami umowy, z których wynika, że są zobowiązani do używania pojazdów wyłącznie dla celów działalności gospodarczej prowadzonej przez spółkę oraz do prowadzenia ewidencji przebiegu każdego z pojazdów zgodnej z przepisami ustawy o VAT. VI. W ocenie Sądu, skarżąca w sposób racjonalny i uzasadniony specyfiką prowadzonej działalności gospodarczej wskazała również powody wykorzystania innych miejsc parkowania samochodów służbowych, poza parkingiem firmowym. Skarżąca podała, że przy określaniu miejsca parkowania w umowach kierowała się zasadami ekonomiki i racjonalnością prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności biorąc przy tym pod uwagę oszczędne gospodarowanie kosztami oraz efektywny czas pracy pracowników. Podkreśliła, że decydujące znaczenie ma konieczność szybkiego dotarcia na plac budowy w godzinach porannych z pracownikami wraz ze sprzętem budowlanym i materiałami. Skarżąca przykładowo wskazała, że w Dzikowie trwa budowa osiedla mieszkaniowego, w związku z czym, tam jest zgromadzony sprzęt budowlany Spółki, który w miarę potrzeb, z wykorzystaniem pojazdu jest przemieszczany na inne budowy, przez pracownika zamieszkałego w miejscowości D. Innym przykładem jest prowadzenie robót budowlanych w miejscowości D. W tym przypadku, pracownik dysponujący samochodem, który mieszka w miejscowości P. oddalonej od prowadzonej budowy o 18 km, nie odprowadza pojazdu na parking do T. w pobliżu siedziby Spółki, gdzie odległość wynosi 54 km, tylko parkuje go w pobliżu swojego miejsca zamieszkania. Z tego też miejsca wyrusza następnego dnia na budowę, zabierając po drodze pracowników Spółki, którzy mieszkają przy trasie dojazdu do miejsca wykonywania robót budowlanych. VII. W ocenie Sądu, prowadzenie prac budowlanych w miejscowościach oddalonych od siedziby spółki, konieczność dowozu pracowników oraz sprzętu i materiału wykorzystywanego na różnych budowach, efektywniejsze wykorzystanie czasu pracy oraz względy ekonomiczne nie pozostawiają wątpliwości co do racjonalności i zasadności przyjętych zasad parkowania pojazdów poza parkingiem firmowym. Przyjęte rozwiązania uzasadnione są charakterem i specyfiką prac wykonywanych przez pracowników i nie służą ich celom prywatnym, ale celom wykonywanej przez skarżącą działalności gospodarczej, w tym wypadku służących prawidłowemu, efektywnemu i oszczędnemu jej prowadzeniu. Z tych względów, nie jest trafne stanowisko organu, że wykorzystanie samochodów służbowych w celu dojazdu pracowników Spółki do oraz z pracy, przede wszystkim sprzyja wygodzie pracownika, który nie musi we własnym zakresie organizować sobie środka transportu do pracy i nie ma związku z działalnością gospodarczą pracodawcy, a także, iż zapewnienie ułatwienia w tym zakresie ze strony pracodawcy realizuje cel prywatny (niewynikający ze stosunku pracy) pracownika, nie zaś gospodarczy pracodawcy. Stanowisko to, opierające się na wadliwym założeniu, że parkowanie samochodu poza siedzibą firmy w każdym przypadku oznacza, że samochód nie jest wykorzystywany wyłącznie do działalności gospodarczej, należy uznać za arbitralne i nie znajdujące potwierdzenia w przedstawionym we wniosku stanie faktycznym sprawy. Skarżąca wskazała przyczyny parkowania pojazdów działowych poza firmą, uzasadnione charakterem świadczonych usług, określiła zasady używania i parkowania pojazdów oraz zobowiązała pracowników do ich przestrzegania, a także do prowadzenia ewidencji przebiegu każdego z pojazdów służbowych. Na gruncie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 361 z późn. zm.) wykształcił się pogląd, że przejazdy pracowników mobilnych samochodem służbowym na trasie pomiędzy wyznaczonym miejscem zamieszkania lub jego pobliżu (parkowania), a miejscem wykonywania pracy - o ile nie służą osobistym celom pracowników, lecz wykorzystywane są w ramach realizacji zadań służbowych - nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 tej ustawy, a zatem ich wartości nie można uważać za przychód pracowników ze stosunku pracy. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że przekazanie pracownikowi samochodu służbowego do wykonania określonych przez pracodawcę zadań służbowych oznacza, że korzystający z niego w takim wymiarze pracownik realizuje cele pracodawcy, a nie prywatne, niezależnie od tego, gdzie wyznaczono miejsce parkowania pojazdu. Tym bardziej, w sytuacji gdy pracodawca ustalił odpowiednie zasady korzystania z tych pojazdów wykluczając ich wykorzystanie do celów prywatnych pracowników, zawarł z pracownikami stosowne umowy w tym zakresie zobowiązując ich do używania pojazdu wyłącznie do celów działalności gospodarczej spółki oraz do prowadzenia ewidencji przebiegu pojazdów, która zgodnie z art. 86a ust. 7 u.p.t.u. powinna zawierać m.in. takie elementy jak stan licznika przebiegu pojazdu samochodowego na dzień rozpoczęcia prowadzenia ewidencji, na koniec każdego okresu rozliczeniowego oraz na dzień zakończenia prowadzenia ewidencji, wpis osoby kierującej pojazdem samochodowym dotyczący każdego wykorzystania tego pojazdu, obejmujący kolejny numer wpisu, datę i cel wyjazdu, opis trasy (skąd - dokąd), liczbę przejechanych kilometrów, imię i nazwisko osoby kierującej pojazdem. VIII. W świetle przedstawionego stanu faktycznego i dokonanej powyżej oceny prawnej, Sąd uznaje, że w wydanej interpretacji indywidualnej organ dokonał błędnej, zawężającej wykładni art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a/ w związku z art. 86 ust. 4 pkt 1 i art. 86a ust. 1 u.p.t.u. Rozpoznając ponownie sprawę, Minister Finansów wyda interpretację indywidualną, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w niniejszym wyroku. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację, zaś na podstawie art. 200 w zw. z 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. orzekł o kosztach postępowania.