II SA/Kr 894/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara- Dubiel Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Iwona Niżnik- Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2015 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w [...] z dnia 3 czerwca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej skargę oddala. Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 3 czerwca 2015 r. (znak: [...]), którą po rozpatrzeniu odwołania J. F. (dalej: skarżący) utrzymano w mocy decyzję Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] w Krakowie z dnia [...] maja 2015r. (Nr [...]), w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2015 r. J. F. zwrócił się do Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] w Krakowie o udostępnienie mu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej treści orzeczeń wraz z uzasadnieniami wydanymi przez ten Sąd na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy, dotyczących odpowiedzialności karnej skarbowej członków zarządu, prezesów zarządu oraz członków rad nadzorczych (w szczególności na podstawie art.9 § 3, art.17, art. 24, art. 56, art. 84 k.k.s. oraz art.116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa). Pismem z dnia 14 kwietnia 2015r. wezwano wnioskodawcę do wykazania istnienia szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji publicznej, bowiem ma ona charakter informacji publicznej przetworzonej. W piśmie z dnia 28 kwietnia 2015r. skarżący nie zgodził się z oceną organu, iż żądane przez niego informacje mają charakter informacji przetworzonej. W tym zakresie powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych, według którego czynności jakie musiałby podjąć w sprawie Prezes Sądu służą udostępnianiu prostej informacji publicznej. Decyzją z dnia [...] maja 2015r., nr [...], Prezes Sądu Rejonowego dla [...] w Krakowie, działając na podstawie art. 104 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 16 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014r., poz. 782), odmówił skarżącemu udostępnienia wnioskowanej informacji. W uzasadnieniu organ stwierdził w niej, że z uwagi na powołane przez wnioskodawcę we wniosku przepisy aktów prawnych, nie jest możliwe proste odszukanie w systemie informatycznym Sądu żądanych informacji, z uwagi na konieczność przeanalizowania kilkuset spraw oraz kumulatywną kwalifikację czynu zabronionego. Biorąc to pod uwagę, Prezes Sądu Rejonowego uznał, że ma do czynienia z informacją publiczną o charakterze przetworzonym. Następnie na uzasadnienie tego stanowiska odwołał się do pojęcia informacji publicznej przetworzonej, funkcjonującej w obrocie prawno-administracyjnym, powołując kilka wyroków sądów administracyjnych. W dalszej kolejności organ stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanej informacji publicznej, przy czym na poparcie tego twierdzenia odniósł się do treści wniosku z dnia 3 kwietnia 2015r. wnioskodawcy oraz do rozumienia tego pojęcia w orzecznictwie i doktrynie. W odwołaniu od powyższej decyzji, J. F. zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów art.2 ust.1 i art.10 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwanej dalej u.d.i.p., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Odwołujący się nie zgadza się z kwalifikacją dokonana przez organ l instancji, że żądna informacja publiczna jest informacja przetworzoną /art.3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p./. Decyzją z dnia 3 czerwca 2015 r., znak: [...], Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] w Krakowie. W uzasadnieniu, po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, wskazał, że żądana przez wnioskodawcę informacja ma charakter informacji przetworzonej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tak zwanej informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Takie zabiegi czynią zatem takie informacje proste, informacją przetworzoną. Przyjmuje się też, że informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, czyli innymi słowy informacja, która zostanie przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy wedle wskazanych przez niego kryteriów (wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2011 r., l OSK 792/11, CBOSA; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r., l OSK 89/13, CBOSA; wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 lipca 2014r., II SA/Wa 738/14, LEX nr 1493247; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2014r., II SA/Rz 247/14, LEX nr 1502457). W świetle powyższego, oczywistym jest, że organ l instancji nie posiadał żądanej informacji w takiej formie, jaka wynikała z wniosku, a dopiero musiałby ją przygotować specjalnie dla wnioskodawcy. Wiązałoby się to z bardzo dużym nakładem pracy oddelegowanego specjalnie w tym celu pracownika. Pracownik ten musiałby wśród 257 spraw, odszukać sprawy o kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu, odpowiadającej przepisom prawnym podanym przez Wnioskodawcę, dokonać analizy aktów oskarżenia oraz treści wydanych orzeczeń, a następnie dokonać anonimizacji stosownych orzeczeń. Na marginesie trzeba zauważyć, że § 378 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003r., na który powołuje się wnioskodawca w pkt III.3 odwołania, został uchylony z dniem 1 stycznia 2012r. przez zarządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 grudnia 2011 zmieniające przedmiotowe zarządzenie (Dz. Urz. MS. 2012.12). Skoro zatem wnioskodawca wniósł o udostępnienie informacji, której organ l instancji nie posiadał w żądanej formie, a jej przygotowanie przy uwzględnieniu kryterium wskazanym we wniosku wymagałoby użycia dodatkowych sił i środków, biorąc pod uwagę konieczność anonimizacji żądanych orzeczeń, to zdaniem organu należy uznać, że informacja ta ma charakter informacji przetworzonej. Podkreślono, że J. F. nie wykazał, zgodnie z art.3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p., że uzyskanie ww. informacji w takim zakresie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosił o uchylenie obu decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając: - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie w sprawie i uznanie, że informacja publiczna żądana przez skarżącego stanowi informację przetworzoną, przez co jej uzyskanie wymaga wykazania przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego, co ostatecznie doprowadziło do naruszenia art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czyli nieuzasadnionego nieudostępnienia skarżącemu wnioskowanej przez niego informacji publicznej; - naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że podmiot obowiązany do udostępnienia informacji powinien powiadomić pisemnie skarżącego o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazać, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w Krakowie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1649), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest tylko pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm. - dalej zwanej P.p.s.a.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, bądź inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność bądź niezgodność z prawem. Przy czym stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga nie jest zasadna bowiem zarówno zaskarżona decyzja Prezesa Sądu Okręgowego, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezesa Sądu Rejonowego, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego odmawiająca udzielenia skarżącemu informacji publicznej w postaci wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami, wydanymi przez ww. Sąd Rejonowy na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy, dotyczących odpowiedzialności karnej skarbowej członków zarządu, prezesów zarządu oraz członków rad nadzorczych (w szczególności na podstawie art.9 § 3, art.17, art. 24, art. 56, art. 84 k.k.s. oraz art.116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa). Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r. poz. 782, ze zm., dalej zwanej także ustawą). W przedmiotowej sprawie nie jest sporne, że wyroki sądowe wraz z uzasadnieniami stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 w zw. z art. 6 pkt 4 lit. a ustawy, jako że należą do kategorii "danych publicznych" w postaci dokumentów urzędowych, których "treść i postać" podlega udostępnieniu. Są one jednocześnie dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1811/10; wyrok NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10; wyrok NSA z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt I OSK 933/11; wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 225/12; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 185/13, publikowane w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Spór między stronami, sprowadza się natomiast do rozstrzygnięcia kwestii, czy żądana przez skarżącego informacja publiczna w postaci udostępnienia wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych przez Sąd Rejonowy dla [...] w Krakowie, na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy, dotyczących odpowiedzialności karnej skarbowej członków zarządu, prezesów zarządu oraz członków rad nadzorczych, jest informacją publiczną przetworzoną w rozumieniu ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie WSA w Krakowie, wbrew zarzutom skarżącego, rację mają organy rozstrzygające niniejszą sprawę, że żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Wprawdzie omawiana ustawa o dostępie do informacji publicznej, nie definiuje pojęcia "informacji przetworzonej", jednak przyjąć należy za organami, że taki charakter ma żądana informacja, skoro wymaga przeprowadzenia analizy i opracowania danych co najmniej 257 wyroków wraz z uzasadnieniami w celu udzielenia informacji objętej wnioskiem skarżącego. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie sądowym przyjęto, że informację publiczną przetworzoną stanowi informacja, na którą składa się pewna suma informacji prostej, lecz ze względu na treść żądania, udostępnienie jej to nie tylko techniczne przeniesienie danych, lecz konieczność przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią takie informacje proste, informacją przetworzoną. Informacja przetworzona, to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje (nie posiada gotowej informacji odpowiadającej żądaniu), w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem do tych czynności określonych środków osobowych i finansowych (por. wyroki: NSA z 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1374/05 - Lex 281369, WSA w Olsztynie z 25 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 991/09 - publikowany w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl CBOIS, WSA w Warszawie z 27 czerwca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 112/07 - Lex 340009, WSA w Krakowie z 25 marca 2008 r., sygn. akt II SAB/Kr 122/07 - publikowany w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto przetworzenie informacji jest zebraniem lub zsumowaniem pojedynczych wiadomości będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, wymagającym samodzielnego ich zredagowania związanego z koniecznością przeprowadzenia przez tenże podmiot czynności analitycznych, których końcowym efektem jest dokument pozwalający na dokonanie przez wnioskodawcę samodzielnej interpretacji i oceny. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów (por. w wyroku NSA z 30 października 2008 r., sygn. akt I OSK 951/08 - Lex 570419 oraz E. Jarzęcka - Siwik, Ograniczenie dostępu do informacji przetworzonej, Przegląd Sądowy nr 7-8/2004 s. 157). Analizując zatem treść wniosku skarżącego w zakresie udostępnienia informacji publicznej w postaci wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami wydanymi przez Sąd Rejonowy dla [...] w Krakowie, na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy, dotyczących odpowiedzialności karnej skarbowej członków zarządu, prezesów zarządu oraz członków rad nadzorczych, nie można zgodzić się z jego twierdzeniem, że domagał się udostępnienia informacji publicznej o charakterze prostym. Odwołać się w tym miejscu należy do stanowiska przyjętego w wyroku z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 826/13 przez WSA w Szczecinie, a podzielanego w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, gdzie Sąd stwierdził, iż, "w określonych okolicznościach zakres realizacji prawa do informacji publicznej, związany z zaspokojeniem zainteresowania podmiotu wnoszącego o udostępnienie informacji publicznej, może przybrać taką skalę, która uzasadnionym czyni uznanie żądanej informacji za informację publiczną o charakterze przetworzonym. Taka sytuacja występuje, gdy ilość czynności jakie musiałby podjąć podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, osiągnie poziom mogący zdezorganizować pracę tego podmiotu." Sąd stwierdził, że żądanie przesłania wszystkich wyroków Sądu Okręgowego w Gorzowie Wielkopolskim wraz z uzasadnieniami z lat 2010-2013 w sprawach dotyczących roszczeń przeciwko Skarbowi Państwa za szkody wyrządzone przez zakłady karne, których ilość wyniosła 63 może istotnie wpłynąć na realizację zasadniczych celów orzeczniczych tegoż Sądu. Uznał, że dla udzielenia żądanej informacji niezbędne byłoby zaangażowanie kilku pracowników i to na dłuższy okres (kilkudziesięciu godzin), celem dokonania anonimizacji wyroków i ich uzasadnień. Wskazał przy tym, że usunięcie wszystkich danych wrażliwych musi być dokonane przez konkretnego pracownika sądu. Analiza każdego z anonimizowanych orzeczeń musi odbyć się bardzo starannie, ze względu na potencjalne skutki ujawnienia informacji wrażliwych, w tym również odszkodowawcze. Przy liczbie 63 orzeczeń wraz z ich uzasadnieniami, przyjmując, że objętość każdego z nich sięga od kilkunastu do kilkudziesięciu stron, łączna ilość stron wyniesie co najmniej kilkaset. Wszystkie wymagałyby przeczytania celem anonimizacji danych - przeprowadzonej specjalnie na potrzeby zadośćuczynienia oczekiwaniom skarżącego. Przywołane wyżej stanowisko WSA w Szczecinie jest o tyle istotne, bowiem zostało ono w całości zaakceptowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 października 2014r., sygn. akt I OSK 602/14, oddalającym skargę kasacyjną skarżącego. W uzasadnieniu tegoż wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zaakceptował stanowisko Sądu I instancji, że czynności, jakie musi podjąć zobowiązany podmiot, angażując do tego kilku pracowników, zakres oraz charakter tych czynności spowoduje dezorganizację pracy orzeczniczej Sądu. Wskazał, że zasadnie również przyjął, iż informacja przetworzona podlega udostępnieniu tylko w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Uwzględniając bowiem istotę informacji publicznej przetworzonej jako rezultat określonego działania zmierzającego do jej przygotowania, należy przyjąć, że przesłanka szczególnej istotności takiej informacji dla interesu publicznego stanowi podstawę dla podjęcia scharakteryzowanych wyżej działań przez podmiot zobowiązany do jej udzielenia. Proces przetworzenia informacji publicznej w celu jej udostępnienia musi znajdować uzasadnienie w przesłance szczególnej istotności dla interesu publicznego. Podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 543/13. Sąd oddalając skargę stwierdził m. in., że udostępnienie żądanych informacji wymaga sięgnięcia do dokumentacji źródłowej, w oparciu, o którą powstanie jakościowo nowa informacja. Wytworzenie jej wiązać się będzie z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Wskazał, że: "Na podjęcie decyzji o tym, że wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi informację przetworzoną, wpłynął fakt konieczności wyodrębnienia z ogromnego zbioru dokumentów stu siedemdziesięciu siedmiu orzeczeń jednego tylko Wydziału, które zapadły w Sądzie Okręgowym w kategorii określonej we wniosku." Przywołane wyżej stanowisko WSA we Wrocławiu również zostało w całości podzielone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 924/14, oddalającym skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że Sąd I instancji nie naruszył przepisów, prawidłowo oceniając, że wniosek skarżącego dotyczy informacji przetworzonej, a nie prostej. W świetle powyższego należy przyjąć, jak to już wyżej Sąd podkreślił, że żądana przez skarżącego informacja jest informacją przetworzoną, a świadczy o tym nie tylko czasookres za jaki mają być przesłane żądane wyroki wraz z uzasadnieniami, ale także ich ilość, zwłaszcza, że z doświadczenia zawodowego Sądowi jest wiadomym, iż uzasadnienia zapadłych wyroków liczą częstokroć od kilkunastu do kilkudziesięciu i więcej stron, co niewątpliwie przekładałoby się na ogromny nakład pracy i środków finansowych organu w zrealizowaniu żądania skarżącego. Domaganie się przesłania nie mniej niż 257 wyroków wraz z uzasadnieniami - z określonym ich przepracowaniem (anonimizacją) - przekracza granice normalnego (prostego) korzystania z informacji publicznej. Informacja prosta nabiera tu niewątpliwie charakteru informacji przetworzonej, skoro udostępnienie tychże orzeczeń musi być poprzedzone ich odpowiednim przygotowaniem, w tym pozbawieniem danych, a także i usunięciem części (określonych fragmentów) uzasadnień uniemożliwiających identyfikację poszczególnych osób i czynności te łączą się z przeprowadzeniem przez organ pewnych czynności analitycznych, a przede wszystkim intelektualnych. Wreszcie podsumowując, wskazać należy zgodnie z poglądem wyrażonym przez NSA w wyroku z dnia 5 marca 2015r., I OSK 865/14, iż "informacja publiczna przetworzona nie posiada na gruncie obowiązującego prawa definicji legalnej, jednak można wskazać, iż charakter taki mogą mieć dane publiczne, które co do zasady wymagają dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych, ekspertyz, połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych organu, innych niż te wykorzystywane w bieżącej działalności. Uzyskanie żądanych przez wnioskodawcę informacji wiązać się musi z potrzebą ich odpowiedniego przetworzenia, co nie zawsze należy utożsamiać z wytworzeniem rodzajowo nowej informacji. Przetworzenie może bowiem polegać np. na wydobyciu poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które mogą być prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych) i odpowiednim ich przygotowaniu na potrzeby wnioskodawcy (opracowaniu nawet prostego zestawienia w tym zakresie)". Wobec powyższego Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie - wbrew twierdzeniu skarżącego - nie mamy do czynienia z informacją prostą, lecz niewątpliwie żądana informacja (jej forma) w postaci potencjalnego udostępnienia około 257 wyroków wraz z uzasadnieniami, wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 września 1999r. Kodeks karny skarbowy, dotyczących odpowiedzialności karnej skarbowej członków zarządu, prezesów zarządu oraz członków rad nadzorczych, ma charakter informacji przetworzonej. Sąd Rejonowy dla [...] w Krakowie nie jest w posiadaniu takiej informacji w kontekście informacji prostej – musi ją dopiero stworzyć, kreując w drodze analizy poszczególnych akt zbiór spraw (na podstawie analizy akt), a w konsekwencji wydanych wyroków i uzasadnień, które odpowiadają kryteriom wskazanym przez wnioskodawcę. Z prowadzonych przez Sąd repertoriów wynika, że orzeczeń wydanych na podstawach prawnych wskazanych przez wnioskodawcę w zakreślonym przez niego okresie jest 257. Natomiast dopiero z tej grupy w drodze szczegółowej analizy akt należałoby wyodrębnić te, w których oskarżonymi o popełnienie tych czynów były osoby sprawujące określone funkcje – prezes zarządu, członek zarządu, członek rady nadzorczej spółki). W ten dopiero sposób powstałby nowy zbiór informacji wytworzony przez organ a dotychczas nie istniejący. Repertoria sądowe nie obejmują obecnie informacji o pełnionej przez oskarżonego funkcji w spółce. Zatem zgromadzenie i wydanie żądanej informacji musi być poprzedzone odpowiednim przygotowaniem i opracowaniem "materiału źródłowego" tj. m.in. poprzez sporządzenie zestawienia takich spraw, następnie ich przeanalizowania pod kątem funkcji sprawowanej przez oskarżonego o popełnienie czynu zabronionego, określonego przepisami Kodeksu karnego skarbowego (prezes zarządu, członek zarządu, członek rady nadzorczej), a następnie dokonania anonimizacji danych zawartych w żądanych dokumentach, w sposób nie zaburzający wewnętrznej spójności i logiki rozumowania sądu. Dlatego też wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie można w tym przypadku mówić o anonimizacji "prostej", oznaczającej wyłącznie czynność techniczną, dokonywaną na poszczególnych informacjach prostych (wyrokach sądów wraz z uzasadnieniami). Zgodzić się należy bowiem z powołanymi w skardze tezami wyroków sądów administracyjnych, że sam proces anonimizacji, nie zmienia informacji prostej w przetworzoną. Jednak w przedmiotowej sprawie istotą jest to, że skarżący nie żądał informacji prostej polegającej na udostępnieniu konkretnych wyroków po ich anonimizacji (dających się łatwo zidentyfikować na podstawie posiadanych zbiorów – repertoriów), lecz informacji wymagającej utworzenia nowego zbioru, jego przygotowania, wyodrębnienia z dotychczas istniejącego poprzez analizę wszystkich potencjalnych wyroków i ich uzasadnień, a więc ich przetworzenia. Podkreślenia wymaga, że w przedmiotowej sprawie żądanie objęte wnioskiem sprowadza się do wydobycia poszczególnych informacji cząstkowych z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów (które są prowadzone w sposób uniemożliwiający proste udostępnienie gromadzonych w nich danych), przeanalizowanie ich i przygotowanie, pod kątem wskazanych w wniosku kryteriów (odpowiedzialności karnej skarbowej członków zarządu, prezesów zarządu oraz członków rad nadzorczych, w szczególności na podstawie art.9 § 3, art.17, art.24, art.56, art.84 k.k.s. oraz art.116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa). Zgodnie z wyżej przytoczonym poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zobligowanie organu do opracowania nawet prostego zestawienia sprawia, że nie mamy do czynienia z informacją prostą. Zatem uznać należy, że przywołana przez skarżącego argumentacja poparta stosownym orzecznictwem nie przystaje do realiów przedmiotowej sprawy, dlatego też nie może odnieść spodziewanego dla skarżącego rezultatu. W tym stanie rzeczy, organ był nie tylko uprawniony, lecz i zobowiązany do wezwania skarżącego zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy - do wykazania szczególnego interesu publicznego w uzyskaniu żądanych wnioskiem z dnia 3 kwietnia 2015 r. wyroków wraz z uzasadnieniami. Skoro zaś skarżący nie wykazał istnienia tej okoliczności (przesłanki), to decyzja o odmowie udostępnienia żądanych informacji (dokumentów) była w pełni zasadna, zwłaszcza, że w orzecznictwie prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym domaganie się dostępu do informacji publicznej mającej charakter przetworzony, jest zasadne jedynie wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, iż jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. (por. wyrok NSA z dnia 9 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1365/11, Lex nr 1083943). Na koniec wskazać należy, że całkowicie chybiony jest zarzut, iż na podstawie Zarządzenia Prezesa Sądu Rejonowego dla [...] w Krakowie z dnia 30.04.2015r. w sprawie utworzenia Internetowego Portalu Orzeczeń Sądu Rejonowego dla [...] w Krakowie są w nim publikowane orzeczenia z uzasadnieniami i nie powinno być problemu z dostępem do nich. Otóż jak pisze sam skarżący Portal funkcjonuje od 4 maja 2015r., a wniosek o udostępnienie informacji w postaci treści orzeczeń wraz z uzasadnieniami wydanych na podstawie przepisów Kodeksu karnego skarbowego, dotyczących odpowiedzialności karnej skarbowej członków zarządu, prezesów zarządu oraz członków rad nadzorczych (w szczególności na podstawie art.9 § 3, art.17, art. 24, art. 56, art. 84 k.k.s. oraz art.116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa) obejmuje okres od 1 stycznia 2014r. do 3 kwietnia 2015r. (data złożenia wniosku) – a więc okresu sprzed uruchomienia wspomnianego Portalu. W świetle poczynionych przez Sąd rozważań i zgodnie z dokonaną wykładnią przepisów prawa, trzeba uznać, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty, które podniósł skarżący nie znajdują żadnego uzasadnienia. W tej sytuacji skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić, na podstawie art. 151 P.p.s.a.