II FSK 323/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Jacek Brolik (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Małgorzata Bejgerowska, Protokolant Joanna Legieć, po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 września 2015 r. sygn. akt I SA/Kr 1034/15 w sprawie ze skarg A. M. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2015 r. nr [...], [...], [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od A. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 8 września 2015 r., o sygn. akt I SA/Kr 1034/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A.M. (dalej jako: "zobowiązana", "strona" lub "skarżąca") na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2015 r., w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W powyższy orzeczeniu Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku skarżącej na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 7 listopada 2014 r., o nr od [...] do [....], obejmujących zaległości w podatku od towarów i usług na kwotę należności głównej 46.459 zł. Powyższe tytuły wykonawcze zostały doręczone skarżącej w dniu 12 listopada 2014 r. W toku postępowania egzekucyjnego dokonano zajęcia rachunków bankowych zobowiązanej i wierzytelności z tytułu umowy zlecenia. Pismem z dnia 19 listopada 2014 r. zobowiązana wniosła zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji do tytułów wykonawczych, o nr od [...] do [...], podnosząc: - brak wymagalności obowiązku określonego w decyzji stanowiącej podstawę prawną tytułu egzekucyjnego; - niedoręczenie upomnienia zobowiązanej; - zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; - wskazanie w tytule wykonawczym nieprawidłowego numeru decyzji. W związku z powyższym organ egzekucyjny na podstawie art. 35 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") postanowieniem z 17 grudnia 2014 r. zawiesił prowadzone w stosunku do zobowiązanej postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, a następnie postanowieniami z dnia 16 lutego 2015 r., o nr [...] do [...], uznał zgłoszone zarzuty za niezasadne. W motywach rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że w stosunku do zobowiązanej wydano postanowienie nadające wskazanym w tytule wykonawczym decyzjom rygor natychmiastowej wykonalności i zostało ono doręczone samej stronie. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia wobec braku takiego obowiązku wynikającego z rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2014 r., poz. 1494). W kontekście trzeciego zarzutu podniesiono, że z zajętych rachunków bankowych nie uzyskano żadnej kwoty, co powoduje, że nie można mówić o zastosowaniu zbyt uciążliwego środka. Odnośnie do ostatniego zarzutu wskazano, że z treści każdego tytułu wykonawczego można jednoznacznie odczytać jakiej decyzji on dotyczy. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie postanowieniami z dnia 30 kwietnia 2015 r., po rozpatrzeniu zażaleń, utrzymał w mocy powyższe postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniach rozstrzygnięć organ odwoławczy wskazał, że na dzień wydania postanowienia w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności organ nie posiadał żadnego pełnomocnictwa udzielonego przez skarżącą (zostało ono złożone dopiero pismem z dnia 16 grudnia 2014 r.), wobec czego zarzut wadliwego doręczenia powyższego postanowienia z pominięciem pełnomocnika uznano za chybiony. Tłumacząc powołanie w tytule wykonawczym rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001 r., organ II instancji podał, że było to spowodowane brakiem aktualizacji systemu informatycznego i nie stanowi wady uzasadniającej umorzenie postępowania egzekucyjnego. W zakresie zastosowanego środka egzekucyjnego wskazano, że na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego rachunki bankowe, a następnie wierzytelność z tytułu umowy zlecenia, były jedynym znanym majątkiem zobowiązanej, z którego organ egzekucyjny mógł prowadzić postępowanie egzekucyjne. Odnośnie do czwartego zarzutu stwierdzono, że wprawdzie w kwestionowanych tytułach wykonawczych wystawionych na formularzu sporządzonym według ustalonego wzoru, w rubryce "podstawa prawna należności" wskazano niepełne oznaczenie numeru stosowanej decyzji organu kontroli skarbowej (tzn. pominięto trzy ostatnie cyfry numeru decyzji i wpisano [...] zamiast [...]), to jednak uchybienie to nie ma wpływu na spełnienie wymogów określonych przepisami prawa w zakresie określenia podstawy prawnej należności. W pozostałych rubrykach tytułu wykonawczego prawidłowo bowiem podano, że zobowiązanie dotyczy podatku od towarów i usług za poszczególne okresy wymienione w decyzji oraz wskazano kwotę należności głównej. W skargach do WSA w Krakowie strona wniosła o uchylenie powyższych postanowień, zarzucając im naruszenie: art. 7 § 2, art. 27 § 1 pkt 12 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. oraz art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - w skrócie: "K.p.a.") w zw. z art. 18 u.p.e.a. WSA w Krakowie postanowił powyższe skargi połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. W powołanym na wstępie wyroku Sąd pierwszej instancji uznał, że skargi nie zasługiwały na uwzględnienie i oddalił je, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - w skrócie: "P.p.s.a."). W motywach orzeczenia Sąd stwierdził, że skarżąca niezasadnie zarzuciła, że decyzje nieostateczne Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia 3 października 2014 r. nie były w dacie wystawienia tytułów wykonawczych wymagalne i nie podlegały wykonaniu z uwagi na ich zaskarżenie odwołaniem. Takiemu stanowisku przeczy wprost art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm., dalej: "O.p."). Zdaniem Sądu, powołane przez skarżącą okoliczności dotyczące rzekomo wadliwego doręczenia postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie mają wpływu na ocenę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Z przepisu art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika, iż organ egzekucyjny nie jest uprawniony do weryfikacji prawidłowości doręczenia postanowień w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. WSA uznał, że kwestia rygoru natychmiastowej wykonalności stanowi odrębną sprawę od rozpoznawanej, w rozumieniu art. 134 P.p.s.a. Odnośnie do zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, Sąd zaznaczył, że o wyborze środka najmniej uciążliwego może być mowa tylko, gdy taki wybór istnieje. W rozpoznawanej sprawie organ zastosował jeden środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunków bankowych. Wobec bezskuteczności tego środka zastosowano inny, tj. egzekucję z wierzytelności z tytułu umowy zlecenia, który także - zdaniem WSA - nie może być uznany za zbyt uciążliwy i także ten nie przyniósł zaspokojenia. W ocenie Sądu tytuły wykonawcze, na podstawie których prowadzono egzekucję spełniają wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., nawet pomimo niepełnego podania numeru decyzji organu kontroli skarbowej. Uznano, że uchybienie to nie ma wpływu na określenie podstawy prawnej należności, gdyż z pozostałej treści tytułów wykonawczych jasno wynika jakiej decyzji one dotyczą, jakich okresów rozliczeniowych i jakie kwoty należności głównej są nimi dochodzone. Uznając z kolei za bezzasadny zarzut naruszenia art. 27 § 1 pkt 12 w zw. z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Sąd wskazał, że wprawdzie w kwestionowanych tytułach wykonawczych widnieje błędna podstawa prawna braku obowiązku doręczania zobowiązanej w tej sprawie upomnienia (powołano nieobowiązujące rozporządzenie), to jednak w dacie wystawiania tych tytułów (7 listopada 2014 r.) taka podstawa rzeczywiście istniała, a było nią rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2014 r., poz. 1494), które weszło w życie w dniu 1 listopada 2014 r., co sanuje błąd wywołany spóźnioną aktualizacją systemu informatycznego organów egzekucyjnych. W skardze kasacyjnej wywiedzionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego orzeczenia skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 1. art. 145 § 1 ust. 1 pkt c P.p.s.a. (powinno być: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) poprzez oddalenie skarg, w sytuacji gdy powinny one zostać uwzględnione, a zaskarżone postanowienia winny być uchylone, ze względu na naruszenie przez organy egzekucyjne przepisów art. 7 i art. 8 K.p.a. w wyniku nie rozpatrzenia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności oraz nie odniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym; 2. art. 145 § 1 ust. 1 pkt c P.p.s.a. (powinno być: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) poprzez oddalenie skarg, w sytuacji gdy powinny one zostać uwzględnione, a zaskarżone postanowienia winny być uchylone, ze względu na nieuwzględnienie przez organy egzekucyjne zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., podczas gdy w dacie wydania tytułu wykonawczego egzekwowany obowiązek nie był wymagalny z uwagi na niedoręczenie postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej; 3. art. 145 § 1 ust. 1 pkt c P.p.s.a. (powinno być: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) poprzez oddalenie skarg, w sytuacji gdy powinny one zostać uwzględnione, a zaskarżone postanowienia winny być uchylone, ze względu na nieuwzględnienie przez organy egzekucyjne zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., podczas gdy tytuły wykonawcze nie zawierały prawidłowej podstawy prawnej dla braku doręczenia upomnienia zobowiązanej, a tym samym naruszały swą treścią art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a.; 4. art. 145 § 1 ust. 1 pkt c P.p.s.a. (powinno być: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) poprzez oddalenie skarg, w sytuacji gdy powinny one zostać uwzględnione, a zaskarżone postanowienia winny być uchylone ze względu na nieuwzględnienie przez organy egzekucyjne zarzutu podniesionego na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a., podczas gdy liczba oraz rodzaj środków egzekucyjnych zastosowanych względem zobowiązanej stanowiły zbyt uciążliwy środek egzekucyjny. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie wniósł o jej oddalenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Analiza akt sprawy wskazuje, że nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie naruszeń przepisów podniesionych w skardze kasacyjnej, w której sformułowano, choć nie do końca prawidłowo zarzuty procesowe z powołaniem na treść art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Prawidłowe skonstruowanie skargi kasacyjnej jest bardzo istotne, ponieważ na podstawie art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach tej skargi, badając z urzędu jedynie nieważność postępowania. Warunkiem kontroli instancyjnej jest sformułowanie skargi kasacyjnej w postaci profesjonalnego, poprawnego jurydycznie wywodu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.4.wydanie LEX Wolters Kluwer, 2011, str. 566-567). W rozpatrywanej skardze kasacyjnej zarzuty nie zostały poprawnie sformułowane. Powołanie w petitum skargi kasacyjnej przez zawodowego pełnomocnika nieistniejącej jednostki redakcyjnej z art. 145 § 1 poprzez podanie "ust. 1 pkt c", zamiast "pkt 1 lit. c" P.p.s.a., winno dyskwalifikować tak sformalizowany środek zaskarżenia. Jednocześnie nie sposób uznać ujawnionych błędów za omyłki pisarskie. Popełnienie tak podstawowych błędów przez fachowego pełnomocnika strony skarżącej przy konstruowaniu zarzutów skargi kasacyjnej uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu pełne i szczegółowe zbadanie ewentualnych uchybień. W skardze kasacyjnej strona oparła swoje zarzuty o podstawę z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów procesowych, które miały wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu zaznaczyć należy, że dla spełnienia wymogu z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. nie wystarczy przytoczenie w petitum skargi kasacyjnej formuły o naruszeniu przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy, lecz konieczne jest wykazanie, który przepis postępowania został naruszony, w jaki sposób oraz wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Przez "wpływ", o którym mowa w pkt 2 art. 174 P.p.s.a., rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Skuteczne wniesienie takiego zarzutu wymaga zatem uprawdopodobnienia istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a treścią rozstrzygnięcia, polegającego na tym, że gdyby do tego uchybienia nie doszło, to treść rozstrzygnięcia podjętego wyrokiem byłaby inna. Nakłada to na autora skargi kasacyjnej obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia. Tymczasem takiej argumentacji w rozpatrywanej skardze zabrakło. Naczelny Sąd Administracyjny nie może więc odnieść się do każdego z podniesionych zarzutów z osobna, nie może bowiem, jak już wyjaśniono konkretyzować zarzutów kasacyjnych, lecz stosownie do konwencji przyjętej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej może poddać ocenie prawidłowość wydanego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia w granicach zakreślonych uzasadnieniem. To zaś jest ukierunkowane na wykazanie wadliwości stanowiska przyjętego przez ten Sąd. Mając na uwadze tak zakreślony zakres rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo odniósł się do doręczenia postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, wyjaśniając, że okoliczność ta nie ma wpływu na ocenę zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, co w konsekwencji nie może doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny nie bada merytorycznie decyzji wymiarowej, ani też wymagalności zobowiązania podatkowego w kontekście skuteczności nadania tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W niniejszej sprawie przedmiotem zastrzeżeń skarżącej jest prawidłowość doręczenia postanowień o nadaniu decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności. Z uwagi na fakt, iż doręczenie postanowień o nadaniu decyzjom wymiarowym rygoru natychmiastowej wykonalności decyduje o wymagalności obowiązku wynikającego z decyzji (art. 239a O.p.), organ egzekucyjny nie jest uprawniony do weryfikacji prawidłowości doręczenia postanowień. Badanie przez organ egzekucyjny dopuszczalności egzekucji administracyjnej nie obejmuje, zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a. zdanie drugie, badania wymagalności obowiązku wynikającego z decyzji wymiarowej. Przepis art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., który powołano w zarzutach skargi kasacyjnej, podnosząc kwestię wejścia do obrotu postanowienia o nadaniu nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, używa sformułowania "brak wymagalności obowiązku z innego powodu", a więc z innego powodu niż wymienione w tym przepisie, czyli odroczenie terminu wykonania obowiązku. W opinii Sądu kasacyjnego zestawienie art. 29 § 1 in fine z art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na brak wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może więc wyłącznie sytuacji, kiedy ów brak wymagalności obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły już po wydaniu tego tytułu. W przeciwnym razie organ egzekucyjny nie mógłby rozpoznać zarzutu bez naruszenia art. 29 § 1 u.p.e.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2010 r., o sygn. akt II FSK 1378/08). Naczelnemu Sądowi Administracyjnego z urzędu wiadome jest, że kwestia doręczenia skarżącej postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności była przedmiotem rozważań w prawomocnym wyroku z dnia 6 grudnia 2017 r., o sygn. akt I FSK 288/16, którym NSA oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie z dnia 25 września 2015 r., o sygn. akt I SA/Kr 758/15, w przedmiocie nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. W tym zakresie trafnie zatem w kwestionowanym wyroku WSA w Krakowie uznał, że kwestia rygoru natychmiastowej wykonalności stanowi odrębną sprawę, w rozumieniu art. 134 P.p.s.a. Kolejną podstawą zarzutu powiązanego art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. było niedopełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. Co istotne w przepisie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. chodzi o wymogi formalne. Zobowiązany winien zatem wykazać, że tytuł wykonawczy zawiera wady uniemożliwiające przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że tytuły wykonawcze na podstawie których prowadzono egzekucję wobec skarżącej spełniają wymogi określone w art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a., nawet pomimo podania nieaktualnej podstawy prawnej braku obowiązku doręczenia upomnienia (poprzez powołanie nieobowiązującego rozporządzenia). Dopuszczalne jest bowiem przyjęcie, że uchybienie to nie ma wpływu na prowadzenie egzekucji, skoro w ogóle istniał przepis aktu prawnego, czyli podstawa prawna braku obowiązku doręczania zobowiązanej upomnienia w niniejszej sprawie. Nie sposób bowiem abstrahować od obiektywnego faktu, że w dacie wystawiania tytułów wykonawczych (7 listopada 2014 r.) podstawą dla braku obowiązku doręczania upomnienia było rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (Dz. U. z 2014 r., poz. 1494), które weszło w życie w dniu 1 listopada 2014 r. Organ wiarygodnie w tym zakresie wyjaśnił swój błąd wywołany spóźnioną aktualizacją systemu informatycznego organów egzekucyjnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów rozpoznających niniejszą sprawę, uznające za niezasadny zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.). Wbrew twierdzeniom strony skarżącej Sąd kasacyjny zauważa, że zajęcie wszystkich kont bankowych, a następnie wobec bezskuteczności, podjęcie egzekucji z wierzytelności z umów zlecenia można zaliczyć do standardowych środków egzekucyjnych. Jedocześnie wobec nie wskazania przez stronę innego środka egzekucyjnego, ewentualnie mniej dolegliwego, nie sposób uznać tych dokonanych przez organ za zbyt uciążliwe. Gołosłowne jest także stwierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej, że "z całą pewnością organy egzekucyjne znały liczne składniki majątkowe", choćby dlatego, że strona sama ich nie podała. Warto zwrócić uwagę, że niewątpliwie każdy zastosowany środek egzekucyjny może być dotkliwie odczuwany przez zobowiązanego, ale egzekucja rządzi się prawami, ściśle określonymi w u.p.e.a., a znamienną jej cechą jest przymusowe ściągnięcie należności od zobowiązanych, którzy dotąd dobrowolnie nie wykonali ciążącego na nich obowiązku. Reasumując chybiony jest pogląd pełnomocnika skarżącej, iż w niniejszej sprawie miało dojść do naruszenia prawa procesowego, a wpływ na wynik sprawy powiązano z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. (podając w zarzutach błędnie: art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.) w zw. z art. 7 i 8 K.p.a. oraz w zw. z art. 33 § 1 pkt 2, pkt 10 i pkt 8 u.p.e.a. Nie ma racji autor skargi kasacyjnej, twierdząc na str. 12, że rzekomo "każde naruszenie procedury powinno skutkować uchyleniem postępowania egzekucyjnego". Z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wynika bowiem jednoznacznie, że chodzi tylko o takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny, a nie jakikolwiek, wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw i dlatego też na podstawie art. 184 P.p.s.a. podlegała oddaleniu. W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).