II SA/Sz 95/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na uchwałę Rady Miejskiej w Czaplinku z dnia 17 października 2009 r. nr XLV/381/09 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Czaplinek obejmującego obszary ewidencyjne w części obrębów Broczyno, Machliny, Łazice, Pławno, Psie Głowy i Trzciniec oddala skargę Rada Miejska w C. w dniu 17 października 2009 r. podjęła uchwałę Nr XVL/381/09 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Czaplinek, obejmującego obszary ewidencyjne w części obrębów: Broczyno, Machiny, Łazice, Pławno, Psie Głowy i Trzciniec. K. K. pismem z dnia [..] r. wezwała Radę Miejską w C. do usunięcia naruszenia prawa, poprzez unieważnienie ww. uchwały organu, z uwagi na podjęcie jej z naruszeniem zasad sporządzania planu oraz przepisów prawa materialnego. Rada Miejska w C. nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. W dniu [...] r., K. K. wniosła, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, na uchwałę Rady Miejskiej w Czaplinku Nr XLV/381/09. Powołanej uchwale skarżąca zarzuciła naruszenie: - podstawowych zasad kształtowania polityki przestrzennej, poprzez nieuwzględnienie praw i gwarancji ochronnych skarżącej, wynikających z przysługującego jej prawa własności, tj. art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", - norm prawnych regulujących postępowanie przy uchwalaniu planu miejscowego, tj. art. 14 ust. 5, art. 15, art. 20 ust. 1, art. 17, art. 19, art. 27 u.p.z.p., - art. 15 ust. 2 pkt 3 oraz pkt 8 ustawy u.p.z.p. w związku z art. 36 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez pominięcie w uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego, uregulowania zasad scalania nieruchomości, gdy tymczasem uregulowanie takie jest obligatoryjne, a także poprzez uregulowanie w planie kwestii, odnoszących się w szczególności do stref ochrony archeologicznej i ochrony konserwatorskiej, gdy natomiast o obszarze prowadzenia badań konserwatorskich i architektonicznych, orzeka w drodze decyzji właściwy wojewódzki konserwator zabytków, a nie rada gminy, - art. 16 u.p.z.p., poprzez sporządzenie części rysunkowej planu zagospodarowania przestrzennego w skali innej, niż 1:1000, chociaż reguła wskazana w art. 16, obliguje radę gminy do uchwalenia planu w tej właśnie skali, - art. 15 ust. 2 pkt 12 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez uchwalenie w § 11 pkt 1 zaskarżonej uchwały, stawki służącej naliczaniu opłaty w wysokości 0%, co uniemożliwia naliczenie renty planistycznej, o której mowa w art. 36 ust. 4 ustawy, podczas, gdy zgodnie z naruszonymi przez organ przepisami, określenie w miejscowym planie stawki pozwalającej na wyliczenie opisanej wyżej opłaty, jest obligatoryjne, - art. 51 ust. 2 pkt 1 lit. a i e w zw. z art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o prognozę oddziaływania na środowisko, przywołującą w swym streszczeniu oraz punkcie 6.2, zatytułowanym "Oddziaływania z zakresie hałasu i pól elektroenergetycznych – wpływ na warunki życia człowieka", niektóre informacje jakoby znajdujące się w projekcie przedmiotowego planu zagospodarowania, gdy tymczasem zapisów owych w tym projekcie planu, a następnie w samym planie - brak, - przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, a konkretnie art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego oraz § 28 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez uchwalenie w § 10 ust. 8 pkt 6 lit. c zaskarżonej uchwały, iż "odprowadzenie wód opadowych i roztopowych do projektowanej sieci kanalizacji deszczowej lub poprzez system rozprowadzania na teren lub do wód powierzchniowych – wyloty zaopatrzyć w urządzenia podczyszczające", i nie sprecyzowanie jednocześnie, o jaki to "teren" chodzi, uchwalenie w § 10 ust. 8 pkt 6 lit. f zaskarżonej uchwały, iż "zaopatrzenie w gaz z istniejącej lub projektowanej sieci gazowej, dopuszcza się stosowanie gazu bezprzewodowego" i nie zdefiniowaniu pojęcia "gaz bezprzewodowy" w treści tej uchwały. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając interes prawny w złożeniu skargi, skarżąca podniosła, że działa zarówno w interesie własnym, jak i reprezentuje grupę mieszkańców miejscowości[...] , którzy aktywnie uczestniczyli w procedurze uchwalania planu zabierając głos na spotkaniach, zgłaszając uwagi. Naruszenie interesu społecznego w sprawie, skarżąca upatruje w zaniechaniu rozpatrzenia przez organ zgłoszonych przez społeczeństwo uwag, czyli w naruszeniu proceduralnego uprawnienia. Wykazując swój interes prawny K. K. podniosła, że zaskarżona uchwała narusza przysługujące skarżącej prawo własności, zmienia sposób zagospodarowania działek, ogranicza w sposobie ich wykorzystania. Skarżącej przysługuje prawo własności działki nr [..] , obr.[...] , o przeznaczeniu pod zabudowę zagrodową. Obszar objęty zaskarżonym planem wprowadza w bezpośrednie sąsiedztwo nieruchomości skarżącej zabudowę w postaci farmy wiatrowej, co niewątpliwie znacząco – zdaniem skarżącej – zmienia warunki zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Zrealizowanie przewidzianej planem inwestycji spowoduje występowanie immisji. Skutkiem podjęcia zaskarżonej uchwały, jest wyłączenie możliwości zabudowy gruntów skarżącej, w tym także zabudowy zagrodowej, a ich dotychczasowy planowany sposób zagospodarowania doznaje ograniczeń w związku z posadowieniem elektrowni wiatrowych. Działka znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji. Brak możliwości zabudowy, spadek wartości nieruchomości, ograniczenie możliwości sprzedaży (zmniejszenie popytu) oznaczają, że zapisy planu dotyczą bezpośrednio strony skarżącej, modyfikują jej uprawnienia, zatem kształtują jej sytuację prawną. W ocenie skarżącej, poprzez podjęcie wskazanej uchwały nastąpiło nieuzasadnione, nieproporcjonalne i nadmierne ograniczenie prawa własności prywatnej, pozostające w sprzeczności z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 140 K.c. Ustalenia planu mają, w ocenie skarżącej, oczywisty wpływ na stosunki sąsiedzkie. Uchwalony plan daje właścicielowi nieruchomości sąsiedniej (znajdującej się w sferze oddziaływania) w stosunku do nieruchomości skarżącej możliwość szerszego wykonywania swego prawa własności, co ma wpływ na zakres wykonywania własności i przez skarżącą, gdyż będzie musiała ona więcej znosić. Ponadto dodała, że w zaskarżonej uchwale zabrakło przepisów co do sposobu scalania gruntów. Ustalono zaś niezgodnie z prawem, konkretne zasady podziału nieruchomości w zasadzie do wszystkich obszarów objętych planem, co powoduje, że wadliwość ta dotyczy całego planu. Skarżąca wskazała na naruszenie interesu prawnego, ograniczenie jej prawa własności poprzez wprowadzenie w planie powyższych zapisów. Burmistrz C., działający w imieniu gminy C., wniósł o oddalenie skargi K. K.. W ocenie organu, wykazane przez skarżącą naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, w związku z zaskarżoną uchwałą, nie jest wystarczające. Niewykazanie konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia prowadzi do wniosku, że wnosząca skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały. Wskazał, że skarga została wniesiona w terminie krótszym niż przewidziany w art. 35 § 3 K.p.a., licząc od dnia złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z ostrożności procesowej organ podniósł, że kwestionowana uchwała nie narusza interesu skarżącej, a treść wezwania do usunięcia naruszenia prawa pozostaje w kolizji z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżąca musi udowodnić, że naruszenie prawa przez radę gminy, negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącej. Szczególną cechą tego interesu jest bezpośredniość związku pomiędzy sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, z którego wywodzi on swój interes prawny. Zdaniem organu, skarżąca nie udowodniła w skardze, że ww. wymogi zostały spełnione. Na koniec organ zauważył, że zaskarżona uchwała została, zgodnie z właściwym trybem, przedstawiona Wojewodzie wraz z załącznikami oraz dokumentacją planistyczną w celu jej oceny z przepisami prawnymi, który dokonał takiej oceny, a następnie uchwała ta została opublikowana we właściwym publikatorze. Na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej, będący radcą prawnym, poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. Nadto podniósł, iż działka skarżącej znajduje się w obszarze objętym planem w odległości 200 m od planowanego posadowienia wiatraka. Jest to działka niezabudowana, ale w planie jest przeznaczona pod budowę. Posiada oznaczenie MR. Podał, że działka skarżącej ma powierzchnię 3 ha. Pełnomocnik organu, będący adwokatem, wniósł o oddalenie skargi i sprostował oczywisty błąd w treści uzasadnienia odpowiedzi na skargę, gdzie należy wskazać art. 53 § 2 P.p.s.a., zamiast podanego tam art. 35 § 3 K.p.a., w pozostałej części pełnomocnik podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Zdaniem pełnomocnika, działka skarżącej bezpośrednio nie graniczy z działkami przeznaczonymi pod budowę wiatraków, ale znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Wyjaśnił, że plan był przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie II SA/Sz 443/13 oraz w postępowaniu przed prokuraturą. Na wezwanie sądowe, pełnomocnik organu uzupełnił akta administracyjne sprawy, poprzez dołączenie załącznika graficznego do planu miejscowego w postaci map w skali 1:2000 oraz 1:5000 z zaznaczonym obszarem oddziaływania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności administracji publicznej. Kontrola ta, stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.), zwana dalej "P.p.s.a.", obejmuje akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty tych organów i ich związków, podejmowane w sprawach w zakresu administracji publicznej. Zgodnie z powołaną wyżej regulacją, Sąd poddał ocenie objętą przedmiotem skargi uchwałę Rady Miejskiej w Czaplinku Nr XVL/381/09 z dnia 17 października 2009 r. w sprawie miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego Gminy Czaplinek, obejmującego obszary ewidencyjne w części obrębów: Broczyno, Machiny, Łazice, Pławno, Psie Głowy i Trzciniec i uznał, że skarga ta jest niezasadna. Przedmiotowa skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym poprzedzającym wniesienie skargi jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa kwestionowanym zarządzeniem lub uchwałą. Wezwanie takie skarżąca skierowała w dniu [...] r. Wobec braku reakcji organu na przedmiotowe wezwanie, termin do wniesienia skargi winien być liczony stosownie do art. 53 § 2 P.p.s.a., przewidującego, że w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4, jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia, skargę wnosi się w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania. Mając na uwadze, że skarga została wniesiona, za pośrednictwem organu, w dniu 22 grudnia 2014 r., przyjąć należy że termin do wniesienia przedmiotowej skargi został zachowany. Przedmiot sprawy dotyczy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podjęcie tego rodzaju uchwały jest przejawem władczego działania organu uchwałodawczego gminy, stanowiącego podstawę planowania przestrzennego na terenie gminy i nie budzi więc wątpliwości, że mamy do czynienia ze sprawą z zakresu administracji publicznej. Należy także mieć na względzie, związanie wynikające w niniejszej sprawie z prawomocnego wyroku WSA w Szczecinie z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 443/13. Stosownie bowiem do art. 101 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił. Kwestia tego rodzaju związania była przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Przyjęte jest, że jeżeli o legalności, określonego aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd ten orzekając później, że skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznana wcześniej, tj. naruszenia indywidualnego interesu skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2466/12, opubl. w Lex 1361629). Podzielając ww. stanowisko Sąd orzekający w niniejszej sprawie przyjął, że może badać zaskarżoną uchwałę, w granicach naruszenia indywidualnego interesu skarżącej, czyli w zakresie odnoszącym się do jej działki nr [..] obręb[...] , gm. C.. Nawiązując zatem do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uprawnienie do wniesienia skargi, na podstawie powołanego przepisu, nie jest ograniczone tylko do osób tworzących wspólnotę terytorialną i mających miejsce zamieszkania lub siedzibę na terenie danej gminy, ale obejmuje każdego, kto uważa, że jego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą rady lub zarządzeniem wójta gminy. Natomiast nie stanowi podstawy do wniesienia skargi samo zagrożenie naruszeniem praw chronionych. W myśl art. 101 ust. 2a u.s.g. skargę do sądu administracyjnego można wnieść w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców, którzy na to wyrażą pisemną zgodę. Warunkiem uwzględnienia skargi K. K. jest wykazanie, że uchwałą Rady Miejskiej w Czaplinku z dnia 17 października 2009 r. został naruszony interes prawny lub uprawnienie tej skarżącej, z jednoczesnym istotnym naruszeniem porządku prawnego. Naruszenie interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust.1 ustawy o samorządzie gminnym, musi mieć charakter konkretny, własny (bezpośredni),realny i aktualny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach. Dopiero stwierdzenie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia strony otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Nie wykazanie zaś takiego naruszenia konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia prowadzi do wniosku, że wnoszący skargę nie ma legitymacji procesowej do zaskarżenia uchwały (wyrok NSA z 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, opubl. w Lex nr 81964). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia, o którym mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, jest norma prawa materialnego. Naruszenie interesu następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 205/09, sygn. akt II OSK 1981/09 - dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest przy tym wystarczające wykazanie potencjalnego naruszenia interesu prawnego. Konieczne jest wykazanie, że właśnie wskutek podjęcia zaskarżonej uchwały został naruszony własny, indywidualny i konkretny interes albo uprawnienie skarżącego oraz wykazanie, iż skarżona uchwała powoduje ograniczenie lub pozbawienie go uprawnień wynikających z przysługującego mu prawa i to aktualnie, a nie w przyszłości. Ponadto przedmiotowe naruszenie odnosić się powinno do prawnie chronionego interesu lub uprawnienia skarżącego, a nie interesów innych osób. Skarga uregulowana w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, nie jest skarga powszechną. Można ją wnieść z powołaniem się na naruszenie własnego, zindywidualizowanego interesu prawnego lub interesu grupy mieszkańców, albo tylko po uzyskanym od nich umocowaniu. Wykluczone jest skarżenie uchwały lub zarządzenia w oparciu o powołany przepis, ale bliżej nieoznaczonych osób. Z powyższych względów nie mogły stanowić o skuteczności wniesienia skargi K. K., upatrywane przez nią naruszenie interesu bliżej nieokreślonej grupy mieszkańców, którzy aktywnie uczestniczyli w procedurze uchwalenia planu. Przechodząc do zasadniczej kwestii, tzn. czy wskutek wydania zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej, które polega na odebraniu praw właścicielskich (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP i art. 140 oraz art. 144 K.c.), stwierdzić należy, że okoliczności te nie zostały przez skarżącą w skardze wykazane, na co słusznie zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę. Skarżąca jest właścicielką położonej na terenie objętym skarżoną uchwałą nieruchomości gruntowej, niezabudowanej, przeznaczonej pod zabudowę zagrodową lub mieszkaniową jednorodzinną z dopuszczeniem funkcji usług turystyki (oznaczenie w planie symbolem 05MR). Skarżąca poprzestała na ogólnikowym wskazaniu na naruszenie skarżoną uchwałą jej interesów właścicielskich, nie wykazała tego naruszenia, tzn. nie wskazała jednak, w jaki sposób ustalenia uchwalonego zaskarżoną uchwałą planu naruszyły jej prawo własności lub możliwości w zakresie zagospodarowania jej nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że obszar objętym planem zagospodarowania przestrzennego położony jest na terenach rolniczych i nieużytkach o ograniczonej przydatności do innych celów. Poprzedni plan miejscowy dla tego terenu utracił swą ważność w dniu 1 stycznia 2004 r. Skarżąca podniosła, że obszar objęty zaskarżoną uchwałą wprowadza w bezpośrednie sąsiedztwo jej nieruchomości zabudowę w postaci farmy wiatrowej i wyłączenie możliwości zabudowy. Do naruszenia interesu prawnego dochodzi wówczas, gdy ukształtowanie wykonywania prawa własności nieruchomości prowadzi do zawężenia sfery wolności związanej z tym prawem. Nie każde oddziaływanie na prawo własności stanowi naruszenie interesu prawnego. Sąd zauważa, że działka należąca do skarżącej przed uchwaleniem, jak i po uchwaleniu mogą być nadal przeznaczone rolniczo. Nieruchomość skarżącej nie była wcześniej przeznaczona pod zabudowę. Możliwość taką stworzyły właśnie zapisy nowego planu zagospodarowania przestrzennego, wprowadzając zmiany w granicach działki skarżącej, gdzie możliwa będzie zabudowa mieszkaniowa zagrodowa lub jednorodzinna. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z kolei art. 6 ust. 2 cyt. ustawy stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, oraz do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Skarżąca powołuje się na bliżej nieokreślone zamierzenia, które mogą być traktowane jedynie jako przyszłe plany, związane z wykorzystaniem jej nieruchomości. W ten sposób sformułowany interes prawny jest zbyt ogólny i potencjalny. Skarżąca nie wykazała, że w dacie uchwalenia kwestionowanego planu miejscowego dysponowała ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla nieruchomości stanowiącej jej własność. Zdaniem Sądu, wyłącznie uprzednie uzyskanie warunków zabudowy dla ww. działki, umożliwiające jej zagospodarowanie w odmienny sposób, niż wynika to z zapisów planu miejscowego, mogłoby stanowić okoliczność mającą istotny wpływ na uprawnienia skarżącej. W przedmiotowej sprawie nie można zatem wywieść związku faktycznego z ustaleniami planu miejscowego objętego zaskarżoną uchwałą a powołanym przez skarżącą naruszeniem jej interesu prawnego. W wyniku uchwalenia skarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie doszło do niekorzystnej zmiany sytuacji prawnej nieruchomości, której skarżąca jest właścicielem, wpływającej na sposób wykonywania przez nią prawa własności, jego zakres, jak i prawa i obowiązki z nim związane, w tym co do sposobu jej zagospodarowania, a w każdym razie zarzuty w tym zakresie, ani w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, ani w rozpatrywane skardze, nie zostały należycie skonkretyzowane. Skarżąca nie wykazała zatem w żaden sposób o prawnej ingerencji zaskarżonej uchwały w nieruchomość skarżącej, a tylko w tym przypadku można mówić o naruszeniu interesu prawnego. Za chybione Sąd uznał, argumenty skarżącej o spadku wartości nieruchomości, ograniczenia możliwości sprzedaży w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały, gdyż nie dotyczą one naruszenia interesu prawnego, lecz faktycznego. Nietrafne są także zarzuty odnoszące się do posadowienia elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie nieruchomości skarżącej, znoszenia immisji i narażenia na negatywne oddziaływanie tych elektrowni na środowisko. Zaskarżona uchwała nie określa środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, ani tym bardzie nie stanowi o wydaniu pozwolenia na budowę dla takich inwestycji, a dopiero w tych procesach będą rozpatrywane konkretne rozwiązania dla konkretnych nieruchomości. Pozostałe zarzuty skargi, dotyczyły zasad opracowania planu, treści przepisów merytorycznych ogólnych, nie mogły być uwzględnione przez Sąd. Naruszenia interesu prawnego, jako warunku dopuszczalności skargi, nie można bowiem upatrywać w samym naruszeniu przepisów dotyczących procedury planistycznej czy zasad techniki prawodawczej. Te mogą być bowiem kontrolowane przez sąd administracyjny dopiero wówczas, gdy wykazane zostanie, że został nadto naruszony interes prawny strony skarżącej (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., ygn.. akt II OSK 1765/07, opubl. Lex nr 437511). Do wniesienia skargi nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu, K. K. nie wykazała, aby kwestionowana uchwała doprowadziła do naruszenia interesu prawnego skarżącej (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym), które to naruszenie byłoby bezpośrednie, aktualne oraz realne – i w tym aspekcie naruszające istniejący porządek prawny. Tym samym Sąd uznał, że skarżąca nie ma legitymacji do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. W tym stanie rzeczy, uznając zarzuty skargi za nietrafne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.